Psyche
alle pijlers
Ondankbaar?
maandag 4 december 2017 om 06:56
Vanavond gaf ik mijn moeder een knuffel.
Maar dan reageert ze zo gek.
Haar ogen beginnen te flitsen.
Ze vindt het niet fijn.
En ik denk telkens dat het aan mij ligt.
Maar mijn vriend, die erbij was zei: ze houdt daar gewoon niet van.
Ze doet dat met niemand.
Het is alsof we een andere taal spreken.
Mijn moeder en ik, mijn moeder die zo onzeker is en ik dus ook.
En ik weet niet goed hoe ik anders mijn liefde moet tonen.
Want ik zie dat er iets nodig is.
Dat ze snel gekwetst is en ik zie dat aan haar ogen.
Maar ik kan het niet met woorden.
Ik word nerveus van haar en zij van mij.
Ik heb het ooit met woorden geprobeerd.
Ik schreef voor haar een gedicht.
Het was prachtig.
Ze vond het fijn.
Waarom kan ik zoiets niet weer doen?
Ze heeft haar best gedaan om mij op te voeden.
Helaas is het mislukt.
Ik ben toch depressief geworden.
Ik heb het niet gered.
Maatschappelijk gefaald.
Heb haar tijdens mijn depressie dingen verweten.
En die dingen blijven hangen.
Ik krijg ze niet weg.
Niet eens direct naar haar, ja, een paar dingen ook wel direct, maar...
Zij las het rapport wat de psychiater maakte van mij en daarmee raakte ze diep gekwetst.
Het was niet mijn bedoeling.
Zij heeft zo hard haar best gedaan.
En ik ben niet de dochter die zij hoopte dat ik zou worden.
Ze vraagt wel naar mijn zwangerschap maar niet naar mij.
Ze raakt mijn buik niet aan, er is niet veel wat wij delen.
Altijd voel ik weer die afstand.
Spreken wij een andere taal, mijn moeder en ik?
Ik vind die taal van haar zo zakelijk.
Zodra ik kom met mijn emoties is het haar snel te veel.
Ze doet zo haar best.
Dus geeft ze me cadeautjes voor de baby, spullen.
Super zorgzaam.
En mijn schoonmoeder geeft me een knuffel en een omhelzing en aait over mijn buik.
En ik voel mij meer met haar verbonden dan met mijn eigen moeder.
Maar ik voel mij daar ook schuldig over.
En ik denk dat als ze mijn ware aard zou ontdekken dat ze me dan ook onaardig zou vinden.
Mijn moeder schreef mij een brief, waarin ze zegt dat ze zo veel voor mij heeft gedaan en dat ze zo veel voor mij doet, maar dat ze mijn gedrag onaardig vindt.
Een paar weken daarvoor belde ze me emotioneel op om me te vertellen dat ze zo gekwetst is door mij, door dat psychiatrisch rapport wat ze heeft gelezen en dat ik haar vaker heb gekwetst de laatste jaren.
En ik heb geprobeerd om haar nogmaals uit te leggen dat dat niet mijn bedoeling was.
Dat ik toen zo depressief was en dat het nu niet meer telt.
En dat ik het niet meer terug kan draaien.
Eens gezegd blijft gezegd.
Maar ik moet uitkijken anders legt ze mij allemaal woorden in de mond.
Die ik niet wil zeggen, die ik niet eens denk.
Ik begin te twijfelen, ben ik een slecht mens?
Was mijn jeugd echt zo gelukkig?
Lag het allemaal alleen maar aan mij, of was het toch een wisselwerking?
En ik zou willen dat ik met iemand kon praten.
Iemand die erbij was.
Die kon zeggen wat er waar was en wat niet, onbevooroordeeld.
Omdat ik in de war ben.
Omdat ik niet kan slapen.
Maar ik wil haar niet verwijten wat zij mij al heeft verweten: dat ze door mij niet meer kan slapen.
Maar ik slaap niet meer door haar.
Ik vertik het om haar dat te zeggen.
Ik ga geen verwijten over en weer kaatsen alsof we een potje aan het tennissen zijn.
Dus daarom schrijf ik dit nu op.
Nu alles buiten grijs is en donker.
Nu ik graag nader tot haar had willen komen.
De zwangerschap had willen delen, het gevoel en niet alleen de prachtige spullen.
Dankzij haar heb ik alles voor de baby.
Maar ik mis haar hand op mijn schouder.
Haar wang tegen de mijne.
Haar hand op mijn buik.
Haar stem in mijn oor.
Ik hoor haar stem in mijn hoofd.
Ze spreekt telkens van de zorgen.
Die ik heus wel heb, maar juist niet met haar kan delen.
Want ze maakt zich zorgen al voor tien.
Dus er is geen plaats meer ook voor mij.
Het is alsof ik vies ben, maar de ander maakt zich zoveel zorgen in mijn plaats dat die voor mij gaat douchen.
En voor mij is dus geen plaats meer.
