Overig
alle pijlers
Thuis wonen
donderdag 11 januari 2018 om 00:28
Wat is een 'normale' leeftijd om het huis uit te gaan?
Ik ben nu 24 jaar oud en woon nog bij mijn ouders. Dat ik enigst kind ben heeft hier misschien ook iets mee te maken. De band met mijn ouders is goed, er is voor mij simpelweg geen reden om het huis uit te gaan. Hier heb ik met niemand iets te maken, mijn ouders laten mij rustig mijn gang gaan ( binnen beperken, waar ik mee kan leven ).
Op dit moment volg ik een BBL opleiding waar ik over twee jaar mee klaar hoop te zijn. Dan wil ik wel eens gaan kijken naar een huisje.
Daarnaast heb ik ook een vriend, al bijna drie jaar. Alleen voel ik totaal geen behoefte om samen te gaan wonen met hem.
Wat denken jullie?
Ik ben nu 24 jaar oud en woon nog bij mijn ouders. Dat ik enigst kind ben heeft hier misschien ook iets mee te maken. De band met mijn ouders is goed, er is voor mij simpelweg geen reden om het huis uit te gaan. Hier heb ik met niemand iets te maken, mijn ouders laten mij rustig mijn gang gaan ( binnen beperken, waar ik mee kan leven ).
Op dit moment volg ik een BBL opleiding waar ik over twee jaar mee klaar hoop te zijn. Dan wil ik wel eens gaan kijken naar een huisje.
Daarnaast heb ik ook een vriend, al bijna drie jaar. Alleen voel ik totaal geen behoefte om samen te gaan wonen met hem.
Wat denken jullie?
donderdag 11 januari 2018 om 17:45
Gelijk aan discussies als.......wel of geen kinderen. Jong of oud kinderen. Etc.Solomio schreef: ↑11-01-2018 14:23De arrogantie.....
Jij hebt andere dingen meegemaakt dan zij. Zij hebben en krijgen ook hun ervaringen wel. Anders dan de jouwe, maar niet per se minder.
En mss kunnen zij zich beter inleven in dat er niet één beste manier is, maar dat er vele wegen zijn die naar Rome leiden.
De een denkt de ander af te moeten troeven met zijn of haar mening die nét wat beter, echter, waardevoller of belangrijker is.
Weet wel........als (bijvoorbeeld) 16 of 17-jarige het huis uitgebonjourd worden daar vader en moeder niet meer voor je willen zorgen en je letterlijk met een plastic zak en een kluitje het riet in sturen........zoek het je maar uit........dat hakt erin. Dat betaald zich terug. Tel daarbij op dat daar misschien al jaren van verwaarlozing, mishandeling, onbegrip , miscommunicatie aan vooraf gaan.
Ik noem maar 1 van de 100+ situaties waarbij ik me kan voorstellen dat iemand diep ongelukkig is en toch die eigen bonen (in het zuur) moet doppen. Ongewild, ongewenst, zonder netwerk of vangnet. En het leven gaat door. Stopt niet omdat jij toevallig nu niet capabel of in staat bent op eigen benen te staan.
anoniem_277599 wijzigde dit bericht op 11-01-2018 18:02
0.32% gewijzigd
donderdag 11 januari 2018 om 17:54
Het mooie van op kamers gaan versus (lang) thuis blijven wonen is dat er - naar mijn idee - veel meer interactie plaatsvindt tussen studenten die in verschillende regio's zijn opgegroeid. En ook de kans dat er werk gevonden wordt/een sociaal leven wordt opgebouwd buiten de kring waar men is opgegroeid.
Ik ben mij ervan bewust dat het absoluut vooroordelen kunnen zijn en dat het ook niet per definitie garant staat voor een gelukkig(er) leven maar ik kan niet zo goed tegen het "van de wieg tot de dood" leven en heb soms ook aan mensen gemerkt dat ze daardoor terughoudender kunnen zijn naar mensen van buitenaf.
