Kinderen
alle pijlers
Ontaard
zondag 31 maart 2019 om 10:54
Ik heb een probleem en ik hoop dat jullie met mij mee kunnen denken voor een oplossing.
Een tijd geleden is ons zoontje geboren en het is een super leuk actief mannetje. Ik werk 4 dagen, mijn man 3. Maar ik trek het gewoon niet.
Mijn zoontje slaapt eigenlijk sinds zijn geboorte slecht en nog steeds slaapt hij na ruim 1,5 jaar niet door en wordt hij vroeg wakker. Ik hou natuurlijk tot de maan en terug van mijn zoontje maar ik vind het. zo vermoeiend.. ik ben een schaduw van mezelf. Mijn man heeft ‘nergens last van’, behalve eigenlijk van mij omdat ik zo lichtgeraakt ben en veel zeur.
Ik vind mijn werk heerlijk, een dag minder werken zou ik echt een straf vinden, vooral omdat ik thuis eigenlijk geen rust krijg. Het huis is een grote rotzooi en zoontje kost me gewoon super veel energie. S avonds liggen we uitgeteld op de bank en om half 9 zetten we de tv uit om naar boven te gaan. Meestal kijk ik al vanaf een uur of half 8 op de klok omdat ik eigenlijk al zou kunnen slapen. Maar dat vind ik zo ongezellig dus dat doe ik niet. Ik heb er vaak over gedacht om een hobby op te pakken maar ik kan de energie er niet voor opbrengen.
We zijn een aantal keren weekendjes weg geweest, maar man heeft veel moeite om zoontje weg te brengen. Na een paar dagen is het effect van dat weekendje weg weer verdwenen en is alles weer zoals het was.
Ik haal zo weinig plezier uit mijn priveleven en ik vind het heel moeilijk wat ik daarmee moet. Ik ben super blij met mijn man en kind maar ik ben gewoon niet meer mezelf. Ik heb regelmatig ook goede dagen (natuurlijk..) maar de slechte overheersen. Vakantie vind ik echt geen leuke aangelegenheid, vooral heel zwaar.
Mijn man en ik hebben dit natuurlijk al vaak besproken, ik wil dan meer tijd voor mezelf inplannen maar dat lukt dan toch vaak niet en ik voel me zo’n ontaarde vrouw en moeder als ik in het weekend steeds een dagdeel alleen op stap ga of vrij neem als zoontje op de opvang zit en man werkt.
Herkent iemand dit? Is er licht aan het eind van de tunnel en hebben mensen misschien praktische tips?
Een tijd geleden is ons zoontje geboren en het is een super leuk actief mannetje. Ik werk 4 dagen, mijn man 3. Maar ik trek het gewoon niet.
Mijn zoontje slaapt eigenlijk sinds zijn geboorte slecht en nog steeds slaapt hij na ruim 1,5 jaar niet door en wordt hij vroeg wakker. Ik hou natuurlijk tot de maan en terug van mijn zoontje maar ik vind het. zo vermoeiend.. ik ben een schaduw van mezelf. Mijn man heeft ‘nergens last van’, behalve eigenlijk van mij omdat ik zo lichtgeraakt ben en veel zeur.
Ik vind mijn werk heerlijk, een dag minder werken zou ik echt een straf vinden, vooral omdat ik thuis eigenlijk geen rust krijg. Het huis is een grote rotzooi en zoontje kost me gewoon super veel energie. S avonds liggen we uitgeteld op de bank en om half 9 zetten we de tv uit om naar boven te gaan. Meestal kijk ik al vanaf een uur of half 8 op de klok omdat ik eigenlijk al zou kunnen slapen. Maar dat vind ik zo ongezellig dus dat doe ik niet. Ik heb er vaak over gedacht om een hobby op te pakken maar ik kan de energie er niet voor opbrengen.
