Psyche
alle pijlers
Hoe leer ik accepteren?
zondag 10 december 2017 om 11:12
Sinds de puberteit loop ik al rond met somberheidsklachten (nu ben ik 28). Hier nooit zo'n aandacht aan besteed, maar ruim 2 jaar geleden was het helemaal op. Ik raakte in een zware depressie. Opname, therapieën, e.d. allemaal doorlopen. Met succes ook wel. Ik ben herstellende en voel mij ook echt een stuk beter.
Alleen ben ik er nog niet. Zelfs de UWV arts zei dat we eerder kunnen spreken over jaren herstel dan maanden.
En wat vind ik dat moeilijk te accepteren. Die hele depressie. Dat de depressieve 'ik' ook onderdeel van mij uitmaakt, het moeten doorstaan van de slechte dagen, het constant geconfronteerd worden met mijn grenzen, het niet kunnen doen wat ik zo graag wil (of moet) doen, het verduren en verdragen, maar vooral het zo nutteloze gevoel.
Ik doe nu één dagdeel p/w vrijwilligerswerk, wat ik fijn vind. Dit ga ik opbouwen, maar ik blijf mij zo nutteloos voelen. Vaak de dag maar door zien te komen. Ik heb geleerd om hier anders naar te kijken. Ik onderhoud mijn sociale contacten, zorg dat ik elke dag wat te doen heb, probeer ook rust te nemen, etc. Maar het is zo niet hoe ik mijn leven wil leiden. Ik wil werken, mij nuttig voelen, niet minder voelen dan de mensen in mijn omgeving.
Goed, nu wil ik er geen ellenlange negatief verhaal van maken. Ik post mijn verhaal hier, omdat ik weet dat dit een enorme trigger voor mij is.
Ik sta daarom ook zeer open voor tips/adviezen over hoe ik hier iets makkelijker naar kan kijken.
Alleen ben ik er nog niet. Zelfs de UWV arts zei dat we eerder kunnen spreken over jaren herstel dan maanden.
En wat vind ik dat moeilijk te accepteren. Die hele depressie. Dat de depressieve 'ik' ook onderdeel van mij uitmaakt, het moeten doorstaan van de slechte dagen, het constant geconfronteerd worden met mijn grenzen, het niet kunnen doen wat ik zo graag wil (of moet) doen, het verduren en verdragen, maar vooral het zo nutteloze gevoel.
Ik doe nu één dagdeel p/w vrijwilligerswerk, wat ik fijn vind. Dit ga ik opbouwen, maar ik blijf mij zo nutteloos voelen. Vaak de dag maar door zien te komen. Ik heb geleerd om hier anders naar te kijken. Ik onderhoud mijn sociale contacten, zorg dat ik elke dag wat te doen heb, probeer ook rust te nemen, etc. Maar het is zo niet hoe ik mijn leven wil leiden. Ik wil werken, mij nuttig voelen, niet minder voelen dan de mensen in mijn omgeving.
Goed, nu wil ik er geen ellenlange negatief verhaal van maken. Ik post mijn verhaal hier, omdat ik weet dat dit een enorme trigger voor mij is.
Ik sta daarom ook zeer open voor tips/adviezen over hoe ik hier iets makkelijker naar kan kijken.
zondag 10 december 2017 om 11:29
@Minnimouse ik heb contact met een psycholoog. Bespreek dit ook vaak. Is helpend. Maar ik ben benieuwd of er mensen zijn die dit herkennen en wat hen helpt (heeft geholpen) of mensen die dit niet perse herkennen en wat voor tips zij hebben. Zij bekijken het nl vaak weer vanuit een heel ander invalshoek.
zondag 10 december 2017 om 11:39
Ik herken dit heel erg. Ik ben nu vijf jaar depressief waarvan anderhalf jaar in behandeling en ik ben er ook nog lang niet. Waarschijnlijk moet ik mijn hele leven voorzichtig zijn met mijn grenzen maar ik wil ook wel eens wat doen zonder na te denken. Ik voel me soms echt net 80 ipv 20, want wie kan er weer niet mee omdat ze de dag ervoor gewerkt heeft of naar de supermarkt moest en totaal gesloopt is.
Ik volg dit even als het ok is, ben benieuwd wat anderen hierover zeggen!
Ik volg dit even als het ok is, ben benieuwd wat anderen hierover zeggen!
