Zwanger
alle pijlers
Bevallen help!
dinsdag 17 oktober 2017 om 11:46
Ik ben ondanks een mirena spiraal zwanger. Inmiddels 18 weken.
Ik heb al sinds mijn 4e last van psychische aandoeningen, werd op mijn 14e voor het eerst opgenomen op een gesloten afdeling en sinds mijn 18e te maken met gewelddadig seksueel misbruik en een abortus als gevolg. Ik heb dan ook verschillende diagnoses gekregen waar onder complexe ptss, recidieve depressies en een sociale angststoornis. Ik gebruik verschillende medicijnen en ben onder behandeling bij psycholoog, psychotherapeut, psychiater en inmiddels ook een psychiater vanuit het ziekenhuis gespecialiseerd in zwangerschappen. Ik ben inmiddels 28.
Nu kijk ik erg op tegen de bevalling. Het is niet eens de pijn waar ik zo tegenop kijk, volgens mij kan ik best wel wat pijn handelen. Ik ben wel ontzettend bang voor een herbeleving. Bijv. als verschillenden mensen willen komen kijken of voelen, instrumenten die klaar liggen (laat staan dat ze die gaan gebruiken) en alle andere poespas eromheen. Ik vrees dat ik in een herbeleving terecht kom en dan volledig platgespoten zal worden.
Vrijdag kwam ik in een herbeleving terecht door alleen de gedachte dat ze een knip gaan geven. Ik weet dat je dit niet voelt maar het triggert een herinnering van vroeger.. Ik ben dan volledig in paniek en zowel lichamelijk al geestelijk van de kaart en het duurt vaak een aantal dagen voordat ik daar van ben hersteld.
Mij psychiater is tot 1 november op vakantie en 30 oktober heb ik een afspraak met de gynaecoloog.
Maar wat nu? Wat wil ik? Hoe ga ik de bevalling doorkomen? Is een keizersnede een optie? Zijn er andere alternatieven? Hoe ga ik mij voorbereiden op de bevalling?
Ik hoop dat niemand hier herkenning in mijn verhaal heeft maar misschien wel wat ideeen of tips om dit zo goed mogelijk door te komen.
Het kostte mij echt al mijn moed om dit te schrijven. Hopelijk willen jullie met mij meedenken.
Liefs,
Toeffie
Ik heb al sinds mijn 4e last van psychische aandoeningen, werd op mijn 14e voor het eerst opgenomen op een gesloten afdeling en sinds mijn 18e te maken met gewelddadig seksueel misbruik en een abortus als gevolg. Ik heb dan ook verschillende diagnoses gekregen waar onder complexe ptss, recidieve depressies en een sociale angststoornis. Ik gebruik verschillende medicijnen en ben onder behandeling bij psycholoog, psychotherapeut, psychiater en inmiddels ook een psychiater vanuit het ziekenhuis gespecialiseerd in zwangerschappen. Ik ben inmiddels 28.
Nu kijk ik erg op tegen de bevalling. Het is niet eens de pijn waar ik zo tegenop kijk, volgens mij kan ik best wel wat pijn handelen. Ik ben wel ontzettend bang voor een herbeleving. Bijv. als verschillenden mensen willen komen kijken of voelen, instrumenten die klaar liggen (laat staan dat ze die gaan gebruiken) en alle andere poespas eromheen. Ik vrees dat ik in een herbeleving terecht kom en dan volledig platgespoten zal worden.
Vrijdag kwam ik in een herbeleving terecht door alleen de gedachte dat ze een knip gaan geven. Ik weet dat je dit niet voelt maar het triggert een herinnering van vroeger.. Ik ben dan volledig in paniek en zowel lichamelijk al geestelijk van de kaart en het duurt vaak een aantal dagen voordat ik daar van ben hersteld.Mij psychiater is tot 1 november op vakantie en 30 oktober heb ik een afspraak met de gynaecoloog.
