Zwanger
alle pijlers
ICSI behandeling
woensdag 8 november 2017 om 09:11
Goedemorgen allemaal,
Dit is de eerste keer dat ik van me af ga schrijven.. wie weet lucht het wel op:)
Eind november vorig jaar besloten mijn vriend en ik om aan kinderen te willen gaan beginnen, omdat mijn vriend medicatie gebruikt waarbij de kans is dat het de zaadkwaliteit beïnvloed zijn wij vrij snel daarna naar de dokter gegaan om zijn zaad te laten testen. Toen kwam de uitslag.. er zaten 0!!! 0 zaadjes in... geschokt waren wij.. hoe kon dit? Zouden wij ooit kinderen kunnen krijgen samen?
Toen ging het allemaal snel, eerst zijn wij doorverwezen naar het ziekenhuis in Heerlen, daar weer meerdere onderzoeken gehad en telkens kregen we dezelfde uitslag.. telkens weer een klap in ons gezicht.. Het ziekenhuis in Heerlen verwees ons door naar Maastricht, want Heerlen kon niets meer voor ons betekenen.
In Maastricht weer dezelfde molen in, weer allemaal onderzoeken gehad.. en weer dezelfde uitslagen. Daar zei de gynaecoloog dat de enige kans was om samen kindjes te krijgen ICSI zou zijn en dan waarschijnlijk via de bijbal zaadjes weghalen om te kijken of daar dan wel zaadjes in zouden zitten...
Die ICSI behandelingen konden alleen in Nijmegen, daar waren ze erin gespecialiseerd. Dus wij met lood in onze schoenen naar Nijmegen, daar weer verschillende testen gehad en ineens zaten er 10!!! zaadjes in het zaad van mijn vriend. Dolgelukkig waren wij... er was weer kans om samen een kindje te krijgen!!!
De artsen daar adviseerde mijn vriend om condensyl te gaan slikken, dit zou de kwaliteit en kwantiteit van het zaad verbeteren... en het werkt! na meerdere testen van het zaad, zitten we nu op 200 zaadjes!!! geweldig nieuws natuurlijk!
En toen.. mochten we gaan starten met het ICSI traject
Een aantal keer zijn we vanuit Zuid-Limburg naar Nijmegen moeten gaan voor echo's, spuitinstructies etc etc... en toen mochten we starten! eerst een paar weken de pil, en toen decapeptyl en vervolgens gonal F. De eerste ronde is mij meegevallen kwa bijwerkingen, ik voelde me wel af en toe poep, maar voor de rest viel het mee.. alleen het spuiten zelf! ik kan er niet aan wennen....
Toen kwam de echo, het bleek dat er wel genoeg eitjes zaten.. (11) maar dat maar 3 stuks voldoende waren doorgegroeid.. en dat vonden ze te weinig voor daar een kans aan te gaan 'verspillen'. Weer een klap in ons gezicht... het voelde alsof we alles voor niets hadden gedaan.... toen heb ik mijn lichaam een maand rust moeten geven, en sinds 16 oktober ben ik weer begonnen met de pil, en sinds 4 november weer begonnen met de decapeptyl....
Kwa spuiten valt het me deze keer zwaarder, het blijft echt rot om je telkens zelf te moeten 'pijnigen'... en de hormonen lijken deze keer sterker in te slaan dan ooit. Sommige dagen wil ik het liefst schreeuwen en in een hoekje gaan zitten huilen.
Vanaf 17 november krijgen we Gonal F erbij, nu met een hogere dosis (eerste keer was 150ugl en deze keer 225), ik ben benieuwd hoe dat mij gaat bevallen....
En dan op 26 november weer de echo...
Ik vind het zo spannend...ik ben bang... bang om weer teleurgesteld te worden dat het niet is gelukt, of dat we weer voor niets hebben gespoten... maar hoopvol, omdat ik goede verhalen lees over deze manier van kinderen krijgen. Mijn motto is dan ook; never lose hope!
