Kinderen
alle pijlers
Hevig kind
maandag 4 december 2017 om 15:01
Ik weet niet hoe ik het anders moet beschrijven. Mijn jongste is een lief, heel slim kind. Maar ook hevig. Hij heeft adhd dus ik denk dat een deel van de oorzaak daar Ligt. 10 jaar en zit in groep 8.
Het is alles of niks bij hem. Emoties vliegen op en neer en dat is soms doodvermoeiend voor de omgeving. Is hij vrolijk dan is hij met zijn hele wezen vrolijk en dan kun je alle kanten met hem op. Alleen binnen 5 minuten kan dat omslaan. Krijgt hij te horen dat hij iets moet eten wat hij niet lekker vindt dan is het drama. Iedereen is tegen hem, alles is slecht, waarom doen we hem dat aan. Er worden met deuren gegooid, hij laat zich dramatisch op de grond vallen. Het past prima bij een verwende kleuter. Is hij gekalmeerd dan is hij binnen tien minuten ook weer vrolijk en aan het lachen. School is moeizaam sociaal gezien, ook daar kan hij hevig reageren, verongelijkt. Als kinderen spelregels veranderen ofzo kan hij echt boos zijn. Als ik een dag met hem thuis ben geweest ben ik 's avnds doodop, het continu op en neer gaan van alle emoties bij hem maakt me soms echt gek.
Praten lukt op momenten niet want hij geeft alles en iedereen de schuld, ziet alles negatief. Later kun je dan weer prima praten en snapt hij het alleen de volgende dag gebeurt weer hetzelfde.
Wie herkent dit en hoe hebben jullie dit opgelost
Het is alles of niks bij hem. Emoties vliegen op en neer en dat is soms doodvermoeiend voor de omgeving. Is hij vrolijk dan is hij met zijn hele wezen vrolijk en dan kun je alle kanten met hem op. Alleen binnen 5 minuten kan dat omslaan. Krijgt hij te horen dat hij iets moet eten wat hij niet lekker vindt dan is het drama. Iedereen is tegen hem, alles is slecht, waarom doen we hem dat aan. Er worden met deuren gegooid, hij laat zich dramatisch op de grond vallen. Het past prima bij een verwende kleuter. Is hij gekalmeerd dan is hij binnen tien minuten ook weer vrolijk en aan het lachen. School is moeizaam sociaal gezien, ook daar kan hij hevig reageren, verongelijkt. Als kinderen spelregels veranderen ofzo kan hij echt boos zijn. Als ik een dag met hem thuis ben geweest ben ik 's avnds doodop, het continu op en neer gaan van alle emoties bij hem maakt me soms echt gek.
Praten lukt op momenten niet want hij geeft alles en iedereen de schuld, ziet alles negatief. Later kun je dan weer prima praten en snapt hij het alleen de volgende dag gebeurt weer hetzelfde.
Wie herkent dit en hoe hebben jullie dit opgelost
maandag 4 december 2017 om 15:45
Heb je al professionele hulp ingeschakeld? Het klinkt alsof hij moeite heeft met prikkels en daarom van het ene uiterste naar het andere uiterste gaat, alsof hij het niet kan 'filteren' wat natuurlijk heel goed bij ADHD past. Daarom is professionele hulp misschien een prettig hulpmiddel om op terug te vallen..
Don't waste your time or time will waste you.
maandag 4 december 2017 om 15:46
Gezinstherapie heb ik al eens over nagedacht het is alleen dat we recent slechte ervaringen met een hulpverlener voor oudste hebben gehad. We zijn echt huiverig om opnieuw een traject op te starten.
Ik weet ook niet goed of wij echt hulp nodig hebben. Ja het is vermoeiend maar we hebben met zijn trekjes leren omgaan en ach iedereen heeft zijn kronkels.
Misschien zou ik liever hem alternatieve willen kunnen bieden. Ik heb serieus al over een boksbal na zitten denken. Ik ben bang dat er binnenkort een punt komt waarin niet iedereenmeer zo begripvol is. Nu is hij nog zo jong en ach hijis nog klein. Maar dat blijft niet .
Ik wil hem leren anders te reagerenmaar misschien lukt dat ook gewoon niet
Ik weet ook niet goed of wij echt hulp nodig hebben. Ja het is vermoeiend maar we hebben met zijn trekjes leren omgaan en ach iedereen heeft zijn kronkels.
Misschien zou ik liever hem alternatieve willen kunnen bieden. Ik heb serieus al over een boksbal na zitten denken. Ik ben bang dat er binnenkort een punt komt waarin niet iedereenmeer zo begripvol is. Nu is hij nog zo jong en ach hijis nog klein. Maar dat blijft niet .