Maar wat nu? Wat wil ik? Hoe ga ik de bevalling doorkomen? Is een keizersnede een optie? Zijn er andere alternatieven? Hoe ga ik mij voorbereiden op de bevalling?
Ik hoop dat niemand hier herkenning in mijn verhaal heeft maar misschien wel wat ideeen of tips om dit zo goed mogelijk door te komen.
Het kostte mij echt al mijn moed om dit te schrijven. Hopelijk willen jullie met mij meedenken.
Liefs,
Toeffie
anoniem_65059adf8b836 wijzigde dit bericht op 17-10-2017 17:33
1.26% gewijzigd
dinsdag 17 oktober 2017 om 13:33
(...)daenerys79 schreef: ↑17-10-2017 13:20(...) en waar lees jij in hemelsnaam dat ze zichzelf niet onder controle heeft?
volledig in paniek en zowel lichamelijk al geestelijk van de kaart, duurt aantal dagen.
herbeleving wordt getriggerd door: angst dat verschillenden mensen willen komen kijken of voelen, instrumenten die klaar liggen (laat staan dat ze die gaan gebruiken) en alle andere poespas eromheen. angst om volledig platgespoten te worden. Alleen de gedachte dat ze een knip kunnen geven is al genoeg.
(...)
Nee, ze heeft het allemaal prima onder controle. Vandaar ook al die psychiaters en medicijnen.
nessemeisje wijzigde dit bericht op 17-10-2017 13:34
19.29% gewijzigd
dinsdag 17 oktober 2017 om 13:34
Dat klopt maar het lijkt me toch niet echt een goed begin en / of een veilige basis voor een kindje wat op de wereld wordt gezet.SweetChili schreef: ↑17-10-2017 13:25En dat bepaal jij? Trouwens, ze had een spiraal en is toch zwanger geworden. Daar kan ze erg weinig aan doen. Nu de beslissing genomen ervoor te gaan, wat erg moedig is, gezien haar situatie.
Niemand kan weten wie een goede moeder zal zijn en wie niet. Veel moeders hebben traumatische ervaringen meegemaakt in het verleden en zijn toch heel goede moeders. Andere moeders hebben alles mee, maar kunnen het niet aan.
Niet zo snel oordelen. TO heeft echt genoeg aan haar hoofd en kan dit soort negativiteit er echt niet bij gebruiken. Ze heeft hulp nodig, geen kritiek van mensen die toch geen vertrouwen in haar hebben.
dinsdag 17 oktober 2017 om 13:34
Hoi Toeffie,
wat een vreselijke ervaringen en ik snap dat je daardoor erg opziet tegen de bevalling. Aan mijn ervaring dat het eigenlijk allemaal een beetje langs je heen gaat, heb je denk ik ook niet veel, want ik zat absoluut niet in dezelfde situatie als jij.
Ik denk dat je de vragen die je hebt omtrent de mogelijkheden (wel/geen pijnstilling, eventueel een geplande keizersnede, of ingeleide bevalling, aantal aanwezigen, etc) vooraf heel duidelijk moet bespreken met gynaecoloog. Als je het niet goed durf te zeggen, zou je eventueel je openingspost kunnen uitprinten en meenemen.
Probeer zowel aan de gyneacoloog als aan je partner/vriendin/moeder (iemand die je graag bij de bevalling wil hebben) je angsten en wensen te bespreken. Je zult bij jezelf na moeten gaan welke mogelijke situatie je het meest bang voor bent, dan kan er worden nagedacht over de wijze waarop een dergelijke situatie voorkomen kan worden én hoe gehandeld kan worden als het wel gebeurt.
Ik lees dat je vooral bang bent voor herbelevingen: zijn er dingen waar de gyn rekening mee kan houden, zodat de kans daarop minder groot is? Bijvoorbeeld geen inwendig onderzoek als het niet strikt noodzakelijk is, veel praten/uitleg, of juist liever niet, zou je behoefte hebben aan afleiding door bijv een verpleegkundige die tegen je praat.
