Psyche
alle pijlers
Jeugdherinneringen weg
dinsdag 25 april 2017 om 02:29
Hoi allemaal,
Ik ben laatste jaren heel erg zoekende naar een antwoord/diagnose. Ik ben behandeld voor een postpartumdepressie en een gegeneraliseerde angststoornis. Ik herken mezelf heel erg in ADD, en ik ben daarnaast emotioneel en fysiek erg afstandelijk.
Mijn psycholoog vraagt me vaak over mijn jeugd, hoe het was om op te groeien. Maar ik kan me niks herinneren. Mijn vroegste herinneringen beginnen rond de 13jaar. Is dit normaal? Als ik aan mijn jeugd denk krijg ik wel een vervelend gevoel. Ik weet dat ik niet gelukkig was.
Wie herkent dit? En zegt dit iets over mijn jeugd of hoeft dit niets te betekenen behalve dat mijn lange termijn geheugen slecht is?
Ik ben laatste jaren heel erg zoekende naar een antwoord/diagnose. Ik ben behandeld voor een postpartumdepressie en een gegeneraliseerde angststoornis. Ik herken mezelf heel erg in ADD, en ik ben daarnaast emotioneel en fysiek erg afstandelijk.
Mijn psycholoog vraagt me vaak over mijn jeugd, hoe het was om op te groeien. Maar ik kan me niks herinneren. Mijn vroegste herinneringen beginnen rond de 13jaar. Is dit normaal? Als ik aan mijn jeugd denk krijg ik wel een vervelend gevoel. Ik weet dat ik niet gelukkig was.
Wie herkent dit? En zegt dit iets over mijn jeugd of hoeft dit niets te betekenen behalve dat mijn lange termijn geheugen slecht is?
dinsdag 25 april 2017 om 08:58
Ik kan me ook weinig herinneren.
Bij mij komt dat voor een groot deel (denk ik) omdat ik niet altijd mezelf mocht zijn. Mijn emoties en gevoelens moest ik vaak onderdrukken, die telden niet mee.
Ik was het brave kind.
Iets écht intens ervaren of beleven, gaat dan niet en daardoor vervaagt de herinnering snel?
Ik was alleen maar bezig met: doe ik het zo goed? Vinden ze me nu aardig? Dan blijft er weinig ruimte voor echt beleven en beklijft de herinnering niet.
Zoiets...
Bij mij komt dat voor een groot deel (denk ik) omdat ik niet altijd mezelf mocht zijn. Mijn emoties en gevoelens moest ik vaak onderdrukken, die telden niet mee.
Ik was het brave kind.
Iets écht intens ervaren of beleven, gaat dan niet en daardoor vervaagt de herinnering snel?
Ik was alleen maar bezig met: doe ik het zo goed? Vinden ze me nu aardig? Dan blijft er weinig ruimte voor echt beleven en beklijft de herinnering niet.
Zoiets...
dinsdag 25 april 2017 om 09:09
Volgens mij was er een paar jaar geleden een topic over hetzelfde onderwerp, en daar bleek dat het moment van de eerste herinnering heel verschillend is. Echt inderdaad van babytijd zoals iemand hierboven ook al schreef tot 12-13 jaar. Ik kan het alleen niet zo snel meer vinden.
The owls are not what they seem
dinsdag 25 april 2017 om 09:21
Het is niet zo raar om je alleen details en wat flarden van gebeurtenissen te herinneren uit je (vroege) jeugd. Vooral hoogte en dieptepunten worden onthouden. Het is dus niet raar dat je je verschillende verjaardagen niet meer herinnert of van uitstapjes en vakanties hoogstens wat vage herinneringen hebt als je naar een foto kijkt. De ene persoon herinnert zich ook gewoon meer dan de ander.
Dat hoeft echt niets met onderdrukte herinneringen te maken te hebben. Er bestaat zelfs ernstige twijfel of verdringen überhaupt mogelijk is. Zoals iemand al zij zijn je hersenen gevoelig voor suggestie. In het verleden is er een hype geweest van vrouwen die plots herinneringen terugvonden tijdens therapie. In bijna geen elk geval bleek het ook te kloppen maar de schade was enorm. Mannen zijn opgepakt en gevangen gehouden omdat therapeuten hun dochters hadden aangepraat dat ze misbruikt waren. Uit onderzoek blijkt dat dit soort herinneringen die tijdens therapie boven komen meestal niet waar zijn, herinneringen die plots vanzelf terugkomen vaker wel. Maar uit onderzoek blijkt dat de periode dat iemand dat misbruik vergeten is veel minder lang is dan ze zelf dachten. Ik zou uitkijken met dit te overdenken. Het is niet ondenkbaar dat je hersenen er dan vanzelf iets bij gaan verzinnen dat nooit gebeurd is. Praat met je therapeut over je vragen.