Ik blijk bezoedeld, ik blijf vies.
En dus voel ik mij eenzaam.
Mijn verlangen naar mijn moeder.
Die altijd zo dichtbij is, maar toch altijd onbereikbaar.
Die het altijd goed bedoelt en ik ben bang dat het niet goedkomt.
Ik kan niet met haar omgaan.
Ik weet niet hoe.
Ik mag niet boos zijn.
Het maakt me onzeker.
Ik ben er verdrietig van.
Ik voel me er mislukt door.
Ze vindt me vast ondankbaar.
Misschien is dat wel waar?
Ik weet het echt niet meer.
Maar dan reageert ze zo gek.
Haar ogen beginnen te flitsen.
Ze vindt het niet fijn.
En ik denk telkens dat het aan mij ligt.
Maar mijn vriend, die erbij was zei: ze houdt daar gewoon niet van.
Ze doet dat met niemand.
Het is alsof we een andere taal spreken.
Mijn moeder en ik, mijn moeder die zo onzeker is en ik dus ook.
En ik weet niet goed hoe ik anders mijn liefde moet tonen.
Want ik zie dat er iets nodig is.
Dat ze snel gekwetst is en ik zie dat aan haar ogen.
Maar ik kan het niet met woorden.
Ik word nerveus van haar en zij van mij.
Ik heb het ooit met woorden geprobeerd.
Ik schreef voor haar een gedicht.
Het was prachtig.
Ze vond het fijn.
Waarom kan ik zoiets niet weer doen?
Ze heeft haar best gedaan om mij op te voeden.
Helaas is het mislukt.
Ik ben toch depressief geworden.
Ik heb het niet gered.
Maatschappelijk gefaald.
Heb haar tijdens mijn depressie dingen verweten.
En die dingen blijven hangen.
Ik krijg ze niet weg.
Niet eens direct naar haar, ja, een paar dingen ook wel direct, maar...
Zij las het rapport wat de psychiater maakte van mij en daarmee raakte ze diep gekwetst.
Het was niet mijn bedoeling.
Zij heeft zo hard haar best gedaan.
En ik ben niet de dochter die zij hoopte dat ik zou worden.
Ze vraagt wel naar mijn zwangerschap maar niet naar mij.
Ze raakt mijn buik niet aan, er is niet veel wat wij delen.
Altijd voel ik weer die afstand.
Spreken wij een andere taal, mijn moeder en ik?
Ik vind die taal van haar zo zakelijk.
Zodra ik kom met mijn emoties is het haar snel te veel.
Ze doet zo haar best.
Dus geeft ze me cadeautjes voor de baby, spullen.
Super zorgzaam.
En mijn schoonmoeder geeft me een knuffel en een omhelzing en aait over mijn buik.
En ik voel mij meer met haar verbonden dan met mijn eigen moeder.
Maar ik voel mij daar ook schuldig over.
En ik denk dat als ze mijn ware aard zou ontdekken dat ze me dan ook onaardig zou vinden.
Mijn moeder schreef mij een brief, waarin ze zegt dat ze zo veel voor mij heeft gedaan en dat ze zo veel voor mij doet, maar dat ze mijn gedrag onaardig vindt.
Een paar weken daarvoor belde ze me emotioneel op om me te vertellen dat ze zo gekwetst is door mij, door dat psychiatrisch rapport wat ze heeft gelezen en dat ik haar vaker heb gekwetst de laatste jaren.
En ik heb geprobeerd om haar nogmaals uit te leggen dat dat niet mijn bedoeling was.
Dat ik toen zo depressief was en dat het nu niet meer telt.
En dat ik het niet meer terug kan draaien.
Eens gezegd blijft gezegd.
Maar ik moet uitkijken anders legt ze mij allemaal woorden in de mond.
Die ik niet wil zeggen, die ik niet eens denk.
Ik begin te twijfelen, ben ik een slecht mens?
Was mijn jeugd echt zo gelukkig?
Lag het allemaal alleen maar aan mij, of was het toch een wisselwerking?
En ik zou willen dat ik met iemand kon praten.
Iemand die erbij was.
Die kon zeggen wat er waar was en wat niet, onbevooroordeeld.
Omdat ik in de war ben.
Omdat ik niet kan slapen.
Maar ik wil haar niet verwijten wat zij mij al heeft verweten: dat ze door mij niet meer kan slapen.
Maar ik slaap niet meer door haar.
Ik vertik het om haar dat te zeggen.
Ik ga geen verwijten over en weer kaatsen alsof we een potje aan het tennissen zijn.
Dus daarom schrijf ik dit nu op.
Nu alles buiten grijs is en donker.
Nu ik graag nader tot haar had willen komen.
De zwangerschap had willen delen, het gevoel en niet alleen de prachtige spullen.
Dankzij haar heb ik alles voor de baby.
Maar ik mis haar hand op mijn schouder.
Haar wang tegen de mijne.
Haar hand op mijn buik.
Haar stem in mijn oor.