En als je wel een herbeleving hebt, wil je dan juist even met rust gelaten worden, of wil je je juist dat er met je gepraat wordt en je wordt aangemoedigd?
Ook kun je je proberen in te stellen op het ergste (je krijgt een herbeleving en je wordt 'platgespoten, omdat het kind er acuut uit moet') en je afvragen hoe erg dat eigenlijk is. Daarmee wil ik die mogelijke gebeurtenis niet bagatelliseren, maar wil ik zeggen dat als je er rekening mee houdt, het alleen maar mee kan vallen. Ook kun je je focussen op de gedachte dat het kind gezond en wel ter wereld moet komen en dat het onder omstandigheden in het belang van het kind is als jij onder narcose bent.
Daarnaast staat je na de geboorte, wat hiervoor al is gezegd, een nog veel grotere, maar ook veel leukere uitdaging te wachten: het liefhebben, verzorgen en opvoeden van je zoon of dochter!
Heel veel sterkte.
wat een vreselijke ervaringen en ik snap dat je daardoor erg opziet tegen de bevalling. Aan mijn ervaring dat het eigenlijk allemaal een beetje langs je heen gaat, heb je denk ik ook niet veel, want ik zat absoluut niet in dezelfde situatie als jij.
Ik denk dat je de vragen die je hebt omtrent de mogelijkheden (wel/geen pijnstilling, eventueel een geplande keizersnede, of ingeleide bevalling, aantal aanwezigen, etc) vooraf heel duidelijk moet bespreken met gynaecoloog. Als je het niet goed durf te zeggen, zou je eventueel je openingspost kunnen uitprinten en meenemen.
Probeer zowel aan de gyneacoloog als aan je partner/vriendin/moeder (iemand die je graag bij de bevalling wil hebben) je angsten en wensen te bespreken. Je zult bij jezelf na moeten gaan welke mogelijke situatie je het meest bang voor bent, dan kan er worden nagedacht over de wijze waarop een dergelijke situatie voorkomen kan worden én hoe gehandeld kan worden als het wel gebeurt.
Ik lees dat je vooral bang bent voor herbelevingen: zijn er dingen waar de gyn rekening mee kan houden, zodat de kans daarop minder groot is? Bijvoorbeeld geen inwendig onderzoek als het niet strikt noodzakelijk is, veel praten/uitleg, of juist liever niet, zou je behoefte hebben aan afleiding door bijv een verpleegkundige die tegen je praat.
En als je wel een herbeleving hebt, wil je dan juist even met rust gelaten worden, of wil je je juist dat er met je gepraat wordt en je wordt aangemoedigd?
Ook kun je je proberen in te stellen op het ergste (je krijgt een herbeleving en je wordt 'platgespoten, omdat het kind er acuut uit moet') en je afvragen hoe erg dat eigenlijk is. Daarmee wil ik die mogelijke gebeurtenis niet bagatelliseren, maar wil ik zeggen dat als je er rekening mee houdt, het alleen maar mee kan vallen. Ook kun je je focussen op de gedachte dat het kind gezond en wel ter wereld moet komen en dat het onder omstandigheden in het belang van het kind is als jij onder narcose bent.
Daarnaast staat je na de geboorte, wat hiervoor al is gezegd, een nog veel grotere, maar ook veel leukere uitdaging te wachten: het liefhebben, verzorgen en opvoeden van je zoon of dochter!
Heel veel sterkte.
dinsdag 17 oktober 2017 om 13:40
Je kunt ook zeggen dat je niet wil worden getoucheerd of zo min mogelijk. Zet ook in je bevalplan dat je er moeite mee hebt.
