Kinderen
alle pijlers
Single en kinderwens
vrijdag 8 februari 2019 om 01:53
Hai,
Ik ben 31 jaar, single en heb een kinderwens. Ik heb altijd heel hard geroepen: Als ik 35 ben en ik ben nog alleen, dan ga ik het in m'n eentje doen. Die grens komt voor mij stiekem heel dichtbij. Ik heb die kinderwens, maar geniet nu ook nog heel erg van mijn vrijheid. Veel mensen in mijn omgeving krijgen nu kinderen en dat is dubbel. Fijn om moeder te zijn, een kind te hebben, maar het brengt uiteraard ook een hoop met zich mee. Daarnaast ben ik enigst kind en mijn moeder wordt waarschijnlijk met haar gezondheid niet heel oud. Ik wil zo graag dat zij mijn kind(eren) leert kennen, maar ga het natuurlijk niet alleen voor haar doen.
Zijn er hier meer mensen die zich zo voelen?
Zijn er hier ook mannen/vrouwen die hun kinderwens in hun eentje hebben vervuld? Op welke manier?
Ik ben 31 jaar, single en heb een kinderwens. Ik heb altijd heel hard geroepen: Als ik 35 ben en ik ben nog alleen, dan ga ik het in m'n eentje doen. Die grens komt voor mij stiekem heel dichtbij. Ik heb die kinderwens, maar geniet nu ook nog heel erg van mijn vrijheid. Veel mensen in mijn omgeving krijgen nu kinderen en dat is dubbel. Fijn om moeder te zijn, een kind te hebben, maar het brengt uiteraard ook een hoop met zich mee. Daarnaast ben ik enigst kind en mijn moeder wordt waarschijnlijk met haar gezondheid niet heel oud. Ik wil zo graag dat zij mijn kind(eren) leert kennen, maar ga het natuurlijk niet alleen voor haar doen.
Zijn er hier meer mensen die zich zo voelen?
Zijn er hier ook mannen/vrouwen die hun kinderwens in hun eentje hebben vervuld? Op welke manier?
Met een bochel heb je het ergste achter de rug
vrijdag 8 februari 2019 om 02:49
Ik voel me niet zo alleen ik vraag me een beetje af hoe je het gaat oplossen als er wat met jou gebeurt, als je zelf uit een klein gezin komt heb je misschien minder familie om op terug te vallen? En dan ook geen partner. Ik denk dat dat wel heftig kan zijn soms. Maar misschien heb je wel andere mensen die dichtbij je staan daar kan ik natuurlijk niks van zeggen.
Ik snap je gevoel wel dat je graag zou willen dat je moeder je kind(eren) kent
Ik snap je gevoel wel dat je graag zou willen dat je moeder je kind(eren) kent
vrijdag 8 februari 2019 om 06:33
Ik heb dat ook altijd geroepen, maar was wel benieuwd hoe ik dat in mijn eentje zou ervaren.
Aangezien ik destijds eind 20 was en geen kinderen in mijn omgeving had om op te 'oefenen' ben ik weekenpleegouder geworden. 1 weekend in de maand kwamen er 2 zusjes van 4 en 5 bij me logeren. Dit doe ik nu al 8 jaar.
Dit was voor mij wel echt een wake up call wat je te wachten kan staan. Ik geniet ontzettend van ze, maar in je eentje kan het ook ontzettend zwaar zijn. Daarnaast is je achtervang/netwerk erg belangrijk. En ook wat als je zwanger raakt van een tweeling. Kun je het financieel alleen redden en ben je dan ook nog gezellig voor je kind.
Ik heb rond mijn 32ste besloten, dat ik mijn hypothetische toekomstige kind een in beeld zijnde biologische vader gunde. En dat als ik die leuke partner ik niet in mijn vruchtbare jaren tegen zou komen dan voor fulltime pleegouderschap zou willen gaan.
Toeval wil dat ik toen ik bijna 34 was een leuke man tegen kwam. En nu 3 jaar later en 40 weken zwanger zit te wachten tot onze kleine meid besluit naar buiten te komen.