Ik hoor haar stem in mijn hoofd.
Ze spreekt telkens van de zorgen.
Die ik heus wel heb, maar juist niet met haar kan delen.
Want ze maakt zich zorgen al voor tien.
Dus er is geen plaats meer ook voor mij.
Het is alsof ik vies ben, maar de ander maakt zich zoveel zorgen in mijn plaats dat die voor mij gaat douchen.
En voor mij is dus geen plaats meer.
Ik blijk bezoedeld, ik blijf vies.
En dus voel ik mij eenzaam.
Mijn verlangen naar mijn moeder.
Die altijd zo dichtbij is, maar toch altijd onbereikbaar.
Die het altijd goed bedoelt en ik ben bang dat het niet goedkomt.
Ik kan niet met haar omgaan.
Ik weet niet hoe.
Ik mag niet boos zijn.
Het maakt me onzeker.
Ik ben er verdrietig van.
Ik voel me er mislukt door.
Ze vindt me vast ondankbaar.
Misschien is dat wel waar?
Ik weet het echt niet meer.
maandag 4 december 2017 om 16:13
Oke het ligt dus wat anders dan ik in eerste instantie dacht waarom je met de huisarts ging praten.
Maar het tweede geschetste scenario lijkt dus aardig van toepassing.
Je familieleden helpen heel veel maar willen blijkbaar ook voor je bepalen hoe je je leven moet leven. ZE maken je afhankelijk van hun.
Hopelijk kan het maatschappelijk werk en de huisarts er voor zorgen dat je hulp gaat krijgen waardoor je weer op eigen benen kan staan en minder afhankelijk van je familie wordt. Zodat je weer je eigen leven kan leven zoals jij dat wil.
Maar het tweede geschetste scenario lijkt dus aardig van toepassing.
Je familieleden helpen heel veel maar willen blijkbaar ook voor je bepalen hoe je je leven moet leven. ZE maken je afhankelijk van hun.
Hopelijk kan het maatschappelijk werk en de huisarts er voor zorgen dat je hulp gaat krijgen waardoor je weer op eigen benen kan staan en minder afhankelijk van je familie wordt. Zodat je weer je eigen leven kan leven zoals jij dat wil.
maandag 4 december 2017 om 18:36
Bedankt voor alle reacties tot nu toe.
Ja, dat lijkt het praktische probleem.
Maar toch is dat erg dubbel.
Ze hebben dat gezegd en daarna zeggen ze dat ik hier gewoon kan blijven, maar dat ze zich zorgen maken en vervolgens gaat het weer voornamelijk om hoe zeer ik hun kwets en heb gekwetst.
En dat wisselt zich een beetje af de laatste 6 weken, terwijl ik in die korte tijd niet zo heel veel kan veranderen.
Ze vertellen over hun zorgen en mijn moeder heeft gezegd dat ze echt letterlijk ziek werd van mij.
Dat vind ik erg moeilijk, ook dat ze me in die brief onaardig heeft genoemd.
Vooral die dingen vind ik erg zwaar.
Want mijn grote valkuil is juist dat ik zo aan mezelf ga twijfelen en door schuldgevoelens dat ik mezelf waardeloos ga vinden.
Dat ik niet meer kan slapen van schuldgevoel en gepieker en uitgeput raak.
Dat mag ik niet laten gebeuren, ook zeker niet nu en voor dit kindje zou het een zeer slecht begin zijn.
Dus ik wil zelf inmiddels ook heel graag hulp.
Ik houd van mijn ouders en ze bedoelen het vast goed.
Maar hoe mijn ouders doen haalt me helaas wel uit mijn kracht.
Dat is vast niet hun bedoeling.
Ik zou nu in een therapie ook veel gerichter weten waaraan ik zou willen/moeten werken dan bvb vorig jaar.
Maar eerst de bevalling, want dat komt zo snel dichtbij.
En natuurlijk dat gesprek woensdagochtend.
En dan woensdagmiddag een echo om te zien of de placenta niet nog steeds te dicht bij de uitgang ligt, ook erg spannend.
En proberen om vannacht langer te slapen dan die drie armzalige uurtjes.
Ja, dat lijkt het praktische probleem.
Maar toch is dat erg dubbel.
Ze hebben dat gezegd en daarna zeggen ze dat ik hier gewoon kan blijven, maar dat ze zich zorgen maken en vervolgens gaat het weer voornamelijk om hoe zeer ik hun kwets en heb gekwetst.
En dat wisselt zich een beetje af de laatste 6 weken, terwijl ik in die korte tijd niet zo heel veel kan veranderen.
Ze vertellen over hun zorgen en mijn moeder heeft gezegd dat ze echt letterlijk ziek werd van mij.
Dat vind ik erg moeilijk, ook dat ze me in die brief onaardig heeft genoemd.
Vooral die dingen vind ik erg zwaar.
Want mijn grote valkuil is juist dat ik zo aan mezelf ga twijfelen en door schuldgevoelens dat ik mezelf waardeloos ga vinden.
