Psyche
alle pijlers
Burn out
donderdag 4 januari 2018 om 12:27
Hallo,
Zijn er mensen die (net als ik) te maken hebben met een burn out? Of is er toevallig nog een actief topic over burn out en alles daar omheen om aan deel te nemen? Ik kan het zo snel niet vinden.
Ik zit sinds enige dagen thuis met een burn out. Wat een slecht begin van het nieuwe jaar! Maar ook wel weer de mogelijkheid om opnieuw te beginnen. En het dit jaar eens echt goed aan te pakken! Weg met alle demonen, angsten en onzekerheden. Weg met perfectionisme en faalangst!
Ik moet alleen even weten hoe ?!?!? Dus alle tips en tricks zijn welkom.
Ik ga vanmiddag naar mijn psycholoog (daar kom ik al een tijdje) en ik ga in februari starten met een training Mindfulness (weet niet of dat zin gaat hebben)
Ik ben benieuwd of er mensen zijn die in het zelfde schuitje zitten....(wat ik trouwens niet hoop, dit gun je niemand)
Groetjes van mij
Zijn er mensen die (net als ik) te maken hebben met een burn out? Of is er toevallig nog een actief topic over burn out en alles daar omheen om aan deel te nemen? Ik kan het zo snel niet vinden.
Ik zit sinds enige dagen thuis met een burn out. Wat een slecht begin van het nieuwe jaar! Maar ook wel weer de mogelijkheid om opnieuw te beginnen. En het dit jaar eens echt goed aan te pakken! Weg met alle demonen, angsten en onzekerheden. Weg met perfectionisme en faalangst!
Ik moet alleen even weten hoe ?!?!? Dus alle tips en tricks zijn welkom.
Ik ga vanmiddag naar mijn psycholoog (daar kom ik al een tijdje) en ik ga in februari starten met een training Mindfulness (weet niet of dat zin gaat hebben)
Ik ben benieuwd of er mensen zijn die in het zelfde schuitje zitten....(wat ik trouwens niet hoop, dit gun je niemand)
Groetjes van mij
maandag 8 januari 2018 om 15:37
Been there, done that.
Inmiddels kan ik zeggen dat ik blij ben dat ik het heb meegemaakt, want het heeft me heel veel geleerd.
Ik viel in April 2016 uit. Ik heb het zien aankomen en mijn best gedaan om het te voorkomen, maar dat is helaas mislukt.
Ik voelde een constante druk op mijn borst, alsof ik steeds in opperste staat van paniek was. Toen ik uiteindelijk inklapte, kon ik alleen maar huilen. Ik heb mijn manager op de hoogte gesteld, van wie ik direct te horen kreeg dat ik mijn tijd moest nemen, want het was voor hem geen verrassing dat dit gebeurde. Heel fijn dat de druk van het werk weg viel. Zelf had ik toen nog het idee dat ik met een week of 3, hooguit 4 wel weer op het werk zou zijn, als ik maar even genoeg rust nam en dingen deed waar ik blij van werd. Wat die dingen dan precies waren wist ik al niet eens meer en na een week of 2 kwam de man met de hamer.
Wat heb ik me ongelukkig gevoeld.
Door ernstige omstandigheden in ons gezin had ik niet de kans om aan de slag te gaan met mijn burn out, maar moest ik blijven gaan, wat het er natuurlijk niet beter op maakte.
Al met al ben ik er met veel therapie, een lichte dosering medicatie en uiteindelijk de rust die ik zo hard nodig had, bovenop gekomen.
De truc is toch echt om te proberen te luisteren naar je lichaam, waardoor je je grenzen zal leren herkennen.
Probeer je rust te pakken, probeer te slapen, maar hou vooral een ritme aan. Wat mij destijds hielp was dat ik gewoon mijn bed uit moest om onze dochter naar school te brengen en 's middags weer te halen. In het huishouden deed ik vooral alleen wat hoognodig was. Soms begon ik 's ochtends fanatiek aan de was, maar als de wasmachine vervolgens klaar was, kon ik de was met gemak nog 2 dagen laten zitten om hem vervolgens gewoon weer opnieuw te laten draaien.
Vóór ik uitviel, was ik ook altijd weg. Weg met mijn man en kinderen en als die geen zin hadden ging ik alleen. Een soort van vlucht. Geen idee waarvoor, maar ik moest continue het huis uit. Ik werd onrustig als we een weekend geen afspraken hadden.
Tegenwoordig vliegt het me naar de strot als ik denk aan het leven wat ik toen leidde. Ik trek mijn grenzen en als ik geen puf heb dan blijven we thuis. Veel fijner ook voor de kinderen, die dan lekker naar buiten kunnen om te spelen. Vind het nu heeerlijk om thuis te zijn.
Wat ik ook geleed heb is, is gewoon vroeg te gaan slapen als ik voel dat mijn lichaam dat nodig heeft. Dan kan ik de volgende dag maar niet meepraten over dat ene tv programma. Jammer dan.
Voor nu, de beginfase waar je in zit zou ik vooral zeggen: laat het moeten los. Leg jezelf niks op, vraag hulp indien nodig en mogelijk. Probeer wel gezond te eten en ga naar buiten voor een wandelingetje. Zonder doel of gewoon even naar de supermarkt als dat binnen loop-/fietsafstand ligt.