Sorry voor mijn lange verhaal, wellicht zijn er meerdere mensen die nu in dit stadium van het traject zitten en hun ervaringen willen delen?
Liefs,
Tasch
Dit is de eerste keer dat ik van me af ga schrijven.. wie weet lucht het wel op:)
Eind november vorig jaar besloten mijn vriend en ik om aan kinderen te willen gaan beginnen, omdat mijn vriend medicatie gebruikt waarbij de kans is dat het de zaadkwaliteit beïnvloed zijn wij vrij snel daarna naar de dokter gegaan om zijn zaad te laten testen. Toen kwam de uitslag.. er zaten 0!!! 0 zaadjes in... geschokt waren wij.. hoe kon dit? Zouden wij ooit kinderen kunnen krijgen samen?
Toen ging het allemaal snel, eerst zijn wij doorverwezen naar het ziekenhuis in Heerlen, daar weer meerdere onderzoeken gehad en telkens kregen we dezelfde uitslag.. telkens weer een klap in ons gezicht.. Het ziekenhuis in Heerlen verwees ons door naar Maastricht, want Heerlen kon niets meer voor ons betekenen.
In Maastricht weer dezelfde molen in, weer allemaal onderzoeken gehad.. en weer dezelfde uitslagen. Daar zei de gynaecoloog dat de enige kans was om samen kindjes te krijgen ICSI zou zijn en dan waarschijnlijk via de bijbal zaadjes weghalen om te kijken of daar dan wel zaadjes in zouden zitten...
Die ICSI behandelingen konden alleen in Nijmegen, daar waren ze erin gespecialiseerd. Dus wij met lood in onze schoenen naar Nijmegen, daar weer verschillende testen gehad en ineens zaten er 10!!! zaadjes in het zaad van mijn vriend. Dolgelukkig waren wij... er was weer kans om samen een kindje te krijgen!!!
De artsen daar adviseerde mijn vriend om condensyl te gaan slikken, dit zou de kwaliteit en kwantiteit van het zaad verbeteren... en het werkt! na meerdere testen van het zaad, zitten we nu op 200 zaadjes!!! geweldig nieuws natuurlijk!
En toen.. mochten we gaan starten met het ICSI traject
Een aantal keer zijn we vanuit Zuid-Limburg naar Nijmegen moeten gaan voor echo's, spuitinstructies etc etc... en toen mochten we starten! eerst een paar weken de pil, en toen decapeptyl en vervolgens gonal F. De eerste ronde is mij meegevallen kwa bijwerkingen, ik voelde me wel af en toe poep, maar voor de rest viel het mee.. alleen het spuiten zelf! ik kan er niet aan wennen....
Toen kwam de echo, het bleek dat er wel genoeg eitjes zaten.. (11) maar dat maar 3 stuks voldoende waren doorgegroeid.. en dat vonden ze te weinig voor daar een kans aan te gaan 'verspillen'. Weer een klap in ons gezicht... het voelde alsof we alles voor niets hadden gedaan.... toen heb ik mijn lichaam een maand rust moeten geven, en sinds 16 oktober ben ik weer begonnen met de pil, en sinds 4 november weer begonnen met de decapeptyl....
Kwa spuiten valt het me deze keer zwaarder, het blijft echt rot om je telkens zelf te moeten 'pijnigen'... en de hormonen lijken deze keer sterker in te slaan dan ooit. Sommige dagen wil ik het liefst schreeuwen en in een hoekje gaan zitten huilen.
Vanaf 17 november krijgen we Gonal F erbij, nu met een hogere dosis (eerste keer was 150ugl en deze keer 225), ik ben benieuwd hoe dat mij gaat bevallen....
En dan op 26 november weer de echo...
Ik vind het zo spannend...ik ben bang... bang om weer teleurgesteld te worden dat het niet is gelukt, of dat we weer voor niets hebben gespoten... maar hoopvol, omdat ik goede verhalen lees over deze manier van kinderen krijgen. Mijn motto is dan ook; never lose hope!
