Heimwee

Ach wat vervelend, heimwee is echt heel naar. Ik had er als kind ook heel veel last van, een nachtje ging wel maar daarna wilde ik eigenlijk weer naar huis, mijn ouders hebben me dus ook meerdere keren op moeten halen omdat ik niet stopte met huilen. Helaas heb ik geen geweldige tip voor je behalve haar gevoel heel serieus nemen want ze voelt zich echt rot. Bij mij is het vanzelf beter geworden rond een jaar of 12, toen ging ik ook gewoon mee op kamp. Tijdens mijn studie ben ik zelfs een paar maanden in "Afrika" geweest, al was dat wel erg pittig soms. Ik blijf een huismus denk ik.

MwTheelepel schreef: ↑

12-09-2017 09:35

Ach wat vervelend, heimwee is echt heel naar. Ik had er als kind ook heel veel last van, een nachtje ging wel maar daarna wilde ik eigenlijk weer naar huis, mijn ouders hebben me dus ook meerdere keren op moeten halen omdat ik niet stopte met huilen. Helaas heb ik geen geweldige tip voor je behalve haar gevoel heel serieus nemen want ze voelt zich echt rot. Bij mij is het vanzelf beter geworden rond een jaar of 12, toen ging ik ook gewoon mee op kamp. Tijdens mijn studie ben ik zelfs een paar maanden in "Afrika" geweest, al was dat wel erg pittig soms. Ik blijf een huismus denk ik.

Dit herken ik. Bij mij ging het ook beter vanaf de pubertijd. Maar als wij op vakantie zijn wil ik nog steeds heel graag weer naar huis.

Ik denk dat er niet veel aan te doen is TO. Dwing haar dan ook niet om uit logeren te gaan.

Dit kan gewoon de aard van het beestje zijn, neem het serieus en ga niks opleggen of dwingen.
Er zijn ook genoeg volwassenen die liever thuis zijn en die ook echte huismussen zijn.
Neem haar serieus en misschien veranderd het wel vanzelf als ze wat ouder wordt.

Ik had het als kind heel erg, en nu nog wel.
Wat mij helpt is heel goed voorbereiden. Met Googlemaps de omgeving al bekijken etc.

Ik had als kind ook heel erg heimwee. Niet naar huis zelf, maar naar mijn ouders (met name moeder). Inderdaad ook wel eens opgehaald van de Wadden en van schoolkamp. Ik vond het zelf heel vervelend, wist verstandelijk ook dat het onzin was, maar dat maakt niks uit. Je voelt je gewoon vreselijk rot.
Ik weet dat mensen mijn moeder ook regelmatig verteld hebben dat ze me gewoon moest dwingen, want anders 'zou ik het nooit leren'. Gelukkig heeft ze dat nooit gedaan, het is echt een heel erg naar gevoel. Op mijn groep 8 schoolkamp is ze zelfs als leiding mee gegaan zodat ik ook een keer een leuk kamp mee kon maken.
Uiteindelijk werd het minder, was ik alleen van tevoren en bij vertrek zenuwachtig. Ik denk rond mijn 13-14e. En uiteindelijk heb ik in mijn eentje de hele wereld over gereist, dus al die doemdenkers hadden ongelijk, 'ze' heeft het gewoon geleerd zonder drama's en dwang.

Je kunt helaas niet veel doen om het beter te maken. Soms geeft een kind zelf aan wat zou kunnen helpen (foto mee, wel bellen of juist niet), dat is natuurlijk een mooi begin. En voor mij was het heel belangrijk dat ik wist dat ik opgehaald kon worden als het niet ging, en dat er dan niemand boos op me was. Dat zorgde ervoor dat ik bleef proberen, en er uiteindelijk vanzelf overheen groeide.

Had ze dit als jonger kind ook al? Had ze moeite met afscheid als je/jullie haar bijvoorbeeld naar het kinderdagverblijf/peuterspeelzaal/school bracht?

Het is zeker goed om haar gevoel serieus te nemen (het geeft niet om thuis te missen als je weg bent, dat hebben veel mensen en dat is best moeilijk en soms word je daar verdrietig van), maar waak ervoor dat je het niet té groot maakt. Dan kan je voor haar bevestigen dat het inderdaad een vreselijk eng en onbetrouwbaar gebeuren is dat logeren en dat het klopt dat zij het niet aan kan zonder jou/jullie. Eigenlijk wil je ook uitstralen (zonder haar gevoel te bagatelliseren) dat zij het kan! Het vertrouwen in zichzelf versterken. Als ze gaat logeren of jullie weggaan, maak met haar een plan hoe ze zich beter kan voelen als ze verdrietig is (speciale knuffel mee? Koop desnoods samen met haar en logeerknuffel die speciaal is voor het logeren omdat hij zo.....nouja vul maar wat eigenschappen in die belangrijk zijn voor haar gevoel van veiligheid). En zoals hierboven is genoemd ook goed voorbereiden, concreet zijn in wat er gaat gebeuren en wat ze kan verwachten.

Hoe is haar zelfvertrouwen verder?