Eigenlijk zou iedere ingreep/handeling met je moeten overlegd, dus ook het voelen. Toucheren (voelen dus) hoeft ook niet perse maar is in het ziekenhuis vaak wel de routine. https://dekritischeverloskundige.wordpr ... onderzoek/
Eigenlijk zou iedere ingreep/handeling met je moeten overlegd, dus ook het voelen. Toucheren (voelen dus) hoeft ook niet perse maar is in het ziekenhuis vaak wel de routine. https://dekritischeverloskundige.wordpr ... onderzoek/
dinsdag 17 oktober 2017 om 13:40
Dank je wel voor het delen van je ervaring. Geeft veel moed. Ik ga hier zeker iets mee doen!Horror-Clown schreef: ↑17-10-2017 13:10Hier ook cPTSS(wel EMDR gehad) en angst voor herbelevingen gehad. Gesmeekt om een keizersnede. Deden ze niet.
Wel heb ik uitgebreide gesprekken gehad. Met de gynaecoloog. Ik mocht van te voren al de ruimte zien waar ik ging bevallen en alles is meer dan uitgebreid en rustig uitgelegd. Daar is echt de tijd voor genomen. Verder had ik een bevalplan waar ook instond dat ze me niet zomaar mochten aanraken en dat ik geen stagiares en andere mensen aan mijn bed wilde tenzij strikt noodzakelijk.
Wel ben ik bevallen met een ruggeprik zodat 'down under' de pijn niet voor herbelevingen zou zorgen. Dat was wel fijn.
En echt, het is perfect gegaan. 0 herbelevingen. Zo gefocust op het feit dat ik moeder ging worden die dag. Het is een veelgehoord cliche maar er kwam echt een soort oerkracht in me naar boven toen ik eenmaal mocht persen en al had een voetbalstadion aan mensen in de kamer gestaan dan nog had het me geen reet kunnen schelen. Het krijgen van een kind is zoiets positiefs, dat heeft niks te maken met seksueel misbruik of ongepast aangeraakt worden.
Jij gaat dit kunnen! Het is zo gaaf. Heel veel succes en laat angst niet deze bijzondere tijd vergallen. Echt heel zonde is dat namelijk.
dinsdag 17 oktober 2017 om 13:42
En voor iedereen die reageert dat mensen als TO met psychische problemen geen kinderen moeten krijgen en het nu al slecht voor het kindje is: Liever een moeder die zich bewust is van haar beperkingen en die daar pro-actief aan werkt en hulp vraagt! Genoeg kindjes die worden geboren bij ouders die volledig in ontkenning zitten over hun capaciteiten en problemen. Het leven is niet perfect, het leven is niet maakbaar,
@TO: Je bent goed bezig, je kent je valkuilen en je bent realistisch en staat open voor hulp en assistentie, ik wens jou en je kindje alle geluk.
@TO: Je bent goed bezig, je kent je valkuilen en je bent realistisch en staat open voor hulp en assistentie, ik wens jou en je kindje alle geluk.
dinsdag 17 oktober 2017 om 13:45
Dit is ook wat ik bedoelde, ook als de bevalling ondanks je goede voorbereiding wel tegenvalt; Het komt goed!rechtiskrom schreef: ↑17-10-2017 13:34
Ook kun je je proberen in te stellen op het ergste (je krijgt een herbeleving en je wordt 'platgespoten, omdat het kind er acuut uit moet') en je afvragen hoe erg dat eigenlijk is. Daarmee wil ik die mogelijke gebeurtenis niet bagatelliseren, maar wil ik zeggen dat als je er rekening mee houdt, het alleen maar mee kan vallen. Ook kun je je focussen op de gedachte dat het kind gezond en wel ter wereld moet komen en dat het onder omstandigheden in het belang van het kind is als jij onder narcose bent.
Daarnaast staat je na de geboorte, wat hiervoor al is gezegd, een nog veel grotere, maar ook veel leukere uitdaging te wachten: het liefhebben, verzorgen en opvoeden van je zoon of dochter!
Heel veel sterkte.
