Kinderen
alle pijlers
Manier van opvoeden
vrijdag 17 augustus 2018 om 21:48
Hallo
Mijn zoon 7 jaar is iemand die veel dingen eng vind. Hij heeft erg last van verlatingsangst gehad en vind nieuwe dingen ook erg spannend.
Nieuwe dingen zijn a ltijd spannend maar meestal vind mijn zoon het zo eng dat hij echt niet durft. Eerste keer school zwemles sport spelen kinderfeestje. Echt alle dingen waren drama om hem zover te krijgen.
Uiteindelijk vind hij al die dingen erg leuk. Na een tijdje beseft hij dan hoe super leuk het is maar tot dat moment gaat veel tijd overheen.
Ook vandaag hadden we weer een nieuw iets, hij vond het heel erg spannend. Zo spannend dat hij weer niet durfde. Ik wist dat hij het leuk zou vinden dus wou niet snel toegeven aan zijn ik wil niet.
Helaas was mijn moeder hierbij en kreeg ik vanuit haar alleen maar commentaar dat ik te hard was. Dwingen helpt niet maar ik wou hem deze eenmalige kanszo graag geven. Ik zei tegen hem je bent straks de enige die niet is gegaan. Daarop zei mijn moeder dat ik hem vernederde. Dat deed ik niet, ik wou hem overhalen .
Na een paar keer commentaar was ik dat zat, kreeg ik ruzie met haar. Mijn zoontje nog meer overstuur.
Ik ben echt van stuk gebracht. Ben ik echt te hard? Ik heb hem wel harder toe gesproken maar ik wou hem over die drempel trekken. Hij durft veel dingen niet maar na proberen vind hij het dan leuk.
Ik twijfel nu heel erg aan mezelf.
Waarom zegt ze zulke dingen?
Vooral dat vernederen?
Ik ben zijn moeder en zij moet zich er niet mee bemoeien maar pff doet echt pijn wat ze zei.
Hebben jullie ook weleens zoiets?
Hoe gaan jullie om met zulke kritiek?
Mijn zoon 7 jaar is iemand die veel dingen eng vind. Hij heeft erg last van verlatingsangst gehad en vind nieuwe dingen ook erg spannend.
Nieuwe dingen zijn a ltijd spannend maar meestal vind mijn zoon het zo eng dat hij echt niet durft. Eerste keer school zwemles sport spelen kinderfeestje. Echt alle dingen waren drama om hem zover te krijgen.
Uiteindelijk vind hij al die dingen erg leuk. Na een tijdje beseft hij dan hoe super leuk het is maar tot dat moment gaat veel tijd overheen.
Ook vandaag hadden we weer een nieuw iets, hij vond het heel erg spannend. Zo spannend dat hij weer niet durfde. Ik wist dat hij het leuk zou vinden dus wou niet snel toegeven aan zijn ik wil niet.
Helaas was mijn moeder hierbij en kreeg ik vanuit haar alleen maar commentaar dat ik te hard was. Dwingen helpt niet maar ik wou hem deze eenmalige kanszo graag geven. Ik zei tegen hem je bent straks de enige die niet is gegaan. Daarop zei mijn moeder dat ik hem vernederde. Dat deed ik niet, ik wou hem overhalen .
Na een paar keer commentaar was ik dat zat, kreeg ik ruzie met haar. Mijn zoontje nog meer overstuur.
Ik ben echt van stuk gebracht. Ben ik echt te hard? Ik heb hem wel harder toe gesproken maar ik wou hem over die drempel trekken. Hij durft veel dingen niet maar na proberen vind hij het dan leuk.
Ik twijfel nu heel erg aan mezelf.
Waarom zegt ze zulke dingen?
Vooral dat vernederen?
Ik ben zijn moeder en zij moet zich er niet mee bemoeien maar pff doet echt pijn wat ze zei.
Hebben jullie ook weleens zoiets?
