Psyche
alle pijlers
De bom is gebarsten...
donderdag 21 juni 2018 om 11:27
Tijdens m'n zwangerschap merkte ik het al.... wat voel ik me down en somber...
Na een heftige bevalling werden die gevoelens alleen maar sterker, ipv de roze wolk, hingen er complete donderwolken boven m'n hoofd...
Waar kwam dit in godsnaam vandaan??
We hadden er zoveel moeite voor gedaan om dit mooie kindje te krijgen!
Ik ben in totale ontkenning geslagen...
Dat is immers de makkelijke weg,dacht Ik, het komt vanzelf wel goed...
De grootste fout die ik heb gemaakt, besef ik nu, 3 jaar lang heb ik ontkend, genegeerd , en alles op mn man afgereageert... Ik was moe, zo ontzettend moe...
Vorige week is de bom gebarsten!
Er spelen 100 dingen op dit moment in ons leven, ik kan het niet meer aan..
Hij is vertrokken naar zn ouders,Ik hier alleen achterblijvend met die kleine..
Ik ben naar de huisarts geweest, en nu kom ik in die molen... lichamelijk wil hij alles uitsluiten, dus bloed is in onderzoek.
Wachtend op het eerste bezoek bij de psycholoog, besef ik nu wel dat het of een burn-out Is, of een postnatale depressie...
Ik zou graag in contact komenmet mensen die zich herkennen in mijn verhaal, en misschien kunnen we onze 'ellende' samen delen..
Na een heftige bevalling werden die gevoelens alleen maar sterker, ipv de roze wolk, hingen er complete donderwolken boven m'n hoofd...
Waar kwam dit in godsnaam vandaan??
We hadden er zoveel moeite voor gedaan om dit mooie kindje te krijgen!
Ik ben in totale ontkenning geslagen...
Dat is immers de makkelijke weg,dacht Ik, het komt vanzelf wel goed...
De grootste fout die ik heb gemaakt, besef ik nu, 3 jaar lang heb ik ontkend, genegeerd , en alles op mn man afgereageert... Ik was moe, zo ontzettend moe...
Vorige week is de bom gebarsten!
Er spelen 100 dingen op dit moment in ons leven, ik kan het niet meer aan..
Hij is vertrokken naar zn ouders,Ik hier alleen achterblijvend met die kleine..
Ik ben naar de huisarts geweest, en nu kom ik in die molen... lichamelijk wil hij alles uitsluiten, dus bloed is in onderzoek.
Wachtend op het eerste bezoek bij de psycholoog, besef ik nu wel dat het of een burn-out Is, of een postnatale depressie...
Ik zou graag in contact komenmet mensen die zich herkennen in mijn verhaal, en misschien kunnen we onze 'ellende' samen delen..
donderdag 21 juni 2018 om 11:33
Hoi,
ik herken zeker een gedeelte van je verhaal, ik ben 8.5 maand geleden moeder geworden, ook veel moeite gedaan om zwanger te worden, vervolgens geen fijne zwangerschap gehad en een heftige bevalling, en vanaf begin geen roze wolk gezien, dacht altijd maar dat het er bij hoorde, ik hou altijd alles voor mezelf dus geef niet aan dat ik niet lekker in mijn vel zit. mijn man helpt wel zoveel als hij kan dus hebben verder samen geen problemen.
bij mij zijn ze nu ook aan het kijken of het een pd is. heb je mensen om je heen die je kunnen helpen?
ik herken zeker een gedeelte van je verhaal, ik ben 8.5 maand geleden moeder geworden, ook veel moeite gedaan om zwanger te worden, vervolgens geen fijne zwangerschap gehad en een heftige bevalling, en vanaf begin geen roze wolk gezien, dacht altijd maar dat het er bij hoorde, ik hou altijd alles voor mezelf dus geef niet aan dat ik niet lekker in mijn vel zit. mijn man helpt wel zoveel als hij kan dus hebben verder samen geen problemen.
bij mij zijn ze nu ook aan het kijken of het een pd is. heb je mensen om je heen die je kunnen helpen?
donderdag 21 juni 2018 om 11:44
Jeetje wat een heftig verhaal... Ik denk dat je zelf al de juiste stap hebt genomen en ik hoop dat je partner inziet dat jij er zelf (deels?) niks aan kon doen.. Jij kiest er ook niet voor om je zo te voelen. Ik hoop dat je mensen vindt waarmee je ervaringen kunt uitwisselen. Je bent echt niet alleen!!