En wat ben ik blij dat ik besloten heb er niet alleem voor te gaan. Pril 6 weken zwanger bleek ik last te hebben van veel kwaaltjes waaronder bekkeninstabiliteit, erg vermoeid en kotsmisselijk. Hierdoor direct volledig ziek gemeld en dus al 34 weken aan huis gekluisterd. En is mijn contract niet verlengd.
Natuurlijk zijn er genoeg single mamma's die het perfect in hun uppie redden en probleemloos hun zwangerschap doorstaan en alle ballen hoog kunnen houden. Maar wat als dat bij jou niet het geval blijkt te zijn.
Kortom heel goed dat je er over nadenkt en probeer de komende jaren goed na te denken over hoe je het voor je ziet.
Aangezien ik destijds eind 20 was en geen kinderen in mijn omgeving had om op te 'oefenen' ben ik weekenpleegouder geworden. 1 weekend in de maand kwamen er 2 zusjes van 4 en 5 bij me logeren. Dit doe ik nu al 8 jaar.
Dit was voor mij wel echt een wake up call wat je te wachten kan staan. Ik geniet ontzettend van ze, maar in je eentje kan het ook ontzettend zwaar zijn. Daarnaast is je achtervang/netwerk erg belangrijk. En ook wat als je zwanger raakt van een tweeling. Kun je het financieel alleen redden en ben je dan ook nog gezellig voor je kind.
Ik heb rond mijn 32ste besloten, dat ik mijn hypothetische toekomstige kind een in beeld zijnde biologische vader gunde. En dat als ik die leuke partner ik niet in mijn vruchtbare jaren tegen zou komen dan voor fulltime pleegouderschap zou willen gaan.
Toeval wil dat ik toen ik bijna 34 was een leuke man tegen kwam. En nu 3 jaar later en 40 weken zwanger zit te wachten tot onze kleine meid besluit naar buiten te komen.
En wat ben ik blij dat ik besloten heb er niet alleem voor te gaan. Pril 6 weken zwanger bleek ik last te hebben van veel kwaaltjes waaronder bekkeninstabiliteit, erg vermoeid en kotsmisselijk. Hierdoor direct volledig ziek gemeld en dus al 34 weken aan huis gekluisterd. En is mijn contract niet verlengd.
Natuurlijk zijn er genoeg single mamma's die het perfect in hun uppie redden en probleemloos hun zwangerschap doorstaan en alle ballen hoog kunnen houden. Maar wat als dat bij jou niet het geval blijkt te zijn.
Kortom heel goed dat je er over nadenkt en probeer de komende jaren goed na te denken over hoe je het voor je ziet.
If kisses were snowflakes, I'd send you a blizzard
vrijdag 8 februari 2019 om 06:58
Ik herken het gevoel. Ook 31 en ik roep precies hetzelfde als jij (met exact dezelfde grens van 35 jaar). Vorig jaar was ik geneigd om stante pede naar de donorbank te gaan en liever gisteren dan vandaag zwanger te worden. Momenteel ben ik weer aan het daten en vind ik het toch wel een fijn idee om eerst een liefdevolle, gezonde relatie aan te gaan. Natuurlijk heb ik geen idee of dat lukt. Ik merk wel dat ik het spannend vind bij het daten; ga ik het er wel of niet over hebben? Momenteel houd ik het een beetje voor mezelf, ik wil ook geen leuke mannen afschrikken. (En ik heb het hart op de tong, dus ik laat vast tussendoor wel wat dingen vallen over kinderen/ouderschap.)
Toevoeging: interessante reacties hierboven. Ik denk dat het wel een hele verantwoordelijkheid is om het alleen te doen, op wat voor manier dan ook. De vraag is bovendien: kan je zoiets je kind 'aandoen'? Zie reacties hierboven, over heftige zwangerschap en moeder die sterft. Heftig! Ja, ik denk dat een goed netwerk dat wil helpen en stabiliteit op alle fronten heel, heel belangrijk is als je zoiets besluit.
