Overig
alle pijlers
Psychisch
zondag 28 mei 2017 om 19:24
Hallo,
Zo lang ik me kan herinneren ben ik heel dromerig en kan ik daardoor vaak moeilijk functioneren.
Toen ik klein was is er ook vastgesteld dat ik ADD heb.
Ik slik geen mediatie, doordat het niet samen gaat met mijn ongezonde leefstyle (drinken, drugs gebruiken)
Daardoor is mijn ADD meer tot een psychische obsessie uitgegroeid.
Ik leef meer in mijn eigen wereld dan in de realiteit.
In die wereld denk ik altijd via de ogen van een ander.
Omdat ik het belangrijker vind hoe een ander over me denkt dan ik zelf, en heb mezelf daardoor hier nogal verwaarloost.
Ik wil dat mensen mij zich blijven herinneren, omdat iedereen fulltime altijd mijn hoofd maar in en uit gaat wil ik dat ook bij anderen kunnen.
Hierdoor ging ik op den duur verdovende middelen gebruiken, gewoon voor mezelf.
Door mijn obsessie had ik amper vrienden geen hobby's en geen toekomstplannen.
Als ik rookte, blowde, of harddrugs gebruikte voelde het alsof ik echt in mijn lichaam zat in mijn hoofd.
Als ik onder invloed was, had ik respect voor mezelf.
Ik begon verslaafd te raken aan dit gevoel, maar drugs is heel erg duur.
Ik was 15 toen ik me heb laten ontmaagden voor pillen door een oude man waarvan ik zijn naam niet eens weet.
Eerst dacht ik dat het nou eenmaal zou gelopen was, en de drugs het waard was.
Achteraf heeft dit schade op me achtergelaten, ik heb nu nul zelfrespect.
Maar het word langzaam beter.
Ik begin me te realiseren hoe alles zo uit de hand heeft kunnen lopen.
Waarom ik het nodig vind om te roken, alleen omdat het bij me imago past?
Nu ben ik eraan verslaafd, en ik zie telkens het beeld voor me van 'de kleine ik' als achtjarige met een sigaret in haar mond.
Dat maakt het dat ik voor het eerst sins jaren weer kan huilen.
Daarvoor kon ik dat niet, ik heb me jaren dood gevoelt van binnen
Ik ben ook gaan realiseren dat het MIJN schult was dat mensen niet me me om wouden gaan.
Iedereen zag me als de 'junk' ik ben destijds ook heel veel minder gaan gebruiken.
Ik ben mezelf daarna gaan snijden, een soort nieuwe verslaving dus.
Gelukkig is het een lange tijd geleden dat ik mezelf voor het laatst sneed.
Ik gebruik alleen drugs op feestjes en niet in het dagelijks leven.
Maar echt mezelf zijn lukt niet.
Dus nu voer ik vaak een soort toneelstukje op op school.
Ik heb vrienden gemaakt die ik echt graag zie, maar ze weten niet hoe ik echt ben.
Ik heb destijds met een spirituele psycholoog gepraat, en er is vastgesteld dat ik hoog gevoelig ben.
Dat houdt in dat je andermans emoties heel sterk voelt omdat je daar onbewust open voor staat.
Ook kan je soms stemmen of beelden van een persoon zijn privé leven zien
Dit verklaarde voor mij heel veel, dat ik onbewust iedereen mijn hoofd binnen liet en het daarom zoon puinzooi is geworden.
Ik heb meerderen keren zelfmoord overwogen,maar ik wil het niet opgeven als ik niet eens heb geprobeert om beter te worden.
Om rust te creëeren in me hoofd, en meer respect te krijgen voor mezelf.
Ik krijg de laatste tijd ook vaak paniekaanvallen in mijn hoofd, dat ik allerlei beelden door elkaar zie.
De drugs heeft dit waarschijnlijk gestimuleerd, maar verder ben ik altijd al zo geweest
Ik vermoed zelf dat er iets psychisch mis is met mij, maar ik kan er op internet niet zo veel over vinden
Heeft iemand misschien een vermoeden??
Of heeft iemand tips zodat ik de laatste stap echt kan zetten om beter te worden??
Zo lang ik me kan herinneren ben ik heel dromerig en kan ik daardoor vaak moeilijk functioneren.
Toen ik klein was is er ook vastgesteld dat ik ADD heb.
Ik slik geen mediatie, doordat het niet samen gaat met mijn ongezonde leefstyle (drinken, drugs gebruiken)
Daardoor is mijn ADD meer tot een psychische obsessie uitgegroeid.
Ik leef meer in mijn eigen wereld dan in de realiteit.
In die wereld denk ik altijd via de ogen van een ander.
Omdat ik het belangrijker vind hoe een ander over me denkt dan ik zelf, en heb mezelf daardoor hier nogal verwaarloost.
Ik wil dat mensen mij zich blijven herinneren, omdat iedereen fulltime altijd mijn hoofd maar in en uit gaat wil ik dat ook bij anderen kunnen.
Hierdoor ging ik op den duur verdovende middelen gebruiken, gewoon voor mezelf.
Door mijn obsessie had ik amper vrienden geen hobby's en geen toekomstplannen.
Als ik rookte, blowde, of harddrugs gebruikte voelde het alsof ik echt in mijn lichaam zat in mijn hoofd.
