Psyche
alle pijlers
Getuige zelfdoding en woonomgeving
maandag 9 april 2018 om 11:22
Ik vind het niet heel makkelijk hier iets over te schrijven in het kort en zo onherkenbaar als lukt. Maar ik doe mijn best. Neem mij niet kwalijk als het verwarrend is.
Ikzelf kamp in periodes met depressie-achtige klachten. Het ging al een tijdje wel aardig, zeg maar.
In december is er tijdens mijn ochtendwandeling een jongen voor de trein gesprongen op een metertje of 10 afstand van mij en mijn hond.
Leven ging door, donkere dagen gingen voorbij.
Tot begin maart er voor mijn neus iemand van de flat tegenover mij springt en ik wederom als eerste getuige aanwezig was bij deze stervende persoon.
Beide gebeurtenissen vonden plaats in de nabije omgeving van mijn huis waar ik mij al heel erg lang door omstandigheden niet prettig voel. (veel lawaai, veel verloop, veel mensen met begeleiding, veel ex-gedetineerden, veel mensen met zware psychische problemen)
Ik merk dat ik vage klachten begin te krijgen zoals extreem op mijn hoede zijn, heel erg met mijn omgeving bezig zijn, opgejaagd voelen. Ik kan het niet zo goed uitleggen maar ik ben hier heel erg onrustig door geworden. Slaap een uurtje of 4 per nacht. Ook de zomermaanden betekent veel onrust in deze omgeving, dronken mensen, mensen die door drank hun medicatie niet nemen, veel geschreeuw op straat.
Ik heb via mijn HA het advies gekregen urgentie aan te vragen voor een ander huis en deze wil mij ook helpen.
Alleen ik zie overal tegen een berg op, ben bang dat de WvB mij niet serieus neemt.
Heel eerlijk gezegd ben ik inmiddels gewoon een heel bangig persoon en ik herken mijzelf daar niet in.
Ik weet even niet waar te beginnen. Hoe zouden jullie de boel weer op gang krijgen?
Ikzelf kamp in periodes met depressie-achtige klachten. Het ging al een tijdje wel aardig, zeg maar.
In december is er tijdens mijn ochtendwandeling een jongen voor de trein gesprongen op een metertje of 10 afstand van mij en mijn hond.
Leven ging door, donkere dagen gingen voorbij.
Tot begin maart er voor mijn neus iemand van de flat tegenover mij springt en ik wederom als eerste getuige aanwezig was bij deze stervende persoon.
Beide gebeurtenissen vonden plaats in de nabije omgeving van mijn huis waar ik mij al heel erg lang door omstandigheden niet prettig voel. (veel lawaai, veel verloop, veel mensen met begeleiding, veel ex-gedetineerden, veel mensen met zware psychische problemen)
Ik merk dat ik vage klachten begin te krijgen zoals extreem op mijn hoede zijn, heel erg met mijn omgeving bezig zijn, opgejaagd voelen. Ik kan het niet zo goed uitleggen maar ik ben hier heel erg onrustig door geworden. Slaap een uurtje of 4 per nacht. Ook de zomermaanden betekent veel onrust in deze omgeving, dronken mensen, mensen die door drank hun medicatie niet nemen, veel geschreeuw op straat.
Ik heb via mijn HA het advies gekregen urgentie aan te vragen voor een ander huis en deze wil mij ook helpen.
Alleen ik zie overal tegen een berg op, ben bang dat de WvB mij niet serieus neemt.
Heel eerlijk gezegd ben ik inmiddels gewoon een heel bangig persoon en ik herken mijzelf daar niet in.
Ik weet even niet waar te beginnen. Hoe zouden jullie de boel weer op gang krijgen?
maandag 9 april 2018 om 11:28
Wat naar zeg! Lijkt me vreselijk om 2x getuige te zijn van zoiets ergs!
Kun je er met iemand over praten? Dat lijkt me wel belangrijk.
Goed van je dat je naar de huisarts bent gegaan.
Ik zou zijn of haar hulp met beide handen aan nemen en hem haar laten helpen met de urgentieverklaring. Wie niet waagt wie niet wint toch? En anders hebben jullie misschien lotingwoningen? Dan kun je zomaar een stuk sneller aan een nieuwe woonplek komen.
