Psyche
alle pijlers
wat is het beste?
dinsdag 21 november 2017 om 09:59
Ik heb heel veel tegenslagen gehad in mijn leven. 1 van de ergste dingen is dat ik altijd ben afgewezen. Zowel op school door pesten als thuis door 1 van mijn ouders.
Ik ben nooit goed geweest is contacten maken en onderhouden. Op 1 of andere manier is het contact meestal niet wat ik ervan verwacht en verwaterd het ook weer. Wat mij dan weer bevestigt dat mensen mij nog steeds net als op school uit de weg gaan.
Ik heb een relatie maar ook dat gaat niet goed. Sowieso ben ik nooit geaccepteerd door mijn schoonfamilie. Daarnaast lijkt het erop dat ik een partner heb uitgekozen die er ook niet echt voor mij is. Hij is door een ziektebeeld erg op zichzelf gericht. Jekunt het hem niet kwalijk nemen want hij doet het niet expres maar ik word er nu wel erg verdrietig van. Dit is nooit een echt groot probleem geweest omdat ik altijd familie had waar ik op terug kon vallen en die er wel voor me was en bv bezorgd was.
Helaas is mijn familie weggevallen door overlijden. Er is nu niet echt iemand meer die er echt voor me is en echt begaan is met me. Want partner is dat dus niet. Hij leeft zijn eigen leven.
Wij hebben samen een peuter. Ik maak me er zorgen over. Omdat mijn partner mij niet steunt sta ik thuis overal alleen voor. Ik regel alles want door het ziektebeeld is hij er niet toe in staat. Hij is dus vooral met zichzelf bezig. Maar ik ben geen regeltype. Ik doe het noodgedwongen wel maar het ligt me niet. Ik heb juist iemand nodig die mij op sleeptouw neemt of tenminste bezorgd om me is. Dat gevoel is er helemaal niet.
Door het gebrek aan ervaring wbt opvoeding en het niet kunnen terugvallen op mensen merk ik dat het me te veel wordt allemaal. Ook omdat mijn partner heel makkelijk is en alles aan mij over laat. Als ik er tegen in ga kan hij door het ziektebeeld helemaal van slag raken. Het is dan meestal handiger iets toch wel te doen ook al gaat het eigenlijk niet. De laatste tijd huil ik heel veel. Dat ziet ons kindje ook. Die zegt steeds: je hoeft niet te huilen he. Dus die vindt dat helemaal niet leuk. Wat zo ook niet hoort natuurlijk. Helaas is er niemand voor me die me troost of mee leeft. Ik kan mijn verhaal nergens kwijt. Niemand is betrokken genoeg om te zien hoe slecht het met me gaat. Soms geef ik het aan mensen aan maar die doen daar niets mee. Ik sta te ver van ze af en willen alleen maar leuke dingen doen.
Door de eenzaamheid en vooral gebrek aan steun en aandacht gaat het al heel lang niet goed. En niemand lijkt dat te interesseren. Het lijkt mij steeds vaker een goed idee om te beginnen te breken met mijn partner. Ik doe nu toch al alles alleen. Ik denk dat ons kindje meer gebaat is met een blijere moeder. Maar omdat ik dus echt alleen sta vraag ik me af of ik me echt zou redden alleen met ons kindje. Want dan is er dus echt niemand meer in huis, niemand die belt, enz enz. Ik vraag me af of ik dat kan.
Ik ben nooit goed geweest is contacten maken en onderhouden. Op 1 of andere manier is het contact meestal niet wat ik ervan verwacht en verwaterd het ook weer. Wat mij dan weer bevestigt dat mensen mij nog steeds net als op school uit de weg gaan.
Ik heb een relatie maar ook dat gaat niet goed. Sowieso ben ik nooit geaccepteerd door mijn schoonfamilie. Daarnaast lijkt het erop dat ik een partner heb uitgekozen die er ook niet echt voor mij is. Hij is door een ziektebeeld erg op zichzelf gericht. Jekunt het hem niet kwalijk nemen want hij doet het niet expres maar ik word er nu wel erg verdrietig van. Dit is nooit een echt groot probleem geweest omdat ik altijd familie had waar ik op terug kon vallen en die er wel voor me was en bv bezorgd was.