De voornaamste redenen dat ik hoop dat mijn kinderen op kamers willen (liefst buiten de eigen provincie) heeft voor mij dan ook weinig te maken met hun zelfstandigheid en geen hotel mama willen zijn maar meer dat ik het jammer zou vinden als hun ideaal zou zijn dat hun volwassen leven een verlengde is van hun jeugd. Zeker in het geval van kinderen krijgen. Kinderen die bij dezelfde juf in de klas komen, voortdurend buren in de supermarkt die jou nog van vroeger kennen, blijven sporten bij de club waar je met zes jaar al zat en Chinees halen bij de Chinees waar je oma het vroeger al haalde.
Tenzij dat dan weer als een soort traditie is als je op bezoek gaat maar niet als een onderdeel van je standaard leven. Zoals ik ook niet hoop dat hun werkplek dezelfde locatie is als mijn vrouw. En iedereen elkaars collega's kent.Dat soort herhalingen lijken mij echt niet fijn. Maar uiteindelijk beslissen ze zelf.
Ik ben mij ervan bewust dat het absoluut vooroordelen kunnen zijn en dat het ook niet per definitie garant staat voor een gelukkig(er) leven maar ik kan niet zo goed tegen het "van de wieg tot de dood" leven en heb soms ook aan mensen gemerkt dat ze daardoor terughoudender kunnen zijn naar mensen van buitenaf.
De voornaamste redenen dat ik hoop dat mijn kinderen op kamers willen (liefst buiten de eigen provincie) heeft voor mij dan ook weinig te maken met hun zelfstandigheid en geen hotel mama willen zijn maar meer dat ik het jammer zou vinden als hun ideaal zou zijn dat hun volwassen leven een verlengde is van hun jeugd. Zeker in het geval van kinderen krijgen. Kinderen die bij dezelfde juf in de klas komen, voortdurend buren in de supermarkt die jou nog van vroeger kennen, blijven sporten bij de club waar je met zes jaar al zat en Chinees halen bij de Chinees waar je oma het vroeger al haalde.
Tenzij dat dan weer als een soort traditie is als je op bezoek gaat maar niet als een onderdeel van je standaard leven. Zoals ik ook niet hoop dat hun werkplek dezelfde locatie is als mijn vrouw. En iedereen elkaars collega's kent.Dat soort herhalingen lijken mij echt niet fijn. Maar uiteindelijk beslissen ze zelf.
donderdag 11 januari 2018 om 17:58
Ik snap wel wat je daar mee bedoelt. Ik ben ook een echte stapper maar mijn ouders waren helemaal niet streng en daarom heb ik in thuis wonen nooit een soort van 'beperking' gezien. Nu met mijn zoon doe ik hetzelfde.
donderdag 11 januari 2018 om 17:59
Uh niet dus, dat is alleen mogelijk als je ouders echt weinig verdienen. Onze kinderen krijgen echt niks, alleen OV, die wordt kwijtgescholden als je binnen vier jaar je diploma haalt en anders moet je die ook terug betalen.
Voorheen waren OV en stufie een gift.
donderdag 11 januari 2018 om 18:03
Zelf vind ik dat juist een fijn en vertrouwd gevoel. Wij wonen in Brabant maar door zijn liefde voor Feyenoord is mijn zoon vaak in Rotterdam en heeft daar ook een eigen vriendenclub. Hij werkt nu ook in Rotterdam. Ik wil hier mee zeggen dat je kinderen toch wel hun eigen weg kiezen.NYC schreef: ↑11-01-2018 17:54Het mooie van op kamers gaan versus (lang) thuis blijven wonen is dat er - naar mijn idee - veel meer interactie plaatsvindt tussen studenten die in verschillende regio's zijn opgegroeid. En ook de kans dat er werk gevonden wordt/een sociaal leven wordt opgebouwd buiten de kring waar men is opgegroeid.