"When you come out of the storm, you won’t be the same person who walked in. That’s what this storm’s all about.”
zondag 10 december 2017 om 11:41
Probeer je zelfbeeld niet af te laten hangen van je werk. Je bent net zo veel waard als ieder ander, ook als je niet werkt. Niet kunnen werken betekent niet dat je leven nutteloos is of dat je niets waard bent. Het heeft dus ook geen zin om jezelf met anderen te vergelijken, want het enige wat je daarmee doet is jezelf steeds naar beneden halen omdat je volgens je eigen eisen niet goed genoeg / nuttig genoeg bent (want Marietje kan wel fulltime werken, en voor 3 kinderen zorgen, en mantelzorgen voor haar moeder en vrijwilligerswerk doen op de voetbalclub van zoon). Je doet wat je kunt met de ziekte die je hebt, dat is goed genoeg. Het kan ook helpen om te kijken naar wat je inmiddels allemaal wel weer kunt en doet vergeleken met de periode dat je depressie zo ernstig was dat je ervoor opgenomen moest worden.
zondag 10 december 2017 om 11:56
Ik heb fysieke klachten die mij beperken en wat mij erg heeft geholpen is om het gevecht in mijn hoofd tegen mezelf te staken. Je kunt wel boos en gefrustreerd blijven over je beperkingen, maar daar worden ze niet minder van. De beperkingen accepteren en je focus verleggen naar wat wel kan, en ook accepteren dat je zo af en toe toch over grenzen gaat voor dingen die die moeite waard zijn en daar dan een poos extra last van hebt, scheelt echt enorm. De beperking in je hoofd is namelijk veel zwaarder dan de echte beperking, als je al die gevoelens er omheen leert los te laten.
Sterkte!
Sterkte!
zondag 10 december 2017 om 12:05
Ik denk dat dit voor veel mensen herkenbaar is. Misschien niet exact jouw situatie, maar wel moeite met accepteren van onzekerheid, tegenslag, het gevoel van falen.
Relativeren helpt, maar het blijft iets lastigs dat je moet blijven oefenen. Dus steeds opnieuw herkennen wanneer je in zo'n negatieve spiraal terechtkomt, en er bewust realistische gedachten tegenover zetten.
Mag je het van jezelf wel accepteren? Of vind je dat eigenlijk (onbewust) toegeven en falen? Dan blijft het een gevecht.
Een paar overdenkingen die misschien kunnen helpen:
- Kijk je naar resultaat, of naar inzet? Als je niet meer kan doen, waarom dan energie besteden aan het onrealistische idee dat je meer moet doen?
- Levert de frustratie je iets op, of kost het je alleen iets? Het gevoel van minder zijn is er, en zal er nog wel even zijn, maar is het nuttig om het aan te nemen als waarheid? Zijn er andere gevoelens en gedachten waar je beter je aandacht aan kunt besteden?
- Vergelijken is zinloos. Er zullen altijd mensen beter zijn in bijna alles. En ook mensen minder goed. Zijn mensen die helemaal niet kunnen werken minder dan jij? Zijn mensen die 50 uur per week draaien, betere mensen? Of zijn ze beter in één aspect van het leven?
Relativeren helpt, maar het blijft iets lastigs dat je moet blijven oefenen. Dus steeds opnieuw herkennen wanneer je in zo'n negatieve spiraal terechtkomt, en er bewust realistische gedachten tegenover zetten.
Mag je het van jezelf wel accepteren? Of vind je dat eigenlijk (onbewust) toegeven en falen? Dan blijft het een gevecht.
Een paar overdenkingen die misschien kunnen helpen:
- Kijk je naar resultaat, of naar inzet? Als je niet meer kan doen, waarom dan energie besteden aan het onrealistische idee dat je meer moet doen?
- Levert de frustratie je iets op, of kost het je alleen iets? Het gevoel van minder zijn is er, en zal er nog wel even zijn, maar is het nuttig om het aan te nemen als waarheid? Zijn er andere gevoelens en gedachten waar je beter je aandacht aan kunt besteden?
- Vergelijken is zinloos. Er zullen altijd mensen beter zijn in bijna alles. En ook mensen minder goed. Zijn mensen die helemaal niet kunnen werken minder dan jij? Zijn mensen die 50 uur per week draaien, betere mensen? Of zijn ze beter in één aspect van het leven?