Heb maling aan de mening van anderen en laat jezelf niet dwingen tot het maken van afspraken oid.
Nu lijkt alles zwart en donker. Maar het komt weer goed. Echt.
Veel sterkte.
Inmiddels kan ik zeggen dat ik blij ben dat ik het heb meegemaakt, want het heeft me heel veel geleerd.
Ik viel in April 2016 uit. Ik heb het zien aankomen en mijn best gedaan om het te voorkomen, maar dat is helaas mislukt.
Ik voelde een constante druk op mijn borst, alsof ik steeds in opperste staat van paniek was. Toen ik uiteindelijk inklapte, kon ik alleen maar huilen. Ik heb mijn manager op de hoogte gesteld, van wie ik direct te horen kreeg dat ik mijn tijd moest nemen, want het was voor hem geen verrassing dat dit gebeurde. Heel fijn dat de druk van het werk weg viel. Zelf had ik toen nog het idee dat ik met een week of 3, hooguit 4 wel weer op het werk zou zijn, als ik maar even genoeg rust nam en dingen deed waar ik blij van werd. Wat die dingen dan precies waren wist ik al niet eens meer en na een week of 2 kwam de man met de hamer.
Wat heb ik me ongelukkig gevoeld.
Door ernstige omstandigheden in ons gezin had ik niet de kans om aan de slag te gaan met mijn burn out, maar moest ik blijven gaan, wat het er natuurlijk niet beter op maakte.
Al met al ben ik er met veel therapie, een lichte dosering medicatie en uiteindelijk de rust die ik zo hard nodig had, bovenop gekomen.
De truc is toch echt om te proberen te luisteren naar je lichaam, waardoor je je grenzen zal leren herkennen.
Probeer je rust te pakken, probeer te slapen, maar hou vooral een ritme aan. Wat mij destijds hielp was dat ik gewoon mijn bed uit moest om onze dochter naar school te brengen en 's middags weer te halen. In het huishouden deed ik vooral alleen wat hoognodig was. Soms begon ik 's ochtends fanatiek aan de was, maar als de wasmachine vervolgens klaar was, kon ik de was met gemak nog 2 dagen laten zitten om hem vervolgens gewoon weer opnieuw te laten draaien.
Vóór ik uitviel, was ik ook altijd weg. Weg met mijn man en kinderen en als die geen zin hadden ging ik alleen. Een soort van vlucht. Geen idee waarvoor, maar ik moest continue het huis uit. Ik werd onrustig als we een weekend geen afspraken hadden.
Tegenwoordig vliegt het me naar de strot als ik denk aan het leven wat ik toen leidde. Ik trek mijn grenzen en als ik geen puf heb dan blijven we thuis. Veel fijner ook voor de kinderen, die dan lekker naar buiten kunnen om te spelen. Vind het nu heeerlijk om thuis te zijn.
Wat ik ook geleed heb is, is gewoon vroeg te gaan slapen als ik voel dat mijn lichaam dat nodig heeft. Dan kan ik de volgende dag maar niet meepraten over dat ene tv programma. Jammer dan.
Voor nu, de beginfase waar je in zit zou ik vooral zeggen: laat het moeten los. Leg jezelf niks op, vraag hulp indien nodig en mogelijk. Probeer wel gezond te eten en ga naar buiten voor een wandelingetje. Zonder doel of gewoon even naar de supermarkt als dat binnen loop-/fietsafstand ligt.
Heb maling aan de mening van anderen en laat jezelf niet dwingen tot het maken van afspraken oid.
Nu lijkt alles zwart en donker. Maar het komt weer goed. Echt.
Veel sterkte.
maandag 8 januari 2018 om 15:39
Als je 32 uur kunt werken nog, heb je geen burn-out hoor.HighOnLife schreef: ↑04-01-2018 12:39Ook ik blijk een burn-out te hebben, of nouja,
lichamelijk leek alles tip top in orde na onderzoek
dus moest het psychisch zijn.
Ik werk full-time dus ga vanaf februari 32 uur werken.
Daarnaast heb ik mijn opleiding die ik in februari zou beginnen stopgezet
en probeer ik meer tijd voor mezelf in te plannen.
Gewoon een paar stapjes achter uit nemen en even de tijd voor jezelf nemen.
Wat mindfullness betreft, ik ben er een voorstander van!
Het leert je te richten op het hier en nu, iets waar ik nu ook mee bezig ben.
Ik voel dat ik langzaam weer wat meer energie krijg, ondanks dat het werk nog stierlijk saai is -_- haha.
woensdag 10 januari 2018 om 12:22
Vandaag weer een ontzettende off day. Zo verschrikkelijk moe en kan alleen maar huilen. Ik heb nog steeds niks van mijn werk gehoord sinds ikea me ziek gemeld heb. Wel een uitnodiging van de bedrijfsarts. Ik vind het zo gek dat ze helemaal niks van zich laten horen... Maar daar moet ik me misschien maar niet druk over maken.
Ik voel me zo nutteloos.. Ik lig maar op de bank zonder enig doel.. De minuten kruipen voorbij en savonds in bed kom ik tot de conclusie dat ik weer niks gedaan heb die dag.. Kompleet nutteloos..
Dit troosteloze weer helpt ook niet mee..