(en kap vanaf nu alle gesprekken af met mensen die denken dat het ok is om hun negatieve bevallingsverhaal aan je te vertellen,. Heb je niks aan, elke bevalling is anders)
dinsdag 17 oktober 2017 om 13:45
Dank je wel voor je reactie. Ik ga eens zoeken naar een doula die ervaring heeft met trauma begeleiding. Ik had hier nog niet aan gedacht! Echt top! Thanks!rosings schreef: ↑17-10-2017 13:27Er is heel veel te bespreken over je bevalplan en je hebt ten alle tijden zelfbeschikkingsrecht. TIjdens de bevalling is het waarschijnlijk lastiger voor jou (en je partner) om op je strepen te staan en kan het al snel 'je overkomen' dat lijkt me erg lastig. Ik zou je een doula aanraden. Een vrouw die zelf bevallingservaring heeft en is opgeleid tot 'niet medische bevallingsondersteuner' kort gezegd. Het heeft al veel meerwaarde bij een normale bevalling; en zou jou heel erg kunnen helpen in je focus en je grensbewaking. Je zou ook bij de doula vereniging kunnen checken of er Doula's in jouw regio zijn die ervaring hebben met trauma begeleiding.
Ik snap je angst voor herbelevingen en dat het lastig is om neutraal naar de bevalling te kijken. Probeer jezelf voor te houden dat het hoe dan ook goed komt. Het kindje wordt geboren en jij hersteld en bent dan moeder van je kindje (Die evt de nodige psychische begeleiding al heeft). Het kan meevallen, het kan tegen vallen. Misschien met, misschien zonder herbelevingen, maar ook MET herbelevingen kom je er door, is het kindje geboren en herstel je. Het komt goed, en je kan het.
Ik hoop voor je dat je je goed kan voorbereiden en dat het aan alle kanten mee gaat vallen
dinsdag 17 oktober 2017 om 13:53
Ach ja, niet iedereen begrijpt wat psychische aandoeningen inhouden. Het gaat erg goed met mij en ja soms heb ik wat beperkingen. Net zoals iedereen. Heb hier heel goed mee om leren gaan en ken mijzelf heel goed waardoor ik juist alles goed onder controle heb.daenerys79 schreef: ↑17-10-2017 13:20Gezellig ben jij. Goh, zou TO dit zelf ook niet bedacht hebben? Ze schrijft toch dat ze ondanks een spiraal zwanger werd.
Met goede begeleiding moet dit goed komen. en waar lees jij in hemelsnaam dat ze zichzelf niet onder controle heeft?
De bevalling is een uitdaging voor me met name omdat ik weet wat triggers kunnen veroorzaken. Normaal weet ik precies hoe ik die triggers kan voorkomen en wat ik kan doen om alles in goede banen te leiden. Dat is met de a.s. bevalling wel even anders.
Ook daarom wil ik mij nu zo goed mogelijk voorbereiden. Opmerkingen over dat ik mij niet moet voortplanten of een slechte moeder zou zijn raken mij niet. Het is ook vaak onwetendheid van mensen en mensen oordelen nu eenmaal snel. Ik ben ervan overtuigd dat ik een hele goede moeder zou zijn en mijn man een uitstekende vader. Onze baby zal in een liefdevol gezin opgroeien en door onze hele omgeving geliefd worden. Soms zal ik even 'ziek' zijn net zoals ieder ander. Onbegrip van vreemde ben ik wel gewend. Een gebroken been begrijpen mensen nu eenmaal eerder dan iemand die iets psychisch heeft
dinsdag 17 oktober 2017 om 13:57
Daar valt niks over te zeggen. Iedere moeder kan alleen maar haar best doen om het zo goed mogelijk te doen. Of het genoeg is geweest weet je vaak pas veel later. TO klinkt nu als een moeder die in elk geval alles gaat doen om het voor zichzelf en haar kind zo goed mogelijk te doen. Ze is zich bewust van haar problematiek en zoekt hulp.coolingdown. schreef: ↑17-10-2017 13:34Dat klopt maar het lijkt me toch niet echt een goed begin en / of een veilige basis voor een kindje wat op de wereld wordt gezet.
