Kinderen
alle pijlers
mee-moederschap
maandag 25 september 2017 om 14:48
Hi all,
Ik heb een vrij specifieke vraag... over een vrij specifieke situatie, maar toch hoop ik dat er hier misschien mensen zijn die het herkennen
Ongeveer een jaar geleden is mijn vrouw bevallen van een dochter. Het was een heftige zwangerschap en bevalling en de eerste weken zijn we een beetje doorgesukkeld zonder echt te beseffen wat er nu allemaal gebeurt is. Nu alles "geland" is, merk ik dat ik het heel moeilijk heb met mijn rol als moeder. Ik heb zelf jaren in een fertiliteitstraject gezeten, helaas zonder succes. Na het afsluiten hiervan zijn we meteen gestart met de inseminaties bij mijn vrouw en die was, gelukkig, binnen drie rondes zwanger.
Ik merk nu dat ik eigenlijk geen tijd heb gehad om mijn verdriet over het niet zwanger kunnen worden te verwerken en zit nu ook in therapie.
Wat ik me afvraag, hoe ervaren andere mee-moeders (niet m'n favo woord, maar ik weet niet goed hoe ik het anders moet noemen) het moederschap? Hebben jullie daar moeite mee? Voelt jullie kind als helemaal eigen? Neemt de ander meer het voortouw in de opvoeding, verzorging of is dit eerlijk verdeelt? Nou ja, ik heb nog 100 andere vragen, maar eigenlijk ben ik gewoon benieuwd naar de ervaringen van anderen....
Ik heb een vrij specifieke vraag... over een vrij specifieke situatie, maar toch hoop ik dat er hier misschien mensen zijn die het herkennen
Ongeveer een jaar geleden is mijn vrouw bevallen van een dochter. Het was een heftige zwangerschap en bevalling en de eerste weken zijn we een beetje doorgesukkeld zonder echt te beseffen wat er nu allemaal gebeurt is. Nu alles "geland" is, merk ik dat ik het heel moeilijk heb met mijn rol als moeder. Ik heb zelf jaren in een fertiliteitstraject gezeten, helaas zonder succes. Na het afsluiten hiervan zijn we meteen gestart met de inseminaties bij mijn vrouw en die was, gelukkig, binnen drie rondes zwanger.
Ik merk nu dat ik eigenlijk geen tijd heb gehad om mijn verdriet over het niet zwanger kunnen worden te verwerken en zit nu ook in therapie.
Wat ik me afvraag, hoe ervaren andere mee-moeders (niet m'n favo woord, maar ik weet niet goed hoe ik het anders moet noemen) het moederschap? Hebben jullie daar moeite mee? Voelt jullie kind als helemaal eigen? Neemt de ander meer het voortouw in de opvoeding, verzorging of is dit eerlijk verdeelt? Nou ja, ik heb nog 100 andere vragen, maar eigenlijk ben ik gewoon benieuwd naar de ervaringen van anderen....
vrijdag 29 september 2017 om 10:37
Hebben wij ook. Mensen verwachten het ook nooit van ons, blijkbaar voldoen we niet aan het stereotype. Een keer op een feestje van een vriendin, vroeg een ander meisje hoe wij elkaar kenden dan. Dus ik zeg, wij zijn getrouwd. Nou dat geloofde ze gewoon niet. Trouwringen en alles, alsnog was het blijkbaar ongelooflijk.NYC schreef: ↑29-09-2017 10:33Ik word ook vrijwel altijd aangezien/aangesproken als de zus van mijn vrouw. Maar dat gebeurde ook al toen we nog geen kinderen hadden. Vooral in het buitenland, om moedeloos van te worden. Overigens denk ik ook dat er wel eens situaties zijn geweest waarin mensen heus wel vermoed zullen hebben dat we een stel zijn, maar dat te direct/moeilijk vonden om te vragen en daarom maar veilig naar "zus" vroegen. Zelfs de begeleidster van mijn masterscriptie, nota bene zelf lesbisch, vroeg op de diploma-uitreiking: "Is dat je zus?"
Veel mensen snappen niet dat ik dit niet leuk vind, maar moet je voorstellen dat jij (heteroseksuele vrouw) met je man gezellig romantisch aan het dineren bent, een marktkraampje bezoekt, weet ik wat allemaal, en je honderd keer de vraag krijgt: "Is he your brother?" Dat is toch helemaal niet leuk?
vrijdag 29 september 2017 om 11:58
Wat ben ik blij dat ik dit topic tegengekomen ben. Het doet me namelijk stilstaan bij de rol van mijn vriendin (meemoeder), en ik moet toegeven dat ik daar sinds de geboorte van onze zoon weinig over heb nagedacht.