Nog een toevoeging: een andere optie voor mij zou zijn om een co-ouderschap aan te gaan met een homokoppel. Geen idee hoeveel 'vraag en aanbod' er op dat vlak is, maar als het liefdevolle mensen zijn met zo ongeveer dezelfde ideeën over opvoeding en taakverdeling, zou dat best mooi kunnen zijn, ook voor het kind. Maar ja, ik vind het best ingewikkeld, je kan sowieso niet in de toekomst kijken, laat staan in de trauma's die je als moeder een kind al dan niet aandoet.
Toevoeging: interessante reacties hierboven. Ik denk dat het wel een hele verantwoordelijkheid is om het alleen te doen, op wat voor manier dan ook. De vraag is bovendien: kan je zoiets je kind 'aandoen'? Zie reacties hierboven, over heftige zwangerschap en moeder die sterft. Heftig! Ja, ik denk dat een goed netwerk dat wil helpen en stabiliteit op alle fronten heel, heel belangrijk is als je zoiets besluit.
Nog een toevoeging: een andere optie voor mij zou zijn om een co-ouderschap aan te gaan met een homokoppel. Geen idee hoeveel 'vraag en aanbod' er op dat vlak is, maar als het liefdevolle mensen zijn met zo ongeveer dezelfde ideeën over opvoeding en taakverdeling, zou dat best mooi kunnen zijn, ook voor het kind. Maar ja, ik vind het best ingewikkeld, je kan sowieso niet in de toekomst kijken, laat staan in de trauma's die je als moeder een kind al dan niet aandoet.
vrijdag 8 februari 2019 om 07:22
Ik heb geen persoonlijke ervaring, maar ik heb wel een familielid wat een kind heeft via een donor. Zij heeft lang gewacht op een relatie, maar uiteindelijk bleef ze alleen en kreeg ze eind 30 in haar eentje een kind. Na het een paar jaar alleen te hebben gedaan met opa en oma op afstand is ze dichter bij haar ouders gaan wonen, omdat het alleen best zwaar is zonder achtervang.
Je moet het niet onderschatten, maar geen partner hoeft ook geen reden te zijn het niet te doen. Kijk gewoon goed naar je opties
Er zijn ook (homo)stellen, of alleenstaande mannen in dezelfde situatie waarmee je een samengesteld gezin kunt vormen.
Je moet het niet onderschatten, maar geen partner hoeft ook geen reden te zijn het niet te doen. Kijk gewoon goed naar je opties
Er zijn ook (homo)stellen, of alleenstaande mannen in dezelfde situatie waarmee je een samengesteld gezin kunt vormen.
wat erg voor je. Hoe oud was je als ik vragen mag?
vrijdag 8 februari 2019 om 08:12
Ik wilde ook heel graag kinderen en heb altijd geweten dat ik het alleen wilde doen als ik de juiste partner niet op tijd was tegengekomen. Deze ben ik wel tegengekomen dus het is niet van toepassing geweest, maar het is wel goed om er op tijd over na te denken, zodat je straks niet te laat bent en denkt: had ik maar...
Het is nou eenmaal zo dat je een beperkte tijd vruchtbaar bent en ik heb er altijd vertrouwen in gehad dat ik dan op latere leeftijd alsnog een partner zou zijn tegengekomen waar ik met dit kindje samen een gezin mee had willen vormen.
Ik zou je aanraden om alvast alle praktische zaken uit te zoeken: op welke manier wil je het doen? Ik had voor een bekende donor willen kiezen, zodat het kindje wist wie zijn/haar vader was en een idee kon krijgen over waar zijn/haar eigenschappen/uiterlijk etc vandaan kwamen, zonder dat diegene een vaderrol vervulde. Zou je het ook zo willen en heb je iemand in je omgeving die dat zou willen doen? Zou je daar al het gesprek mee aan kunnen gaan? Of wil je liever een onbekende donor en op welke manier dan? Hoe lang duurt dat traject? Zo zijn er een hoop vragen te beantwoorden en als je dit soort dingen allemaal weet, kun je snel het traject in gang zetten als het moment rijp is. Ik heb mezelf nooit een deadline gegeven, maar op een gegeven moment weet je gewoon dat het zover is.