Helaas is mijn familie weggevallen door overlijden. Er is nu niet echt iemand meer die er echt voor me is en echt begaan is met me. Want partner is dat dus niet. Hij leeft zijn eigen leven.
Wij hebben samen een peuter. Ik maak me er zorgen over. Omdat mijn partner mij niet steunt sta ik thuis overal alleen voor. Ik regel alles want door het ziektebeeld is hij er niet toe in staat. Hij is dus vooral met zichzelf bezig. Maar ik ben geen regeltype. Ik doe het noodgedwongen wel maar het ligt me niet. Ik heb juist iemand nodig die mij op sleeptouw neemt of tenminste bezorgd om me is. Dat gevoel is er helemaal niet.
Door het gebrek aan ervaring wbt opvoeding en het niet kunnen terugvallen op mensen merk ik dat het me te veel wordt allemaal. Ook omdat mijn partner heel makkelijk is en alles aan mij over laat. Als ik er tegen in ga kan hij door het ziektebeeld helemaal van slag raken. Het is dan meestal handiger iets toch wel te doen ook al gaat het eigenlijk niet. De laatste tijd huil ik heel veel. Dat ziet ons kindje ook. Die zegt steeds: je hoeft niet te huilen he. Dus die vindt dat helemaal niet leuk. Wat zo ook niet hoort natuurlijk. Helaas is er niemand voor me die me troost of mee leeft. Ik kan mijn verhaal nergens kwijt. Niemand is betrokken genoeg om te zien hoe slecht het met me gaat. Soms geef ik het aan mensen aan maar die doen daar niets mee. Ik sta te ver van ze af en willen alleen maar leuke dingen doen.
Door de eenzaamheid en vooral gebrek aan steun en aandacht gaat het al heel lang niet goed. En niemand lijkt dat te interesseren. Het lijkt mij steeds vaker een goed idee om te beginnen te breken met mijn partner. Ik doe nu toch al alles alleen. Ik denk dat ons kindje meer gebaat is met een blijere moeder. Maar omdat ik dus echt alleen sta vraag ik me af of ik me echt zou redden alleen met ons kindje. Want dan is er dus echt niemand meer in huis, niemand die belt, enz enz. Ik vraag me af of ik dat kan.
dinsdag 21 november 2017 om 20:36
yogonaise schreef: ↑21-11-2017 20:19Het is ook triest. Maar het allertrieste is nog wel dat mensen niet naar me omkijken. Terwijl ze weten hoe het zit.
Serieuze vraag: wat kan maatschappelijk werk hierin betekenen? Het contact met mensen is oppervlakkig /vluchtig. Wat kan maatschappelijk werk hieraan doen?
YogoHet maatschappelijk werk kan samen met jou doornemen waar jij behoefte aan hebt. Wat dat dan ook is. Geef het een kans, Yogo.
dinsdag 21 november 2017 om 20:41
dinsdag 21 november 2017 om 20:51
Ik vind het heel erg voor je dat je je zo eenzaam voelt. Ik vraag me ook af of maatschappelijk werk je kan helpen eerlijk gezegd. Praktsiche hulp heb jij niet echt nodig. Jij wil iemand die om je geeft om wie je bent. En langdurig écht geinteresseerd is in jou.
En maatschappelijk werk is maar tijdelijk en kan je denk ik niet geven wat je zoekt.
Ik denk dat jij vanuit de basis een gevoel van eenzaamheid hebt ervaren, zoals je al zegt, in je gezin waar je vandaan komt. En dat gevoel zit zo diep dat ik me afvraag of een ander dat voor je kan oplossen.
Je zal nu misschien juist wel mensen opzoeken die afstand bewaren, hoe zeer je dat ook niet wil, omdat dat vertrouwd is. Dat ken je en dus kies je daar sneller voor. Je hebt namelijk ook zo’n partner.