Als ik onder invloed was, had ik respect voor mezelf.
Ik begon verslaafd te raken aan dit gevoel, maar drugs is heel erg duur.
Ik was 15 toen ik me heb laten ontmaagden voor pillen door een oude man waarvan ik zijn naam niet eens weet.
Eerst dacht ik dat het nou eenmaal zou gelopen was, en de drugs het waard was.
Achteraf heeft dit schade op me achtergelaten, ik heb nu nul zelfrespect.
Maar het word langzaam beter.
Ik begin me te realiseren hoe alles zo uit de hand heeft kunnen lopen.
Waarom ik het nodig vind om te roken, alleen omdat het bij me imago past?
Nu ben ik eraan verslaafd, en ik zie telkens het beeld voor me van 'de kleine ik' als achtjarige met een sigaret in haar mond.
Dat maakt het dat ik voor het eerst sins jaren weer kan huilen.
Daarvoor kon ik dat niet, ik heb me jaren dood gevoelt van binnen
Ik ben ook gaan realiseren dat het MIJN schult was dat mensen niet me me om wouden gaan.
Iedereen zag me als de 'junk' ik ben destijds ook heel veel minder gaan gebruiken.
Ik ben mezelf daarna gaan snijden, een soort nieuwe verslaving dus.
Gelukkig is het een lange tijd geleden dat ik mezelf voor het laatst sneed.
Ik gebruik alleen drugs op feestjes en niet in het dagelijks leven.
Maar echt mezelf zijn lukt niet.
Dus nu voer ik vaak een soort toneelstukje op op school.
Ik heb vrienden gemaakt die ik echt graag zie, maar ze weten niet hoe ik echt ben.
Ik heb destijds met een spirituele psycholoog gepraat, en er is vastgesteld dat ik hoog gevoelig ben.
Dat houdt in dat je andermans emoties heel sterk voelt omdat je daar onbewust open voor staat.
Ook kan je soms stemmen of beelden van een persoon zijn privé leven zien
Dit verklaarde voor mij heel veel, dat ik onbewust iedereen mijn hoofd binnen liet en het daarom zoon puinzooi is geworden.
Ik heb meerderen keren zelfmoord overwogen,maar ik wil het niet opgeven als ik niet eens heb geprobeert om beter te worden.
Om rust te creëeren in me hoofd, en meer respect te krijgen voor mezelf.
Ik krijg de laatste tijd ook vaak paniekaanvallen in mijn hoofd, dat ik allerlei beelden door elkaar zie.
De drugs heeft dit waarschijnlijk gestimuleerd, maar verder ben ik altijd al zo geweest
Ik vermoed zelf dat er iets psychisch mis is met mij, maar ik kan er op internet niet zo veel over vinden
Heeft iemand misschien een vermoeden??
Of heeft iemand tips zodat ik de laatste stap echt kan zetten om beter te worden??
zondag 28 mei 2017 om 19:47
Als ik jou was zou ik met drugs stoppen, ik heb zelf ervaring gehad met een angststoornis (en een soort dementie) getriggerd door recreatief drugsgebruik en het heeft jaren met veel medicatie gekost voordat het weer was gestabiliseerd. Je kan je hersens een behoorlijke klap geven en je moet maar hopen dat het weer herstelt. Als ik jou verhaal zo lees, dans je op een heel slap koord.
Verder zou ik met een psychiater praten, je diagnose, je angsten en druggebruik op tafel gooien en vragen om advies. Misschien is het wel zo, dat als je medicatie neemt voor je ADD, je ook minder behoefte hebt aan drugs. Ik heb heel veel adhd'ers met buitensporig druggebruik gezien, als soort van zelfmedicatie.
Het klinkt alsof je beseft dat je echt moet veranderen en dat is een heel belangrijke eerste stap! Als je positieve stappen gaat ondernemen gaan er ook positieve dingen op je pad komen. En dan zal je nog 100 keer vallen en weer opstaan maar that's life. Ik vond de schooltijd overigens een drama van onzekerheid en 'wie ben ik' vragen, dingen zijn er voor mij een stuk makkelijker en leuker op geworden na mijn 20e. Dus hang in there, het wordt beter. Maar zorg wel dat je in de tussentijd niet te veel kapot maakt. .
Verder zou ik met een psychiater praten, je diagnose, je angsten en druggebruik op tafel gooien en vragen om advies. Misschien is het wel zo, dat als je medicatie neemt voor je ADD, je ook minder behoefte hebt aan drugs. Ik heb heel veel adhd'ers met buitensporig druggebruik gezien, als soort van zelfmedicatie.
Het klinkt alsof je beseft dat je echt moet veranderen en dat is een heel belangrijke eerste stap! Als je positieve stappen gaat ondernemen gaan er ook positieve dingen op je pad komen. En dan zal je nog 100 keer vallen en weer opstaan maar that's life. Ik vond de schooltijd overigens een drama van onzekerheid en 'wie ben ik' vragen, dingen zijn er voor mij een stuk makkelijker en leuker op geworden na mijn 20e. Dus hang in there, het wordt beter. Maar zorg wel dat je in de tussentijd niet te veel kapot maakt. .
zondag 28 mei 2017 om 19:52