Ik voel me zo nutteloos.. Ik lig maar op de bank zonder enig doel.. De minuten kruipen voorbij en savonds in bed kom ik tot de conclusie dat ik weer niks gedaan heb die dag.. Kompleet nutteloos..
Dit troosteloze weer helpt ook niet mee..
woensdag 10 januari 2018 om 12:27
Stroopwafel2018 schreef: ↑10-01-2018 12:22Vandaag weer een ontzettende off day. Zo verschrikkelijk moe en kan alleen maar huilen. Ik heb nog steeds niks van mijn werk gehoord sinds ikea me ziek gemeld heb. Wel een uitnodiging van de bedrijfsarts. Ik vind het zo gek dat ze helemaal niks van zich laten horen... Maar daar moet ik me misschien maar niet druk over maken.
Ik voel me zo nutteloos.. Ik lig maar op de bank zonder enig doel.. De minuten kruipen voorbij en savonds in bed kom ik tot de conclusie dat ik weer niks gedaan heb die dag.. Kompleet nutteloos..
Dit troosteloze weer helpt ook niet mee..
Hier ook starten met al bekaf zijn...echt bluh.
Maar ik probeer toch wat dingetjes dagelijks mijzelf te verplichten (denk niet helemaal oke..maar ik moet wel van mijzelf)
En vervelend dat je niets hebt gehoort...ik probeer momenteel mijn manager te updaten telefonisch maar die neemt niet op...
dus die ga ik straks maar emailen.
woensdag 10 januari 2018 om 13:08
Stroopwafel2018 schreef: ↑10-01-2018 12:22Vandaag weer een ontzettende off day. Zo verschrikkelijk moe en kan alleen maar huilen. Ik heb nog steeds niks van mijn werk gehoord sinds ikea me ziek gemeld heb. Wel een uitnodiging van de bedrijfsarts. Ik vind het zo gek dat ze helemaal niks van zich laten horen... Maar daar moet ik me misschien maar niet druk over maken.
Ik voel me zo nutteloos.. Ik lig maar op de bank zonder enig doel.. De minuten kruipen voorbij en savonds in bed kom ik tot de conclusie dat ik weer niks gedaan heb die dag.. Kompleet nutteloos..
Dit troosteloze weer helpt ook niet mee..
Probeer voor jezelf te accepteren dat het vandaag gewoon niet gaat. Huishoudelijk werk kan soms een enorme inspanning kosten. Als je een gebroken been had snapte iedereen dat je niet gaat fietsen of wandelen. Nu zit het probleem in je hoofd en is niet zichtbaar voor andere mensen, maar het is er wel. Kruip lekker met een dekentje op de bank.
anoniem_350396 wijzigde dit bericht op 29-01-2018 10:41
24.75% gewijzigd
woensdag 10 januari 2018 om 13:19
Ik zit me nu ook al erg druk te maken over de afspraak bij de bedrijfsarts. maar dat is gelukkig pas over ruim een week.Nirakkam schreef: ↑10-01-2018 13:08Zoveel herkenning in dit draadje. ( ik schrijf ook mee in het draadje bij gezondheid) Ik ben ook al ruim twee maanden thuis en ga nu weer therapeutisch aan het werk een paar uurtjes in de week. Maar voor mijn gevoel begint het nu pas met realiseren wat ik allemaal deed en nu niet meer kan. Ik zie alsmaar beren op de weg, vooral 's nachts, dan blijf ik maar malen. Mijn manager nam ook alsmaar geen contact op, daar is ze sowieso nooit goed in. Het liefste drukte ze me meteen weer terug de werkvloer op. Gelukkig is de psycholoog en de bedrijfsarts er ook nog.
Probeer voor jezelf te accepteren dat het vandaag gewoon niet gaat. Huishoudelijk werk kan soms een enorme inspanning kosten. Als je een gebroken been had snapte iedereen dat je niet gaat fietsen of wandelen. Nu zit het probleem in je hoofd en is niet zichtbaar voor andere mensen, maar het is er wel. Kruip lekker met een dekentje op de bank.
Ik zit idd met een dekentje op de bank inmiddels. Net een dutje gedaan. Mijn zoon komt zo uit school. Die zei van de week al...mam..het gaat niet zo goed met jou he?? Ik vind dat zo erg. Hij wil graag de stad in om nieuwe schoenen te halen (heeft hij ook nodig) maar ik heb echt geen energie. Daar voel ik me dan ook weer schuldig over.
Ik ben gewend om te doen, om bezig te zijn....en nu....komt er echt niks meer uit me...
woensdag 10 januari 2018 om 19:38
Bij mij viel het enorm mee bij de bedrijfsarts. Maak van te voren een lijstje en laat eventueel iemand mee gaan die ook voorbeelden kan geven. Mijn man is meegegaan en dat hielp echt. Bovendien kun je heel moeilijk dingen onthouden van zo'n gesprek.Stroopwafel2018 schreef: ↑10-01-2018 13:19Ik zit me nu ook al erg druk te maken over de afspraak bij de bedrijfsarts. maar dat is gelukkig pas over ruim een week.
