Relaties
alle pijlers
Ten einde raad
donderdag 28 maart 2019 om 01:10
Hallo iedereen,
Ik schrijf dit blog om eventjes mijn verhaal te kunnen doen aan personen die niet te dicht bij mij staan.
Ik kreeg in september 2018 een relatie met een man uit mijn vriendengroep. We zijn een hechte vriendengroep van 12 personen en ieder individu komt onderling zeer goed met elkaar overeen. Nu had ik 2 weken verkering met die man als men vader kwam te sterven in een arbeidsongeval. Deze plotse onverwachtse gebeurtenis bezorgde mij heel wat stress en ik stelde mijn vriend voor de keuze of hij verder wou met mij in een relatie of niet. Ik wist immers dat hij ook gevolgen zou dragen van mijn emotionele instabiliteit vanwege het verlies van mijn vader. Hij koos ervoor verder met mij te gaan.
Echter tot vorige week donderdag hadden we wekelijks ruzie over mijn emotionele uitbarstingen en over jaloezie binnenin de vriendengroep. Hij vond bijvoorbeeld dat ik te close was met zijn beste vriend. Ik kon met mijn emoties daarnaast ook niet de baas en ik werkte dit op hem uit waardoor hij er vaak gekwetst uitkwam. We konden wel praten en deden dit zeer vaak maar er kwam geen verandering in de frequenties van de ruzies & de oplossingen die we bespraken die paste ik vaak niet toe. Ik wou wel werken aan de relatie maar ik had de moed niet meer op een gegeven moment, ik liet het maar slabakken. Ik had te veel gehad op korte tijd en trok het niet langer meer, ik kwetst ook vaak mezelf door te hoge verwachtingen van hem te hebben. Bijvoorbeeld dat als ik het moeilijk had, ik verwachte dat hij er altijd voor mij zou zijn.. Dit kon natuurlijk niet altijd en ik verweet hem dit vaak als hij er niet voor mij was.
Daarbij kwam ook nog eens extra stress door het werk op mijn schouders, ik werk als verpleegster. De hoge werkdruk speelde mij vaak parten en soms kwam ik thuis na het werk en had ik veel tijd voor mezelf nodig waardoor ik dit ook op mijn vriend uitwerkte. Onbewust werkte ik alle stress en emoties op hem uit tot hij eronder door ging.. Hij kon me niet meer steunen op de momenten dat ik het nodig had, desondanks dat ik veel alleen probeerde op te vangen. Ik heb hem zo erg gekwetst met bepaalde uitspraken (zoals bijvoorbeeld dat ik het niet hoefde te zien) waardoor hij mij vaak negeerde en afstand inbouwde. We hebben een relatie gehad die veel meegemaakt heeft en ik mag gerust zeggen dat het iets speciaals was wat we hadden. Zo denkt hij er ook over ondanks de kortdurende periode.
Hij maakte het vorige week donderdag uit, definitief en hij gaf meermaals aan dat het een beredendeerde keuze is. Echter heb ik nog nooit iemand zo graag gezien en weet ik momenteel met mezelf geen blijf meer. Ik kreeg op het werk te horen dat ik mijn ontslag krijg, mijn vader is gestorven is, de mindere band met mijn moeder en dat in combinatie met het verliezen van mijn vriend, dat kan ik helemaal niet aan. Ik heb dan besloten om psychologische hulp in te schakelen want op deze manier is het niet draaglijk. Alle personen om me heen zeggen mij dat ik een enorm sterke vrouw ben, dat ik steeds positief in het leven sta en met de situatie op een positieve manier omga. Maar het verlies van mijn inmiddels ex-vriend kan ik niet vatten. Ik zou het zo graag terug willen op voorwaarde dat ik aan mezelf werk zodat het voor hem wel een stabiele relatie wordt. Ik heb aangegeven dat ik dit wil doen, maar hij reageert niet of weigert. Mijn vrienden zeggen allemaal dat ik hem de tijd en de rust moet gunnen zodat we alles allemaal eens op een rijtje kunnen zetten maar hij geeft aan dat zijn keuze definitief is.