Ik had ook veel nagedacht en met anderen gespard over of je het een kindje kan aandoen. Er was ook iemand die dat absoluut niet vond kunnen en daar heb ik veel gesprekken mee gevoerd omdat dat mijn gedachten erover goed scherpte en ik heel helder kreeg over wat voor soort dingen ik na moest denken. Ik heb er ook veel over gelezen en dit alles heeft me overtuigd dat het inderdaad prima kan.
Je kan wel extra bewust over dingen nadenken. Zo heb ik heb ook veel mannelijke vrienden en ik dacht zelf dat het fijn zou zijn voor het kindje om die ook veel te zien ivm mannelijke rolmodellen.
Het is nou eenmaal zo dat je een beperkte tijd vruchtbaar bent en ik heb er altijd vertrouwen in gehad dat ik dan op latere leeftijd alsnog een partner zou zijn tegengekomen waar ik met dit kindje samen een gezin mee had willen vormen.
Ik zou je aanraden om alvast alle praktische zaken uit te zoeken: op welke manier wil je het doen? Ik had voor een bekende donor willen kiezen, zodat het kindje wist wie zijn/haar vader was en een idee kon krijgen over waar zijn/haar eigenschappen/uiterlijk etc vandaan kwamen, zonder dat diegene een vaderrol vervulde. Zou je het ook zo willen en heb je iemand in je omgeving die dat zou willen doen? Zou je daar al het gesprek mee aan kunnen gaan? Of wil je liever een onbekende donor en op welke manier dan? Hoe lang duurt dat traject? Zo zijn er een hoop vragen te beantwoorden en als je dit soort dingen allemaal weet, kun je snel het traject in gang zetten als het moment rijp is. Ik heb mezelf nooit een deadline gegeven, maar op een gegeven moment weet je gewoon dat het zover is.
Ik had ook veel nagedacht en met anderen gespard over of je het een kindje kan aandoen. Er was ook iemand die dat absoluut niet vond kunnen en daar heb ik veel gesprekken mee gevoerd omdat dat mijn gedachten erover goed scherpte en ik heel helder kreeg over wat voor soort dingen ik na moest denken. Ik heb er ook veel over gelezen en dit alles heeft me overtuigd dat het inderdaad prima kan.
Je kan wel extra bewust over dingen nadenken. Zo heb ik heb ook veel mannelijke vrienden en ik dacht zelf dat het fijn zou zijn voor het kindje om die ook veel te zien ivm mannelijke rolmodellen.
vrijdag 8 februari 2019 om 08:23
Iemand die ik ken is een bewust alleenstaande moeder van twee kinderen, waaronder één kind dat een mentale beperking heeft. Een vriend heeft haar geholpen en heeft de kinderen ook erkend, meestal verblijven ze echter niet bij hem. Hun moeder zei dat ze het wel zou aankunnen in haar eentje, maar de kinderen zijn uiteindelijk vaak te pas en te onpas bij familie - waaronder haar bejaarde ouders die de kinderen fysiek niet kunnen dragen. Ook kunnen zij niet tegen hen ingaan wanneer ze koppig zijn, het is daar dus vaak druk. Momenteel werkt hun moeder ook niet omdat ze op is.
Ik zeg niet dat je je droom moet laten varen. Het is niet zo dat bewust alleenstaande moeders zich gegarandeerd in de problemen storten, maar dat is wel een mogelijkheid. Dan staan ze er alleen voor of moeten ze andere mensen inschakelen, die hopelijk kunnen en willen helpen. Heb jij een netwerk van mensen die jou ondersteunen?
Ik zeg niet dat je je droom moet laten varen. Het is niet zo dat bewust alleenstaande moeders zich gegarandeerd in de problemen storten, maar dat is wel een mogelijkheid. Dan staan ze er alleen voor of moeten ze andere mensen inschakelen, die hopelijk kunnen en willen helpen. Heb jij een netwerk van mensen die jou ondersteunen?