Ik ben mij ervan bewust dat het absoluut vooroordelen kunnen zijn en dat het ook niet per definitie garant staat voor een gelukkig(er) leven maar ik kan niet zo goed tegen het "van de wieg tot de dood" leven en heb soms ook aan mensen gemerkt dat ze daardoor terughoudender kunnen zijn naar mensen van buitenaf.
De voornaamste redenen dat ik hoop dat mijn kinderen op kamers willen (liefst buiten de eigen provincie) heeft voor mij dan ook weinig te maken met hun zelfstandigheid en geen hotel mama willen zijn maar meer dat ik het jammer zou vinden als hun ideaal zou zijn dat hun volwassen leven een verlengde is van hun jeugd. Zeker in het geval van kinderen krijgen. Kinderen die bij dezelfde juf in de klas komen, voortdurend buren in de supermarkt die jou nog van vroeger kennen, blijven sporten bij de club waar je met zes jaar al zat en Chinees halen bij de Chinees waar je oma het vroeger al haalde.
Tenzij dat dan weer als een soort traditie is als je op bezoek gaat maar niet als een onderdeel van je standaard leven. Zoals ik ook niet hoop dat hun werkplek dezelfde locatie is als mijn vrouw. En iedereen elkaars collega's kent.Dat soort herhalingen lijken mij echt niet fijn. Maar uiteindelijk beslissen ze zelf.
donderdag 11 januari 2018 om 18:09
Ik ging met 16 op kamers. Vonden mensen toen shockerend vroeg. Heb me prima gered, in meerdere steden gewoond, studieschuld van 5500 euro.
Nu 23 en ben het studentenleven hélemaal zat, de huisgenoten die jouw kaas (en kaas is duur) uit de koelkast opeten, de verplichte etentjes / gezellig moeten doen, feestjes tot laat in de nacht terwijl jij moet studeren of werken de volgende ochtend. Huisgenoten die de WC's verstopt achterlaten en jij mag de stront opruimen.
Ik ben gestart met het werkende leven, die studentenfase is geweest. Op kamers trek ik niet meer. Bij mijn ouders heb ik een eigen badkamer en keuken. Daarnaast kan ik sparen om mijn studieschuld af te lossen, dat gaat me voor de zomer lukken. Voor sociale huur heb ik te weinig punten en bij particuliere huur val ik niet binnen de inkomenseis. Met werkgever besproken dat er intentie is voor vast contract per augustus, dan heb ik mijn studieschuld afgelast en wat spaarcentjes en wordt het mogelijk aantrekkelijk om iets te gaan kopen.
Kortom in mijn geval was het de beste keuze. Jammer dat alle thuisblijvers over één kam worden geschoren.
Nu 23 en ben het studentenleven hélemaal zat, de huisgenoten die jouw kaas (en kaas is duur) uit de koelkast opeten, de verplichte etentjes / gezellig moeten doen, feestjes tot laat in de nacht terwijl jij moet studeren of werken de volgende ochtend. Huisgenoten die de WC's verstopt achterlaten en jij mag de stront opruimen.
Ik ben gestart met het werkende leven, die studentenfase is geweest. Op kamers trek ik niet meer. Bij mijn ouders heb ik een eigen badkamer en keuken. Daarnaast kan ik sparen om mijn studieschuld af te lossen, dat gaat me voor de zomer lukken. Voor sociale huur heb ik te weinig punten en bij particuliere huur val ik niet binnen de inkomenseis. Met werkgever besproken dat er intentie is voor vast contract per augustus, dan heb ik mijn studieschuld afgelast en wat spaarcentjes en wordt het mogelijk aantrekkelijk om iets te gaan kopen.
