euthanasie van mijn broer

Op zaterdag 20 oktober is mijn teergeliefde broer, 45 jaar oud, van ons vredig ingeslapen na jarenlange zowel psychische als fysieke strijd. Wij, gans de familie (mijn ouders en nog 2 andere broers) hebben van hem afscheid kunnen nemen. Ik vind het zo jammer dat dit zo moest eindigen, want hij was nog jong en had heel wat capaciteiten om iets van zijn leven te maken. Maar na aantal keren geluisterd te hebben naar hem en na aantal keren met hem gepraat te hebben, was voor ons duidelijk dat hij zowel fysiek en mentaal totaal op was. De dag dat wij hem gingen afhalen om zich te laten euthanaseren ergens in Gent, was hij plots verzorgd, mooi opgemaakt, was hij ook aan het koken en achteraf aan het eten. Op dat moment dacht ik even dat hij misschien van gedachten zou veranderen, maar later kwam ik tot de inzicht dat hij opgelucht was omdat zijn wens eindelijk ingewilligd zou worden. Hij had van januari 2018 euthanasieaanvraag ingediend en enkele maanden is dat goedgekeurd. Het moment van het laten inslapen en van ons afscheid te nemen, was heel zwaar voor ons, maar aan mijn broer te zien was dit wat hij wou en heeft nu rust gevonden waar hij allang op zoek was. Ondertussen gaat het leven verder, maar het is moeilijk te aanvaarden dat hij er niet meer is. Wij, gans de familie, hebben ons best gedaan, maar uiteindelijk moeten wij troosten met gedachten dat dit de keuze was van mijn broer. Na het inslapen, voor dat wij terug naar huis gingen, zijn wij nog bij hem even gaan kijken en het leek dat hij gewoon aan het slapen was. Bij het groeten op een andere dag, zagen wij dat hij mooi opgebaard was, alsof hij aan het slapen was. Het zal wel tijd vergen, dat besef ik, om dit een plaats te kunnen geven. Ik mis hem enorm. Rust in vrede, mijn teergeliefde broer.