Dat ik niet meer kan slapen van schuldgevoel en gepieker en uitgeput raak.
Dat mag ik niet laten gebeuren, ook zeker niet nu en voor dit kindje zou het een zeer slecht begin zijn.
Dus ik wil zelf inmiddels ook heel graag hulp.
Ik houd van mijn ouders en ze bedoelen het vast goed.
Maar hoe mijn ouders doen haalt me helaas wel uit mijn kracht.
Dat is vast niet hun bedoeling.
Ik zou nu in een therapie ook veel gerichter weten waaraan ik zou willen/moeten werken dan bvb vorig jaar.
Maar eerst de bevalling, want dat komt zo snel dichtbij.
En natuurlijk dat gesprek woensdagochtend.
En dan woensdagmiddag een echo om te zien of de placenta niet nog steeds te dicht bij de uitgang ligt, ook erg spannend.
En proberen om vannacht langer te slapen dan die drie armzalige uurtjes.
dinsdag 5 december 2017 om 00:16
Misschien kun je haar een brief (of e-mail) schrijven waarin je je ouders bedankt voor de liefde die ze je hebben gegeven en de moeite die ze voor je hebben gedaan. Noem dan zoveel mogelijk dingen die je kan bedenken die je ouders en met name je moeder voor je hebben gedaan waar je blij mee bent.
Dat psychiatrisch rapport noemde vermoedelijk vooral de dingen die je ouders verkeerd hebben gedaan, terwijl ze vast ook heel veel goed gedaan hebben. (En al zouden die ook uitgebreid aan bod komen in het psychiatrisch rapport, dan nog was je moeder vermoedelijk te veel bezig met de negatieve dingen om de positieve dingen te lezen. Ik hoor kritiek ook altijd veel beter dan complimenten.) Als jij haar nu een brief zou schrijven over de positieve dingen, breng je het hopelijk weer een beetje in evenwicht. Als het op papier staat, komt het denk ik beter aan dan wanneer je het gewoon zegt.
Dat psychiatrisch rapport noemde vermoedelijk vooral de dingen die je ouders verkeerd hebben gedaan, terwijl ze vast ook heel veel goed gedaan hebben. (En al zouden die ook uitgebreid aan bod komen in het psychiatrisch rapport, dan nog was je moeder vermoedelijk te veel bezig met de negatieve dingen om de positieve dingen te lezen. Ik hoor kritiek ook altijd veel beter dan complimenten.) Als jij haar nu een brief zou schrijven over de positieve dingen, breng je het hopelijk weer een beetje in evenwicht. Als het op papier staat, komt het denk ik beter aan dan wanneer je het gewoon zegt.
woensdag 6 december 2017 om 12:21
Net hebben we het gesprek gehad.
Ik ben er nog erg emotioneel van.
Het ging goed, totdat mijn moeder begon over de emotionele kant van de zaak en dan met name dat ze vond dat ik zo onaardig heb gedaan.
Toen heb ik ook geprobeerd om mijn kant van het verhaal te vertellen en ook dat het niet mijn bedoeling was om haar pijn te doen en ook dat dat rapport helemaal niet voor haar ogen bestemd was.
Ze antwoordde dat het bij hun in de bus was gekomen en dat ze altijd al mijn post openmaakte voor de administratie, dus ook dat rapport.
Mijn vader bevestigde nog eens dat er echt hele erge dingen in dat rapport staan die zij erg onterecht vinden.
Er volgt nog een gesprek om het over deze emotionele dingen te hebben want daar was vandaag helaas geen tijd meer voor.
Ik heb nogmaals benadrukt dat de dingen die ik toen zei onder invloed waren van de depressie.
Zelf weet ik niet wat ze bedoelen, ik ga dat rapport ook zeer zeker niet lezen want het lijkt me erg ongezond om die dingen van drie jaar geleden uit die donkere tijd weer opnieuw op te rakelen.
Maar het zorgt dus wel voor een heel groot nadeel van de twijfel.
Waardoor alles wat ik daarna heb gezegd extra negatief wordt uitgelegd door hun, dus ook als ik het totaal niet zo bedoelde.
Mijn moeder heeft nog een paar voorbeelden aangehaald van hoe ik onaardig deed en haar pijn doe.
En dat ze er niet meer tegen kan.
Ik voel me zo ontzettend slecht begrepen.
Misschien is uiteindelijk een brief schrijven wel goed.
Ik heb even een flink potje zitten huilen net.
Er volgt dus nog een gesprek.
Ik heb (nog) niet het gevoel dat er iets positiefs is gebeurd.
Ook al heeft mijn vriend dat wel en vond iedereen het een goede stap.
Ik ben bang dat ze het er weer op aan gaan sturen dat het allemaal aan mij lig, dat zij het goed bedoelen en alleen maar goed hebben gedaan en dat ik het fout deed en in mijn uppie verantwoordelijk ben voor alles wat er mis is gegaan.