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
zondag 10 december 2017 om 12:24
Ik heb het nut van het leven nooit zo gesnopen en daarom doe ik maar wat tot het volgende evenement van de dag, bijvoorbeeld we gaan om half drie nog ergens heen. Hopelijk sneeuwt het dan. Het eerstvolgende is het eten klaarmaken en daarna de koffie. Misschien komt er nog iemand en anders ga ik gewoon wat diamond painten of naar de tv kijken. Een van de twee want allebei tegelijk lukt niet. Ik maak mezelf enthousiast. Als ik alles wat ik doe naar beneden ga halen dan word ik vreselijk depressief want wat jij denkt nemen je eigen hersens bloedserieus. Dus "kan niet" "wil niet" "geen zin" "dit verandert de wereld niet" e.d. mijd ik tegen mezelf te zeggen.
En zo word je vanzelf ouder terwijl het best te harden is. Succes!
En zo word je vanzelf ouder terwijl het best te harden is. Succes!
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 10 december 2017 om 12:34
Als ik mezelf voortdurend vertel en verwijt wat ik niet kan dan word ik ook depri. Dat is toch niet zo gek? Waarom doe je dat dan? Ben je kwaad op de wereld? Verongelijkt? Jaloers? Dat moet je toch niet gaan uitlokken want niemand kan het iets schelen, kan er iets aan doen (als ze dat al zouden willen) dus het is volmaakt zinloos. Probeer positief te zijn over iets, zelfs nep is goed genoeg zolang het je helpt om wat minuten verder te komen, en daarna ga je weer iets anders doen.
Niet je prestaties maken je dag succesvol, maar of je redelijk blij was.
Niet je prestaties maken je dag succesvol, maar of je redelijk blij was.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 10 december 2017 om 12:50
Vervelend dat je depressie je zo belemmert. Ik herken wel het een en ander, zoals het nutteloos voelen. Je doet wel vrijwilligerswerk, ook al is het maar 1 dagdeel per week. Je laat dus zien dat je iets wil doen.
Ik heb door mijn Autisme nog nooit een reguliere baan gehad. Vaak vastgelopen in stages en werkplekken, omdat ik niet voldeed. Ik kon de hoge werkdruk niet aan, niet snel schakelen, zowel motorisch als sociaal onhandig, had concentratieproblemen. Er waren ook dingen bij die wel lukten, maar het werd nooit een betaalde baan. Het waren projecten of er was te weinig budget om me aan te nemen. Daarom werk ik nu 7 jaar bij een Sociale Werkplaats onder mijn niveau. Vrij saai. Dat steekt wel eens. Zeker als ik bekenden tegenkom die mij voorbij geschoten zijn. Die kunnen wel gewoon werken en hebben iets bereikt. Ik niet. Maar hier kan ik op mijn eigen tempo werken en halve dagen. Ik heb elke middag vrij en dus nog energie over voor andere dingen. Hele dagen trek ik niet. En vervelende mensen heb je overal. Ik probeer maar een beetje met de leukere op te trekken.
Ik heb door mijn Autisme nog nooit een reguliere baan gehad. Vaak vastgelopen in stages en werkplekken, omdat ik niet voldeed. Ik kon de hoge werkdruk niet aan, niet snel schakelen, zowel motorisch als sociaal onhandig, had concentratieproblemen. Er waren ook dingen bij die wel lukten, maar het werd nooit een betaalde baan. Het waren projecten of er was te weinig budget om me aan te nemen. Daarom werk ik nu 7 jaar bij een Sociale Werkplaats onder mijn niveau. Vrij saai. Dat steekt wel eens. Zeker als ik bekenden tegenkom die mij voorbij geschoten zijn. Die kunnen wel gewoon werken en hebben iets bereikt. Ik niet. Maar hier kan ik op mijn eigen tempo werken en halve dagen. Ik heb elke middag vrij en dus nog energie over voor andere dingen. Hele dagen trek ik niet. En vervelende mensen heb je overal. Ik probeer maar een beetje met de leukere op te trekken.
zondag 10 december 2017 om 13:31
Moet stiekem een beetje lachen, want zo herkenbaar dat je je soms wel 80 voelt. Vervelend of nie, dat je soms moet afhaken. Reageren de mensen in je omgeving een beetje begripvol hierop? Bij mij gelukkig welKohaku schreef: ↑10-12-2017 11:39Ik herken dit heel erg. Ik ben nu vijf jaar depressief waarvan anderhalf jaar in behandeling en ik ben er ook nog lang niet. Waarschijnlijk moet ik mijn hele leven voorzichtig zijn met mijn grenzen maar ik wil ook wel eens wat doen zonder na te denken. Ik voel me soms echt net 80 ipv 20, want wie kan er weer niet mee omdat ze de dag ervoor gewerkt heeft of naar de supermarkt moest en totaal gesloopt is.
