Crisisdienst

Anderen vragen het ook: wat verwacht je van een crisisdienst of opname? Een familielid opgenomen in een crisisopvang was woedend omdat er 's nachts toen hij naar de verpleging ging om te zeggen dat het echt niet meer ging men zei dat er cameratoezicht was, dat wist hij natuurlijk wel maar hoopte op meer dan een gesprekje en daarna weer terug naar zijn kamer.

En het is gewoon waar dat als je echt niet meer wil leven je altijd een eind kunt maken aan je leven.
Een vriendin van me is mede om die reden ander werk gaan doen: ze ging met iemand waarmee het toch beter leek te gaan een wandeling over het terrein maken. Gewoon praatje maken, slenterend maar die persoon rende plots weg en is zoals vaker gebeurde op die plaats onder de trein gesprongen. Daarvoor moet je over een hek klimmen en door een brede sloot heen.

Ze kon dat niet voorkomen, geloof me. Degene waar het om ging heeft ws gedaan alsof het beter ging om dat wandelingetje -let wel, onder begeleiding- te krijgen. Maar je krijgt geen handboeien om, ook liepen mensen weg van de gesloten afd. als ze kans zagen. Niet altijd met fatale gevolgen maar toch.

Ze zei dat mensen wellicht verwachten dat er 24/7 iemand bij je blijft als je zo wanhopig bent en dat is niet zo voor zover ik weet. Wat zou je op zo'n moment willen of nodig hebben?
Ik vind het een heel moeilijk onderwerp, zou het fijn vinden om te lezen hoe je iemand die zo diep zit het beste zou kunnen steunen. Zelf heb ik één keer zo'n gesprek gevoerd met dat familielid en wist niets beters te bedenken dan zeggen dat suicide altijd nog kon, terugkeren niet. Voelde me zo machteloos en bang juist het verkeerde te zeggen of doen.

Daarom mijn vraag, wat zou jou helpen op zo'n moment?

Lenn12345 schreef: ↑

07-03-2018 20:22

Anderen vragen het ook: wat verwacht je van een crisisdienst of opname? Een familielid opgenomen in een crisisopvang was woedend omdat er 's nachts toen hij naar de verpleging ging om te zeggen dat het echt niet meer ging men zei dat er cameratoezicht was, dat wist hij natuurlijk wel maar hoopte op meer dan een gesprekje en daarna weer terug naar zijn kamer.

En het is gewoon waar dat als je echt niet meer wil leven je altijd een eind kunt maken aan je leven.
Een vriendin van me is mede om die reden ander werk gaan doen: ze ging met iemand waarmee het toch beter leek te gaan een wandeling over het terrein maken. Gewoon praatje maken, slenterend maar die persoon rende plots weg en is zoals vaker gebeurde op die plaats onder de trein gesprongen. Daarvoor moet je over een hek klimmen en door een brede sloot heen.

Ze kon dat niet voorkomen, geloof me. Degene waar het om ging heeft ws gedaan alsof het beter ging om dat wandelingetje -let wel, onder begeleiding- te krijgen. Maar je krijgt geen handboeien om, ook liepen mensen weg van de gesloten afd. als ze kans zagen. Niet altijd met fatale gevolgen maar toch.

Ze zei dat mensen wellicht verwachten dat er 24/7 iemand bij je blijft als je zo wanhopig bent en dat is niet zo voor zover ik weet. Wat zou je op zo'n moment willen of nodig hebben?
Ik vind het een heel moeilijk onderwerp, zou het fijn vinden om te lezen hoe je iemand die zo diep zit het beste zou kunnen steunen. Zelf heb ik één keer zo'n gesprek gevoerd met dat familielid en wist niets beters te bedenken dan zeggen dat suicide altijd nog kon, terugkeren niet. Voelde me zo machteloos en bang juist het verkeerde te zeggen of doen.

Daarom mijn vraag, wat zou jou helpen op zo'n moment?

In mijn ervaring zijn er grofweg 3 vormen van suïcide.

De eerste vorm is 'ik wil DIT leven niet meer'. Dan is het belangrijk dat er gekeken wordt wat je wil veranderen en of dat kan, en zo ja hoe.

De tweede vorm is suïcide gedreven door psychose: iemand die van de stemmen in zn hoofd voor de trein moet stappen of door de hallucinaties denkt dat hij kan vliegen. Deze mensen hebben medicijnen, therapie en vaak rust, reinheid en regelmaat nodig.

De derde vorm is 'ik wil HET leven niet meer'. Dit zijn mensen die letterlijk levensmoe zijn, of die dermate lijden aan het leven of hun aandoening dat ze niet meer verder kunnen/willen. Deze mensen hebben vaak al een lange ggz-geschiedenis achter de rug, veelal niet-behandelbaar ziek of hebben alle mogelijke behandelingen al gehad, zonder daar echt iets mee op te schieten. Bot gezegd: deze mensen kun je niet helpen als in 'redden'. Deze mensen help je door ze de weg te wijzen naar een humane manier om te sterven.

