Kinderen
alle pijlers
Mijn moeder
dinsdag 7 februari 2017 om 11:00
Dag allemaal,
Ik heb een vraag waarbij ik niet goed weet hoe ik er mee om moet gaan.. Mijn moeder is... te makkelijk. Ze heeft 0 ambities.
Ze werkt twee dagen, maar daarnaast doet ze vrij weinig. Het interesseert haar allemaal niks. Ze moet echt aangespoord worden om iets in het huishouden te doen. Ze ziet het niet en daarnaast interesseert het haar ook niet. Tot grote irritatie van mijn vader.
Ze is al haar hele leven zo. Wanneer ik vroeger moest trakteren op school en ik iets leuks wilde trakteren, begon ze al te zuchten en vroeg ze waarom ik weer iets moeilijks moest hebben (ik vroeg dan om een cake). Waarom kon ik niet gewoon op een zakje chips trakteren? Dat is toch ook lekker?
Wanneer ze nu visite heeft op haar verjaardag, maakt ze zich ook nergens druk om. Het kan goed zijn dat er te weinig drank in huis is en een bak chips op tafel is toch gewoon prima? Mensen komen toch niet om te eten is dan haar reactie.
Daarnaast is ze ook wat te zwaar. Ze zou wel af willen vallen, maar natuurlijk wil ze daar niks aan doen. Sporten is stom en niet haar ding.
Laatst gaf ik aan dat ik misschien wel een grote reis wilde gaan maken. Ook daar snapt ze niks van: "kind, ga toch gewoon lekker een weekje naar overrijssel". Dat kan toch ook leuk zijn!
Verder zegt ze nooit iets wanneer er meerdere mensen zijn. Je moet dan echt iets één op één tegen haar zeggen, anders zegt ze niks.
Ze mist ook heel vaak informatie. Dan hebben we het al een half uur over 'Pietje' en dan zegt zij opeens oooh... hebben jullie het over 'Jantje'?.
Ik vind het heel erg om te zeggen, maar er zit gewoon niet zoveel in. Mensen laten haar ook gewoon een beetje links liggen en dat vind ik niet leuk. Op een feestje komt ze altijd een beetje naast me staan en dan denk ik: mam, alsjeblieft zoek wat contacten (er zijn dan genoeg mensen die ze ook kent).
Het is ook niet dat ze er mee lijkt te zitten of onzeker is. Als iemand weg loopt van haar, vind ze dat een vervelend mens. Ze heeft niet het inzicht dat het ook wel eens aan haar zelf kan liggen.
Zelf ben ik best ambitieus. Ik heb universitaire opleiding gedaan, ik vind het belangrijk om gezond te zijn, ik vind het leuk om mijn huis gezellig te maken en als mensen op visite zijn vind ik het belangrijk dat ze het 'goed' hebben bij mij.
Ik merk dat ik hierdoor af en toe wat geïrriteerd raak en dat wil ik niet. Het is een goed mens en ze geeft erg veel om mij en mijn broers.
Echter vind ik het vervelend voor mijn vader die soms gek wordt van dit lakse gedrag en ook ik baal er van.
Ik weet dat ik haar moet accepteren, maar dat is soms lastig. Herkent iemand dit? Hoe moet ik hiermee omgaan?
Ik heb een vraag waarbij ik niet goed weet hoe ik er mee om moet gaan.. Mijn moeder is... te makkelijk. Ze heeft 0 ambities.
Ze werkt twee dagen, maar daarnaast doet ze vrij weinig. Het interesseert haar allemaal niks. Ze moet echt aangespoord worden om iets in het huishouden te doen. Ze ziet het niet en daarnaast interesseert het haar ook niet. Tot grote irritatie van mijn vader.
Ze is al haar hele leven zo. Wanneer ik vroeger moest trakteren op school en ik iets leuks wilde trakteren, begon ze al te zuchten en vroeg ze waarom ik weer iets moeilijks moest hebben (ik vroeg dan om een cake). Waarom kon ik niet gewoon op een zakje chips trakteren? Dat is toch ook lekker?
Wanneer ze nu visite heeft op haar verjaardag, maakt ze zich ook nergens druk om. Het kan goed zijn dat er te weinig drank in huis is en een bak chips op tafel is toch gewoon prima? Mensen komen toch niet om te eten is dan haar reactie.