Heel veel succes!
Kun je er met iemand over praten? Dat lijkt me wel belangrijk.
Goed van je dat je naar de huisarts bent gegaan.
Ik zou zijn of haar hulp met beide handen aan nemen en hem haar laten helpen met de urgentieverklaring. Wie niet waagt wie niet wint toch? En anders hebben jullie misschien lotingwoningen? Dan kun je zomaar een stuk sneller aan een nieuwe woonplek komen.
Heel veel succes!
maandag 9 april 2018 om 11:29
Ik snap heel goed dat je je zo voelt.
Het is echt niet niks als je dit allemaal voor je ogen ziet gebeuren, en daarbij alle overlast.Het lijkt me een vreselijke plek om te wonen als ik het zo lees.
Ik zou zeker die urgentie proberen misschien lukt het en als je eenmaal ergens anders woon, kan je tot rust komen.
En ondertussen je hart blijven luchten bij iemand.Dit is niet iets om zelf mee rond te blijven lopen.
Veel sterkte!
Het is echt niet niks als je dit allemaal voor je ogen ziet gebeuren, en daarbij alle overlast.Het lijkt me een vreselijke plek om te wonen als ik het zo lees.
Ik zou zeker die urgentie proberen misschien lukt het en als je eenmaal ergens anders woon, kan je tot rust komen.
En ondertussen je hart blijven luchten bij iemand.Dit is niet iets om zelf mee rond te blijven lopen.
Veel sterkte!
maandag 9 april 2018 om 11:35
Dat lijkt mij ook gewoon verschrikkelijk om mee te maken. En je huisarts neemt je serieus dus waarom zou de woningbouw dat ook niet gewoon doen? Of ze ook daadwerkelijk urgentie kunnen geven is weer een andere vraag, maar dat iemand graag weg wil uit deze omgeving zal niemand een vreemd verzoek van je vinden.
Wat ik een beetje mis in je verhaal is of je naast je huisarts zelf ook geen verdere hulp hebt. Misschien is zelf hulp zoeken de eerste goede stap. Echt, ik snap je wel hoor als je daar nog liever gisteren als vandaag weg zou willen.
Sterkte TO!!
Wat ik een beetje mis in je verhaal is of je naast je huisarts zelf ook geen verdere hulp hebt. Misschien is zelf hulp zoeken de eerste goede stap. Echt, ik snap je wel hoor als je daar nog liever gisteren als vandaag weg zou willen.
Sterkte TO!!
maandag 9 april 2018 om 11:37
Wat naar zeg! Heel heftig en dan ook nog twee keer achter elkaar. Geen wonder dat je daar last van hebt. Ik wil je adviseren terug naar de huisarts te gaan en je te laten doorverwijzen om hulp te krijgen. Wat jij beschrijft qua klachten (op je hoeden zijn, slecht slapen) kan passen bij post traumatische stress en daar zijn goede behandelingen voor. Dat zou ik naast de urgente in gang zetten, als je echt onder behandeling bent kan dat soms ook helpen bij urgentie trouwens.
Difficulty is inevitable, drama is a choice.
maandag 9 april 2018 om 11:51
Wat vreselijk om zoiets 2x in korte tijd mee moet maken. Ik hoop dat ik zoiets zelf nooit mee maak. En daar bovenop dan ook nog de problemen in je wijk.
Heb je al hulp gezocht via slachtofferhulp of iets dergelijks want ik denk dat je wel wat hulp kunt gebruiken. Vind het ook helemaal niet raar of gek dat je je zo voelt, vind het eerder knap dat je je zo lang staande hebt weten te houden zonder hulp.
Heb je al hulp gezocht via slachtofferhulp of iets dergelijks want ik denk dat je wel wat hulp kunt gebruiken. Vind het ook helemaal niet raar of gek dat je je zo voelt, vind het eerder knap dat je je zo lang staande hebt weten te houden zonder hulp.
maandag 9 april 2018 om 11:53
Toen ik ooit iemand had gevonden die van de flat was gesprongen kreeg ik van de politie aangeboden dat ik naar slachtofferhulp kon gaan. Ik ben toen gebeld door iemand van slachtofferhulp om te kijken of ik verder nog hulp nodig had. Gelukkig had ik er niet zo heel veel last van.