Kan dat misschien zo zijn?
Dus ik zou de oplossing voor je probleem niet zozeer zoeken in een ander, maar naar je huisarts gaan en om therapie vragen. Therapie om te leren leegte zelf te vullen. Om te kijken of wat jij allemaal denkt over de wereld, de ander en jezelf wel waar is, of dat je er ook anders naar kunt kijken.
Misschien is schematherapie wat voor jou?
En verder zou je kunnen kijken of je iets kan doen om nieuwe mensen te leren kennen. Bijv. Een hobby, vrijwilligerswerk? Hoe groter je netwerk, hoe meer mensen je kent die misschien wel een keer vragen hoe het gaat.
En maatschappelijk werk is maar tijdelijk en kan je denk ik niet geven wat je zoekt.
Ik denk dat jij vanuit de basis een gevoel van eenzaamheid hebt ervaren, zoals je al zegt, in je gezin waar je vandaan komt. En dat gevoel zit zo diep dat ik me afvraag of een ander dat voor je kan oplossen.
Je zal nu misschien juist wel mensen opzoeken die afstand bewaren, hoe zeer je dat ook niet wil, omdat dat vertrouwd is. Dat ken je en dus kies je daar sneller voor. Je hebt namelijk ook zo’n partner.
Kan dat misschien zo zijn?
Dus ik zou de oplossing voor je probleem niet zozeer zoeken in een ander, maar naar je huisarts gaan en om therapie vragen. Therapie om te leren leegte zelf te vullen. Om te kijken of wat jij allemaal denkt over de wereld, de ander en jezelf wel waar is, of dat je er ook anders naar kunt kijken.
Misschien is schematherapie wat voor jou?
En verder zou je kunnen kijken of je iets kan doen om nieuwe mensen te leren kennen. Bijv. Een hobby, vrijwilligerswerk? Hoe groter je netwerk, hoe meer mensen je kent die misschien wel een keer vragen hoe het gaat.
dinsdag 21 november 2017 om 21:03
Bedankt voor je post! Ik denk ook dat maatschappelijk werk niets kan betekenen om deze redenen. Ik ben niet hulpbehoevend. Ik doe alles al zelf.helena2 schreef: ↑21-11-2017 20:51Ik vind het heel erg voor je dat je je zo eenzaam voelt. Ik vraag me ook af of maatschappelijk werk je kan helpen eerlijk gezegd. Praktsiche hulp heb jij niet echt nodig. Jij wil iemand die om je geeft om wie je bent. En langdurig écht geinteresseerd is in jou.
En maatschappelijk werk is maar tijdelijk en kan je denk ik niet geven wat je zoekt.
Ik denk dat jij vanuit de basis een gevoel van eenzaamheid hebt ervaren, zoals je al zegt, in je gezin waar je vandaan komt. En dat gevoel zit zo diep dat ik me afvraag of een ander dat voor je kan oplossen.
Je zal nu misschien juist wel mensen opzoeken die afstand bewaren, hoe zeer je dat ook niet wil, omdat dat vertrouwd is. Dat ken je en dus kies je daar sneller voor. Je hebt namelijk ook zo’n partner.
Kan dat misschien zo zijn?
Dus ik zou de oplossing voor je probleem niet zozeer zoeken in een ander, maar naar je huisarts gaan en om therapie vragen. Therapie om te leren leegte zelf te vullen. Om te kijken of wat jij allemaal denkt over de wereld, de ander en jezelf wel waar is, of dat je er ook anders naar kunt kijken.
Misschien is schematherapie wat voor jou?