Ik zit idd met een dekentje op de bank inmiddels. Net een dutje gedaan. Mijn zoon komt zo uit school. Die zei van de week al...mam..het gaat niet zo goed met jou he?? Ik vind dat zo erg. Hij wil graag de stad in om nieuwe schoenen te halen (heeft hij ook nodig) maar ik heb echt geen energie. Daar voel ik me dan ook weer schuldig over.
Ik ben gewend om te doen, om bezig te zijn....en nu....komt er echt niks meer uit me...
Het schuldig voelen lees ik bij iedereen. Het voelt voor mij alsof ik in de rouw ben. Ik moet accepteren dat ik beperkingen heb maar ik ben verdrietig en boos dat ik het zover heb laten komen dat ik mezelf niet meer ben, niet meer vrolijk en sterk en altijd bezig, maar labiel en doodmoe en prikkelbaar.
maandag 15 januari 2018 om 11:43
Ik voel me niet alleen schuldig maar ook minderwaardig. Ik heb het gevoel dat ik niks bereikt heb in mijn leven en dat ik eigenlijk ook niet veel waard ben.... herken jij dat ook?Nirakkam schreef: ↑10-01-2018 19:38Bij mij viel het enorm mee bij de bedrijfsarts. Maak van te voren een lijstje en laat eventueel iemand mee gaan die ook voorbeelden kan geven. Mijn man is meegegaan en dat hielp echt. Bovendien kun je heel moeilijk dingen onthouden van zo'n gesprek.
Het schuldig voelen lees ik bij iedereen. Het voelt voor mij alsof ik in de rouw ben. Ik moet accepteren dat ik beperkingen heb maar ik ben verdrietig en boos dat ik het zover heb laten komen dat ik mezelf niet meer ben, niet meer vrolijk en sterk en altijd bezig, maar labiel en doodmoe en prikkelbaar.
maandag 15 januari 2018 om 11:50
Voor ik ziek thuis kwam te zitten was ik druk bezig met solliciteren. Het lijkt me al jaren leuk om in de zorg te gaan werken en ik wilde heel graag de opleiding voor verzorgende ig gaan doen.
Nu heb ik afgelopen week te horen gekregen dat ik aangenomen ben voor de opleiding. Wat een slechte timing! Niet alleen ben ik bang dat ik het qua energie niveau niet red, maar ik twijfel ook ontzettend of ik het werk wel aan kan, en of het nu nog wel bij mij past..In december was ik nog vol enthousiasme en overtuiging aan het solliciteren...en nu bij het idee alleen al schiet de paniek in elke porie en vezel van mijn lichaam.. Wat is er aan de hand??
Nu heb ik eindelijk de kans om iets nuttigs te gaan doen, diploma's te halen en ik kan eigenlijk alleen maar huilen.. Ik vraag me werkelijk af wat het nut van mij op deze wereld is. Wanneer gaat het nou eens leuk worden?
Wat moet ik met deze baan? Nu op dit moment zeg ik het liefst nee tegen deze baan maar krijg ik daar achteraf spijt van? en hoe ga ik verklaren tegenover mijn partner dat ik de baan ga weigeren...mijn partner werkt elke dag en ik lig de hele dag maar voor pampus...
En vind ik dan ooit wel werk wat bij mij past? Ik heb echt totaal geen doel in mijn leven. Ik weet niet wat ik leuk vind en ik heb het gevoel dat ik niks kan. Ik krijg bij alles waar ik op werkgebied aan denk direct hartkloppingen en de tranen schieten in mijn ogen..
Wat moet ik doen??
Nu heb ik afgelopen week te horen gekregen dat ik aangenomen ben voor de opleiding. Wat een slechte timing! Niet alleen ben ik bang dat ik het qua energie niveau niet red, maar ik twijfel ook ontzettend of ik het werk wel aan kan, en of het nu nog wel bij mij past..In december was ik nog vol enthousiasme en overtuiging aan het solliciteren...en nu bij het idee alleen al schiet de paniek in elke porie en vezel van mijn lichaam.. Wat is er aan de hand??
Nu heb ik eindelijk de kans om iets nuttigs te gaan doen, diploma's te halen en ik kan eigenlijk alleen maar huilen.. Ik vraag me werkelijk af wat het nut van mij op deze wereld is. Wanneer gaat het nou eens leuk worden?
Wat moet ik met deze baan? Nu op dit moment zeg ik het liefst nee tegen deze baan maar krijg ik daar achteraf spijt van? en hoe ga ik verklaren tegenover mijn partner dat ik de baan ga weigeren...mijn partner werkt elke dag en ik lig de hele dag maar voor pampus...
En vind ik dan ooit wel werk wat bij mij past? Ik heb echt totaal geen doel in mijn leven. Ik weet niet wat ik leuk vind en ik heb het gevoel dat ik niks kan. Ik krijg bij alles waar ik op werkgebied aan denk direct hartkloppingen en de tranen schieten in mijn ogen..
Wat moet ik doen??
maandag 15 januari 2018 om 16:21
Half maartikbenlief10 schreef: ↑15-01-2018 14:47Je hebt het goed te pakken zo te horen Stroopwafel. Wanneer start de opleiding?
dinsdag 16 januari 2018 om 09:55
Precies, is er een optie dat je wat later start? Dan is de druk voor jezelf er misschien een beetje van af.
Je moet echt proberen om je rust te pakken en per dag te bekijken hoe je je voelt. Niet te ver vooruit denken en vooral geen dingen doen die je niet wil.