Hoe gaan jullie om met zulke kritiek?
vrijdag 17 augustus 2018 om 23:23
Het gedrag herken ik deels (van jouw zoontje), ik heb echter geen mensen die dusdanig nabij staan dat ze commentaar leveren op mijn acties in bijzijn van mijn zoon. Mijn moeder spaart zulke dingen op en geeft dat telefonisch door in ellenlange monologen 
. En dan zeg ik steevast: “Da’s jouw visie mam, ik doe het op mijn manier”.
Mijn moeder had vroeger de bijnaam the iron lady. Met betrekking tot de kleinkinderen lijkt ze wel gesmolten te zijn. Toch zal mijn zoon (goede band met alle grootouders, daar niet van) nooit of te nimmer naar mijn moeder rennen voor een Roosviceemomentje (“Komt wel goed jongen”) maar naar mijn schoonmoeder. Mijn moeder wordt ingeschakeld door hem als hem ‘onrecht’ is aangedaan en hij per direct een advocaat/uitsmijter/excuusvolwassene nodig heeft in situaties waarvan ik denk dat hij het zelf kan oplossen/consequenties moet ondergaan. Daar wil mijn moeder niet aan, ze ziet zichzelf liever als een oma uit een sprookjesboek. En voor haar doen is ze ook echt zo soft als gesmolten boter richting kleinkinderen.
Qua kritiek aantrekken: soms wel, soms niet. Ligt eraan wat er gezegd is. Soms hebben buitenstaanders een heel andere kijk waardoor ik denk ‘Het is allicht het proberen waard’. Maar ik krijg eigenlijk (als ik al kritiek krijg) terug dat ik een soort dweil ben. Mensen die dichterbij staan van mijn eigen generatie (zus, schoonzus, vriendinnen) pakken de zaken vaak in dezelfde stijl aan dus die leveren niet echt kritiek.
. En dan zeg ik steevast: “Da’s jouw visie mam, ik doe het op mijn manier”. Mijn moeder had vroeger de bijnaam the iron lady. Met betrekking tot de kleinkinderen lijkt ze wel gesmolten te zijn. Toch zal mijn zoon (goede band met alle grootouders, daar niet van) nooit of te nimmer naar mijn moeder rennen voor een Roosviceemomentje (“Komt wel goed jongen”) maar naar mijn schoonmoeder. Mijn moeder wordt ingeschakeld door hem als hem ‘onrecht’ is aangedaan en hij per direct een advocaat/uitsmijter/excuusvolwassene nodig heeft in situaties waarvan ik denk dat hij het zelf kan oplossen/consequenties moet ondergaan. Daar wil mijn moeder niet aan, ze ziet zichzelf liever als een oma uit een sprookjesboek. En voor haar doen is ze ook echt zo soft als gesmolten boter richting kleinkinderen.
Qua kritiek aantrekken: soms wel, soms niet. Ligt eraan wat er gezegd is. Soms hebben buitenstaanders een heel andere kijk waardoor ik denk ‘Het is allicht het proberen waard’. Maar ik krijg eigenlijk (als ik al kritiek krijg) terug dat ik een soort dweil ben. Mensen die dichterbij staan van mijn eigen generatie (zus, schoonzus, vriendinnen) pakken de zaken vaak in dezelfde stijl aan dus die leveren niet echt kritiek.
vrijdag 17 augustus 2018 om 23:39
Ik heb naderhand met mijn zoon uiteraard gesproken, sorry gezegd, uitgelegd, en goed geknuffeld.
vrijdag 17 augustus 2018 om 23:44
Je hebt het goed gedaan.
Je moeder had haar mond moeten houden.
Ik ga ervan uit dat je niet hebt gezegd dat hij een stomme sukkel is die niks kan als hij het niet zou doen.
Dat is vernederen.
Streng toespreken om hem over de drempel te trekken is iets heel anders.
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden en sommige kinderen hebben gewoon een zetje nodig.