Dat hoeft echt niets met onderdrukte herinneringen te maken te hebben. Er bestaat zelfs ernstige twijfel of verdringen überhaupt mogelijk is. Zoals iemand al zij zijn je hersenen gevoelig voor suggestie. In het verleden is er een hype geweest van vrouwen die plots herinneringen terugvonden tijdens therapie. In bijna geen elk geval bleek het ook te kloppen maar de schade was enorm. Mannen zijn opgepakt en gevangen gehouden omdat therapeuten hun dochters hadden aangepraat dat ze misbruikt waren. Uit onderzoek blijkt dat dit soort herinneringen die tijdens therapie boven komen meestal niet waar zijn, herinneringen die plots vanzelf terugkomen vaker wel. Maar uit onderzoek blijkt dat de periode dat iemand dat misbruik vergeten is veel minder lang is dan ze zelf dachten. Ik zou uitkijken met dit te overdenken. Het is niet ondenkbaar dat je hersenen er dan vanzelf iets bij gaan verzinnen dat nooit gebeurd is. Praat met je therapeut over je vragen.
Difficulty is inevitable, drama is a choice.
dinsdag 25 april 2017 om 09:35
Hier dan even exact tegenovergesteld: ik herinner mij alles en altijd. Dat is dan het andere eind van het spectrum (ik denk dat het een spectrum is, waar bij je dus ook mensen hebt die weinig tot niets herinneren). Om dat ik zelf zo veel herinner, valt het mij altijd op dat heel veel mensen veel minder herinneren. Ik vind je verhaal dan ook niet extreem vreemd.
dinsdag 25 april 2017 om 09:36
quote:MwTheelepel schreef op 25 april 2017 @ 09:21:
Het is niet zo raar om je alleen details en wat flarden van gebeurtenissen te herinneren uit je (vroege) jeugd. Vooral hoogte en dieptepunten worden onthouden. Het is dus niet raar dat je je verschillende verjaardagen niet meer herinnert of van uitstapjes en vakanties hoogstens wat vage herinneringen hebt als je naar een foto kijkt. De ene persoon herinnert zich ook gewoon meer dan de ander.
Dat hoeft echt niets met onderdrukte herinneringen te maken te hebben. Er bestaat zelfs ernstige twijfel of verdringen überhaupt mogelijk is. Zoals iemand al zij zijn je hersenen gevoelig voor suggestie. In het verleden is er een hype geweest van vrouwen die plots herinneringen terugvonden tijdens therapie. In bijna geen elk geval bleek het ook te kloppen maar de schade was enorm. Mannen zijn opgepakt en gevangen gehouden omdat therapeuten hun dochters hadden aangepraat dat ze misbruikt waren. Uit onderzoek blijkt dat dit soort herinneringen die tijdens therapie boven komen meestal niet waar zijn, herinneringen die plots vanzelf terugkomen vaker wel. Maar uit onderzoek blijkt dat de periode dat iemand dat misbruik vergeten is veel minder lang is dan ze zelf dachten. Ik zou uitkijken met dit te overdenken. Het is niet ondenkbaar dat je hersenen er dan vanzelf iets bij gaan verzinnen dat nooit gebeurd is. Praat met je therapeut over je vragen.Ja dit ja, ik heb daar hele verhalen over gelezen, echt verschrikkelijk.
Het is niet zo raar om je alleen details en wat flarden van gebeurtenissen te herinneren uit je (vroege) jeugd. Vooral hoogte en dieptepunten worden onthouden. Het is dus niet raar dat je je verschillende verjaardagen niet meer herinnert of van uitstapjes en vakanties hoogstens wat vage herinneringen hebt als je naar een foto kijkt. De ene persoon herinnert zich ook gewoon meer dan de ander.
Dat hoeft echt niets met onderdrukte herinneringen te maken te hebben. Er bestaat zelfs ernstige twijfel of verdringen überhaupt mogelijk is. Zoals iemand al zij zijn je hersenen gevoelig voor suggestie. In het verleden is er een hype geweest van vrouwen die plots herinneringen terugvonden tijdens therapie. In bijna geen elk geval bleek het ook te kloppen maar de schade was enorm. Mannen zijn opgepakt en gevangen gehouden omdat therapeuten hun dochters hadden aangepraat dat ze misbruikt waren. Uit onderzoek blijkt dat dit soort herinneringen die tijdens therapie boven komen meestal niet waar zijn, herinneringen die plots vanzelf terugkomen vaker wel. Maar uit onderzoek blijkt dat de periode dat iemand dat misbruik vergeten is veel minder lang is dan ze zelf dachten. Ik zou uitkijken met dit te overdenken. Het is niet ondenkbaar dat je hersenen er dan vanzelf iets bij gaan verzinnen dat nooit gebeurd is. Praat met je therapeut over je vragen.Ja dit ja, ik heb daar hele verhalen over gelezen, echt verschrikkelijk.
dinsdag 25 april 2017 om 09:50
Basisschool herinner ik me ook weinig tot niets van. Soms denk ik een herinnering te hebben, maar dan blijkt dat er van dat moment een foto is, dus die herinnering komt niet uit mezelf.