En vooral ben ik bang dat ik dat ga geloven en dan weer depressief word.
Ik ben er nog erg emotioneel van.
Het ging goed, totdat mijn moeder begon over de emotionele kant van de zaak en dan met name dat ze vond dat ik zo onaardig heb gedaan.
Toen heb ik ook geprobeerd om mijn kant van het verhaal te vertellen en ook dat het niet mijn bedoeling was om haar pijn te doen en ook dat dat rapport helemaal niet voor haar ogen bestemd was.
Ze antwoordde dat het bij hun in de bus was gekomen en dat ze altijd al mijn post openmaakte voor de administratie, dus ook dat rapport.
Mijn vader bevestigde nog eens dat er echt hele erge dingen in dat rapport staan die zij erg onterecht vinden.
Er volgt nog een gesprek om het over deze emotionele dingen te hebben want daar was vandaag helaas geen tijd meer voor.
Ik heb nogmaals benadrukt dat de dingen die ik toen zei onder invloed waren van de depressie.
Zelf weet ik niet wat ze bedoelen, ik ga dat rapport ook zeer zeker niet lezen want het lijkt me erg ongezond om die dingen van drie jaar geleden uit die donkere tijd weer opnieuw op te rakelen.
Maar het zorgt dus wel voor een heel groot nadeel van de twijfel.
Waardoor alles wat ik daarna heb gezegd extra negatief wordt uitgelegd door hun, dus ook als ik het totaal niet zo bedoelde.
Mijn moeder heeft nog een paar voorbeelden aangehaald van hoe ik onaardig deed en haar pijn doe.
En dat ze er niet meer tegen kan.
Ik voel me zo ontzettend slecht begrepen.
Misschien is uiteindelijk een brief schrijven wel goed.
Ik heb even een flink potje zitten huilen net.
Er volgt dus nog een gesprek.
Ik heb (nog) niet het gevoel dat er iets positiefs is gebeurd.
Ook al heeft mijn vriend dat wel en vond iedereen het een goede stap.
Ik ben bang dat ze het er weer op aan gaan sturen dat het allemaal aan mij lig, dat zij het goed bedoelen en alleen maar goed hebben gedaan en dat ik het fout deed en in mijn uppie verantwoordelijk ben voor alles wat er mis is gegaan.
En vooral ben ik bang dat ik dat ga geloven en dan weer depressief word.
zondag 10 december 2017 om 15:14
Nu het weer wat is weggeëbd merk ik dat ik zelf eigenlijk niet zo veel problemen had met mijn ouders.
Ik was juist verder aan het gaan.
In mijn gedachten was ik hen niets aan het verwijten.
Ik probeerde af en toe te bellen en had mijn moeder gevraagd of ik elke donderdag mocht langskomen als mijn broer en zijn vrouw en de kinderen er ook waren om mee te eten, maar dat vond mijn moeder te druk zei ze.
En ik nodigde hen elke woensdag uit om bij mij te komen lunchen, maar zij vonden om de week genoeg.
Ik had me daar bij neergelegd en verwachtte niet meer van mijn ouders wat ik drie jaar geleden wel hoopte.
Toen probeerde ik inderdaad om de band beter te krijgen door erover te praten.
Na een tijd merkte ik dat dat alleen maar averechts werkte en ik had het een beetje los gelaten.
Was tevreden met een oppervlakkiger contact.
Maar toen belde mijn moeder dus overstuur op.
En nu krijg ik allerlei verwijten.
Waarom ik niet vaker langskom en waarom ik niet opener ben.
Maar als er iemand het hart op de tong draagt en super spontaan is, dan ben ik dat.
Ik heb inderdaad geprobeerd mij wat meer te beheersen in hun bijzijn.
Nu leggen zij dat uit alsof ik dingen voor hen probeer achter te houden.
Ik heb mij neergelegd bij het feit dat mijn moeder mij er op donderdagavond niet bij wilde hebben, heb nog maar heel even aangedrongen en gezegd dat het mij juist zo fijn leek juist die dag omdat ik dan ook mijn broer en zijn kinderen zie en omdat die avond mij ook sowieso het beste uitkomt.
Maar toen heb ik mij verder ingehouden om niet lastig te zijn of te zeuren.
Ik ben wel lastig geweest zo'n drie jaar geleden. Moeilijk, depressief en overspannen en mijn ouders probeerden er voor mij te zijn.
Maar ik was echt geen gezellig mens in die periode en daar heb ik sowieso best moeite mee.
Ik schaam me soms dat ik toen zo ben ingestort en niets te bieden had en alleen maar kon huilen.
Ik vind het erg pijnlijk dat ik dingen heb gezegd tegen psychiaters die ik noraal niet zo ervaar of vind, maar die nu via zo'n rapport bij mijn ouders terechtkomen.
Vooral omdat ik nu daar helemaal niet achter kan staan.
En zij vinden wat daarin staat onterecht, maar ik vind dat ook.