We zijn een aantal keren weekendjes weg geweest, maar man heeft veel moeite om zoontje weg te brengen. Na een paar dagen is het effect van dat weekendje weg weer verdwenen en is alles weer zoals het was.
Ik haal zo weinig plezier uit mijn priveleven en ik vind het heel moeilijk wat ik daarmee moet. Ik ben super blij met mijn man en kind maar ik ben gewoon niet meer mezelf. Ik heb regelmatig ook goede dagen (natuurlijk..) maar de slechte overheersen. Vakantie vind ik echt geen leuke aangelegenheid, vooral heel zwaar.
Mijn man en ik hebben dit natuurlijk al vaak besproken, ik wil dan meer tijd voor mezelf inplannen maar dat lukt dan toch vaak niet en ik voel me zo’n ontaarde vrouw en moeder als ik in het weekend steeds een dagdeel alleen op stap ga of vrij neem als zoontje op de opvang zit en man werkt.
Herkent iemand dit? Is er licht aan het eind van de tunnel en hebben mensen misschien praktische tips?
zondag 31 maart 2019 om 11:04
Je hebt duidelijk behoefte aan die uren of dagen voor jezelf, dus doen. Dat schuld gevoel is niet nodig, alles is goed geregeld voor je zoon en je zorgt voor jezelf. Wat heeft je gezin eraan als jij instort?
En zou samen slapen zorgen voor een betere nachtrust voor iedereen? Dan dat eens uitproberen.
En zou samen slapen zorgen voor een betere nachtrust voor iedereen? Dan dat eens uitproberen.
gatinmijnsok wijzigde dit bericht op 31-03-2019 11:05
18.50% gewijzigd
zondag 31 maart 2019 om 11:05
Dit!?
Is het mogelijk dat jij drie dagen gaat werken en je man vier? Zou dat jou ruimte of lucht geven?
zondag 31 maart 2019 om 11:09
Neem samen een week vrij en pak die rotzooi aan. Maak een plan hoe die rotzooi voortaan binnen de perken kan blijven.
Of accepteer de rotzooi, als je vooral het idee hebt dat de 'rotzooi'er niet hoort te zijn omdat anderen dat ook niet hebben.
zondag 31 maart 2019 om 11:11
Waarom zou dat het probleem oplossen.
To schrijft dat ze om half acht eigelijk al wel naar bed wil en om half negen. Daadwerkelijk naar bed gaat.
Zelfs als zoon dan 's nachts wakker wordt zou je nog wel aan de benodigde uren rust toe moeten komen als je zo vroeg naar bed gaat.
De vraag is dus waar to nou precies zo vreselijk uitgeput van wordt.
Het huishouden kan het niet zijn want het is een puinhoop in huis.
4 dagen werken is ook niet extreem veel.
zondag 31 maart 2019 om 11:12
zondag 31 maart 2019 om 11:15
zondag 31 maart 2019 om 11:16
Dat is precies wat ik mezelf dus afvraag, en vooral wat mijn man zich ook afvraagt.sugarmiss schreef: ↑31-03-2019 11:11Waarom zou dat het probleem oplossen.
To schrijft dat ze om half acht eigelijk al wel naar bed wil en om half negen. Daadwerkelijk naar bed gaat.
Zelfs als zoon dan 's nachts wakker wordt zou je nog wel aan de benodigde uren rust toe moeten komen als je zo vroeg naar bed gaat.
De vraag is dus waar to nou precies zo vreselijk uitgeput van wordt.
Het huishouden kan het niet zijn want het is een puinhoop in huis.
4 dagen werken is ook niet extreem veel.
Ik denk dat ik misschien iemand ben die heel veel behoefte heeft aan tijd voor mezelf en dat ik daar nu pas achterkom nu zoontje er is.
zondag 31 maart 2019 om 11:17
Dit! Je hebt het gewoon zwaar! Het wordt echt beter. Noem je zelf niet ontaard. Dat maakt het nog zwaarder. Probeer het inderdaad zo goed mogelijk voor jezelf te maken door een schoonmaakster te nemen en toch af en toe weg te gaan.