Antoine de Saint-Exupéry: "Toutes les grandes personnes ont d'abord été des enfants (mais peu d'entre elles s'en souviennent)."
vrijdag 8 februari 2019 om 08:26
Als je nu al een sterke wens hebt dan waarom wachten tot je vijfendertigste? Ga uitzoeken waar je het kan regelen, welk ziekenhuis of instelling je heen zou willen of ga je verdiepen in een (bekende) eigen donor. Er zijn best lange wachtlijsten, dus zou me wel alvast aanmelden als ik jou was. Dan kun je tegen de tijd dat je voor jezelf oud genoeg bent gelijk starten.Ann_87 schreef: ↑08-02-2019 01:53Hai,
Ik ben 31 jaar, single en heb een kinderwens. Ik heb altijd heel hard geroepen: Als ik 35 ben en ik ben nog alleen, dan ga ik het in m'n eentje doen. Die grens komt voor mij stiekem heel dichtbij. Ik heb die kinderwens, maar geniet nu ook nog heel erg van mijn vrijheid. [...]
In dit topic kun je veel informatie vinden.
zwanger/kind-in-je-uppie-deel-8/list_messages/396213
Ik ken ook vrouwen die het alleen doen. Het kan best een heftig proces zijn. Met veel wachten, teleurstellingen en pijn. Er moet nagedacht worden over dingen die je met een partner minder snel bedenkt. Álles moet je alleen beslissen, wat soms best lastig blijkt. En wat doe je als je bijvoorbeeld ziek bent etc. Dus een goed en sterk netwerk is belangrijk.
Just because you have the emotional range of a teaspoon doesn’t mean we all have.
vrijdag 8 februari 2019 om 08:35
Tja, ouders gaan soms dood ja. Ook als je een gezin bent met twee ouders. En daarvan kunnen óók beide ouders sterven. Of gescheiden ouders waarvan eentje nooit contact heeft waarbij de ander overlijdt. Wat moet het kind dan? Helemaal geen gezin meer starten dan?
Ik neem het mijn overleden ouder niet kwalijk dat er met partner een gezin gestart is waar oa ik uit voortkwam. Het is kut je ouder te verliezen, maar de kans op overlijden is wat mij betreft geen reden om geen kinderwens in vervulling te laten gaan. En daarnaast denken alleenstaande ouders vaak beter na over de vraag, wat als? Waar kind dan heengaat dan bij gezinnen. De eenouder gezinnen die ik ken hebben die zaken beter op orde dan alle twee ouder gezinnen die ik ken...
Just because you have the emotional range of a teaspoon doesn’t mean we all have.
vrijdag 8 februari 2019 om 09:51
Lijkt me zwaar.
Je weet pas écht wat het is als je alleen met je baby thuis bent en dat wezentje met zijn huilstemmetje gaat bepalen hoe jouw dagen er nu voortaan uit komen te zien.
En dan kan je niet meer terug.
Best grote kans trouwens dat over twintig jaar je kind jou dan misschien niet meer wil zien omdat je "alles verkeerd hebt gedaan".
Daar gaan je jonge jaren.
Je weet pas écht wat het is als je alleen met je baby thuis bent en dat wezentje met zijn huilstemmetje gaat bepalen hoe jouw dagen er nu voortaan uit komen te zien.
En dan kan je niet meer terug.
Best grote kans trouwens dat over twintig jaar je kind jou dan misschien niet meer wil zien omdat je "alles verkeerd hebt gedaan".
Daar gaan je jonge jaren.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 8 februari 2019 om 10:02
Wat is er stiekem aan als je het altijd heel hard roept?
Raar ook dat je dat gaat lopen gillen op verjaardagen en partijen, of alleen, achter in de tuin. Dat is toch heel persoonlijk?