Ik ken het schuldgevoel nog maar al te goed, zowel naar mezelf als naar mijn man toe, maar gelukkig was mijn man erg begripvol. Hopelijk snapt jouw man het ook.
Wat je wel moet proberen denk ik, is dat je jezelf elke dag een klein doel stelt. Dit om een beetje ritme te houden; je wekker op een vaste tijd zetten. Een klein boodschapje doen bij de supermarkt, wandelen met de hond, even een blokje om lopen, op de koffie bij een vriendin. Geen idee welke van bovenstaande binnen je mogelijkheden liggen maar probeer in ieder geval IETS buitenshuis te doen. Dit is echt wat de dokter en de psych mij aan hebben geraden. Gelukkig hadden wij onze dochter die elke dag naar school gebracht moest worden en weer gehaald, dus dat hield voor mij het ritme erin.
Hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel.
Nogmaals, er komt écht licht aan het einde van de tunnel meisje. Geloof me maar.
Je moet echt proberen om je rust te pakken en per dag te bekijken hoe je je voelt. Niet te ver vooruit denken en vooral geen dingen doen die je niet wil.
Ik ken het schuldgevoel nog maar al te goed, zowel naar mezelf als naar mijn man toe, maar gelukkig was mijn man erg begripvol. Hopelijk snapt jouw man het ook.
Wat je wel moet proberen denk ik, is dat je jezelf elke dag een klein doel stelt. Dit om een beetje ritme te houden; je wekker op een vaste tijd zetten. Een klein boodschapje doen bij de supermarkt, wandelen met de hond, even een blokje om lopen, op de koffie bij een vriendin. Geen idee welke van bovenstaande binnen je mogelijkheden liggen maar probeer in ieder geval IETS buitenshuis te doen. Dit is echt wat de dokter en de psych mij aan hebben geraden. Gelukkig hadden wij onze dochter die elke dag naar school gebracht moest worden en weer gehaald, dus dat hield voor mij het ritme erin.
Hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel.
Nogmaals, er komt écht licht aan het einde van de tunnel meisje. Geloof me maar.
dinsdag 16 januari 2018 om 12:35
Hij weet inderdaad wel waar ik last van heb..maar toch...zou dat niet gek zijn....om ze te bellen en dat te vragen..dan zullen ze ook wel een uitleg willen....yourlocalhero schreef: ↑15-01-2018 16:26Oh lieverd je hoeft je tich niet te verklaren hij weet toch waar je last van hebt?
En kun je die opleiding niet bellen of je een half jaartje later kunt starten?
dinsdag 16 januari 2018 om 12:39
Ik ga er eens over nadenken hoe ik dat het beste bij mijn toekomstige werkgever kan vragen..ik ben bang dat ze dan ook willen weten waarom.ikbenlief10 schreef: ↑16-01-2018 09:55Precies, is er een optie dat je wat later start? Dan is de druk voor jezelf er misschien een beetje van af.
Je moet echt proberen om je rust te pakken en per dag te bekijken hoe je je voelt. Niet te ver vooruit denken en vooral geen dingen doen die je niet wil.
Ik ken het schuldgevoel nog maar al te goed, zowel naar mezelf als naar mijn man toe, maar gelukkig was mijn man erg begripvol. Hopelijk snapt jouw man het ook.
Wat je wel moet proberen denk ik, is dat je jezelf elke dag een klein doel stelt. Dit om een beetje ritme te houden; je wekker op een vaste tijd zetten. Een klein boodschapje doen bij de supermarkt, wandelen met de hond, even een blokje om lopen, op de koffie bij een vriendin. Geen idee welke van bovenstaande binnen je mogelijkheden liggen maar probeer in ieder geval IETS buitenshuis te doen. Dit is echt wat de dokter en de psych mij aan hebben geraden. Gelukkig hadden wij onze dochter die elke dag naar school gebracht moest worden en weer gehaald, dus dat hield voor mij het ritme erin.
Hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel.
Nogmaals, er komt écht licht aan het einde van de tunnel meisje. Geloof me maar.
Ik probeer idd iets te gaan doen elke dag. koken, een boodschap, stukje wandelen...
Ik moet wel zeggen dat de teleurstelling en de twijfel over mijzelf zo groot is op het moment dat ik na een kleine klus alweer helemaal in elkaar stort.
hoelang duurde het voor jou dat je weer "beter"was?
Ik moet mezelf idd rust gunnen en niet zo hard zijn voor mezelf..maar moet nog even leren hoe ik dat moet doen
En wat moet ik dan doen op de momenten dat ik niks te doen heb..gewoon maar een beetje voor me uit zitten staren??
Mijn vriendinnen weten niet wat er speelt...ik heb wel vaker bij ze aangeklopt op momenten dat het niet goed ging. Ik heb het idee dat ze me weer aan zien komen met mijn gezeur...drama queen..
dinsdag 16 januari 2018 om 12:43
Lieverd, het word beter. Echt waar.