Ik volg dit even als het ok is, ben benieuwd wat anderen hierover zeggen!
En natuurlijk helemaal prima dat je dit volgt!!
Bedankt voor je reactie. Ik vind dat je gelijk hebt. Soms kan ik mij vasthouden aan dit soort gedachten (gelukkig). Het is jammer om je alleen maar nuttig te voelen als je kunt voldoen aan de verwachtingen van jezelf en die van anderen. Dus een mooie reactie, om zeker te onthouden.lushcooking schreef: ↑10-12-2017 11:41Probeer je zelfbeeld niet af te laten hangen van je werk. Je bent net zo veel waard als ieder ander, ook als je niet werkt. Niet kunnen werken betekent niet dat je leven nutteloos is of dat je niets waard bent. Het heeft dus ook geen zin om jezelf met anderen te vergelijken, want het enige wat je daarmee doet is jezelf steeds naar beneden halen omdat je volgens je eigen eisen niet goed genoeg / nuttig genoeg bent (want Marietje kan wel fulltime werken, en voor 3 kinderen zorgen, en mantelzorgen voor haar moeder en vrijwilligerswerk doen op de voetbalclub van zoon). Je doet wat je kunt met de ziekte die je hebt, dat is goed genoeg. Het kan ook helpen om te kijken naar wat je inmiddels allemaal wel weer kunt en doet vergeleken met de periode dat je depressie zo ernstig was dat je ervoor opgenomen moest worden.
Wauw wat een mooie reactie. En zo sterk! Ik besef mij, dat ik degene ben die het mijzelf moeilijk maakt. Mijn gedachten over mijzelf en mijn situatie. Hoe fijn zou het zijn als ik dit wat meer kan leren loslaten! Ik ben er mee bezig, maar het kost wel tijd. Bedankt voor je reactie. Ik heb erg veel respect voor hoe je er in staatNummer*Zoveel schreef: ↑10-12-2017 11:56Ik heb fysieke klachten die mij beperken en wat mij erg heeft geholpen is om het gevecht in mijn hoofd tegen mezelf te staken. Je kunt wel boos en gefrustreerd blijven over je beperkingen, maar daar worden ze niet minder van. De beperkingen accepteren en je focus verleggen naar wat wel kan, en ook accepteren dat je zo af en toe toch over grenzen gaat voor dingen die die moeite waard zijn en daar dan een poos extra last van hebt, scheelt echt enorm. De beperking in je hoofd is namelijk veel zwaarder dan de echte beperking, als je al die gevoelens er omheen leert los te laten.
Sterkte!
zondag 10 december 2017 om 13:35
Thnks, zeker de moeite waard om over na te denken. Het is natuurlijk ook zoals het is. En het kost veel energie om er niet tevreden mee te zijn. Om boos op de situatie te zijn. Ik hoop dat ik steeds meer kan leren om te accepteren zoals het is. Dat alle verwachtingen van deze maatschappij, maar verwachtingen zijn. Want maakt het daaraan voldoen een mens gelukkig? Eigenlijk geloof ik dat ook niet. Maar normaal meedoen, lijkt zoveel makkelijker, dan een uitzondering zijn. Maar goed. Als ik iets wil bereiken, als ik verder wil herstellen en als ik mij goed wil voelen is het niet handig om mijzelf constant in de weg te blijven zitten.tyche schreef: ↑10-12-2017 12:05Ik denk dat dit voor veel mensen herkenbaar is. Misschien niet exact jouw situatie, maar wel moeite met accepteren van onzekerheid, tegenslag, het gevoel van falen.
Relativeren helpt, maar het blijft iets lastigs dat je moet blijven oefenen. Dus steeds opnieuw herkennen wanneer je in zo'n negatieve spiraal terechtkomt, en er bewust realistische gedachten tegenover zetten.
Mag je het van jezelf wel accepteren? Of vind je dat eigenlijk (onbewust) toegeven en falen? Dan blijft het een gevecht.
Een paar overdenkingen die misschien kunnen helpen:
- Kijk je naar resultaat, of naar inzet? Als je niet meer kan doen, waarom dan energie besteden aan het onrealistische idee dat je meer moet doen?
- Levert de frustratie je iets op, of kost het je alleen iets? Het gevoel van minder zijn is er, en zal er nog wel even zijn, maar is het nuttig om het aan te nemen als waarheid? Zijn er andere gevoelens en gedachten waar je beter je aandacht aan kunt besteden?