Ik weet niet meer wat ik moet doen momenteel, ik ben echt gewoon ten einde raad. Dus ik wou jullie vragen, heeft er iemand raad?
Veel liefs, E
Ik schrijf dit blog om eventjes mijn verhaal te kunnen doen aan personen die niet te dicht bij mij staan.
Ik kreeg in september 2018 een relatie met een man uit mijn vriendengroep. We zijn een hechte vriendengroep van 12 personen en ieder individu komt onderling zeer goed met elkaar overeen. Nu had ik 2 weken verkering met die man als men vader kwam te sterven in een arbeidsongeval. Deze plotse onverwachtse gebeurtenis bezorgde mij heel wat stress en ik stelde mijn vriend voor de keuze of hij verder wou met mij in een relatie of niet. Ik wist immers dat hij ook gevolgen zou dragen van mijn emotionele instabiliteit vanwege het verlies van mijn vader. Hij koos ervoor verder met mij te gaan.
Echter tot vorige week donderdag hadden we wekelijks ruzie over mijn emotionele uitbarstingen en over jaloezie binnenin de vriendengroep. Hij vond bijvoorbeeld dat ik te close was met zijn beste vriend. Ik kon met mijn emoties daarnaast ook niet de baas en ik werkte dit op hem uit waardoor hij er vaak gekwetst uitkwam. We konden wel praten en deden dit zeer vaak maar er kwam geen verandering in de frequenties van de ruzies & de oplossingen die we bespraken die paste ik vaak niet toe. Ik wou wel werken aan de relatie maar ik had de moed niet meer op een gegeven moment, ik liet het maar slabakken. Ik had te veel gehad op korte tijd en trok het niet langer meer, ik kwetst ook vaak mezelf door te hoge verwachtingen van hem te hebben. Bijvoorbeeld dat als ik het moeilijk had, ik verwachte dat hij er altijd voor mij zou zijn.. Dit kon natuurlijk niet altijd en ik verweet hem dit vaak als hij er niet voor mij was.
Daarbij kwam ook nog eens extra stress door het werk op mijn schouders, ik werk als verpleegster. De hoge werkdruk speelde mij vaak parten en soms kwam ik thuis na het werk en had ik veel tijd voor mezelf nodig waardoor ik dit ook op mijn vriend uitwerkte. Onbewust werkte ik alle stress en emoties op hem uit tot hij eronder door ging.. Hij kon me niet meer steunen op de momenten dat ik het nodig had, desondanks dat ik veel alleen probeerde op te vangen. Ik heb hem zo erg gekwetst met bepaalde uitspraken (zoals bijvoorbeeld dat ik het niet hoefde te zien) waardoor hij mij vaak negeerde en afstand inbouwde. We hebben een relatie gehad die veel meegemaakt heeft en ik mag gerust zeggen dat het iets speciaals was wat we hadden. Zo denkt hij er ook over ondanks de kortdurende periode.
Hij maakte het vorige week donderdag uit, definitief en hij gaf meermaals aan dat het een beredendeerde keuze is. Echter heb ik nog nooit iemand zo graag gezien en weet ik momenteel met mezelf geen blijf meer. Ik kreeg op het werk te horen dat ik mijn ontslag krijg, mijn vader is gestorven is, de mindere band met mijn moeder en dat in combinatie met het verliezen van mijn vriend, dat kan ik helemaal niet aan. Ik heb dan besloten om psychologische hulp in te schakelen want op deze manier is het niet draaglijk. Alle personen om me heen zeggen mij dat ik een enorm sterke vrouw ben, dat ik steeds positief in het leven sta en met de situatie op een positieve manier omga. Maar het verlies van mijn inmiddels ex-vriend kan ik niet vatten. Ik zou het zo graag terug willen op voorwaarde dat ik aan mezelf werk zodat het voor hem wel een stabiele relatie wordt. Ik heb aangegeven dat ik dit wil doen, maar hij reageert niet of weigert. Mijn vrienden zeggen allemaal dat ik hem de tijd en de rust moet gunnen zodat we alles allemaal eens op een rijtje kunnen zetten maar hij geeft aan dat zijn keuze definitief is.
