Kinderen
alle pijlers
10 jaar - puberteit?
dinsdag 6 februari 2018 om 15:07
Mijn kinderen begonnen rond hun negende pubergedrag te vertonen, eigenlijk gelijktijdig met de lichamelijke kenmerken. Voor zover ik weet is dat aan de vroege kant maar ik heb dat altijd geweten aan mijn eigen puberteit die ook rond die leeftijd begon. Ik vind het dus geen raar verhaal dat dat met tien kan beginnen. 
dinsdag 6 februari 2018 om 15:07
Ik zou eerst uitzoeken of er iets is gebeurd in zijn omgeving waar hij last van heeft. Verandering thuis, school, vrienden, gepest worden, etc..
En dan zou ik vragen wat er speelt, of hij zelf kan verwoorden wat hem dwars zit.
Oh ik heb je geloept en je zit in scheiding? En vlak erna werd je zoon somber en nergens zin in? Halloo...
Hoe kan je van pubertijd spreken als je zoon nu meemaakt dat zijn ouders scheiden? Hij is er depressief onder lijkt het. Ik snap niet dat je daar niet als eerste aan denkt??
En dan zou ik vragen wat er speelt, of hij zelf kan verwoorden wat hem dwars zit.
Oh ik heb je geloept en je zit in scheiding? En vlak erna werd je zoon somber en nergens zin in? Halloo...
Hoe kan je van pubertijd spreken als je zoon nu meemaakt dat zijn ouders scheiden? Hij is er depressief onder lijkt het. Ik snap niet dat je daar niet als eerste aan denkt??
dinsdag 6 februari 2018 om 15:10
Ah dat had ik niet gedaan. Dan zou ik dat inderdaad eerst uitsluiten.swifty schreef: ↑06-02-2018 15:07
Oh ik heb je geloept en je zit in scheiding? En vlak erna werd je zoon somber en nergens zin in? Halloo...
Hoe kan je van pubertijd spreken als je zoon nu meemaakt dat zijn ouders scheiden? Hij is er depressief onder lijkt het. Ik snap niet dat je daar niet als eerste aan denkt??
dinsdag 6 februari 2018 om 15:10
dinsdag 6 februari 2018 om 15:25
dinsdag 6 februari 2018 om 16:25
Het is goed mogelijk dat hij door jullie relatiestress beseft dat de grond zomaar onder je voeten weggeslagen kan worden. Waarom zou je nu je best doen als morgen alles anders kan zijn?birgit81 schreef: ↑06-02-2018 15:14Switfy: we hebben de scheidingsplannen voorlopig opgeborgen en werken aan onze relatie. En nu gaat het eigenlijk veel beter dan het ooit tevoren was. Dus daar heeft hij zeker geen stress ofzo van. Er zijn thuis minder spanningen dan tevoren en de kinderen merken dat zelf ook, hebben het zelfs al gezegd dat het leuker is thuis nu dan ervoor.
Pesten ofzo wordt hij ook niet gedaan, hij ligt zelfs heel goed in zijn klas en op school. Ook de juf heeft dat bevestigd. Andere veranderingen heb ik alleszinds nog niet gemerkt en volgens hem speelt er niets.
Zelf kan hij het niet verwoorden, hij weet het zelf niet zegt hij als ik vraag waarom hij zo doet.
dinsdag 6 februari 2018 om 17:05
Ik zou naar een orthopedagoog gaan met hem. Waarschijnlijk zit hem wel wat dwars, ook al denken jullie van niet.
Wacht eens, heb je vorige topic doorgelezen waarbij papa in z'n eentje de kinderen heeft verteld dat jullie gingen scheiden. Wauw....
Ik snap het wel waarom je zoon dit (uitgestelde) gedrag vertoont.
Ga ermee aan de slag. Neem hem niets kwalijk en verzin geen excuses.
Praat met deze jongen en biedt hem hulp!
Wacht eens, heb je vorige topic doorgelezen waarbij papa in z'n eentje de kinderen heeft verteld dat jullie gingen scheiden. Wauw....
Ik snap het wel waarom je zoon dit (uitgestelde) gedrag vertoont.
Ga ermee aan de slag. Neem hem niets kwalijk en verzin geen excuses.
Praat met deze jongen en biedt hem hulp!
anoniem_308541 wijzigde dit bericht op 06-02-2018 17:16
Reden: Vorige topic gelezen
Reden: Vorige topic gelezen
58.52% gewijzigd
dinsdag 6 februari 2018 om 17:15
Eens met de anderen.
Probeer eens te begrijpen dat je zoon ook jullie problemen echt wel meekrijgt en nu net op leeftijd zit dat hij het er liever niet met jullie over heeft. Conflict is dat, je angsten uiten terwijl de bron van je angst dan meeluistert. Conflict van belangen, en taboe, over pijnlijke zaken niet praten met de veroorzaker.
Gun hem de tijd, luister en kaart zelf aan wat de bijna scheiding en langdurige ruzies en onzekerheid kan doen, maar beter is, aangezien er weinig invoelend begrip is (afschuiven direct op zijn biologische ontw ipv de olifant in de kamer te erkennen) hem een fijne orthopedagoog of psycholoog of vertrouwens persoon te gunnen.