- Vergelijken is zinloos. Er zullen altijd mensen beter zijn in bijna alles. En ook mensen minder goed. Zijn mensen die helemaal niet kunnen werken minder dan jij? Zijn mensen die 50 uur per week draaien, betere mensen? Of zijn ze beter in één aspect van het leven?
zondag 10 december 2017 om 13:36
Bij een ggz instelldie ik ken doen ze veel aan herstel met ervaringsdeskundigen. Daar focussen ze vooral op wat goed gaat en wat je eventueel kunt uitbreiden om je net wat beter te voelen. Geloof dat het wrap heet, maar er zijn vast meer projecten die hierop lijken. Maar vraag je behandelaar eens naar een ervaringsdeskundige of wat ze doen aan herstelgerichte zaken.
Praktisch gezien kan ik je niet echt tips geven. Ik heb ook de neiging naar depressie en die kan ik het best de baas blijven door regelmaat van werk. Tijdens studie, vakanties waarbij ik geen planning heb of ziekte val ik wel in dat gat. Nu ik door zwangerschap een half jaar thuis zal gaan zitten, ern tijd weinig zal kunnen doen en daarna weinig de deur uitkan, benauwt het me ook erg hoe het dan gaat met mijn stemming.
Praktisch gezien kan ik je niet echt tips geven. Ik heb ook de neiging naar depressie en die kan ik het best de baas blijven door regelmaat van werk. Tijdens studie, vakanties waarbij ik geen planning heb of ziekte val ik wel in dat gat. Nu ik door zwangerschap een half jaar thuis zal gaan zitten, ern tijd weinig zal kunnen doen en daarna weinig de deur uitkan, benauwt het me ook erg hoe het dan gaat met mijn stemming.
anoniem_353578 wijzigde dit bericht op 10-12-2017 13:50
36.55% gewijzigd
zondag 10 december 2017 om 13:42
In het hier en nu blijven. Van de ene activiteit naar de andere leven. Niet te ver vooruit denken. En vooral stil staan bij de momenten dat je een fijn gevoel ervaart, dat er iets moois gebeurt. Hoe klein ook. Een manier van leven die ik vaak probeer toe te passen. Vooral op de mindere dagen. Ik heb respect voor je dat je op deze manier je sombere gedachten onder controle kunt houden. Dat je weet hoe jouw (negatieve) gedachten je onderuit kunnen halen.retrostar schreef: ↑10-12-2017 12:24Ik heb het nut van het leven nooit zo gesnopen en daarom doe ik maar wat tot het volgende evenement van de dag, bijvoorbeeld we gaan om half drie nog ergens heen. Hopelijk sneeuwt het dan. Het eerstvolgende is het eten klaarmaken en daarna de koffie. Misschien komt er nog iemand en anders ga ik gewoon wat diamond painten of naar de tv kijken. Een van de twee want allebei tegelijk lukt niet. Ik maak mezelf enthousiast. Als ik alles wat ik doe naar beneden ga halen dan word ik vreselijk depressief want wat jij denkt nemen je eigen hersens bloedserieus. Dus "kan niet" "wil niet" "geen zin" "dit verandert de wereld niet" e.d. mijd ik tegen mezelf te zeggen.
En zo word je vanzelf ouder terwijl het best te harden is. Succes!
Tegelijkertijd wil ik je ook heel veel sterkte wensen en ik hoop en gun het je dat je af en toe ook verder kunt kijken dan het moment. Dat je (weer) durft te gaan dromen en genieten van de dingen die het leven je kunnen brengen.
zondag 10 december 2017 om 13:51
Mijzelf een schop onder de kont geven, streng zijn voor mijzelf is iets wat mij jarenlang overeind heeft gehouden. Voor mij de veilige manier om door te kunnen blijven gaan. Ik zie steeds meer in dat dit nu niet meer werkt. Dus ik ben aan het leren en aan het oefenen om dit anders te doen.retrostar schreef: ↑10-12-2017 12:34Als ik mezelf voortdurend vertel en verwijt wat ik niet kan dan word ik ook depri. Dat is toch niet zo gek? Waarom doe je dat dan? Ben je kwaad op de wereld? Verongelijkt? Jaloers? Dat moet je toch niet gaan uitlokken want niemand kan het iets schelen, kan er iets aan doen (als ze dat al zouden willen) dus het is volmaakt zinloos. Probeer positief te zijn over iets, zelfs nep is goed genoeg zolang het je helpt om wat minuten verder te komen, en daarna ga je weer iets anders doen.