Ik vind een kind bewust zonder vader laten opgroeien geen ideale situatie, maar dat zal elke bom hier betwisten denk ik. Gewoon doen, als vrouw heb je die vrijheid gewoon.
anoniem_370091 wijzigde dit bericht op 08-02-2019 10:53
2.89% gewijzigd
vrijdag 8 februari 2019 om 10:03
vrijdag 8 februari 2019 om 10:05
vrijdag 8 februari 2019 om 11:16
En dit geldt niet voor kinderen met 2 ouders?retrostar schreef: ↑08-02-2019 09:51Lijkt me zwaar.
Je weet pas écht wat het is als je alleen met je baby thuis bent en dat wezentje met zijn huilstemmetje gaat bepalen hoe jouw dagen er nu voortaan uit komen te zien.
En dan kan je niet meer terug.
Best grote kans trouwens dat over twintig jaar je kind jou dan misschien niet meer wil zien omdat je "alles verkeerd hebt gedaan".
Daar gaan je jonge jaren.
Self-reflection: You were an idiot then, and you are still an idiot now.
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 8 februari 2019 om 11:35
Och, maar die periode is maar zo kort dus daar zou ik me zeker niet door tegen laten houden. Bovendien kan die omschakeling ook retezwaar zijn als je in een relatie een kind krijgt.
TO, ik heb 2 kinderen van een donor en vind het helemaal niet zwaar. En ook dat netwerk waar iedereen het altijd over heeft vind ik zwaar overschat. Maar als ik jou was zou ik inderdaad het genoemde kind in je uppie topic eens opzoeken. Daar vind je veel info en gelijkgestemden.
vrijdag 8 februari 2019 om 13:20
Ik snap enerzijds heel goed dat je daarvoor zou kiezen, maar vraag me wel af hoe je dat aan een kind moet uitleggen en of het voor het kind uiteindelijk niet beter zou zijn om dan maar niet te weten wie zijn vader is.. Een kind begrijpt niks van rationele keuzes of afwegingen en het lijkt me dan ook verwarrend maar vooral ook enorm teleurstellend (zeker als het kind ouder wordt) als een kind wel een glimp van zijn vader mag opvangen zo nu en dan maar die persoon verder geen rol in zijn leven vervult. Ik zou dan misschien zelf niet tegen het kind zeggen wie zijn vader is, als het een bekende van me was die we af en toe zouden zien.menta schreef: ↑08-02-2019 08:12Ik wilde ook heel graag kinderen en heb altijd geweten dat ik het alleen wilde doen als ik de juiste partner niet op tijd was tegengekomen. Deze ben ik wel tegengekomen dus het is niet van toepassing geweest, maar het is wel goed om er op tijd over na te denken, zodat je straks niet te laat bent en denkt: had ik maar...
Het is nou eenmaal zo dat je een beperkte tijd vruchtbaar bent en ik heb er altijd vertrouwen in gehad dat ik dan op latere leeftijd alsnog een partner zou zijn tegengekomen waar ik met dit kindje samen een gezin mee had willen vormen.
Ik zou je aanraden om alvast alle praktische zaken uit te zoeken: op welke manier wil je het doen? Ik had voor een bekende donor willen kiezen, zodat het kindje wist wie zijn/haar vader was en een idee kon krijgen over waar zijn/haar eigenschappen/uiterlijk etc vandaan kwamen, zonder dat diegene een vaderrol vervulde. Zou je het ook zo willen en heb je iemand in je omgeving die dat zou willen doen? Zou je daar al het gesprek mee aan kunnen gaan? Of wil je liever een onbekende donor en op welke manier dan? Hoe lang duurt dat traject? Zo zijn er een hoop vragen te beantwoorden en als je dit soort dingen allemaal weet, kun je snel het traject in gang zetten als het moment rijp is. Ik heb mezelf nooit een deadline gegeven, maar op een gegeven moment weet je gewoon dat het zover is.
Ik had ook veel nagedacht en met anderen gespard over of je het een kindje kan aandoen. Er was ook iemand die dat absoluut niet vond kunnen en daar heb ik veel gesprekken mee gevoerd omdat dat mijn gedachten erover goed scherpte en ik heel helder kreeg over wat voor soort dingen ik na moest denken. Ik heb er ook veel over gelezen en dit alles heeft me overtuigd dat het inderdaad prima kan.