HEb je op school ook aangegeven dat jullie in scheiding lagen en het terugdraaien, en dat er dus thuis behoorlijk wat problemen zijn? Dan kan school ook milder zijn en rekening met hem houden.
Probeer eens te begrijpen dat je zoon ook jullie problemen echt wel meekrijgt en nu net op leeftijd zit dat hij het er liever niet met jullie over heeft. Conflict is dat, je angsten uiten terwijl de bron van je angst dan meeluistert. Conflict van belangen, en taboe, over pijnlijke zaken niet praten met de veroorzaker.
Gun hem de tijd, luister en kaart zelf aan wat de bijna scheiding en langdurige ruzies en onzekerheid kan doen, maar beter is, aangezien er weinig invoelend begrip is (afschuiven direct op zijn biologische ontw ipv de olifant in de kamer te erkennen) hem een fijne orthopedagoog of psycholoog of vertrouwens persoon te gunnen.
HEb je op school ook aangegeven dat jullie in scheiding lagen en het terugdraaien, en dat er dus thuis behoorlijk wat problemen zijn? Dan kan school ook milder zijn en rekening met hem houden.
dinsdag 6 februari 2018 om 17:19
[quote=birgit81 post_id=28118597 time=1517929755 user_id=352949]
Nee, veel last had hij er niet van aangezien we ze er zoveel mogelijk buiten hielden. Ik ga niet zeggen dat hij er niets van merkte natuurlijk maar heb nooit de indruk gehad dat ze er last van hadden of ermee bezig waren.
Spijker op z'n kop.
Wel vertellen dat je gaat scheiden en vervolgens zwijgen naar je kinderen.
Gaat er geen belletje rinkelen?
Nee, veel last had hij er niet van aangezien we ze er zoveel mogelijk buiten hielden. Ik ga niet zeggen dat hij er niets van merkte natuurlijk maar heb nooit de indruk gehad dat ze er last van hadden of ermee bezig waren.
Spijker op z'n kop.
Wel vertellen dat je gaat scheiden en vervolgens zwijgen naar je kinderen.
Gaat er geen belletje rinkelen?
dinsdag 6 februari 2018 om 19:29
Wat ook geen kwaad kan is een check bij de huisarts. Vitaminetekort of bijvoorbeeld een parasiet kan ook lusteloosheid veroorzaken. Een paar jaar geleden had ik met mijn zoon al bijna een psycholoog opgezocht. Hij leek wel depressief. Wit, lusteloos, nergens zin in. Het bleek een parasiet te zijn en na een kuurtje was hij meteen weer de oude.
Maar.. ik ga mee met de mensen hierboven. Het zou ook heel goed de thuissituatie kunnen zijn.
Maar.. ik ga mee met de mensen hierboven. Het zou ook heel goed de thuissituatie kunnen zijn.
dinsdag 6 februari 2018 om 22:00
Volgens mij heeft je zoon juist heel veel stress vanuit de thuis situatie.
Jullie hebben de kinderen erbuiten gelaten, tenminste dat denken jullie.
Kinderen zijn echt niet gek en weten veel meer dan je denkt.
Aan de andere kant, heeft je zoon genoeg te doen op school? Verveelt hij zich misschien? Als alles saai en nutteloos is volgens je zoon is het misschien te makkelijk voor hem. En als alles zo makkelijk is waarom zou je dan je best nog doen, het slaat nergens op wat je aan het doen bent dus even snel en je bent er vanaf. Verveling levert stress op en stress dit gedrag.
Kun je nagaan wat er gebeurd als je behalve op school ook thuis stress hebt.
Mijn dochter vertoonde ook dit gedrag, bleek zich minimaal 3 uur per dag enorm te vervelen. Is daar uiteindelijk lichamelijk zo ontzettend ziek van geweest dat ze via de orthopedagoog getest werd.
Nu houden ze haar op school flink bezig met allerlei projecten voor verdieping en verbreding
Gister kwam ze uit school, breeduit lachend ze had namelijk voor het eerst in 8 jaar heel diep moeten nadenken en haar best moeten doen en dat was goed bevallen. Ik heb er een ander kind voor terug gekregen.
Jullie hebben de kinderen erbuiten gelaten, tenminste dat denken jullie.
Kinderen zijn echt niet gek en weten veel meer dan je denkt.
Aan de andere kant, heeft je zoon genoeg te doen op school? Verveelt hij zich misschien? Als alles saai en nutteloos is volgens je zoon is het misschien te makkelijk voor hem. En als alles zo makkelijk is waarom zou je dan je best nog doen, het slaat nergens op wat je aan het doen bent dus even snel en je bent er vanaf. Verveling levert stress op en stress dit gedrag.
Kun je nagaan wat er gebeurd als je behalve op school ook thuis stress hebt.
Mijn dochter vertoonde ook dit gedrag, bleek zich minimaal 3 uur per dag enorm te vervelen. Is daar uiteindelijk lichamelijk zo ontzettend ziek van geweest dat ze via de orthopedagoog getest werd.
Nu houden ze haar op school flink bezig met allerlei projecten voor verdieping en verbreding
Gister kwam ze uit school, breeduit lachend ze had namelijk voor het eerst in 8 jaar heel diep moeten nadenken en haar best moeten doen en dat was goed bevallen. Ik heb er een ander kind voor terug gekregen.
Erger u niet, verwonder u slechts!