Mijn vriendin had geen zwangerschapswens. Ik wel. Dus was de keuze snel gemaakt.
Voor ik zwanger werd dacht ik wel veel na over hoe het voor haar zou zijn als meemoeder. Ik vond het dan ook zeer belangrijk om haar bij alles te betrekken, en om haar wensen te respecteren. Zo wou ik graag een semi-bekende donor, zodat ons kind deze man zou kunnen ontmoeten als hij dat ooit zou wensen, maar mijn vriendin wou dit absoluut niet. Ze was bang dat ze de uiterlijke trekken van de donor altijd zou terugzien in ons kind, waardoor ze zich misschien minder moeder van hem zou voelen. En de angst dat ons kind de donor ooit "interessanter" dan haar zou vinden zat er ook wel in. Dus gingen we voor een onbekende donor. (Wij wonen in België, hier gaat dat zonder problemen.)
Ik koos er ook voor om ons kind haar achternaam te geven, al maakte het haar weinig uit. Maar ik zag het als een extra bevestiging dat ook zij zijn moeder is.
Tijdens de zwangerschap merkte ik al meteen hoe graag ze ons kind zag, ook al was hij toen nog een vage vlek op een echo. Hij is nu vier maanden oud en mijn vriendin is helemaal verliefd op hem. Alles gaat vanzelf, daarom ook dat ik me geen zorgen maakte om hoe zij zich bij haar rol als meemoeder voelt. Maar wie weet zit zij met dezelfde gevoelens die ik hier lees.
Ik merk wel dat ze beslissingen over onze zoon vaak aan mij overlaat. Ik zeg haar telkens dat ik wil dat ze mee beslist, het is tenslotte ook haar kind. Maar ze heeft de neiging het allemaal bij mij neer te leggen. Ik heb dit altijd geweten aan haar karakter, ze is nu eenmaal iemand die niet gemakkelijk knopen doorhakt, ze is een nogal afwachtend type.
Maar wie weet gaat het om meer dan dat.
Misschien moet ik er haar toch eens naar vragen...
Mijn vriendin had geen zwangerschapswens. Ik wel. Dus was de keuze snel gemaakt.
Voor ik zwanger werd dacht ik wel veel na over hoe het voor haar zou zijn als meemoeder. Ik vond het dan ook zeer belangrijk om haar bij alles te betrekken, en om haar wensen te respecteren. Zo wou ik graag een semi-bekende donor, zodat ons kind deze man zou kunnen ontmoeten als hij dat ooit zou wensen, maar mijn vriendin wou dit absoluut niet. Ze was bang dat ze de uiterlijke trekken van de donor altijd zou terugzien in ons kind, waardoor ze zich misschien minder moeder van hem zou voelen. En de angst dat ons kind de donor ooit "interessanter" dan haar zou vinden zat er ook wel in. Dus gingen we voor een onbekende donor. (Wij wonen in België, hier gaat dat zonder problemen.)
Ik koos er ook voor om ons kind haar achternaam te geven, al maakte het haar weinig uit. Maar ik zag het als een extra bevestiging dat ook zij zijn moeder is.
Tijdens de zwangerschap merkte ik al meteen hoe graag ze ons kind zag, ook al was hij toen nog een vage vlek op een echo. Hij is nu vier maanden oud en mijn vriendin is helemaal verliefd op hem. Alles gaat vanzelf, daarom ook dat ik me geen zorgen maakte om hoe zij zich bij haar rol als meemoeder voelt. Maar wie weet zit zij met dezelfde gevoelens die ik hier lees.
Ik merk wel dat ze beslissingen over onze zoon vaak aan mij overlaat. Ik zeg haar telkens dat ik wil dat ze mee beslist, het is tenslotte ook haar kind. Maar ze heeft de neiging het allemaal bij mij neer te leggen. Ik heb dit altijd geweten aan haar karakter, ze is nu eenmaal iemand die niet gemakkelijk knopen doorhakt, ze is een nogal afwachtend type.
Maar wie weet gaat het om meer dan dat.
Misschien moet ik er haar toch eens naar vragen...
vrijdag 29 september 2017 om 12:08
Heel fijn dat je zo begaan bent met hoe zij er in staat!Oliv schreef: ↑29-09-2017 11:58Wat ben ik blij dat ik dit topic tegengekomen ben. Het doet me namelijk stilstaan bij de rol van mijn vriendin (meemoeder), en ik moet toegeven dat ik daar sinds de geboorte van onze zoon weinig over heb nagedacht.