En verder zou je kunnen kijken of je iets kan doen om nieuwe mensen te leren kennen. Bijv. Een hobby, vrijwilligerswerk? Hoe groter je netwerk, hoe meer mensen je kent die misschien wel een keer vragen hoe het gaat.
zaterdag 30 december 2017 om 22:52
Ik zit er echt helemaal doorheen. Het hele huishouden draait hier op mij. Partner kan niets alleen. Heeft mij overal bij nodig. Het is zo irritant. Zo heb ik nooit rust. Ik moet hier alles regelen. Ook is mijn partner vaak ziek en heb ik die zorg dan weer erbij. Maar er zorgt nooit iemand voor mij. Het is echt niet te doen.
zondag 31 december 2017 om 00:19
Wat maatschappelijk werk misschien wel kan doen: jouw man (weer) leren om een partner en een vader te zijn. Samen met een therapeut. Therapeut kan hem de vaardigheden leren, maatschappelijk werk kan helpen om de vaardigheden in praktijk te brengen.
Ik denk overigens dat jij ook veel zou hebben aan therapie. Therapie om, zoals eerder werd gezegd, de leegte in jezelf te vullen. Dat kan traumaverwerking zijn, maar ook bijvoorbeeld leren om anders naar een situatie te kijken, je verwachtingen te leren 'managen' of om sterker in je schoenen te staan.
Heeft je man therapie? Want dit trekt duidelijk een enorme wissel op jou en op het gezin.
Ik denk overigens dat jij ook veel zou hebben aan therapie. Therapie om, zoals eerder werd gezegd, de leegte in jezelf te vullen. Dat kan traumaverwerking zijn, maar ook bijvoorbeeld leren om anders naar een situatie te kijken, je verwachtingen te leren 'managen' of om sterker in je schoenen te staan.
Heeft je man therapie? Want dit trekt duidelijk een enorme wissel op jou en op het gezin.
zondag 31 december 2017 om 00:43
Ik doe niks buiten mijn gezin. Ik heb het krijgen van een kind onderschat. Zeker zonder onvoorwaardelijk netwerk om op terug te vallen of dat interesse heeft. Het was te overweldigend. Zeker met een partner die op zichzelf gericht is.
Ik was er niet aan toe om te gaan werken en vraag me af of ik dat nu wel ben. Het is te veel. Omdat alles op mij neer komt en ik zelf op niemand kan leunen.
Ik mis echt een maatje en denk steeds vaker dat het beter is uit elkaar te gaan. Ik die toch al alles alleen.
Ik was er niet aan toe om te gaan werken en vraag me af of ik dat nu wel ben. Het is te veel. Omdat alles op mij neer komt en ik zelf op niemand kan leunen.
Ik mis echt een maatje en denk steeds vaker dat het beter is uit elkaar te gaan. Ik die toch al alles alleen.
zondag 31 december 2017 om 01:23
Je zegt nu al dat het niet te doen is om alles alleen te doen. Als jullie uit elkaar gaan sta je er echt helemaal alleen voor. Dat maakt je situatie dus in feite nòg moeilijker.
Waarom zou je trouwens alles alleen moeten doen? Bij het maatschappelijk werk kun je aangeven dat je het alleen niet redt, dat jullie hulp nodig hebben. Ben het eens dat jouw partner ook gebaat is bij een therapie/training. Wellicht zou het goed zijn om samen iets op te pakken.
Voor jou is het zinvol iets buiten het gezin om te doen. Je bent ontzettend gefocust op hoe het thuis gaat en er niets om je aandacht even op iets anders te richten, te ontspannen, andere mensen te ontmoeten en iets leuks voor jezelf te doen. Voor jullie allebei zou het goed zijn als jij ook eens onderneemt dat geen betrekking heeft op jullie gezin. Ik denk dat je ook dit met het maatschappelijk werk kunt bespreken.
Je klinkt op dit moment erg wanhopig. Hoe vervelend ook, maak vanuit wanhoop geen rigoureuze beslissingen. Ga eerst in overleg en kijk wat er nog mogelijk is om samen het gezin weer op poten te zetten mbt van therapie, hulp en ondersteuning. Kappen kan altijd nog.
zondag 31 december 2017 om 11:16
Het is ook omdat wij nooit op 1 lijn zitten. Ik moet dus overal over strijden. Mijn man ziet altijd alles anders, ik zie het allemaal verkeerd enz. Hij gaat dan weer zijn eigen gang en denkt niet na over dingen, laat alles aan mij over. En als ik dan weer naar hem luister blijkt heel vaak dat ik het bij het juiste eind had. Vaak ook over de verzorging van ons kindje.