Ik weet niet meer wat ik moet doen momenteel, ik ben echt gewoon ten einde raad. Dus ik wou jullie vragen, heeft er iemand raad?
Veel liefs, E
donderdag 28 maart 2019 om 02:50
Het is heel veel wat je op je bord hebt gekregen in een korte tijd.
En je zit midden in de rouw om het verlies van je vader. Het heeft veel tijd nodig.
Ga in therapie en laat de situatie met je vriend even rusten.
Zorg dat je goed de aandacht hebt voor jezelf tijdens de therapie, zie je vrienden regelmatig want daar kan je ook veel positieve energie van krijgen.
Als je jezelf na een tijdje wat stabieler voelt en je hebt sterk de behoefte kun je altijd weer eens een mail of appje naar je ex vriend sturen.
Deze is voor jou
En je zit midden in de rouw om het verlies van je vader. Het heeft veel tijd nodig.
Ga in therapie en laat de situatie met je vriend even rusten.
Zorg dat je goed de aandacht hebt voor jezelf tijdens de therapie, zie je vrienden regelmatig want daar kan je ook veel positieve energie van krijgen.
Als je jezelf na een tijdje wat stabieler voelt en je hebt sterk de behoefte kun je altijd weer eens een mail of appje naar je ex vriend sturen.
Deze is voor jou
donderdag 28 maart 2019 om 07:55
De mensen om je heen zeggen dat je positief in het leven staat en met tegenslag omgaat. Naar de buitenwereld blijkbaar wel maar je vriend kreeg al je bagger over zich heen. Klopt helemaal niet dus.
Alleen al dat je kort na het overlijden van je vader je vriend voor het blok zette om een keuze te maken is heel apart.
Je gaat eigenaardig met een relatie om, partners worden verondersteld om elkaar te steunen in moeilijke tijden, je kan bij tegenslag bij elkaar steun zoeken, een luisterend oor. Zodat je het allemaal niet alleen moet dragen. Maar een partner dient niet om je frustratie op uit te werken, wat jij volop hebt gedaan. In plaats van samen met hem je hier door te worstelen en hem een steunpilaar te laten zijn, zodat hij ook voelt dat hij daadwerkelijk iets voor jou kan betekenen en jullie samen sterk waren heb je hem het leven zuur gemaakt. Logisch dat hij nu hard wegrent. Wat heeft jouw vitten en ruzie zoeken je opgeleverd?
Hopelijk heb je hier een les uit geleerd.
Alleen al dat je kort na het overlijden van je vader je vriend voor het blok zette om een keuze te maken is heel apart.
Je gaat eigenaardig met een relatie om, partners worden verondersteld om elkaar te steunen in moeilijke tijden, je kan bij tegenslag bij elkaar steun zoeken, een luisterend oor. Zodat je het allemaal niet alleen moet dragen. Maar een partner dient niet om je frustratie op uit te werken, wat jij volop hebt gedaan. In plaats van samen met hem je hier door te worstelen en hem een steunpilaar te laten zijn, zodat hij ook voelt dat hij daadwerkelijk iets voor jou kan betekenen en jullie samen sterk waren heb je hem het leven zuur gemaakt. Logisch dat hij nu hard wegrent. Wat heeft jouw vitten en ruzie zoeken je opgeleverd?
Hopelijk heb je hier een les uit geleerd.
donderdag 28 maart 2019 om 08:12
Hoewel heel pijnlijk en moeilijk voor je, denk ik dat het een goede keuze is voor je nu. Anders vervallen jullie meteen weer in jullie oude patroon, terwijl jij nu veel meer hebt aan psychische hulp en daar ook gemotiveerd voor bent.
Ga die route behandelen, help jezelf, creëer meer rust en als het beter met je gaat kunnen jullie altijd kijken of er nog genoeg liefde over is om het nog eens te proberen.
Veel sterkte ermee.
Ga die route behandelen, help jezelf, creëer meer rust en als het beter met je gaat kunnen jullie altijd kijken of er nog genoeg liefde over is om het nog eens te proberen.