Mijn vriendin had geen zwangerschapswens. Ik wel. Dus was de keuze snel gemaakt.
Voor ik zwanger werd dacht ik wel veel na over hoe het voor haar zou zijn als meemoeder. Ik vond het dan ook zeer belangrijk om haar bij alles te betrekken, en om haar wensen te respecteren. Zo wou ik graag een semi-bekende donor, zodat ons kind deze man zou kunnen ontmoeten als hij dat ooit zou wensen, maar mijn vriendin wou dit absoluut niet. Ze was bang dat ze de uiterlijke trekken van de donor altijd zou terugzien in ons kind, waardoor ze zich misschien minder moeder van hem zou voelen. En de angst dat ons kind de donor ooit "interessanter" dan haar zou vinden zat er ook wel in. Dus gingen we voor een onbekende donor. (Wij wonen in België, hier gaat dat zonder problemen.)
Ik koos er ook voor om ons kind haar achternaam te geven, al maakte het haar weinig uit. Maar ik zag het als een extra bevestiging dat ook zij zijn moeder is.
Tijdens de zwangerschap merkte ik al meteen hoe graag ze ons kind zag, ook al was hij toen nog een vage vlek op een echo. Hij is nu vier maanden oud en mijn vriendin is helemaal verliefd op hem. Alles gaat vanzelf, daarom ook dat ik me geen zorgen maakte om hoe zij zich bij haar rol als meemoeder voelt. Maar wie weet zit zij met dezelfde gevoelens die ik hier lees.
Ik merk wel dat ze beslissingen over onze zoon vaak aan mij overlaat. Ik zeg haar telkens dat ik wil dat ze mee beslist, het is tenslotte ook haar kind. Maar ze heeft de neiging het allemaal bij mij neer te leggen. Ik heb dit altijd geweten aan haar karakter, ze is nu eenmaal iemand die niet gemakkelijk knopen doorhakt, ze is een nogal afwachtend type.
Maar wie weet gaat het om meer dan dat.
Misschien moet ik er haar toch eens naar vragen...
Ik zou het zeker een keer vragen, het kan inderdaad zijn dat ze gewoon zo is, maar wie weet vindt ze het toch moeilijker dan het lijkt.. Ik hoop van niet natuurlijk, maar misschien goed om het open te gooien?
vrijdag 29 september 2017 om 12:57
"Welke meneer" vind ik dan weer wel ad remnovasky schreef: ↑29-09-2017 10:31Daar heb ik van te voren zeker over nagedacht, meer dan zou moeten eigenlijk. Maar om 4 uur 's nachts bij de huisartsenpost de vraag krijgen wie de moeder is, terwijl jij daar met slaaptekort bezorgd over je kind zit te zijn, ja dat vond ik lastig.
Wij doen er normaal over, voor ons is het niet anders dan normaal. Maar we worden wel bijna dagelijks confronteert met het feit dat anderen het niet normaal vinden. En dat maakt niet uit, maar dat doet wel iets met je.
Net zoals tijdens de bevalling. Vrouw had t zwaar met weeën opvangen, komt er tijdens een wee zo'n dame binnen om te vragen wat we 's avonds wilden eten. Dus ik zeg, nou als u een momentje heeft. Doet ze de deur verder open, kijkt om het hoekje, "ja misschien kan meneer even zeggen wat hij wil eten? " Dus ik zeg welke meneer? "oh is er geen meneer?" Nee er is geen meneer. Reageert ze heel pinnig met "nou dat kon ik toch niet weten"
Nee dat kon ze inderdaad niet weten en ik vind het ook niet erg dat ze ervan uitgaat dat er "een meneer" zou zijn. Maar de manier waarop er dan gereageerd wordt, buiten het feit dat ze midden in een wee per se wil weten wat er gegeten moet worden, vind ik wel heel jammer.
Ik snap best wat je bedoelt maar met een beetje humor en gewoon zelf staan voor wie je bent kom je een heel eind denk ik.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zaterdag 30 september 2017 om 11:00
Mijn vriendin en ik hebben samen een dochter van een "onbekende" donor.Ik heb haar gedragen en we hebben haar bewust de achternaam van mijn vriendin gegeven.
Ze is onze dochter en we staan er bijna nooit bij stil dat we "hulp" nodig gehad hebben om haar te mogen krijgen.
We zijn tijdens de zwangerschap, de bevalling, kraamweek enz. elke keer heel fijn begeleid en geholpen.