Kortom in mijn geval was het de beste keuze. Jammer dat alle thuisblijvers over één kam worden geschoren.
donderdag 11 januari 2018 om 18:10
Dat is ook zo. Ook als ze wel willen werken in hetzelfde bedrijf als hun ouder(s) en in dezelfde wijk willen wonen en hun kinderen naar hun eigen basisschool van vroeger willen sturen etc. Ook dan kiezen ze daar zelf voor. Maar ik hoop dat het echt een keuze ís en nooit een "ach ik heb nooit beter geweten". Dat stemt me bij zoveel mensen zo ontzettend sober.Blondie456 schreef: ↑11-01-2018 18:03Zelf vind ik dat juist een fijn en vertrouwd gevoel. Wij wonen in Brabant maar door zijn liefde voor Feyenoord is mijn zoon vaak in Rotterdam en heeft daar ook een eigen vriendenclub. Hij werkt nu ook in Rotterdam. Ik wil hier mee zeggen dat je kinderen toch wel hun eigen weg kiezen.
donderdag 11 januari 2018 om 18:17
Hier ben ik het mee eens. Maar die echte keuze kan er net zo goed zijn als je niet op kamers o.d. bent gegaan. Dat zie ik bij de kinderen van mijn zussen. Er is er eentje thuis blijven wonen tijdens de studie. Die wilde zo snel mogelijk afstuderen en verhuisde daarna naar Londen om zijn droomjob na te jagen. De anderen zijn uit huis gaan wonen en twee van hen hebben toch een pad gekozen dat veel lijkt op dat van hun ouders.NYC schreef: ↑11-01-2018 18:10Dat is ook zo. Ook als ze wel willen werken in hetzelfde bedrijf als hun ouder(s) en in dezelfde wijk willen wonen en hun kinderen naar hun eigen basisschool van vroeger willen sturen etc. Ook dan kiezen ze daar zelf voor. Maar ik hoop dat het echt een keuze ís en nooit een "ach ik heb nooit beter geweten". Dat stemt me bij zoveel mensen zo ontzettend sober.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
donderdag 11 januari 2018 om 18:20
Waarom moeilijk doen als jij gelukkig bent, je ouders gelukkig zijn en je een opleiding kan afmaken zonder (al te grote) schulden, opstartster?
Eerst dus maar es afstuderen, een job vinden en dan kan je nog altijd kijken of je op dat moment wel of niet wil samenwonen met je vriend (als jullie op dat moment nog samen zijn).
Als je 34 bent, werk hebt en nog thuis woont ... dan ben je "laat".
Op je 24ste en nog studerend zie ik er geen probleem in.
Eerst dus maar es afstuderen, een job vinden en dan kan je nog altijd kijken of je op dat moment wel of niet wil samenwonen met je vriend (als jullie op dat moment nog samen zijn).
Als je 34 bent, werk hebt en nog thuis woont ... dan ben je "laat".
Op je 24ste en nog studerend zie ik er geen probleem in.
donderdag 11 januari 2018 om 19:01
Op zich hoeft dat ook niet per se verkeerd te zijn. En de leeftijd waarop zij als oude mannetjes op hun leven zullen terugblikken, dan ben ik er al niet eens meer... Maar ik hoop gewoon dat ze altijd keuzes maken omdat het hun keuze is en niet een: ik heb nooit de keuze gehad.Oudblond schreef: ↑11-01-2018 18:17Hier ben ik het mee eens. Maar die echte keuze kan er net zo goed zijn als je niet op kamers o.d. bent gegaan. Dat zie ik bij de kinderen van mijn zussen. Er is er eentje thuis blijven wonen tijdens de studie. Die wilde zo snel mogelijk afstuderen en verhuisde daarna naar Londen om zijn droomjob na te jagen. De anderen zijn uit huis gaan wonen en twee van hen hebben toch een pad gekozen dat veel lijkt op dat van hun ouders.
Bij oudere mensen zie ik soms al zulke grote verschillen. Maar er zijn mensen van vijftig die zeggen: "in mijn tijd ging je gewoon naar die of die fabriek" en je wist niet beter of je ging je dorp niet uit.... maar ook mensen van tachtig die gingen studeren, emigreren, in veel verschillende plaatsen hebben gewoond. Voor wie het helemaal niet zo was dat je gewoon maar in X bleef wonen en Y als beroep had.