Daarnaast is ze ook wat te zwaar. Ze zou wel af willen vallen, maar natuurlijk wil ze daar niks aan doen. Sporten is stom en niet haar ding.
Laatst gaf ik aan dat ik misschien wel een grote reis wilde gaan maken. Ook daar snapt ze niks van: "kind, ga toch gewoon lekker een weekje naar overrijssel". Dat kan toch ook leuk zijn!
Verder zegt ze nooit iets wanneer er meerdere mensen zijn. Je moet dan echt iets één op één tegen haar zeggen, anders zegt ze niks.
Ze mist ook heel vaak informatie. Dan hebben we het al een half uur over 'Pietje' en dan zegt zij opeens oooh... hebben jullie het over 'Jantje'?.
Ik vind het heel erg om te zeggen, maar er zit gewoon niet zoveel in. Mensen laten haar ook gewoon een beetje links liggen en dat vind ik niet leuk. Op een feestje komt ze altijd een beetje naast me staan en dan denk ik: mam, alsjeblieft zoek wat contacten (er zijn dan genoeg mensen die ze ook kent).
Het is ook niet dat ze er mee lijkt te zitten of onzeker is. Als iemand weg loopt van haar, vind ze dat een vervelend mens. Ze heeft niet het inzicht dat het ook wel eens aan haar zelf kan liggen.
Zelf ben ik best ambitieus. Ik heb universitaire opleiding gedaan, ik vind het belangrijk om gezond te zijn, ik vind het leuk om mijn huis gezellig te maken en als mensen op visite zijn vind ik het belangrijk dat ze het 'goed' hebben bij mij.
Ik merk dat ik hierdoor af en toe wat geïrriteerd raak en dat wil ik niet. Het is een goed mens en ze geeft erg veel om mij en mijn broers.
Echter vind ik het vervelend voor mijn vader die soms gek wordt van dit lakse gedrag en ook ik baal er van.
Ik weet dat ik haar moet accepteren, maar dat is soms lastig. Herkent iemand dit? Hoe moet ik hiermee omgaan?
dinsdag 7 februari 2017 om 19:06
Wat zijn veel reacties hier ongenuanceerd en oordelend. Iemand heeft moeite met het contact met haar moeder omdat de verschillen groot zijn, en weinig betrokkenheid ervaart en vraagt advies op een forum, ik sta echt versteld van veel reacties.
Ik herken je verhaal, mijn moeder en ik zijn ook verschillend, ze is wel ontzettend lief en betrokken. Maar we verschillen qua denkniveau. Ik heb daar veel verdriet van gehad omdat ik met haar gesprekken wilde voeren die ik niet met haar kon voeren, ze kon niet meekomen, of slaat totaal de plank mis. Het was elke keer een grote teleurstelling want met wie liever dan je moeder zou je fijne gesprekken willen voeren over van alles en nog wat.
Ik heb het boek de fontein gelezen, dit boek gaat over familieopstellingen en heeft me echt verder geholpen. Het gaat over jouw rol binnen de familie en de vraag of je wel de goeie plek inneemt. Ik kan het niet goed navertellen, het is te ingewikkeld om zo even kort samen te vatten, maar ik raad je echt aan dit boek te gaan lezen, dit boek gaat absoluut antwoorden geven op de vragen die je hebt, en het gaat je leren accepteren. Althans dat heeft het bij mij gedaan.
Ik herken je verhaal, mijn moeder en ik zijn ook verschillend, ze is wel ontzettend lief en betrokken. Maar we verschillen qua denkniveau. Ik heb daar veel verdriet van gehad omdat ik met haar gesprekken wilde voeren die ik niet met haar kon voeren, ze kon niet meekomen, of slaat totaal de plank mis. Het was elke keer een grote teleurstelling want met wie liever dan je moeder zou je fijne gesprekken willen voeren over van alles en nog wat.
Ik heb het boek de fontein gelezen, dit boek gaat over familieopstellingen en heeft me echt verder geholpen. Het gaat over jouw rol binnen de familie en de vraag of je wel de goeie plek inneemt. Ik kan het niet goed navertellen, het is te ingewikkeld om zo even kort samen te vatten, maar ik raad je echt aan dit boek te gaan lezen, dit boek gaat absoluut antwoorden geven op de vragen die je hebt, en het gaat je leren accepteren. Althans dat heeft het bij mij gedaan.