Celaena_Aelin schreef: ↑

07-03-2018 21:17

In mijn ervaring zijn er grofweg 3 vormen van suïcide.

De eerste vorm is 'ik wil DIT leven niet meer'. Dan is het belangrijk dat er gekeken wordt wat je wil veranderen en of dat kan, en zo ja hoe.

De tweede vorm is suïcide gedreven door psychose: iemand die van de stemmen in zn hoofd voor de trein moet stappen of door de hallucinaties denkt dat hij kan vliegen. Deze mensen hebben medicijnen, therapie en vaak rust, reinheid en regelmaat nodig.

De derde vorm is 'ik wil HET leven niet meer'. Dit zijn mensen die letterlijk levensmoe zijn, of die dermate lijden aan het leven of hun aandoening dat ze niet meer verder kunnen/willen. Deze mensen hebben vaak al een lange ggz-geschiedenis achter de rug, veelal niet-behandelbaar ziek of hebben alle mogelijke behandelingen al gehad, zonder daar echt iets mee op te schieten. Bot gezegd: deze mensen kun je niet helpen als in 'redden'. Deze mensen help je door ze de weg te wijzen naar een humane manier om te sterven.

Dankjewel! Hier heb ik echt wat aan, degene waar ik me zorgen over maak valt in de eerste vorm die je noemt.

Dat maakt het ietsje makkelijker, het is niet iemand met een drankprobleem maar vaak, nee altijd is er wel gedronken in zo'n bui. Dat maakt me juist bang omdat alcohol remmen wegneemt en diegene ver van me af woont. Op de 7e verdieping van een flat
In een opwelling springen en het is te laat..

Mocht het nog een keer gebeuren -die persoon heeft inmiddels proffesionele hulp gelukkig maar toch- weet ik iets beter wat ik kan zeggen en vooral wat niet.
Overhalen om het nog even uit te stellen hielp inderdaad wel. Met als argument: geef me nou de kans om i.i.g. te bekijken of er een oplossing is, suicide kan altijd nog. Ik hoop nooit meer zo'n gesprek te hoeven voeren.. laten we het hopen. Heel verhelderend hoe je het uitlegt, tnx!

Koffiehagedis schreef: ↑

07-03-2018 20:07

Als iemand ècht dood wil, alles aangrijpt en niet terugschrikt voor nare of omslachtige methoden (ja, dat gebeurt helaas) lukt dat ze ook op een gesloten afdeling. Ja, op iedere afdeling gebeurt dat helaas zo nu en dan en daar is echt niet altijd iets aan te doen, en daar speelt nalatigheid echt vaak geen rol in. Je inspectie-opmerking is over de schreef wat mij betreft en geeft aan dat je geen persoonlijke ervaring met de doelgroep noch setting hebt in professionele context.

Jawel hoor, heb in de ggz gewerkt en werk er regelmatig mee samen.
Mw Theelepel deed het voorkomen alsof een opname geen enkele zin heeft als iemand suïcidaal is. In het grootste deel van de gevallen heeft het wél zin, en is de crisisdienst er om de crisis te bezweren, bijvoorbeeld d.m.v. een crisisopname.
Dat er suicides plaatsvinden ook in een opname setting, dat weet ik ook wel. Als het góed is, zijn dat uitzonderingsgevallen. En het betekent niet dat je dat als argument moet gebruiken om suïcidale patiënten dan maar niet op te nemen: 'als ze willen, lukt het daar toch ook wel'. Ja zeker, maar je kan in elk geval eerst proberen de patiënt te stabiliseren, en dat lukt in de meeste gevallen ook.

Duidelijk zo?

Mieremuis schreef: ↑

07-03-2018 22:07

Jawel hoor, heb in de ggz gewerkt en werk er regelmatig mee samen.
Mw Theelepel deed het voorkomen alsof een opname geen enkele zin heeft als iemand suïcidaal is. In het grootste deel van de gevallen heeft het wél zin, en is de crisisdienst er om de crisis te bezweren, bijvoorbeeld d.m.v. een crisisopname.
Dat er suicides plaatsvinden ook in een opname setting, dat weet ik ook wel. Als het góed is, zijn dat uitzonderingsgevallen. En het betekent niet dat je dat als argument moet gebruiken om suïcidale patiënten dan maar niet op te nemen: 'als ze willen, lukt het daar toch ook wel'. Ja zeker, maar je kan in elk geval eerst proberen de patiënt te stabiliseren, en dat lukt in de meeste gevallen ook.

Duidelijk zo?

Ik denk dat je nog eens goed de post van MwTheelepel moet lezen..
Zij deed het helemaal niet voorkomen alsof een opname geen enkele zin heeft. Dat is hoe jij het leest, maar zeker niet hoe het er staat.

Duidelijk zo?

Mieremuis schreef: ↑

07-03-2018 22:07

Mw Theelepel deed het voorkomen alsof een opname geen enkele zin heeft als iemand suïcidaal is.

Zo heb JIJ het gelezen, ik haal dat er totaal niet uit.