Ikzelf zit nu vier maanden thuis. De eerste twee maanden kon ik alleen maar slapen, huilen, een beetje voor me uit staren en nog een keer huilen omdat ik me zo schuldig voelde tegenover mijn partner dat er niets gebeurde in huis. De derde maand lukte het me om een keer bij een vriendin langs te gaan, boodschapjes te doen en gebeurde er wat meer in huis, maar had ik nog regelmatig flinke huilbuien en voelde ik me bij alles enorm 'overwhelmed'. Nu zit ik in maand vier en ik zit nog steeds in de put, maar alles kost me niet meer zo vreselijk veel energie. Ik kan een avondje gezellig met vriendinnen uit eten en intens genieten
De volgende dag ben ik wel erg moe, maar niet meer compleet afgebrand.
Het beste advies wat ik je kan geven is dat je jezelf niets op hoeft te leggen. Kijk maar gewoon hoe de dag loopt. Doe iets waarvan je op dat moment denkt: ja, daar heb ik wel zin in. En als je dat niet denkt, dan doe gewoon lekker niets. Je hóeft niet productief te zijn hé. Dit is juist het moment in je leven waarop je dat juist niet moet zijn, anders wordt je niet beter.
Ikzelf zit nu vier maanden thuis. De eerste twee maanden kon ik alleen maar slapen, huilen, een beetje voor me uit staren en nog een keer huilen omdat ik me zo schuldig voelde tegenover mijn partner dat er niets gebeurde in huis. De derde maand lukte het me om een keer bij een vriendin langs te gaan, boodschapjes te doen en gebeurde er wat meer in huis, maar had ik nog regelmatig flinke huilbuien en voelde ik me bij alles enorm 'overwhelmed'. Nu zit ik in maand vier en ik zit nog steeds in de put, maar alles kost me niet meer zo vreselijk veel energie. Ik kan een avondje gezellig met vriendinnen uit eten en intens genieten
De volgende dag ben ik wel erg moe, maar niet meer compleet afgebrand.Het beste advies wat ik je kan geven is dat je jezelf niets op hoeft te leggen. Kijk maar gewoon hoe de dag loopt. Doe iets waarvan je op dat moment denkt: ja, daar heb ik wel zin in. En als je dat niet denkt, dan doe gewoon lekker niets. Je hóeft niet productief te zijn hé. Dit is juist het moment in je leven waarop je dat juist niet moet zijn, anders wordt je niet beter.
Don't waste your time or time will waste you.
dinsdag 16 januari 2018 om 13:46
Als je vriendinnen dat denken, Stroopwafel, dan zijn het geen echte vriendinnen. Moet er wel bij zeggen dat het begrip burnout vaak duidelijk wordt bij mensen op het moment dat het henzelf treft. Het is namelijk moeilijk een voorstelling te maken van hoe je je voelt als iemand daar middenin zit.
Wat je dan doet? Probeer een boek te lezen of een luchtig tijdschrift. Kijk wat televisie of een leuke serie. Hierin kan ik je moeilijk advies geven want ik heb een gezin wat draaiende gehouden moest worden en destijds was mijn man door een ernstig ongeval ook thuis, waardoor ik ook voor hem moest zorgen.
Dat is ook meteen de reden waarom mijn burnout best heel lang geduurd heeft, want ik moest alleen de boel draaiende houden en ik kwam niet aan mezelf toe.
Wat ik je als tip mee wil geven.
Wellicht is het een idee om over na te denken: Als je voor jezelf op een rijtje kan krijgen of je wil starten in maart, dan kun je wellicht een lichte dosis antidepressiva krijgen/vragen bij je HA of psych. Dit helpt je niet van je moeheid af, maar het zorgt ervoor dat je de dingen wat luchtiger en optimistischer gaat zien en het geef je sowieso veel rust in je hoofd. Hierdoor kun je misschien ook beter lichamelijk herstellen en wie weet kun je dan toch starten. Ik roep maar wat he? Mij hebben die medicijnen in elk geval heel goed geholpen!
Wat je dan doet? Probeer een boek te lezen of een luchtig tijdschrift. Kijk wat televisie of een leuke serie. Hierin kan ik je moeilijk advies geven want ik heb een gezin wat draaiende gehouden moest worden en destijds was mijn man door een ernstig ongeval ook thuis, waardoor ik ook voor hem moest zorgen.
Dat is ook meteen de reden waarom mijn burnout best heel lang geduurd heeft, want ik moest alleen de boel draaiende houden en ik kwam niet aan mezelf toe.
Wat ik je als tip mee wil geven.
Wellicht is het een idee om over na te denken: Als je voor jezelf op een rijtje kan krijgen of je wil starten in maart, dan kun je wellicht een lichte dosis antidepressiva krijgen/vragen bij je HA of psych. Dit helpt je niet van je moeheid af, maar het zorgt ervoor dat je de dingen wat luchtiger en optimistischer gaat zien en het geef je sowieso veel rust in je hoofd. Hierdoor kun je misschien ook beter lichamelijk herstellen en wie weet kun je dan toch starten. Ik roep maar wat he? Mij hebben die medicijnen in elk geval heel goed geholpen!
dinsdag 16 januari 2018 om 14:10
Nou...toevallig..ik zit daar over te denken..over de medicatie. Ik wilde vragen of iemand hier dat ook heeft gebruikt. Ik twijfel zelf enorm of ik daar aan moet beginnen....wat het me brengt. Ik moet zeggen dat ik al een flink lange tijd in de put zit...misschien geeft het me echt verlichting..maar die bijwerkingen he.....ikbenlief10 schreef: ↑16-01-2018 13:46Als je vriendinnen dat denken, Stroopwafel, dan zijn het geen echte vriendinnen. Moet er wel bij zeggen dat het begrip burnout vaak duidelijk wordt bij mensen op het moment dat het henzelf treft. Het is namelijk moeilijk een voorstelling te maken van hoe je je voelt als iemand daar middenin zit.