Ik wil hem leren anders te reagerenmaar misschien lukt dat ook gewoon niet
maandag 4 december 2017 om 15:48
Nogmaals: kijk eens of er een alternatieve manier van coaching is. Ik noemde paardencoaching, omdat ik paardencoach ben. Maar ik bedoelde het als: kijk eens buiten de 'traditionele' hulpverlening. Er zijn allerlei manieren om je zoon te helpen zich bewust te worden van zijn gedrag en het effect ervan op anderen.lisbeth schreef: ↑04-12-2017 15:46Gezinstherapie heb ik al eens over nagedacht het is alleen dat we recent slechte ervaringen met een hulpverlener voor oudste hebben gehad. We zijn echt huiverig om opnieuw een traject op te starten.
Ik weet ook niet goed of wij echt hulp nodig hebben. Ja het is vermoeiend maar we hebben met zijn trekjes leren omgaan en ach iedereen heeft zijn kronkels.
Misschien zou ik liever hem alternatieve willen kunnen bieden. Ik heb serieus al over een boksbal na zitten denken. Ik ben bang dat er binnenkort een punt komt waarin niet iedereenmeer zo begripvol is. Nu is hij nog zo jong en ach hijis nog klein. Maar dat blijft niet .
Ik wil hem leren anders te reagerenmaar misschien lukt dat ook gewoon niet
maandag 4 december 2017 om 15:49
maandag 4 december 2017 om 15:50
Zeker een lage frustratiedrempel. Thuis laten we dat glijden. Als hij boos naar boven rent kijken de katten eens verschrikt op maar wij halen ondertussen redelijk makkelijk onze schouders erover op.
Op school is hij hierdoor een makkelijk doelwit, kinderen hebben dat razendsnel door. Dat is ook een zorgpunt. Wordt hij straks niet gepest hierom
maandag 4 december 2017 om 15:52
Nou ik heb serieus paardrijden overwogen met hem, afgelopen vakantie heeft hij voor het eerst gereden. Een buitenrit van een paar uur in de Vs en hij heeft gehuild van verdriet toen hij afscheid moest nemen van zijn paard.Hunniebunnie schreef: ↑04-12-2017 15:48Nogmaals: kijk eens of er een alternatieve manier van coaching is. Ik noemde paardencoaching, omdat ik paardencoach ben. Maar ik bedoelde het als: kijk eens buiten de 'traditionele' hulpverlening. Er zijn allerlei manieren om je zoon te helpen zich bewust te worden van zijn gedrag en het effect ervan op anderen.
maandag 4 december 2017 om 15:52
maandag 4 december 2017 om 15:54
Hij krijgt gelukkig allerlei extra’s nu in groep 8. Plusklas iedere week, hij gaat al naar 1 masterclass van het vo en vanaf januari gaat hij naar een tweede masterclass van een andere vo school.Pantax schreef: ↑04-12-2017 15:49Mijn dochter doet ook zo als ze een saaie tijd heeft op school. Zou een peergroep niet iets voor hem zijn? Er zitten er verschillende in Nederland, komen kinderen wekelijks bij elkaar. Er zijn ook kampen, in de kerstvakantie is er weer eentje. Zijn heel leuk en met gelijkgestemden.
Dat zijn allemaal Peers die daaraan meedoen.
maandag 4 december 2017 om 15:54
Wat sneu. Maar paardencoaching is echt iets anders. Google even anders. Het zou voor hem misschien een mooie en veilige manier zijn om met zijn gedrag te worden geconfronteerd.
maandag 4 december 2017 om 15:57
Dit!
Ergens zeg je, dat jullie "makkelijke" ouders zijn.
Aan liefdevol en duidelijk begrenzen heeft je zoon veel meer.
Het zal een beetje tegen je eigen aard ingaan misschien, maar echt het werkt!
Niet zijn gedrag voortdurend uitleggen en met hem bespreken, daar is hij nog veel te jong voor.
maandag 4 december 2017 om 15:58
Ik ben trouwens blij met al jullie reacties. Het helpt me dingen op een rij te zetten.
Wat ik merk dat ik bedoel is dat hij niet perse anders moet zijn voor ons. Van mijn beide kinderen is hij nog de makkelijkste
Maar wat ik vooral zou willen is dat hij naar buiten toe normaler reageert omdat ik merk dat dat nu langzaam van hem verwacht wordt.
Wat ik merk dat ik bedoel is dat hij niet perse anders moet zijn voor ons. Van mijn beide kinderen is hij nog de makkelijkste
Maar wat ik vooral zou willen is dat hij naar buiten toe normaler reageert omdat ik merk dat dat nu langzaam van hem verwacht wordt.
maandag 4 december 2017 om 15:58
Dat is een trol met een 3 dubbele persoonlijkheid.