Veel sterkte ermee.
donderdag 28 maart 2019 om 09:04
Ik denk dat jouw vrienden gelijk hebben. Geef hem en jezelf wat rust. Je hebt zoveel te verwerken nu. Steek je energie daarin. Ga met de psycholoog aan de slag en probeer je rust en geluk terug te vinden. Wie weet wat er daarna weer tot stand kan komen met je ex (of een andere leuke man). Op dit moment heb je je handen gewoon even vol aan jezelf. Sterkte!
donderdag 28 maart 2019 om 09:27
Het klinkt niet echt als een fijne relatie. Voor jullie beiden niet. Ik snap je ex daarin wel.
Snap ook niet waarom je daar zelf niet al een einde aan gemaakt hebt eerder.
Nu kan je je op jouw gedrag focussen en op je werk. Leer ervan. En ik zou er niet vanuit gaan dat het weer goed komt. Hij is duidelijk.
Snap ook niet waarom je daar zelf niet al een einde aan gemaakt hebt eerder.
Nu kan je je op jouw gedrag focussen en op je werk. Leer ervan. En ik zou er niet vanuit gaan dat het weer goed komt. Hij is duidelijk.
donderdag 28 maart 2019 om 11:27
Ik sluit me geheel bij Hadewijch aan.
Gecondoleerd met het verlies van je vader, je hebt heel wat voor je kiezen gehad in korte tijd en gaat er nu om dat je dat alles in jezelf weer in evenwicht krijgt.
Je kunt niet verwachten dat iemand van buitenaf dat allemaal kan opvangen voor jou, als dat dingen zijn die zich dus in jouw innerlijk afspelen.
Net als dat er grenzen zijn aan wat je zelf kan hebben aan tegenslag geldt dat voor hem ook en zijn grens is bereikt.
En dan waren het niet eens zijn eigen issues, maar de jouwe + je (gespannen/overspannen/ vermoeide) gesteldheid afreageren op hem, geruzie, jaloezie en gedoe in de gezamenlijke vriendenkring, en intussen van hem vergen dat hij daar allemaal wél mee weet te dealen, de kalme, geduldige steunpilaar hoort te zijn voor jóu, omdat jij het al moeilijk genoeg hebt.
Dat houdt geen mens vol, dat doet wat met hem, en dat zie je nu gelukkig ook wel in.
In langere relaties kun je meer van elkaar hebben, omdat daar ook als het goed is credits van goede tijden zijn opgebouwd en daarop kunt terugvallen, dat je weet van elkaar dat iets een voorbijgaande periode is en reactie op tegenslag, en zelfs dán is niet elke relatie daartegen bestand.
Als jullie zo kort bij elkaar zijn en zoveel ellende en geruzie heeft opgeleverd, heb je die credits niet en is dit het negatieve beeld het enige wat hij heeft van die relatie.
Belofte dat het beter wordt en je zélf mbv een professional met je issues aan de slag gaat is nu niet meer genoeg, je bent die grens al voorbij. Hij heeft nu zelf wel ff genoeg om voorlopig zelf mee te dealen, ook voor hem is dit een grote teleurstelling.
Als je werkelijk bezorgd bent om hém en om hém geeft begrijp je dat hij zijn eigen ruimte nu nodig heeft om te dealen met afgelopen periode en eigen teleurstellingen.
Enige wat je nu kunt doen is zorgen dat jij weer je evenwicht hervindt, je eigen overbelasting in goede banen krijgt, en zelf dus tzt een wederzijdser, stabielere en evenwaardigere partner kunt zijn, die genoeg energie heeft om ook weer liefde, zorgzaamheid, geduld, steun en begrip in de ánder te steken, ipv zoals nu gewoon te "vol" zit met eigen issues en vooral dat alles vráágt/vergt van de ander.
Of jullie tzt nog kans maken op wél een gelukkige(r) relatie zal de tijd uitwijzen.
Kan zijn dat hij dit beeld van jou & jullie relatie niet meer kan loslaten, of niet meer bereid toe is.
Op dit moment zou het igg kansloos zijn, omdat het niet gaat om alleen issues buiten jullie relatie (vader, werk) maar ook jullie onderlinge omgang en gevoelens.
