Overig
alle pijlers
Verdriet
donderdag 4 oktober 2018 om 18:59
Nu een jaar geleden is mijn lieve vader overleden , en 8 maanden daarna mijn lieve moeder.
Veel verdriet .
Maar nu is het ook nog zo dat mijn relatie in een crisis zit.
Mijn partner van wie zijn moeder 1,5 jaar is overleden zit momenteel behoorlijk in de knoop en spreekt uit dat hij het ook niet meer weet in onze relatie.
Nog meer verdriet en onrust .
Ik kan het bijna niet meer handelen het is gewoon te veel .
Ik heb last van paniekaanvallen .
Kortom help.
Veel verdriet .
Maar nu is het ook nog zo dat mijn relatie in een crisis zit.
Mijn partner van wie zijn moeder 1,5 jaar is overleden zit momenteel behoorlijk in de knoop en spreekt uit dat hij het ook niet meer weet in onze relatie.
Nog meer verdriet en onrust .
Ik kan het bijna niet meer handelen het is gewoon te veel .
Ik heb last van paniekaanvallen .
Kortom help.
vrijdag 12 oktober 2018 om 21:05
Tja hoe kun je me helpen, zoals je al zegt een knuffel een luisterend oor een beetje advies zo een beetje .Quaintrelle schreef: ↑04-10-2018 19:30Hoe kunnen we je helpen meid? Om te beginnen alvast een knuffel!
zaterdag 13 oktober 2018 om 14:57
Misschien valt het relationeel allemaal nog wel mee! Nog niet teveel paniek. Jullie hebben het laatste anderhalf jaar veel op jullie bord gekregen en is het samenleven daardoor wat moeilijker geworden. Omdat jullie allebei jullie verdriet meesleuren. En jullie er voor mekaar (misschien, misschien!) minder zijn.
Sterkte en zeg tegen je partner dat hij tenminste jou nog heeft!
Sterkte en zeg tegen je partner dat hij tenminste jou nog heeft!
zaterdag 13 oktober 2018 om 16:08
Hoe gaat het nu met jou? En met de paniekaanvallen? Is het allemaal nog een beetje te doen voor je?
Ik heb niet echt advies. Rouw is heel persoonlijk. Toen mijn vader plots overleed enkele jaren terug heb ik veel gehad aan wat Jules Deelder zei;
Alles blijft
Alles gaat voorbij
Alles blijft voorbijgaan
Een half jaar geleden kon ik snachts niet slapen. Ik heb namelijk erge ruzie gehad met mijn vader vlak voor hij overleed. HIj was niet ziek, ik had niet verwacht dat ik hem nooit meer zou spreken. Ik werd helemaal gek van al die gevoelens, heb 's nachts muziek op mijn telefoon gezet en ben gaan wandelen naar de plek waar hij overleden is. Een kleine 10 km van mijn huis.
Op de terugweg viel mij een " bankje" op. Ik besloot even stil te blijven staan en te kijken. Daarop stond gekerfd in het hout ;
Ook voorbijgaan blijft aanwezig"
Ik geloof helemaal niet in tekens van boven, maar ik heb wel veel troost eruit geput. Heb er een foto van gemaakt die ik wil ophangen in mijn huis.
Zou je iets meer willen vertellen over wat je nu doormaakt? Hoe je je voelt, wat er aan de hand is. Dan kunnen we je wellicht ook wat beter troosten.
Hele dikke knuffel meis!