Ik heb mijn kind ook een keer huilend in de zweefmolen gezet omdat ze niet wou. Uiteindelijk vond ze het heel erg leuk. Dus je bent niet de enige die wel eens een zetje geeft.
Je moeder had haar mond moeten houden.
Ik ga ervan uit dat je niet hebt gezegd dat hij een stomme sukkel is die niks kan als hij het niet zou doen.
Dat is vernederen.
Streng toespreken om hem over de drempel te trekken is iets heel anders.
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden en sommige kinderen hebben gewoon een zetje nodig.
Ik heb mijn kind ook een keer huilend in de zweefmolen gezet omdat ze niet wou. Uiteindelijk vond ze het heel erg leuk. Dus je bent niet de enige die wel eens een zetje geeft.
anoniem_178327 wijzigde dit bericht op 17-08-2018 23:46
19.82% gewijzigd
vrijdag 17 augustus 2018 om 23:44
lemoos2 schreef: ↑17-08-2018 23:23Het gedrag herken ik deels (van jouw zoontje), ik heb echter geen mensen die dusdanig nabij staan dat ze commentaar leveren op mijn acties in bijzijn van mijn zoon. Mijn moeder spaart zulke dingen op en geeft dat telefonisch door in ellenlange monologen
Mijn moeder had vroeger de bijnaam the iron lady. Met betrekking tot de kleinkinderen lijkt ze wel gesmolten te zijn. Toch zal mijn zoon (goede band met alle grootouders, daar niet van) nooit of te nimmer naar mijn moeder rennen voor een Roosviceemomentje (“Komt wel goed jongen”) maar naar mijn schoonmoeder. Mijn moeder wordt ingeschakeld door hem als hem ‘onrecht’ is aangedaan en hij per direct een advocaat/uitsmijter/excuusvolwassene nodig heeft in situaties waarvan ik denk dat hij het zelf kan oplossen/consequenties moet ondergaan. Daar wil mijn moeder niet aan, ze ziet zichzelf liever als een oma uit een sprookjesboek. En voor haar doen is ze ook echt zo soft als gesmolten boter richting kleinkinderen.
Qua kritiek aantrekken: soms wel, soms niet. Ligt eraan wat er gezegd is. Soms hebben buitenstaanders een heel andere kijk waardoor ik denk ‘Het is allicht het proberen waard’. Maar ik krijg eigenlijk (als ik al kritiek krijg) terug dat ik een soort dweil ben. Mensen die dichterbij staan van mijn eigen generatie (zus, schoonzus, vriendinnen) pakken de zaken vaak in dezelfde stijl aan dus die leveren niet echt kritiek.
Bedankt voor jouw ervaring te delen.
Ik heb indd ook geen kritiek van mensen uit dezelfde generatie.
Mijn moeder is ook erg soft en dat mag als oma zijnde ook. Maar bemoeien met mijn manier van opvoeden vind ik dan echt niet leuk.
Ik heb altijd een goeie band met haar en mijn zoon ook dus vandaar dat ik erg mee zit, zoiets is nooit eerder gebeurt.
vrijdag 17 augustus 2018 om 23:45
Ruzie maken over een onzeker kind, waar hij bijstaat, vind ik ook echt naar en niet goed.
Verder herken ik het eng vinden wel, bij ons kind werkte het soms om er rustig over te praten en hem ‘aan te moedigen’ ’, Dan had hij op den duur vertrouwen genoeg en er zelfs zin in. In andere gevallen hebben we het niet geforceerd, spelen bij andere kinderen of kinderfeestjes dat hoefde hij echt niet van ons, als hij dat niet wilde. Uiteindelijk is het goed gekomen, hij durft nu alles en spelen/feestjes zijn favoriet. Ik zou kijken naar jouw kind en niet al te veel forceren. Het komt meestal van zelf goed.