Je kunt -allebei- stukken sneller dealen met eea aan eigen issues en gevoelens door dat los van elkaar te doen, zonder deze onderlinge dynamiek ook nog erbij.
Vaak is een crisis als deze en verwijdering juist nodig óm die gevoelens die je dwarsbomen (en ook je relatie saboteren) voor eens en altijd aan te pakken.
Sterkte iig, het is best zwaar allemaal als je er plots alleen voor staat, en zal niet makkelijk zijn om nu volledig op jezelf te (leren) steunen.
Je voelt je straks (tzt) wel stukken sterker als je je eigen veerkracht hebt leren kennen en inzetten.
Gecondoleerd met het verlies van je vader, je hebt heel wat voor je kiezen gehad in korte tijd en gaat er nu om dat je dat alles in jezelf weer in evenwicht krijgt.
Je kunt niet verwachten dat iemand van buitenaf dat allemaal kan opvangen voor jou, als dat dingen zijn die zich dus in jouw innerlijk afspelen.
Net als dat er grenzen zijn aan wat je zelf kan hebben aan tegenslag geldt dat voor hem ook en zijn grens is bereikt.
En dan waren het niet eens zijn eigen issues, maar de jouwe + je (gespannen/overspannen/ vermoeide) gesteldheid afreageren op hem, geruzie, jaloezie en gedoe in de gezamenlijke vriendenkring, en intussen van hem vergen dat hij daar allemaal wél mee weet te dealen, de kalme, geduldige steunpilaar hoort te zijn voor jóu, omdat jij het al moeilijk genoeg hebt.
Dat houdt geen mens vol, dat doet wat met hem, en dat zie je nu gelukkig ook wel in.
In langere relaties kun je meer van elkaar hebben, omdat daar ook als het goed is credits van goede tijden zijn opgebouwd en daarop kunt terugvallen, dat je weet van elkaar dat iets een voorbijgaande periode is en reactie op tegenslag, en zelfs dán is niet elke relatie daartegen bestand.
Als jullie zo kort bij elkaar zijn en zoveel ellende en geruzie heeft opgeleverd, heb je die credits niet en is dit het negatieve beeld het enige wat hij heeft van die relatie.
Belofte dat het beter wordt en je zélf mbv een professional met je issues aan de slag gaat is nu niet meer genoeg, je bent die grens al voorbij. Hij heeft nu zelf wel ff genoeg om voorlopig zelf mee te dealen, ook voor hem is dit een grote teleurstelling.
Als je werkelijk bezorgd bent om hém en om hém geeft begrijp je dat hij zijn eigen ruimte nu nodig heeft om te dealen met afgelopen periode en eigen teleurstellingen.
Enige wat je nu kunt doen is zorgen dat jij weer je evenwicht hervindt, je eigen overbelasting in goede banen krijgt, en zelf dus tzt een wederzijdser, stabielere en evenwaardigere partner kunt zijn, die genoeg energie heeft om ook weer liefde, zorgzaamheid, geduld, steun en begrip in de ánder te steken, ipv zoals nu gewoon te "vol" zit met eigen issues en vooral dat alles vráágt/vergt van de ander.
Of jullie tzt nog kans maken op wél een gelukkige(r) relatie zal de tijd uitwijzen.
Kan zijn dat hij dit beeld van jou & jullie relatie niet meer kan loslaten, of niet meer bereid toe is.
Op dit moment zou het igg kansloos zijn, omdat het niet gaat om alleen issues buiten jullie relatie (vader, werk) maar ook jullie onderlinge omgang en gevoelens.
Je kunt -allebei- stukken sneller dealen met eea aan eigen issues en gevoelens door dat los van elkaar te doen, zonder deze onderlinge dynamiek ook nog erbij.
Vaak is een crisis als deze en verwijdering juist nodig óm die gevoelens die je dwarsbomen (en ook je relatie saboteren) voor eens en altijd aan te pakken.
Sterkte iig, het is best zwaar allemaal als je er plots alleen voor staat, en zal niet makkelijk zijn om nu volledig op jezelf te (leren) steunen.
Je voelt je straks (tzt) wel stukken sterker als je je eigen veerkracht hebt leren kennen en inzetten.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..