Die hele depressie was onterecht en mijn beleving was daardoor vertekend en niet realistisch en niet hoe ik normaal kijk, voel of ben.
Ik zelf was verder gegaan, maar mijn ouders zijn gedeeltelijk nog daar.
Opmerkingen als: ik hoop dat ik die pet nooit meer hoef te zien, want dat is je depressiepet...als ik mijn lievelings wintermuts draag, maar mijn moeder heeft mij blijkbaar te veel gezien met die kleding in die tijd.
En het was een dure wollen handgemaakte muts met kleine klep, die heerlijk warm zit en ik heb geen geld voor iets soortgelijks op dit moment.
Ik kan niet telkens sorry blijven zeggen voor toen, ik wil verder, wil vooruit.
Ik was juist verder aan het gaan.
In mijn gedachten was ik hen niets aan het verwijten.
Ik probeerde af en toe te bellen en had mijn moeder gevraagd of ik elke donderdag mocht langskomen als mijn broer en zijn vrouw en de kinderen er ook waren om mee te eten, maar dat vond mijn moeder te druk zei ze.
En ik nodigde hen elke woensdag uit om bij mij te komen lunchen, maar zij vonden om de week genoeg.
Ik had me daar bij neergelegd en verwachtte niet meer van mijn ouders wat ik drie jaar geleden wel hoopte.
Toen probeerde ik inderdaad om de band beter te krijgen door erover te praten.
Na een tijd merkte ik dat dat alleen maar averechts werkte en ik had het een beetje los gelaten.
Was tevreden met een oppervlakkiger contact.
Maar toen belde mijn moeder dus overstuur op.
En nu krijg ik allerlei verwijten.
Waarom ik niet vaker langskom en waarom ik niet opener ben.
Maar als er iemand het hart op de tong draagt en super spontaan is, dan ben ik dat.
Ik heb inderdaad geprobeerd mij wat meer te beheersen in hun bijzijn.
Nu leggen zij dat uit alsof ik dingen voor hen probeer achter te houden.
Ik heb mij neergelegd bij het feit dat mijn moeder mij er op donderdagavond niet bij wilde hebben, heb nog maar heel even aangedrongen en gezegd dat het mij juist zo fijn leek juist die dag omdat ik dan ook mijn broer en zijn kinderen zie en omdat die avond mij ook sowieso het beste uitkomt.
Maar toen heb ik mij verder ingehouden om niet lastig te zijn of te zeuren.
Ik ben wel lastig geweest zo'n drie jaar geleden. Moeilijk, depressief en overspannen en mijn ouders probeerden er voor mij te zijn.
Maar ik was echt geen gezellig mens in die periode en daar heb ik sowieso best moeite mee.
Ik schaam me soms dat ik toen zo ben ingestort en niets te bieden had en alleen maar kon huilen.
Ik vind het erg pijnlijk dat ik dingen heb gezegd tegen psychiaters die ik noraal niet zo ervaar of vind, maar die nu via zo'n rapport bij mijn ouders terechtkomen.
Vooral omdat ik nu daar helemaal niet achter kan staan.
En zij vinden wat daarin staat onterecht, maar ik vind dat ook.
Die hele depressie was onterecht en mijn beleving was daardoor vertekend en niet realistisch en niet hoe ik normaal kijk, voel of ben.
Ik zelf was verder gegaan, maar mijn ouders zijn gedeeltelijk nog daar.
Opmerkingen als: ik hoop dat ik die pet nooit meer hoef te zien, want dat is je depressiepet...als ik mijn lievelings wintermuts draag, maar mijn moeder heeft mij blijkbaar te veel gezien met die kleding in die tijd.
En het was een dure wollen handgemaakte muts met kleine klep, die heerlijk warm zit en ik heb geen geld voor iets soortgelijks op dit moment.
Ik kan niet telkens sorry blijven zeggen voor toen, ik wil verder, wil vooruit.
maandag 11 december 2017 om 12:45
Je hoeft helemaal geen sorry te zeggen.
Jouw moeder had niet ongevraagd je post open moeten maken.
Het is een beetje rare vergelijking maar als je een nieuwe liefde hebt dan moet je ook niet vragen hoeveel bedpartners hij of zij gehad heeft als je niet kan leven met het antwoord als het er meer zijn dan je verwacht.
Dingen die je niet wil weten moet je niet vragen.
Kan je de waarheid niet aan omdat die pijnlijk voor je is dan moet je dus geen psychologische rapporten gaan lezen die niet voor je bedoeld zijn.
Je zegt nu dat het niet waar is wat er staat. Waarschijnlijk omdat je je moeder geen verdriet wil doen. Maar voor jou is het wel waar. Misschien nu niet meer maar wel in de periode van je depressie. Jouw gevoelens mogen er zijn ook al staan ze je moeder niet aan.
Dat gedoe met die muts is net zo iets. Het is niet aan haar welke kleding je draagt.