Verder herken ik het eng vinden wel, bij ons kind werkte het soms om er rustig over te praten en hem ‘aan te moedigen’ ’, Dan had hij op den duur vertrouwen genoeg en er zelfs zin in. In andere gevallen hebben we het niet geforceerd, spelen bij andere kinderen of kinderfeestjes dat hoefde hij echt niet van ons, als hij dat niet wilde. Uiteindelijk is het goed gekomen, hij durft nu alles en spelen/feestjes zijn favoriet. Ik zou kijken naar jouw kind en niet al te veel forceren. Het komt meestal van zelf goed.
vrijdag 17 augustus 2018 om 23:47
Bedankt voor deze lieve woorden. Doet me erg goed.lis31 schreef: ↑17-08-2018 23:44Je hebt het goed gedaan.
Je moeder had haar mond moeten houden.
Ik ga ervan uit dat je niet hebt gezegd dat hij een stomme sukkel is die niks kan als hij het niet zou doen.
Dat is vernederen.
Streng toespreken om hem over de drempel te trekken is iets heel anders.
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden en sommige kinderen hebben gewoon een zetje nodig.
Nee heb dat soort dingen zeker niet gezegd. Hij heeft met sommige dingen een hogere drempel en daar wil ik hem met alle liefde overheen helpen.
Harder zijn helpt soms wel daarin.
vrijdag 17 augustus 2018 om 23:56
Hier had oudste dochter dat ook toen ze klein was met alles in de Efteling en ik wist zeker dat ze het leuk zou vinden, maar opa was erbij en die vond het zielig en dus ging ze nergens in. Terwijl ik wist dat ze alleen een zetje nodig had i.p.v. iemand die haar zenuwen bevestigde. Tot ik 1 keer voet bij stuk hield, toen zag hij pas hoe leuk ze het vond en vervolgens ging ze overal in. Je kent je eigen kind toch het beste.lis31 schreef: ↑17-08-2018 23:44Je hebt het goed gedaan.
Je moeder had haar mond moeten houden.
Ik ga ervan uit dat je niet hebt gezegd dat hij een stomme sukkel is die niks kan als hij het niet zou doen.
Dat is vernederen.
Streng toespreken om hem over de drempel te trekken is iets heel anders.
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden en sommige kinderen hebben gewoon een zetje nodig.
Ik heb mijn kind ook een keer huilend in de zweefmolen gezet omdat ze niet wou. Uiteindelijk vond ze het heel erg leuk. Dus je bent niet de enige die wel eens een zetje geeft.
vrijdag 17 augustus 2018 om 23:58
Je hebt het prima gedaan. Mijn oudste is ook echt overal bang voor. Zwembad/springkussen/glijbaan/schommel echt niks wilt hij tot ik hem er gewoon op zet. 5 seconden huilen en dan de tijd van zijn leven.
En ja ik heb er ook wel eens een discussie over gehad met zijn fysio. Als hij dan een oefening moest doen en het niet durfde, dikke krokodillentranen en dan hield zijn fysio altijd gelijk op en dan zei ik neee je moet hem een beetje pushen want thuis doet hij dit elke dag. Zij vond pushen niet goed maarja als je hem niet pusht doet hij nooit wat.
En ja ik heb er ook wel eens een discussie over gehad met zijn fysio. Als hij dan een oefening moest doen en het niet durfde, dikke krokodillentranen en dan hield zijn fysio altijd gelijk op en dan zei ik neee je moet hem een beetje pushen want thuis doet hij dit elke dag. Zij vond pushen niet goed maarja als je hem niet pusht doet hij nooit wat.