Ook mensen die meer moeilijkheden zijn tegengekomen in hun leven kunnen goede ouders zijn.
dinsdag 17 oktober 2017 om 13:58
Dank je wel! En zo is het maar net! Ik heb van alle kanten hulp en sta er ook zeker niet alleen voor. Daarnaast gaat het al jaren ontzettend goed met mij! Psychische problemen zijn nog altijd een taboe, blijkt maar weer..rosings schreef: ↑17-10-2017 13:42En voor iedereen die reageert dat mensen als TO met psychische problemen geen kinderen moeten krijgen en het nu al slecht voor het kindje is: Liever een moeder die zich bewust is van haar beperkingen en die daar pro-actief aan werkt en hulp vraagt! Genoeg kindjes die worden geboren bij ouders die volledig in ontkenning zitten over hun capaciteiten en problemen. Het leven is niet perfect, het leven is niet maakbaar,
@TO: Je bent goed bezig, je kent je valkuilen en je bent realistisch en staat open voor hulp en assistentie, ik wens jou en je kindje alle geluk.
dinsdag 17 oktober 2017 om 14:01
Kijk, hier kan ik wat mee! Het gaat inderdaad om de herbelevingen. Dank je voor je post! Het liefhebben, verzorgen en opvoeden gaat helemaal goed komenrechtiskrom schreef: ↑17-10-2017 13:34Hoi Toeffie,
wat een vreselijke ervaringen en ik snap dat je daardoor erg opziet tegen de bevalling. Aan mijn ervaring dat het eigenlijk allemaal een beetje langs je heen gaat, heb je denk ik ook niet veel, want ik zat absoluut niet in dezelfde situatie als jij.
Ik denk dat je de vragen die je hebt omtrent de mogelijkheden (wel/geen pijnstilling, eventueel een geplande keizersnede, of ingeleide bevalling, aantal aanwezigen, etc) vooraf heel duidelijk moet bespreken met gynaecoloog. Als je het niet goed durf te zeggen, zou je eventueel je openingspost kunnen uitprinten en meenemen.
Probeer zowel aan de gyneacoloog als aan je partner/vriendin/moeder (iemand die je graag bij de bevalling wil hebben) je angsten en wensen te bespreken. Je zult bij jezelf na moeten gaan welke mogelijke situatie je het meest bang voor bent, dan kan er worden nagedacht over de wijze waarop een dergelijke situatie voorkomen kan worden én hoe gehandeld kan worden als het wel gebeurt.
Ik lees dat je vooral bang bent voor herbelevingen: zijn er dingen waar de gyn rekening mee kan houden, zodat de kans daarop minder groot is? Bijvoorbeeld geen inwendig onderzoek als het niet strikt noodzakelijk is, veel praten/uitleg, of juist liever niet, zou je behoefte hebben aan afleiding door bijv een verpleegkundige die tegen je praat.
En als je wel een herbeleving hebt, wil je dan juist even met rust gelaten worden, of wil je je juist dat er met je gepraat wordt en je wordt aangemoedigd?
Ook kun je je proberen in te stellen op het ergste (je krijgt een herbeleving en je wordt 'platgespoten, omdat het kind er acuut uit moet') en je afvragen hoe erg dat eigenlijk is. Daarmee wil ik die mogelijke gebeurtenis niet bagatelliseren, maar wil ik zeggen dat als je er rekening mee houdt, het alleen maar mee kan vallen. Ook kun je je focussen op de gedachte dat het kind gezond en wel ter wereld moet komen en dat het onder omstandigheden in het belang van het kind is als jij onder narcose bent.