Sorry voor mijn lange verhaal, wellicht zijn er meerdere mensen die nu in dit stadium van het traject zitten en hun ervaringen willen delen?
Liefs,
Tasch
woensdag 8 november 2017 om 09:24
Wat een heftig verhaal. Ik hoop dat je deze ronde meer eitjes hebt die voldoende doorgroeien. Spannende tijd voor jullie 
Je zou hier eens kunnen kijken voor ervaringsverhalen, er zijn helaas een hoop dames op viva die ook IVF of ICSI-behandelingen ondergaan: zwanger/zwanger-worden-met-ivf-of-icsi- ... #p27473045
Je zou hier eens kunnen kijken voor ervaringsverhalen, er zijn helaas een hoop dames op viva die ook IVF of ICSI-behandelingen ondergaan: zwanger/zwanger-worden-met-ivf-of-icsi- ... #p27473045
woensdag 8 november 2017 om 10:11
Uiteindelijk wel ja. Maar bereid je voor veel tegenslagen. Uiteindelijk slaagt ook maar een procent of 40.
Ik heb er nog wel eens psychisch last van...
donderdag 16 november 2017 om 13:05
Ja, ik snap je heel goed. ICSI is een zwaar traject met veel wachtmomenten en teleurstellingen. Je moet echt goed op jezelf letten en voor jezelf zorgen!
Ik ga eind december of begin januari beginnen met ICSI 3 en ik zie er nu al tegenop. Opgeven kan ik nog niet, want we zijn er zo dichtbij geweest....
Ik stimuleer maximaal met 300 menupur omdat mijn eicelvoorraad bijna op is. Dat is geen feestje. ICSI 1 leverde 2 eicellen op, en uiteindelijk 1 embryo. Helaas bleef die niet zitten. ICSI 2 leverde 3 eicellen op, waarvan er 2 rijp waren. Uiteindelijk ook maar 1 embryo, bleef niet zitten. ICSI 3.1 is afgebroken en omgezet naar een escape iui omdat er maar 1 eiblaasje groeide. Wonder boven wonder raakte ik zwanger! Dat kwam waarschijnlijk (ook) doordat de zaadkwaliteit ineens beter was (door een raadsel). Helaas heb ik vorige week een (spontane) miskraam gekregen met 8+5 weken... ICSI 3.2 staat in januari op de planning.
Ik wil je heel veel succes wensen in het traject. Het is zwaar, maar als je zwanger raakt, is het alles waard geweest! Dat gevoel ken ik nu. En daar ga ik (weer) voor. Ik hoop dat jij het ook mag meemaken, maar dan met een betere afloop!!
Ik ga eind december of begin januari beginnen met ICSI 3 en ik zie er nu al tegenop. Opgeven kan ik nog niet, want we zijn er zo dichtbij geweest....
Ik stimuleer maximaal met 300 menupur omdat mijn eicelvoorraad bijna op is. Dat is geen feestje. ICSI 1 leverde 2 eicellen op, en uiteindelijk 1 embryo. Helaas bleef die niet zitten. ICSI 2 leverde 3 eicellen op, waarvan er 2 rijp waren. Uiteindelijk ook maar 1 embryo, bleef niet zitten. ICSI 3.1 is afgebroken en omgezet naar een escape iui omdat er maar 1 eiblaasje groeide. Wonder boven wonder raakte ik zwanger! Dat kwam waarschijnlijk (ook) doordat de zaadkwaliteit ineens beter was (door een raadsel). Helaas heb ik vorige week een (spontane) miskraam gekregen met 8+5 weken... ICSI 3.2 staat in januari op de planning.
Ik wil je heel veel succes wensen in het traject. Het is zwaar, maar als je zwanger raakt, is het alles waard geweest! Dat gevoel ken ik nu. En daar ga ik (weer) voor. Ik hoop dat jij het ook mag meemaken, maar dan met een betere afloop!!