Ze kan wel zeggen dat het haar herinnert aan een rotperiode maar voor jou was die periode minstens zo naar. Dus wie is zij om te claimen dat het voor haar erger was dan voor jou.
Het kan best zijn dat jouw moeder moeite heeft met jouw gedrag en dat jij niet de dochter bent waarop ze had gehoopt maar dan moet ze zelf maar in therapie gaan omdat te verwerken in plaats van haar onvrede te projecteren op jou.
Want daar heb jij last van.
Jouw moeder had niet ongevraagd je post open moeten maken.
Het is een beetje rare vergelijking maar als je een nieuwe liefde hebt dan moet je ook niet vragen hoeveel bedpartners hij of zij gehad heeft als je niet kan leven met het antwoord als het er meer zijn dan je verwacht.
Dingen die je niet wil weten moet je niet vragen.
Kan je de waarheid niet aan omdat die pijnlijk voor je is dan moet je dus geen psychologische rapporten gaan lezen die niet voor je bedoeld zijn.
Je zegt nu dat het niet waar is wat er staat. Waarschijnlijk omdat je je moeder geen verdriet wil doen. Maar voor jou is het wel waar. Misschien nu niet meer maar wel in de periode van je depressie. Jouw gevoelens mogen er zijn ook al staan ze je moeder niet aan.
Dat gedoe met die muts is net zo iets. Het is niet aan haar welke kleding je draagt.
Ze kan wel zeggen dat het haar herinnert aan een rotperiode maar voor jou was die periode minstens zo naar. Dus wie is zij om te claimen dat het voor haar erger was dan voor jou.
Het kan best zijn dat jouw moeder moeite heeft met jouw gedrag en dat jij niet de dochter bent waarop ze had gehoopt maar dan moet ze zelf maar in therapie gaan omdat te verwerken in plaats van haar onvrede te projecteren op jou.
Want daar heb jij last van.
maandag 11 december 2017 om 13:25
Misschien een heel andere kijk op de zaak: ik heb eigenlijk helemaal niet de indruk dat je moeder zo vreselijk haar best doet, zoals jij steeds benadrukt. Integendeel zelfs. Ze lijkt zo uit je woorden helemaal niet haar best te doen om je te steunen en te begrijpen en te begeleiden, zoals een liefdevolle moeder zou doen.
ik denk dat je haar teveel ziet zoals je zou willen dat ze is. Maar zo is ze niet. Probeer dat te accepteren in plaats van er steeds tegen te vechten.
En lieve schat, focus je op je kindje.
Sterkte,
ik denk dat je haar teveel ziet zoals je zou willen dat ze is. Maar zo is ze niet. Probeer dat te accepteren in plaats van er steeds tegen te vechten.
En lieve schat, focus je op je kindje.
Sterkte,
dinsdag 12 december 2017 om 17:58
Bedankt sugarmis en jufjoke,
Ik word er zo onzeker van.
Het oude gevoel van alles verkeerd te doen komt weer terug.
Het gaat heel geniepig.
Dan zijn we op bezoek bij de moeder van mijn vriend en dan voel ik mij schuldig omdat het met haar wel gezellig is.
Tegelijkertijd ben ik bang om iets verkeerds te doen of te zeggen en daardoor let ik ook meer op wat anderen eventueel verkeerd/onaardig doen of zeggen.
De focus ligt helemaal verkeerd.
En ik doe al jaren zo hard mijn best om ontspannener in het leven te staan en die onzekerheid niet de overhand te laten krijgen.
Toen we weer thuis waren en ik mij klaarmaakte om naar bed te gaan kreeg ik weer dat enorm sterke gevoel dat ik alles fout had gedaan.
Dat gevoel is zo oud.
Met zo veel moeite en geduld heb ik gewerkt aan mijn zelfvertrouwen en dan gebeurt er zoiets en dan zak ik er doorheen als door een te dun laagje ijs.
Ik durf ineens veel minder makkelijk contact op te nemen met vriendinnen, heb het gevoel dat ik toch niets te bieden heb en dat ik wat er nog is ga verpesten.
Ik ben ook bang dat ze iets zeggen wat mij zou kunnen kwetsen, ik ben weer bang voor afwijzing.
Zoals ik al zei is het gevoel heel erg oud en ik worstel er al jaren mee.
Ik ben best veel gepest vroeger en de leraar begon ermee, sindsdien heb ik moeite met zelfvertrouwen, maar ik sla me er altijd wel doorheen.
Mensen denken vaak dat ik best wel zelfverzekerd ben en dat ben ik soms ook, maar meestal niet.
Of toch niet echt.
Of het is toch niet zo sterk als ik zou willen.
Als klein meisje heb ik verschrikkelijk hard mijn best gedaan om aardig gevonden te worden.
Ik kan er echt niet tegen dat uitgerekend mijn ouders mij nu onaardig noemen.
Ik voel me niet veel waard de laatste tijd, sindsdien en durf er niet echt over te praten omdat ik bang ben dat ik mijn vrienden dan ook van me afstoot.
Bang om iets verkeerds te zeggen.