Dus wat de keuze ook wordt, ik hoop dat mijn kinderen zich realiseren dat het hun keuze is en niet "omdat iedereen het toen zo deed..."
Want zijn geen iedereen. Ook nooit geweest.
donderdag 11 januari 2018 om 19:01
Geldt idd alleen voor kinderen waarvan de ouders weinig verdienen.
solomio wijzigde dit bericht op 11-01-2018 19:06
18.59% gewijzigd
Memories are priceless... especially the awful ones that keep you up at night.
Week 29 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 29 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 11 januari 2018 om 19:08
donderdag 11 januari 2018 om 19:24
Dat is wel waar. Alleen je reiskosten niet
donderdag 11 januari 2018 om 19:24
Ik snap dat je het studentenleven en het wonen in een studentenhuis met al die voorbeelden die je noemt je op een gegeven moment helemaal zat bent maar had het dan niet je voorkeur om een zelfstandige woonruimte/studio oid te zoeken? Of was daar op dat moment de financiële ruimte niet voor.
Ik vraag me dit vaker af of het de eerste voorkeur is of soms vooral of alleen een financiële beslissing. Ik hoor het nl vaker dat dit gebeurt.
donderdag 11 januari 2018 om 19:24
donderdag 11 januari 2018 om 19:29
Op de site van de overheid staat dit:
Hbo of universiteit
Als je hbo of universiteit doet, is je aanvullende beurs een lening. Alleen als je binnen 10 jaar je diploma behaalt, wordt je aanvullende beurs een gift. Behaal je geen diploma, dan moet je alles terugbetalen. Hierop is één uitzondering: heb je tijdens je eerste 5 maanden studiefinanciering een aanvullende beurs gekregen? Dan mag je die maanden aanvullende beurs houden, ook als je geen diploma behaalt.
donderdag 11 januari 2018 om 19:38
Dat is waar. En ondanks dat de moderne infokanalen op zichzelf al voor wereldverbreding zorgen hoop ik dat mijn kinderen zich ervan bewust zijn dat er geen vanzelfsprekendheden zijn die bij "hun generatie" horen of dat ze geen keuze hebben omdat ze in regio X wonen of voor ROC/hogeschool/universiteit Y moeten kiezen omdat iedereen op school Z het doet.
En ik snap groepsdruk en invloed van peers heel goed. Maar ik hoop dan nog steeds dat het bewuste keuzes zijn en echt nooit een: "niemand wist beter in die tijd..."
donderdag 11 januari 2018 om 19:39
Natuurlijk wel, maar een zelfstandige studio kost hier minimaal 750 euro per maand of meer kale huur, dan nog GWE.NYC schreef: ↑11-01-2018 19:24Ik snap dat je het studentenleven en het wonen in een studentenhuis met al die voorbeelden die je noemt je op een gegeven moment helemaal zat bent maar had het dan niet je voorkeur om een zelfstandige woonruimte/studio oid te zoeken? Of was daar op dat moment de financiële ruimte niet voor.
Ik vraag me dit vaker af of het de eerste voorkeur is of soms vooral of alleen een financiële beslissing. Ik hoor het nl vaker dat dit gebeurt.
Zoveel verdien ik niet als starter op de arbeidsmarkt. Ik werk in de zorg met cliënten, in de twee weken kerstvakantie kwamen er amper cliënten, dus ook de helft minder aan loon deze maand. Daar moet ik nu een buffer voor gaan opbouwen voordat ik op mezelf kan.
En zou ook betekenen dat ik niet de financiële ruimte heb om een werkgerelateerde cursus te doen, een dagje erop uit of op vakantie. Daar zit je dan in je studio, wel zelfstandig maar geen geld. Als student heb ik zat avonden boterhammen met pindakaas gegeten als avondeten, en daar is niets mis mee, maar ik heb dat er nu niet meer voor over om 'zelfstandig' te kunnen zijn.