Daarnaast staat je na de geboorte, wat hiervoor al is gezegd, een nog veel grotere, maar ook veel leukere uitdaging te wachten: het liefhebben, verzorgen en opvoeden van je zoon of dochter!
Heel veel sterkte.
Daar kijk ik dan ook erg naar uit. En de nodige liefdevolle hulp staat klaar indien nodig
dinsdag 17 oktober 2017 om 14:22
Ja maar dat komt door de bevalling die in het vooruitzicht ligt. dat geeft ze toch ook aan? Verder in het dagelijks leven kan ze dan toch prima functioneren? Ze vraagt hier toch ook advies in verband met die bevalling? Er staat nergens dat ze verder in het dagelijks leven rijp is voor opname.nessemeisje schreef: ↑17-10-2017 13:33(...)
volledig in paniek en zowel lichamelijk al geestelijk van de kaart, duurt aantal dagen.
herbeleving wordt getriggerd door: angst dat verschillenden mensen willen komen kijken of voelen, instrumenten die klaar liggen (laat staan dat ze die gaan gebruiken) en alle andere poespas eromheen. angst om volledig platgespoten te worden. Alleen de gedachte dat ze een knip kunnen geven is al genoeg.
(...)
Nee, ze heeft het allemaal prima onder controle. Vandaar ook al die psychiaters en medicijnen.
Don't cry, buy a bag and move on.
dinsdag 17 oktober 2017 om 14:49
Wat een bullshit lees ik hier. Ik was ook onder behandeling van een psychiater voor de cPTSS maar echt sinds wanneer zegt dit IETS over hoe iemand als ouder gaat zijn? Typisch weer hoe groot het stigma is op dit soort zaken. Als TO had geschreven dat ze lichamelijk iets had waarvoor ze medicatie kreeg had niemand over haar mogelijke kwaliteiten als moeder begonnen wedden? Je hebt een trauma je BENT niet je trauma!!!
dinsdag 17 oktober 2017 om 14:50
Tuurlijk. Zodra de baby er uit is, is het weer allemaal goed met TO's psyche? Ondanks de psychotherapeut, psycholoog en psychiater? En de hele rits aan diagnoses? Geloof je dat zelf? Ik heb overigens niet gezegd dat ze rijp is voor opname, maar in de hand -zoals beweerd werd- heeft ze zichzelf ook niet. En het is maar de vraag of ze in het dagelijks leven prima functioneert. Met het hele bataljon aan hulpverleners waag ik dat te betwijfelen. Maar hey, psychische problematiek is net zoiets als een gebroken been, dus het gaat allemaal prima met TO hoor. Niks aan het handje.daenerys79 schreef: ↑17-10-2017 14:22Ja maar dat komt door de bevalling die in het vooruitzicht ligt. dat geeft ze toch ook aan? Verder in het dagelijks leven kan ze dan toch prima functioneren? Ze vraagt hier toch ook advies in verband met die bevalling? Er staat nergens dat ze verder in het dagelijks leven rijp is voor opname.
Er wordt véél te licht gedacht over de impact van kinderen op je psyche en de impact op kinderen vanwege een verstoorde psyche.
dinsdag 17 oktober 2017 om 14:53
Ik ken iemand met vergelijkbare klachten die 2 keer om deze reden een keizersnede gehad heeft onder volledige narcose. Volgens mij ook uit angst voor herbelevingen.
Overigens een prima moeder. Het lijkt me alleen maar wijs als je weet waar je grenzen liggen.
Sterkte TO. Ik hoop dat je een oplossing kunt vinden waar je je goed bij voelt. Die doula klinkt ook als een goed idee.
Overigens een prima moeder. Het lijkt me alleen maar wijs als je weet waar je grenzen liggen.