Als ik een goede vriend of vriendin bel en die persoon neemt niet op kan ik dat mij weer ontzettend aantrekken.
Ik voel dan een angst dat ze mij voorgoed niet meer willen zien of spreken, mij expres niet willen spreken en ik weet dat het ongegrond is.
Ik weet dat het nergens op slaat, dat het mijn angst en onzekerheid is, dus ik zeg dat tegen mezelf, maar soms zoals vanmiddag dan helpt dat niet genoeg en word ik zo verdrietig van alles bij elkaar en dat ik me dat zo aantrek dat ik een potje heb zitten janken.
Ik heb zo hard gewerkt en gevochten voor meer zelfvertrouwen en dat was gelukt dacht ik en nu zijn het uitgerekend mijn ouders die het mij zo moeilijk maken dat al dat oude zeer weer omhoog komt en ik voel me weer opnieuw zo klein.
Ik snap niet dat zij niet snappen dat het zo niet werkt.
Wat willen ze er mee bereiken?
Ik durf alleen maar hen niet meer te bellen of te bezoeken, dat is het resultaat.
Ik deed het niet expres wat hen pijn deed en dus had ik het niet kunnen voorkomen en dus durf ik hen niet meer op te zoeken, bang dat het misschien weer gebeurt.
En ik heb moeite om dat los te zien van andere contacten en voel me steeds verdrietig.
Ik word er zo onzeker van.
Het oude gevoel van alles verkeerd te doen komt weer terug.
Het gaat heel geniepig.
Dan zijn we op bezoek bij de moeder van mijn vriend en dan voel ik mij schuldig omdat het met haar wel gezellig is.
Tegelijkertijd ben ik bang om iets verkeerds te doen of te zeggen en daardoor let ik ook meer op wat anderen eventueel verkeerd/onaardig doen of zeggen.
De focus ligt helemaal verkeerd.
En ik doe al jaren zo hard mijn best om ontspannener in het leven te staan en die onzekerheid niet de overhand te laten krijgen.
Toen we weer thuis waren en ik mij klaarmaakte om naar bed te gaan kreeg ik weer dat enorm sterke gevoel dat ik alles fout had gedaan.
Dat gevoel is zo oud.
Met zo veel moeite en geduld heb ik gewerkt aan mijn zelfvertrouwen en dan gebeurt er zoiets en dan zak ik er doorheen als door een te dun laagje ijs.
Ik durf ineens veel minder makkelijk contact op te nemen met vriendinnen, heb het gevoel dat ik toch niets te bieden heb en dat ik wat er nog is ga verpesten.
Ik ben ook bang dat ze iets zeggen wat mij zou kunnen kwetsen, ik ben weer bang voor afwijzing.
Zoals ik al zei is het gevoel heel erg oud en ik worstel er al jaren mee.
Ik ben best veel gepest vroeger en de leraar begon ermee, sindsdien heb ik moeite met zelfvertrouwen, maar ik sla me er altijd wel doorheen.
Mensen denken vaak dat ik best wel zelfverzekerd ben en dat ben ik soms ook, maar meestal niet.
Of toch niet echt.
Of het is toch niet zo sterk als ik zou willen.
Als klein meisje heb ik verschrikkelijk hard mijn best gedaan om aardig gevonden te worden.
Ik kan er echt niet tegen dat uitgerekend mijn ouders mij nu onaardig noemen.
Ik voel me niet veel waard de laatste tijd, sindsdien en durf er niet echt over te praten omdat ik bang ben dat ik mijn vrienden dan ook van me afstoot.
Bang om iets verkeerds te zeggen.
Als ik een goede vriend of vriendin bel en die persoon neemt niet op kan ik dat mij weer ontzettend aantrekken.
Ik voel dan een angst dat ze mij voorgoed niet meer willen zien of spreken, mij expres niet willen spreken en ik weet dat het ongegrond is.
Ik weet dat het nergens op slaat, dat het mijn angst en onzekerheid is, dus ik zeg dat tegen mezelf, maar soms zoals vanmiddag dan helpt dat niet genoeg en word ik zo verdrietig van alles bij elkaar en dat ik me dat zo aantrek dat ik een potje heb zitten janken.
Ik heb zo hard gewerkt en gevochten voor meer zelfvertrouwen en dat was gelukt dacht ik en nu zijn het uitgerekend mijn ouders die het mij zo moeilijk maken dat al dat oude zeer weer omhoog komt en ik voel me weer opnieuw zo klein.
Ik snap niet dat zij niet snappen dat het zo niet werkt.
Wat willen ze er mee bereiken?
Ik durf alleen maar hen niet meer te bellen of te bezoeken, dat is het resultaat.
Ik deed het niet expres wat hen pijn deed en dus had ik het niet kunnen voorkomen en dus durf ik hen niet meer op te zoeken, bang dat het misschien weer gebeurt.
En ik heb moeite om dat los te zien van andere contacten en voel me steeds verdrietig.