Niet je prestaties maken je dag succesvol, maar of je redelijk blij was.
Je kent mij natuurlijk niet, maar als er iets is wat mij niet in de weg zit dan is dat jaloezie of boosheid op de wereld. Ik ben juist heel erg dankbaar voor de mensen om mij heen. De steun die ik van hen krijg, de hulp die ik krijg. Dat ik in deze situatie zit, dat is niemands schuld. Hooguit die van mijzelf, maar ik heb er natuurlijk niet voor gekozen. Heel eerlijk: het enige wat ik mijzelf zou kunnen verwijten is dat ik niet doe wat goed voor mij is,
Alle boosheid in mij is gericht op mijzelf en niet op de wereld. Ik probeer positief te blijven (goed dat je dit benoemt ook), is namelijk erg belangrijk. Echter word ik soms (nog steeds) overspoeld door negativiteit, maar ik werk er hard aan om dit anders te doen. Vandaar mijn topic hier ook. Wil graag verder komen! En ook al moet ik dat zelf doen, alle tips/adviezen zijn welkom
zondag 10 december 2017 om 13:54
Best een heftig verhaal. Het lijkt mij vervelend dat je eigenlijk zoveel meer kunt en wilt dan je autisme je toestaat. Knap hoe je hier in staat. Het is inderdaad goed om te onthouden wat je wel kunt. En je te focussen op mensen die 'goed' voor je zijn. De rest doet er niet toe. Die hoeven geen rol in je leven te spelen. (Y)hondenmens schreef: ↑10-12-2017 12:50Vervelend dat je depressie je zo belemmert. Ik herken wel het een en ander, zoals het nutteloos voelen. Je doet wel vrijwilligerswerk, ook al is het maar 1 dagdeel per week. Je laat dus zien dat je iets wil doen.
Ik heb door mijn Autisme nog nooit een reguliere baan gehad. Vaak vastgelopen in stages en werkplekken, omdat ik niet voldeed. Ik kon de hoge werkdruk niet aan, niet snel schakelen, zowel motorisch als sociaal onhandig, had concentratieproblemen. Er waren ook dingen bij die wel lukten, maar het werd nooit een betaalde baan. Het waren projecten of er was te weinig budget om me aan te nemen. Daarom werk ik nu 7 jaar bij een Sociale Werkplaats onder mijn niveau. Vrij saai. Dat steekt wel eens. Zeker als ik bekenden tegenkom die mij voorbij geschoten zijn. Die kunnen wel gewoon werken en hebben iets bereikt. Ik niet. Maar hier kan ik op mijn eigen tempo werken en halve dagen. Ik heb elke middag vrij en dus nog energie over voor andere dingen. Hele dagen trek ik niet. En vervelende mensen heb je overal. Ik probeer maar een beetje met de leukere op te trekken.
zondag 10 december 2017 om 13:58
Thnks zal dit in mijn achterhoofd houden en eens bespreken met mijn behandelaar!Foodb schreef: ↑10-12-2017 13:36Bij een ggz instelldie ik ken doen ze veel aan herstel met ervaringsdeskundigen. Daar focussen ze vooral op wat goed gaat en wat je eventueel kunt uitbreiden om je net wat beter te voelen. Geloof dat het wrap heet, maar er zijn vast meer projecten die hierop lijken. Maar vraag je behandelaar eens naar een ervaringsdeskundige of wat ze doen aan herstelgerichte zaken.
Praktisch gezien kan ik je niet echt tips geven. Ik heb ook de neiging naar depressie en die kan ik het best de baas blijven door regelmaat van werk. Tijdens studie, vakanties waarbij ik geen planning heb of ziekte val ik wel in dat gat. Nu ik door zwangerschap een half jaar thuis zal gaan zitten, ern tijd weinig zal kunnen doen en daarna weinig de deur uitkan, benauwt het me ook erg hoe het dan gaat met mijn stemming.
Ik herken het. Die gaten in de planning. Er wordt zo op gehamerd (naar mijn idee) om bezig te blijven. Wat doet het met je stemming als je dan een poosje helemaal niets te doen hebt. Ik hoop voor je dat je genoeg op jezelf vertrouwt dat je dit aan kunt. Misschien zijn er dingen die je kunt plannen om te doen? Die je ook aan kunt. En bovenal dat je kunt genieten van je zwangerschap en van het kleine wondertje dat straks geboren gaat worden.