Vergeet niet dat een gestoorde nacht, niet te vergelijken is met een nacht aan een stuk slapen zeker niet als je kind ook nog eens vroeg wakker is. Je tankt nooit bij.
zondag 31 maart 2019 om 11:32
Wat voor dingen deed je dan in de tijd voor mij zelf tijd toen je zoontje er nog niet was? Kun je niet toch proberen om daar wat meer tijd voor in te plannen?Lippestiftie schreef: ↑31-03-2019 11:16Dat is precies wat ik mezelf dus afvraag, en vooral wat mijn man zich ook afvraagt.
Ik denk dat ik misschien iemand ben die heel veel behoefte heeft aan tijd voor mezelf en dat ik daar nu pas achterkom nu zoontje er is.
Ben je al eens naar de huisarts geweest om je bloed te laten testen.
zondag 31 maart 2019 om 11:33
Ik vind het wel herkenbaar....zijn nu tieners maar de eerste 2 jaren met oudste vond ik heftig. Geen vrije tijd meer, vroeg wakker, veel in de nacht wakker, rommelig huis...bij de tweede ging het makkelijker. Oudste kon zich, achteraf gezien, niet zelf vermaken. Met alles had ze aandacht nodig. Dat koste energie.
Jongste kon heerlijk spelen en had helemaal heen hulp nodig. Kleine rommelkont die van alles gebruikt om te spelen. Oudste werd makkelijker naarmate ze ouder werd....ze vindt het ontzettend leuk om te helpen. Ze kan zich nog steeds moeilijk zelf vermaken maar door ons te helpen is ze vrolijk en blij.
Het kost tijd om je kind te leren kennen en de eerste jaren zijn heftig. Gun jezelf de tijd om er mee te leren omgaan.
Jongste kon heerlijk spelen en had helemaal heen hulp nodig. Kleine rommelkont die van alles gebruikt om te spelen. Oudste werd makkelijker naarmate ze ouder werd....ze vindt het ontzettend leuk om te helpen. Ze kan zich nog steeds moeilijk zelf vermaken maar door ons te helpen is ze vrolijk en blij.
Het kost tijd om je kind te leren kennen en de eerste jaren zijn heftig. Gun jezelf de tijd om er mee te leren omgaan.
zondag 31 maart 2019 om 11:35
Neem komende tijd elke maand een dag vrij voor jezelf als kind op de crèche is. (Alleeb thuis zijn is zo lekker). Ga gewoon ongezellig om 8 uur naar bed. En neem een schoonmaakster voor de troep. Neem ruimte voor jezelf. Je hoeft het niet hetzelfde te voelen als je man. Ik vond mijn mama dag ook verschrikkelijk de eerste 2 jaar. Gewoon een onwijs zware dag. Ga vooral ook lekker de deur uit (hoef je ook niet naar de troep te kijken). Neem in het weekend tijd voor jezelf.
En voel je niet schuldig of ontaard. Mannen die tijd voor zichzelf nemen of fulltime werken voelen zich ook niet ontaard toch?
Kind wordt vanzelf groter en dan wordt het makkelijker en minder zwaar.
En voel je niet schuldig of ontaard. Mannen die tijd voor zichzelf nemen of fulltime werken voelen zich ook niet ontaard toch?
Kind wordt vanzelf groter en dan wordt het makkelijker en minder zwaar.
zondag 31 maart 2019 om 11:36
Ik deed veel ‘niks’, keutelen om het huis, veel wandelen met man en afspreken met vrienden.
Huisarts ben ik geweest, er bleek niks uit bloedonderzoek.
Ik wil jullie allemal bedanken voor het klankbord - ik ga tijd voor mezelf inplannen en me daar niet schuldig over voelen.
Poetsvrouw ga ik overwegen.
Het is inderdaad gewoon nogal ruk, die eerste tijd.