Bel even met hun (of met de politie als die jou moet doorverwijzen) en kijk of zij jou kunnen begeleiden.
Succes, het is allemaal wel veel narigheid zo!
Bel even met hun (of met de politie als die jou moet doorverwijzen) en kijk of zij jou kunnen begeleiden.
Succes, het is allemaal wel veel narigheid zo!
maandag 9 april 2018 om 12:08
Neem even contact op met maatschappelijk werk. Die kunnen je ook helpen met de woningbouw. Dan hoef je het niet allemaal alleen te doen. 
En ga praten met iemand. Het is meer dan logisch dat jij hier last van hebt. Geen enkel persoon legt dit even naast zich neer. Ik heb in mijn professionele leven al veel suïcides meegemaakt en dat raakt. Iedere keer weer opnieuw. Dan werkt het om erover te praten. Er zijn vaak ook wel lotgenoten groepen waar je kunt aansluiten. Dan kun je erover praten met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Sterkte
dit is echt heel rot.
En ga praten met iemand. Het is meer dan logisch dat jij hier last van hebt. Geen enkel persoon legt dit even naast zich neer. Ik heb in mijn professionele leven al veel suïcides meegemaakt en dat raakt. Iedere keer weer opnieuw. Dan werkt het om erover te praten. Er zijn vaak ook wel lotgenoten groepen waar je kunt aansluiten. Dan kun je erover praten met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Sterkte
dit is echt heel rot.
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
maandag 9 april 2018 om 12:10
Dank voor de reacties..
Ik voel mij gewoon heen en weer geslingerd tussen gevoelens van falen (ik zeg; wat ben je toch een watje!) en mensen die oprecht zeggen; doe rustig aan. Ik ben al best een tijdje aan het aanklooien met werk, gezondheid, huisvesting. Er komt geen eind aan en ik voel mij ook vaak schuldig etc.
De HA heeft inmiddels verwezen naar een Eerste Lijns Psych en ook de WvB heeft daarvan bericht.
Ik heb wel goede gesprekken met mijn wijkagent en Slo hulp gehad, gelukkig.
Ik voel mij gewoon heen en weer geslingerd tussen gevoelens van falen (ik zeg; wat ben je toch een watje!) en mensen die oprecht zeggen; doe rustig aan. Ik ben al best een tijdje aan het aanklooien met werk, gezondheid, huisvesting. Er komt geen eind aan en ik voel mij ook vaak schuldig etc.
De HA heeft inmiddels verwezen naar een Eerste Lijns Psych en ook de WvB heeft daarvan bericht.
Ik heb wel goede gesprekken met mijn wijkagent en Slo hulp gehad, gelukkig.
maandag 9 april 2018 om 12:28
De huisarts wil meewerken aan urgentie. Die maakt die beslissing helemaal niet. Dat is aan de woningbouw.
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
maandag 9 april 2018 om 13:17
Voorop gesteld;
Jij bent zeker geen watje! Als ik het goed heb gelezen ging jij er juist op af, nadat die persoon was gesprongen? Menigeen rent eerder weg, belt de politie, maar gaat er niet daadkrachtig naartoe.
Je bent er niet voor opgeleid, getraind en al helemaal was je niet voorbereid op deze twee situaties. Uit het niets wordt je ermee geconfronteerd. Dat is echt niet niets!
Stop met schuldig voelen. Je kan er zomaar een licht trauma aan over hebben gehouden. Niet wegwuiven. Jezelf helpen is het beste om te doen.
Jij bent zeker geen watje! Als ik het goed heb gelezen ging jij er juist op af, nadat die persoon was gesprongen? Menigeen rent eerder weg, belt de politie, maar gaat er niet daadkrachtig naartoe.
Je bent er niet voor opgeleid, getraind en al helemaal was je niet voorbereid op deze twee situaties. Uit het niets wordt je ermee geconfronteerd. Dat is echt niet niets!
Stop met schuldig voelen. Je kan er zomaar een licht trauma aan over hebben gehouden. Niet wegwuiven. Jezelf helpen is het beste om te doen.