Wat je dan doet? Probeer een boek te lezen of een luchtig tijdschrift. Kijk wat televisie of een leuke serie. Hierin kan ik je moeilijk advies geven want ik heb een gezin wat draaiende gehouden moest worden en destijds was mijn man door een ernstig ongeval ook thuis, waardoor ik ook voor hem moest zorgen.
Dat is ook meteen de reden waarom mijn burnout best heel lang geduurd heeft, want ik moest alleen de boel draaiende houden en ik kwam niet aan mezelf toe.
Wat ik je als tip mee wil geven.
Wellicht is het een idee om over na te denken: Als je voor jezelf op een rijtje kan krijgen of je wil starten in maart, dan kun je wellicht een lichte dosis antidepressiva krijgen/vragen bij je HA of psych. Dit helpt je niet van je moeheid af, maar het zorgt ervoor dat je de dingen wat luchtiger en optimistischer gaat zien en het geef je sowieso veel rust in je hoofd. Hierdoor kun je misschien ook beter lichamelijk herstellen en wie weet kun je dan toch starten. Ik roep maar wat he? Mij hebben die medicijnen in elk geval heel goed geholpen!
dinsdag 16 januari 2018 om 14:52
Ik gebruik zelf maar een lichte dosering Escitalopram. Ben, na opbouwen, in eerste instantie geëindigd op 20mg per dag en gebruik nu nog maar 15mg per dag. Net genoeg als steun in de rug en de vreselijke angsten die ik had weg te nemen. Ik heb er zelf enorm lang over gedaan om de beslissing te nemen om te starten, maar achteraf gezien had ik het veel eerder moeten doen.
Wat ik er wel bij wil zeggen is dat je het met alleen pillen niet redt. Het is niet zo dat je na het stoppen met de medicatie ineens wél je grenzen kent bijvoorbeeld, en je leven veranderen (grenzen stellen, meer tijd voor jezelf plannen, gaan sporten bijvoorbeeld) Daar moet je echt aan werken met behulp van een psycholoog.
Moet zeggen dat ik van de bijwerkingen niet heel veel last heb.
De eerste 2 dagen na de start had ik het zwaar. Ik was erg moe en had het gevoel gek te worden. Maar al heel snel erna trok dat weg en begon ik me al beter te voelen. Binnen een week na het starten merkte mijn man al duidelijk verschil.
Enige nadeel wat ik ervan ondervind is dat ik iets in gewicht ben aangekomen. Denk een kilo of 5, maar als ik kijk naar hoe ik me toen voelde en nu dan is het me dubbel en dwars waard!
Wat ik er wel bij wil zeggen is dat je het met alleen pillen niet redt. Het is niet zo dat je na het stoppen met de medicatie ineens wél je grenzen kent bijvoorbeeld, en je leven veranderen (grenzen stellen, meer tijd voor jezelf plannen, gaan sporten bijvoorbeeld) Daar moet je echt aan werken met behulp van een psycholoog.
Moet zeggen dat ik van de bijwerkingen niet heel veel last heb.
De eerste 2 dagen na de start had ik het zwaar. Ik was erg moe en had het gevoel gek te worden. Maar al heel snel erna trok dat weg en begon ik me al beter te voelen. Binnen een week na het starten merkte mijn man al duidelijk verschil.
Enige nadeel wat ik ervan ondervind is dat ik iets in gewicht ben aangekomen. Denk een kilo of 5, maar als ik kijk naar hoe ik me toen voelde en nu dan is het me dubbel en dwars waard!
maandag 29 januari 2018 om 09:25
Daar ben ik weer...ik zit nu ruim 4 weken thuis. Vorige week stond mijn leiding gevende ineens voor de deur. Ik schrok me lam. Ze was wel heel lief en aardig en ik moest maar snel een keer een kop koffie komen drinken op het werk...zonder enige druk maar om ervoor te zorgen dat de drempel naar het werk niet te groot wordt. Nu heb ik wel heel erg het idee dat ik deze week die bak koffie moet komen gaan drinken op het werk...wat zouden jullie doen??
4 weken thuis..4 weken zit ik maar te zitten. Ik probeer af en toe een serie te kijken maar alles wat binnenkomt galmt door mijn hoofd. Ik registreer niks. Ik ga af en toe een boodschap halen of een wandeling doen... Af en toe denk ik...ik ga morgen maar werken..maar dan om tegen elf uur stort ik weer in...
Ik ben bij de bedrijfsarts geweest en moet eind februari weer terug..tot die tijd niet werken zegt hij.
Ik ben boos en verdrietig en voel me machteloos. Ik vind mijn toekomst uitzichtloos en ik vind dat ik niks bereikt heb op mijn leeftijd. Ik zie alleen maar kansen die ik heb gemist en nooit meer zal kunnen doen...Ik heb niks bereikt..zit op mijn 40e thuis..moe te zijn op de bank.