Gister bv was ons kindje ziek. Hij was heel hangerig/vervelend. Dat doet hij dus niet expres. Maar mijn man denkt van wel. Dus die gaat ons zoontje dan mee discussieren terwijl het mannetje al niet lekker is. Dat soort dingen. Ik word dan weer kwaad, kan daar niet meer tegen.Dat hij dat allemaal niet ziet zulke dingen. Als ik alleen met ons zoontje zou zijn heb ik die strijd allemaal niet meer en de vele irritaties. Ik denk dat ik dan ook eerder/beter me zou kunnen focussen op werk zoeken bv. Ik ben echt toe aan rust.
Ik zeg ook vaak tegen man dat hij iets alleen met ons kindje gaat doen en dat ik dan even tijd voor mezelf heb. Maar dat doet hij dan niet. Hij wil mij er altijd bij hebben, dat soort dingen. Het irriteert. Hij is totaal niet zorgzaam naar mij toe. Ziet niet dat ik het echt nodig heb.
Deze week had ik amper geslapen. Ik was kapot. Zegt hij tegen mij dat hij wil dat ik mee ga naar een winkel of zo. Dat soort dingen. Hij is totaal niet begaan.
Gister zat ik aan de telefoon te bellen. Mijn man had niets dus die kan dan even met ons zoontje spelen. Maar mijn man zit alleen op zijn mobiel en kijkt niet naar ons zoontje. En dan komt ons zoontje naar mij toe om te spelen terwijl ik dus aan het bellen ben. Omdat mijn man niet naar hem omkijkt. Dit soort dingen dus. Ik kan er niet meer tegen.
Gister bv was ons kindje ziek. Hij was heel hangerig/vervelend. Dat doet hij dus niet expres. Maar mijn man denkt van wel. Dus die gaat ons zoontje dan mee discussieren terwijl het mannetje al niet lekker is. Dat soort dingen. Ik word dan weer kwaad, kan daar niet meer tegen.Dat hij dat allemaal niet ziet zulke dingen. Als ik alleen met ons zoontje zou zijn heb ik die strijd allemaal niet meer en de vele irritaties. Ik denk dat ik dan ook eerder/beter me zou kunnen focussen op werk zoeken bv. Ik ben echt toe aan rust.
Ik zeg ook vaak tegen man dat hij iets alleen met ons kindje gaat doen en dat ik dan even tijd voor mezelf heb. Maar dat doet hij dan niet. Hij wil mij er altijd bij hebben, dat soort dingen. Het irriteert. Hij is totaal niet zorgzaam naar mij toe. Ziet niet dat ik het echt nodig heb.
Deze week had ik amper geslapen. Ik was kapot. Zegt hij tegen mij dat hij wil dat ik mee ga naar een winkel of zo. Dat soort dingen. Hij is totaal niet begaan.
Gister zat ik aan de telefoon te bellen. Mijn man had niets dus die kan dan even met ons zoontje spelen. Maar mijn man zit alleen op zijn mobiel en kijkt niet naar ons zoontje. En dan komt ons zoontje naar mij toe om te spelen terwijl ik dus aan het bellen ben. Omdat mijn man niet naar hem omkijkt. Dit soort dingen dus. Ik kan er niet meer tegen.
zondag 31 december 2017 om 12:25
Dan zegt hij dat hij toch liever heeft dat ik mee ga. Hij heeft dat vertrouwen niet. Ik heb veel jaren zo tegen hem gezegd je kan dat wel enz. Maar dat helpt hem niet. Hij heeft vaak dingen alleen gedaan maar hij blijft bevestiging vragen.
Inmiddels heb ik al lang het gevoel dat ik 2 kinderen heb ipv 1. Dat maakt het zwaar.
Inmiddels heb ik al lang het gevoel dat ik 2 kinderen heb ipv 1. Dat maakt het zwaar.