Ik zit er verder niet zo mee. Heb een prima jeugd gehad. Snap ook niet zo dat mensen hierover gaan navelstaren en zich of anderen zelf aan gaan praten dat er iets mis is. Of dat je verdrongen trauma's hebt ofzo.
Mensen verschillen gewoon in dat soort dingen.
Dus ik zou me er geen zorgen over maken, en in het nu leven.
Ik zit er verder niet zo mee. Heb een prima jeugd gehad. Snap ook niet zo dat mensen hierover gaan navelstaren en zich of anderen zelf aan gaan praten dat er iets mis is. Of dat je verdrongen trauma's hebt ofzo.
Mensen verschillen gewoon in dat soort dingen.
Dus ik zou me er geen zorgen over maken, en in het nu leven.
dinsdag 25 april 2017 om 11:17
Hoi bedankt voor alle reacties, ik vind het verhelderend om verschillende perspectieven te lezen. Ik herken mezelf in veel reacties en vooral die van Feniks51 klinkt als mijn jeugd. En wat unuance schrijft is ook heel verhelderend.
Ik ga dit wel verder oppakken met mijn psycholoog, maar de reacties heeft wel mijn zorgen een stukje verminderd. Tijdens het gesprek met mijn psych ervaarde ik de vragen naar mijn jeugd als lastig te beantwoorden en hoe meer ik probeerde te herinneren hoe minder er uit kwam. Ik dacht toen dit komt omdat mn hoofd gewoon even vol zit. Ze vroeg mij wel of ik thuis eens in alle rust door de fotoalbums wilde bladeren. Maar thuis ging ik toch steeds er aan denken en begon het opeens een "ding" te worden want ik zie de fotos wel en ik weet bij de meeste het verhaal wel erachter maar niet omdat ik het me herinner maar omdat het me verteld is. Het had net zo goed over iemand anders kunnen gaan. Ik ga niet wekelijks naar de psycholoog. Ik zit nu op 1 x per maand een gesprek en voor de rest veel huiswerk.
Ik ga dit wel verder oppakken met mijn psycholoog, maar de reacties heeft wel mijn zorgen een stukje verminderd. Tijdens het gesprek met mijn psych ervaarde ik de vragen naar mijn jeugd als lastig te beantwoorden en hoe meer ik probeerde te herinneren hoe minder er uit kwam. Ik dacht toen dit komt omdat mn hoofd gewoon even vol zit. Ze vroeg mij wel of ik thuis eens in alle rust door de fotoalbums wilde bladeren. Maar thuis ging ik toch steeds er aan denken en begon het opeens een "ding" te worden want ik zie de fotos wel en ik weet bij de meeste het verhaal wel erachter maar niet omdat ik het me herinner maar omdat het me verteld is. Het had net zo goed over iemand anders kunnen gaan. Ik ga niet wekelijks naar de psycholoog. Ik zit nu op 1 x per maand een gesprek en voor de rest veel huiswerk.
dinsdag 25 april 2017 om 11:31
Ik ben het zeker eens in de reacties van sommigen die adviseren voorzichtig te zijn en niet teveel focus te leggen op het feit dat er weinig/geen herinneringen zijn. Het hoeft idd niet iets slechts te betekenen. Ik heb een goede band met mijn ouders en gezinsleden. Ik heb nooit het idee gehad dat er sprake is geweest van misbruik. Ik zoek ook zeker niet in die hoek. Waar ik wel (samen met mijn psych) naar opzoek ben is wat zijn de triggers en waarom zijn er triggers. Door ze te vinden en te herkennen kom ik misschien dichter bij het leren omgaan met de depressie en de angsten. Momenteel beheersen mijn angsten en depressies teveel mijn leven en daarom ben ik actief op verschillende gebieden met het zoeken naar antwoorden/oplossingen. Mindfulness, yoga, sport en voeding helpen enorm maar dan "zomaar" triggert er iets in mij en geraak ik opnieuw in een fase van angsten en depressie.
Excuus voor het lange verhaal!
Excuus voor het lange verhaal!
zondag 30 april 2017 om 05:43