Ik wil je in ieder geval heel veel succes en sterkte wensen, dikke knuffel!!
Ik wil je in ieder geval heel veel succes en sterkte wensen, dikke knuffel!!
donderdag 21 juni 2018 om 11:45
Nooit heb ik er 1 woord over gesproken...
Als je het al voor jezelf ontkent, kan je het ook niet uitspreken naar een ander..
Nu heb ik er zoveel mee verziekt, dat ik niet anders kon...
We hebben wel contact omwille van die kleine, verder wil ie het even laten.
Ik stel me voor mijn doen echt kwetsbaar op, hij kan mij niet steunen op dit moment zegt ie...
Ook hij heeft het laten gebeuren, alle discussies ontweken.. En nee, ik leg de schuld niet bij hem, maar wat begrip zou prettig zijn..
Als je het al voor jezelf ontkent, kan je het ook niet uitspreken naar een ander..
Nu heb ik er zoveel mee verziekt, dat ik niet anders kon...
We hebben wel contact omwille van die kleine, verder wil ie het even laten.
Ik stel me voor mijn doen echt kwetsbaar op, hij kan mij niet steunen op dit moment zegt ie...
Ook hij heeft het laten gebeuren, alle discussies ontweken.. En nee, ik leg de schuld niet bij hem, maar wat begrip zou prettig zijn..
donderdag 21 juni 2018 om 11:50
het is inderdaad vervelend als je partner niet achter je staat en je niet ondersteund, ik heb wel eens therapie gehad waarbij mijn man mee is geweest zodat iemand anders uit kon leggen hoe iemand zich voelt. en konden er ook tips gegeven worden over hoe je het beste ondersteund kon worden. is er iemand anders die je helpt?
donderdag 21 juni 2018 om 12:02
donderdag 21 juni 2018 om 13:43
Heb je wel eens aan je partner gevraagd hoe het voor hem was / is? Waarschijnlijk zit hij ook tot over zijn oren in de ellende en dat hij vanuit wanhoop niet meer weet hoe er uit te komen. Dat hij naar zijn ouders gegaan is, het geeft aan dat hij ook rust en ruimte nodig heeft.
TO, ben jij in staat om naar jezelf te kijken, wat vraag (vroeg) je van je man en kon hij hierin voorzien? Bied (bood) jij genoeg aan je partner om in zijn behoefte te voorzien? Voelde je partner zich wel gehoord?
Kan het niet zo zijn dat jij veel vraag en/of veel verwacht van je partner zonder dat hij daar aan kan voldoen? Dat deze 'bom' zoals jij het noemde voor hem de druppel was?
En als er al zoveel speelt, waarom dan een kind? Was het dan niet verstandiger geweest om eerst schoon schip te maken en te werken aan een stabiele relatie voordat je ueberhaupt maar denkt aan een baby?
Er zijn een aantal goede adviezen gegeven, doe er wat mee. Heb alleen medelijden met je kind.
TO, ben jij in staat om naar jezelf te kijken, wat vraag (vroeg) je van je man en kon hij hierin voorzien? Bied (bood) jij genoeg aan je partner om in zijn behoefte te voorzien? Voelde je partner zich wel gehoord?
Kan het niet zo zijn dat jij veel vraag en/of veel verwacht van je partner zonder dat hij daar aan kan voldoen? Dat deze 'bom' zoals jij het noemde voor hem de druppel was?
En als er al zoveel speelt, waarom dan een kind? Was het dan niet verstandiger geweest om eerst schoon schip te maken en te werken aan een stabiele relatie voordat je ueberhaupt maar denkt aan een baby?
Er zijn een aantal goede adviezen gegeven, doe er wat mee. Heb alleen medelijden met je kind.