Krijgt as we speak een permaban.
When they go low, we go high. (M.Obama)
maandag 4 december 2017 om 16:05
Ik ben vooral makkelijk, man is wat strenger maar volgt mij dan weer. Komt ook omdat ze beide eigenlijk niet stout of vervelend zijn. Oudste is een heel bedeesd lief kind en jongste wat heftiger maar absoluut niet vervelend .
Ik vind het altijd moeilijk om streng voor iets te zijn waar ze niks aan kunnen doen.
Ze hebben er ook niet om gevraagd
Ik vind het altijd moeilijk om streng voor iets te zijn waar ze niks aan kunnen doen.
Ze hebben er ook niet om gevraagd
maandag 4 december 2017 om 16:06
Ik begrijp jouw zorgen. Wij zijn afgelopen jaar (via verwijzing huisarts, dan viel er zelf te kiezen) uitgekomen bij een psycholoog voor tien sessies. Deels psycho-educatie en deels begeleiding voor zoonlief. Dat is ons goed bevallen. Met name mij omdat man nu ook meer met mij op 1 lijn zit (niet dat ik een kenau ben van een moeder, meer ook jouw insteek: er worden geen absurde eisen gesteld, voorkomen dat kind zichzelf buiten groepen plaatst/zichzelf in de weg zit).lisbeth schreef: ↑04-12-2017 15:50Zeker een lage frustratiedrempel. Thuis laten we dat glijden. Als hij boos naar boven rent kijken de katten eens verschrikt op maar wij halen ondertussen redelijk makkelijk onze schouders erover op.
Op school is hij hierdoor een makkelijk doelwit, kinderen hebben dat razendsnel door. Dat is ook een zorgpunt. Wordt hij straks niet gepest hierom
Enige verschil met mijn kind is dat hij verrekte goed door heeft waar hij wel en niet kan 'leeglopen' zonder 'restschade'. Maar als hij het een geschikt plekje vindt dan gaan ook alle registers open. Familie hebben we nu ook meer op 1 lijn gekregen, ik merk dat de intensiteit dat wel afneemt als zijn 'speelruimte' kleiner is (voorheen wilden mensen nog wel eens lachen om zijn acties of hem gelijk geven. Of excuusjes verzinnen voor hem.)
maandag 4 december 2017 om 16:11
Het gaat ook niet om wel of niet lief. Het gaat om veiligheid bieden dmv duidelijkheid. Afbakenen van grenzen en daarmee het kind handvatten te geven.lisbeth schreef: ↑04-12-2017 16:05Ik ben vooral makkelijk, man is wat strenger maar volgt mij dan weer. Komt ook omdat ze beide eigenlijk niet stout of vervelend zijn. Oudste is een heel bedeesd lief kind en jongste wat heftiger maar absoluut niet vervelend .
Ik vind het altijd moeilijk om streng voor iets te zijn waar ze niks aan kunnen doen.
Ze hebben er ook niet om gevraagd
Het is ook geen streng zijn of straf het is liefde. Als het wereldje te groot wordt dan kan het kind het niet meer overzien. Als het wereldje klein is dan weet kind precies wat en waar iets wel of niet kan.
When they go low, we go high. (M.Obama)
maandag 4 december 2017 om 16:16
Mijn oudste met ADD kon ook uit de pan vliegen. Maar dat was duidelijk overprikkeling. Dat zag ik ook aankomen. Dan werd ze stil. Een bepaalde blik in haar ogen en dan wist ik dat ze per direct uit de situatie weg moest.
Bij jongste is dat niet, die kan veel beter prikkels verwerken maar niet zijn eigen gedrag filteren. Hij moet in feite leren omgaan met situaties die niet zijn zoals hij wilt dat ze gaan
Bij jongste is dat niet, die kan veel beter prikkels verwerken maar niet zijn eigen gedrag filteren. Hij moet in feite leren omgaan met situaties die niet zijn zoals hij wilt dat ze gaan
maandag 4 december 2017 om 16:18
SaveAngie schreef: ↑04-12-2017 16:11Het gaat ook niet om wel of niet lief. Het gaat om veiligheid bieden dmv duidelijkheid. Afbakenen van grenzen en daarmee het kind handvatten te geven.
Het is ook geen streng zijn of straf het is liefde. Als het wereldje te groot wordt dan kan het kind het niet meer overzien. Als het wereldje klein is dan weet kind precies wat en waar iets wel of niet kan.
Dit!
Je hebt het prima omschreven, mijn complimenten!
Het is juist liefdevol naar je kind toe, die begrenzing.