Sterkte TO. Ik hoop dat je een oplossing kunt vinden waar je je goed bij voelt. Die doula klinkt ook als een goed idee.
dinsdag 17 oktober 2017 om 15:03
Toeffie, hartstikke goed dat je hier bewust mee bezig bent! Een vriendin van mij is in haar jeugd misbruikt. Was stabiel toen ze zwanger werd en zag, voor zover als ik weet, niet op tegen de bevalling. Tijdens haar bevalling kreeg ze door de pijn van de ontsluitingsweeën last van herbelevingen. Ze heeft toen snel een ruggeprik gekregen, maar was er wel ontzettend door van de kaart. Ze heeft mede daardoor een postnatale depressie gehad, waar ze mbv therapie en medicatie goed uit is gekomen, maar die ze zichzelf graag had bespaard. Zij had haar ervaringen goed verwerkt en niet verwacht herbelevingen te krijgen. Bij haar was het puur de pijn die waarschijnlijk echt een soort van lichaamsgeheugen triggerde.
Ik denk dus dat je dit echt goed moet bespreken op de POPpoli. Aangeven dat je de kans op herbelevingen groot acht en dit graag wil voorkomen (en terecht!). Bespreken of volledig met ruggeprik bevallen bijvoorbeeld mogelijk is, eventueel met inleiding, zodat de prik gewoon direct aangezet kan worden.
Nogmaals, hartstikke goed dat je er zo mee bezig bent. Vanuit de ervaring van mijn vriendin snap ik erg goed dat je je zorgen maakt. Ik denk dat er goede opties zijn, ik hoop dat de artsen met je meedenken!
Ik denk dus dat je dit echt goed moet bespreken op de POPpoli. Aangeven dat je de kans op herbelevingen groot acht en dit graag wil voorkomen (en terecht!). Bespreken of volledig met ruggeprik bevallen bijvoorbeeld mogelijk is, eventueel met inleiding, zodat de prik gewoon direct aangezet kan worden.
Nogmaals, hartstikke goed dat je er zo mee bezig bent. Vanuit de ervaring van mijn vriendin snap ik erg goed dat je je zorgen maakt. Ik denk dat er goede opties zijn, ik hoop dat de artsen met je meedenken!
dinsdag 17 oktober 2017 om 19:19
Dit hebben ze bij mij gedaan. Ik had al de ruggenprik voor de weeenopwekkers werden gestart, zodat ik zo ontspannen als maar kon de bevalling in kon gaan.aikidoka schreef: ↑17-10-2017 15:03Toeffie, hartstikke goed dat je hier bewust mee bezig bent! Een vriendin van mij is in haar jeugd misbruikt. Was stabiel toen ze zwanger werd en zag, voor zover als ik weet, niet op tegen de bevalling. Tijdens haar bevalling kreeg ze door de pijn van de ontsluitingsweeën last van herbelevingen. Ze heeft toen snel een ruggeprik gekregen, maar was er wel ontzettend door van de kaart. Ze heeft mede daardoor een postnatale depressie gehad, waar ze mbv therapie en medicatie goed uit is gekomen, maar die ze zichzelf graag had bespaard. Zij had haar ervaringen goed verwerkt en niet verwacht herbelevingen te krijgen. Bij haar was het puur de pijn die waarschijnlijk echt een soort van lichaamsgeheugen triggerde.
Ik denk dus dat je dit echt goed moet bespreken op de POPpoli. Aangeven dat je de kans op herbelevingen groot acht en dit graag wil voorkomen (en terecht!). Bespreken of volledig met ruggeprik bevallen bijvoorbeeld mogelijk is, eventueel met inleiding, zodat de prik gewoon direct aangezet kan worden.
Nogmaals, hartstikke goed dat je er zo mee bezig bent. Vanuit de ervaring van mijn vriendin snap ik erg goed dat je je zorgen maakt. Ik denk dat er goede opties zijn, ik hoop dat de artsen met je meedenken!
Er is in goed overleg veel mogelijk, en je klinkt bedacht op wat er kan gebeuren en wat de triggers kunnen zijn.