Je kan wel extra bewust over dingen nadenken. Zo heb ik heb ook veel mannelijke vrienden en ik dacht zelf dat het fijn zou zijn voor het kindje om die ook veel te zien ivm mannelijke rolmodellen.
vrijdag 8 februari 2019 om 14:48
Nee. Als mijn man er is, dan kun je even afstand nemen van de situatie. Je kan simpelweg zeggen dat je er even uitmoet en de deur achter je dicht trekken. En voor hem geldt dit net zo. We kunnen hierover praten en elkaar ruimte geven, als dat nodig is.
Als hij er niet is (dat komt hier geregeld voor), dan kan dat niet, dan zit je thuis en sta je er alleen voor.
Ik denk dat mensen zonder kinderen zich dat niet goed voor kunnen stellen, hoe heftig dat kan zijn. In mijn eentje zou ik nooit moeder willen zijn. De combinatie maakt het dragelijk en op genoeg momenten fantastisch, waardoor je de zware momenten kunt overzien. Als ik er 24/7 alleen voor stond, dan zouden de negatieve aspecten gaan overheersen.
Dus TO, ik zou er niet te lichtzinnig over denken. De tip om eerst eens weekendpleegzorg te proberen vind ik een goeie. En stel je dan voor dat de kinderen er áltijd zouden zijn. Als je dan nog steeds overtuigd bent, dan kun je voorzichtig verder gaan denken.
Maar dan nog, je zou niet alleen je eigen belangen moeten meewegen, maar ook moeten denken in het belang van het kind, dat zal opgroeien zonder vader. Zelf ben ik daar geen voorstander van.
vrijdag 8 februari 2019 om 14:57
Ik ben bewust alleenstaande moeder geworden. Nou ja bewust.. De liefde ging niet voorspoedig en keek op een gegeven moment alleen naar mannen of ze een leuke vader konden zijn. Vind dat geen basis voor een relatie en bevestigde mij steeds meer dat ik het beter alleen kon doen. Bovendien goede baan, heerlijk huis en veel liefde voor een kind. Wat wil je nog meer weten..
vrijdag 8 februari 2019 om 15:05
Yes ik heb in mijn eentje een kind gekregen. En het is de allerbeste beslissing geweest die ik kon doen. En in een relatie ben je toch eigenlijk ook vaak alleen met je kind dus voor het feit dat het zwaar zou zijn maakt dat dus weinig verschil. Je moet het wel echt heel graag willen.
De keus voor mij was vooral dat ik wel kon wachten op de ware maar straks zegt die nee ik wil geen kinderen of hij had ze al en wilde er geen meer. Nou zit dan met je kinderwens. En nu heb ik een lieve vriend dus misschien samen ooit nog voor een 2de, wie weet. Mijn kind komt niks te kort in ieder geval al had ik hem natuurlijk ook graag een papa gegund. Maar mijn vriend zal een hele leuke stiefpapa zijn dus komt ook goed. Denk ook dat een kind met wel 2 ouders niet altijd gelukkiger is dan hoe mijn kind opgroeid. Denk aan ruzies of ouders die niet genoeg aandacht geven aan kind. Die van mij is in ieder geval helemaal gewenst en krijgt liefde zat.
De keus voor mij was vooral dat ik wel kon wachten op de ware maar straks zegt die nee ik wil geen kinderen of hij had ze al en wilde er geen meer. Nou zit dan met je kinderwens. En nu heb ik een lieve vriend dus misschien samen ooit nog voor een 2de, wie weet. Mijn kind komt niks te kort in ieder geval al had ik hem natuurlijk ook graag een papa gegund. Maar mijn vriend zal een hele leuke stiefpapa zijn dus komt ook goed. Denk ook dat een kind met wel 2 ouders niet altijd gelukkiger is dan hoe mijn kind opgroeid. Denk aan ruzies of ouders die niet genoeg aandacht geven aan kind. Die van mij is in ieder geval helemaal gewenst en krijgt liefde zat.