Wat deden jullie tijdens je burn out? hoe weet je of je weer kan gaan werken? wanneer ben je "genezen"van een burn out? Wat deden jullie om van je burn out af te komen...
4 weken thuis..4 weken zit ik maar te zitten. Ik probeer af en toe een serie te kijken maar alles wat binnenkomt galmt door mijn hoofd. Ik registreer niks. Ik ga af en toe een boodschap halen of een wandeling doen... Af en toe denk ik...ik ga morgen maar werken..maar dan om tegen elf uur stort ik weer in...
Ik ben bij de bedrijfsarts geweest en moet eind februari weer terug..tot die tijd niet werken zegt hij.
Ik ben boos en verdrietig en voel me machteloos. Ik vind mijn toekomst uitzichtloos en ik vind dat ik niks bereikt heb op mijn leeftijd. Ik zie alleen maar kansen die ik heb gemist en nooit meer zal kunnen doen...Ik heb niks bereikt..zit op mijn 40e thuis..moe te zijn op de bank.
Wat deden jullie tijdens je burn out? hoe weet je of je weer kan gaan werken? wanneer ben je "genezen"van een burn out? Wat deden jullie om van je burn out af te komen...
maandag 29 januari 2018 om 09:56
oei, onverwachts bezoek van lg, vind ik niet handig.Stroopwafel2018 schreef: ↑29-01-2018 09:25Daar ben ik weer...ik zit nu ruim 4 weken thuis. Vorige week stond mijn leiding gevende ineens voor de deur. Ik schrok me lam. Ze was wel heel lief en aardig en ik moest maar snel een keer een kop koffie komen drinken op het werk...zonder enige druk maar om ervoor te zorgen dat de drempel naar het werk niet te groot wordt. Nu heb ik wel heel erg het idee dat ik deze week die bak koffie moet komen gaan drinken op het werk...wat zouden jullie doen??
Koffie drinken op het werk vind ik wel een goed idee. Niet om weer aan het werk te gaan, maar wel om de drempel richting werk niet te groot te maken
Of dat deze weke al moet? Misschien wat snel
maandag 29 januari 2018 om 22:24
Hoihoi,
Ik sliep veel, even naar buiten, ben wat gaan fotograferen en ben ook toen ik wat meer energie had gaan zwemmen.
Lezen of door tijdschrift bladeren. Mindfulness, iets lekkers bakken voor mensen die me hielpen, bosje bloemen plukken ( of kopen), iets in de tuin doen ( bolletje planten, haagje knippen, wat onkruid weghalen.
Kopje thee maken en buiten opdrinken onder een dekentje.
Schrijven.
En in begin echt veel slapen, slapen, slapen.
Even kleuren kan ook een idee zijn.
Wat zijn dingen die jou blij maken ( of maakte)?
Het komt echt goed!
Ik sliep veel, even naar buiten, ben wat gaan fotograferen en ben ook toen ik wat meer energie had gaan zwemmen.
Lezen of door tijdschrift bladeren. Mindfulness, iets lekkers bakken voor mensen die me hielpen, bosje bloemen plukken ( of kopen), iets in de tuin doen ( bolletje planten, haagje knippen, wat onkruid weghalen.
Kopje thee maken en buiten opdrinken onder een dekentje.
Schrijven.
En in begin echt veel slapen, slapen, slapen.
Even kleuren kan ook een idee zijn.
Wat zijn dingen die jou blij maken ( of maakte)?
Het komt echt goed!
dinsdag 30 januari 2018 om 12:16
Niet werken tot je weer bij de bedrijfsarts bent geweest. Koffiedrinken op het werk alleen maar doen als je dat zélf fijn vindt niet omdat je denkt dat het moet. Misschien is het te snel. Ik kreeg er veel stress van , ben te snel begonnen en nu weer terug bij af. Ik let nu meer op dat ik doe wat fijn voor mezelf voelt en niet omdat andere mensen er iets van vinden.
woensdag 31 januari 2018 om 15:19
Op dit moment weet ik niet zo goed wat me blij maakt. Ik probeer wat te tekenen of te schilderen..ik merk dat ik de lat hoog leg en ontzettend baal als het er niet uit ziet..niet geworden is wat ik voor ogen had...Ik wou dat we een paar maanden konden door spoelen richting het voorjaar. Nu zit ik maar binnen. Ik slaap veel en ik probeer af en toe te wandelen. Verder niks..Ik moet wel gaan ontdekken wat ik leuk vind...wat mijn passie is...ik he echt geen idee..hoibloesem schreef: ↑29-01-2018 22:24Hoihoi,
Ik sliep veel, even naar buiten, ben wat gaan fotograferen en ben ook toen ik wat meer energie had gaan zwemmen.
Lezen of door tijdschrift bladeren. Mindfulness, iets lekkers bakken voor mensen die me hielpen, bosje bloemen plukken ( of kopen), iets in de tuin doen ( bolletje planten, haagje knippen, wat onkruid weghalen.
Kopje thee maken en buiten opdrinken onder een dekentje.
Schrijven.
En in begin echt veel slapen, slapen, slapen.
Even kleuren kan ook een idee zijn.
Wat zijn dingen die jou blij maken ( of maakte)?
Het komt echt goed!