Ze is onze dochter en we staan er bijna nooit bij stil dat we "hulp" nodig gehad hebben om haar te mogen krijgen.
We zijn tijdens de zwangerschap, de bevalling, kraamweek enz. elke keer heel fijn begeleid en geholpen.
zaterdag 30 september 2017 om 13:51
Ik heb er haar naar gevraagd. Ze zegt zich gewoon onzeker te voelen omdat ze weinig ervaring heeft met kinderen, en dat ze daarom veel beslissingen aan mij over laat.novasky schreef: ↑29-09-2017 12:08Heel fijn dat je zo begaan bent met hoe zij er in staat!
zondag 1 oktober 2017 om 21:36
Ik vind de vraag of je je moeder voelt trouwens wezenlijk anders dan of je kind eigen voelt. Heb het idee dat de moederrol me niet helemaal past, of in elk geval de manier waarop mensen die voor ogen hebben (of zoals ik denk dat mensen die voor ogen hebben), maar mijn kind voelt wel helemaal als mijn kind. Ik wil ook altijd iedereen alles over haar vertellen, ben bij elke kleine ontwikkeling megatrots en ook mijn familie beschouwt haar helemaal als volwaardig kleinkind/achterkleinkind/nichtje. Oké, genetisch horen we niet bij elkaar maar we zijn wel echt een gezin.
zondag 1 oktober 2017 om 21:40
Dat klopt inderdaad, dat zijn twee verschillende dingen. Ik denk dat ik dan misschien last heb van allebei. Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van dochter en zou alles voor d'r doen en als iemand een haar op d'r hoofd krenkt is 'ie van mij. Maar toch zie ik dat mijn vrouw het anders, intenser, ervaart dan ik. En voor mij, ik weet niet of dat ook geldt voor hoe de buitenwereld het ziet, maar beweegt zij zich ook natuurlijker in haar rol als moeder.Vogelvrij schreef: ↑01-10-2017 21:36Ik vind de vraag of je je moeder voelt trouwens wezenlijk anders dan of je kind eigen voelt. Heb het idee dat de moederrol me niet helemaal past, of in elk geval de manier waarop mensen die voor ogen hebben (of zoals ik denk dat mensen die voor ogen hebben), maar mijn kind voelt wel helemaal als mijn kind. Ik wil ook altijd iedereen alles over haar vertellen, ben bij elke kleine ontwikkeling megatrots en ook mijn familie beschouwt haar helemaal als volwaardig kleinkind/achterkleinkind/nichtje. Oké, genetisch horen we niet bij elkaar maar we zijn wel echt een gezin.
Natuurlijk zijn we een gezin horen we bij elkaar, maar toch vind ik het moeilijk dat we dingen zo merkbaar anders beleven. Maar goed, wellicht zit hier nog een stukje rouwverwerking in over mijn eigen fertiliteitstraject....
zondag 1 oktober 2017 om 22:03
Ja, mijn vrouw ervaart het ook anders. Dat vond ik eerst wel heftig, ik was toch wel gewend dat we alles op zo'n beetje dezelfde manier beleefden en hierbij ging dat totaal niet op. Ik heb ook het idee dat ik heel bewust moest zorgen dat mijn dochter en ik een goede hechting kregen. Maar ergens vind ik dat ook wel weer mooi, het ging niet vanzelf maar juist daarom is het ook bijzonder, of zo.novasky schreef: ↑01-10-2017 21:40Dat klopt inderdaad, dat zijn twee verschillende dingen. Ik denk dat ik dan misschien last heb van allebei. Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van dochter en zou alles voor d'r doen en als iemand een haar op d'r hoofd krenkt is 'ie van mij. Maar toch zie ik dat mijn vrouw het anders, intenser, ervaart dan ik. En voor mij, ik weet niet of dat ook geldt voor hoe de buitenwereld het ziet, maar beweegt zij zich ook natuurlijker in haar rol als moeder.
Natuurlijk zijn we een gezin horen we bij elkaar, maar toch vind ik het moeilijk dat we dingen zo merkbaar anders beleven. Maar goed, wellicht zit hier nog een stukje rouwverwerking in over mijn eigen fertiliteitstraject....
Misschien goed om je te realiseren dat het bij verreweg de meeste stellen zo is dat ze het ouderschap verschillend beleven en dat het verschil maakt of je zwanger geweest bent of niet? Ik weet niet of het zinvol is om jouw gevoelens met die van je vrouw te vergelijken... Maar snap echt dat het lastig is als je zelf zwanger had willen zijn hoor!