zaterdag 18 augustus 2018 om 00:01
Niet handig van je moeder om er ruzie over te gaan maken, maar ik vind jouw benadering (“dan ben je de enige die niet is geweest”) ook wel gek. Waarom zou je kind moeten doen wat de rest doet? Dat is toch geen reden om iets te doen? Ik heb ook een kind dat dingen vaak eng vindt, en bij hem werkt het wel om juist te benadrukken dat ik hem goed genoeg ken om te weten dat hij het eigenlijk wel graag zou willen (dat zeg ik dus alleen als dat ook echt zo is!), dat hij het echt kan en dat ik hem wel een handje wil helpen. Heel langzaam leert hij daar ook wel op vertrouwen.
zaterdag 18 augustus 2018 om 00:39
Niemand kan vanaf een computerscherm zeggen of je te hard bent of niet. Ouder-kindinteractie hangt aan elkaar van nuances en op een forum kan je totaal niet overbrengen hoe een situatie is geweest, alleen hoe jij een situatie ervaart en interpreteert door jouw eigen referentiekader.
Net als dat er niet één aanpak is om kinderen die dingen eng vinden te stimuleren iets te doen. Sommige kinderen hebben het nodig om een beetje gepusht te worden. Voor anderen werkt dit juist averechts (ook op het vormen van hun zelfbeeld) en hebben ze juist een 'zachtere aanpak' nodig. Bij anderen is het weer nodig dat ouders juist naar zichzelf kijken en aan hun eigen, persoonlijke dingen werken. En vaak is het een combinatie.
Maar wat in alle situaties geldt: ga nou niet zitten ruzie maken over een kind waar het kind bij is. Sorry achteraf is natuurlijk beter dan niks, maar heeft een kind niet zo veel aan. En als dit vaker voorkomt kan je grenzen gaan stellen aan je moeder wat betreft commentaar op jouw ouderschap. Als jij je goed voelt bij hoe jij het doet en haar inbreng niet als waardevol ervaart kan je op een gegeven moment natuurlijk aangeven dat je het niet wil horen en dat jij het op jouw manier doet.
Net als dat er niet één aanpak is om kinderen die dingen eng vinden te stimuleren iets te doen. Sommige kinderen hebben het nodig om een beetje gepusht te worden. Voor anderen werkt dit juist averechts (ook op het vormen van hun zelfbeeld) en hebben ze juist een 'zachtere aanpak' nodig. Bij anderen is het weer nodig dat ouders juist naar zichzelf kijken en aan hun eigen, persoonlijke dingen werken. En vaak is het een combinatie.
Maar wat in alle situaties geldt: ga nou niet zitten ruzie maken over een kind waar het kind bij is. Sorry achteraf is natuurlijk beter dan niks, maar heeft een kind niet zo veel aan. En als dit vaker voorkomt kan je grenzen gaan stellen aan je moeder wat betreft commentaar op jouw ouderschap. Als jij je goed voelt bij hoe jij het doet en haar inbreng niet als waardevol ervaart kan je op een gegeven moment natuurlijk aangeven dat je het niet wil horen en dat jij het op jouw manier doet.
zaterdag 18 augustus 2018 om 08:03
zaterdag 18 augustus 2018 om 09:12
Even hard zijn tegen je kind is prima, als mijn kinderen zich aan stellen voor iets wat gewoon niet eng is ben ik ook hard. Meestal helemaal niet nodig, maar ik vind het tenenkrommend om oeverloze gesprekken te voeren over helemaal niets.
Van een keer ruzie krijgt een kind overigens ook geen trauma hoor. Volwassenen hebben ook wel eens ruzie, praten het uit. Alles weer goed.
Omdat het nu om hem ging is het misschien niet zo handig. Bspreek zonder je zoon met je moeder dat ze haar mening mag hebben maar dat ze die niet moet ventileren terwijl zoon erbij staat.
Van een keer ruzie krijgt een kind overigens ook geen trauma hoor. Volwassenen hebben ook wel eens ruzie, praten het uit. Alles weer goed.
Omdat het nu om hem ging is het misschien niet zo handig. Bspreek zonder je zoon met je moeder dat ze haar mening mag hebben maar dat ze die niet moet ventileren terwijl zoon erbij staat.
