Psyche
alle pijlers
Deze maatschappij
maandag 8 juli 2019 om 20:46
Ik loop enorm tegen deze maatschappij aan. De constructie ervan. En dan met name op het gebied van werk.
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
maandag 8 juli 2019 om 21:16
Kan me goed voorstellen dat je niet happy bent hiermee.
Vind ook dat je het heel helder en treffend geformuleerd hebt.
Dit (steeds meer Amerikaanse) systeem wordt ons inderdaad behoorlijk opgedrongen.
Steeds meer mensen hebben hier last van.
Zelf heb ik geen betaalde baan, maar wel een erg leuke en nuttige dagbesteding.
En daar ben ik ook best wel blij mee.
Vind ook dat je het heel helder en treffend geformuleerd hebt.
Dit (steeds meer Amerikaanse) systeem wordt ons inderdaad behoorlijk opgedrongen.
Steeds meer mensen hebben hier last van.
Zelf heb ik geen betaalde baan, maar wel een erg leuke en nuttige dagbesteding.
En daar ben ik ook best wel blij mee.
maandag 8 juli 2019 om 21:16
maandag 8 juli 2019 om 21:18
Ik vind het zelf ook een deprimerende gedachte. We hebben ooit geld bedacht om ons leven makkelijker te maken. Nu heeft het geld de leiding en de mensheid vind het wel prima.
Nou zit ik depressief met ptss, een gegeneraliseerde angststoornis en paniekstoornis thuis. Dus ik functioneer sowieso niet. En ik ben te duur voor het zorgsysteem, dus ik word al jaren van het kastje naar de muur gestuurd. Korte termijn denken. Want ik heb toch echt een dak boven mijn hoofd nodig en duurdere intensieve therapie zou me waarschijnlijk weer aan het werk helpen. In plaats daarvan ben ik aan het bewijzen dat ik menswaardig genoeg voor een uitkering ben.
Nou zit ik depressief met ptss, een gegeneraliseerde angststoornis en paniekstoornis thuis. Dus ik functioneer sowieso niet. En ik ben te duur voor het zorgsysteem, dus ik word al jaren van het kastje naar de muur gestuurd. Korte termijn denken. Want ik heb toch echt een dak boven mijn hoofd nodig en duurdere intensieve therapie zou me waarschijnlijk weer aan het werk helpen. In plaats daarvan ben ik aan het bewijzen dat ik menswaardig genoeg voor een uitkering ben.
anoniem_291865 wijzigde dit bericht op 08-07-2019 21:19
10.50% gewijzigd
maandag 8 juli 2019 om 21:19
Ik heb precies genoeg gewerkt, 32 uur,Edit: Ik lieg, het was 24 uur. wel te verstaan en dat is me altijd meer dan prima bevallen.
Daar komt wel bij kijken dat ik geen ambities had om hogerop te komen, om veel meer te verdienen, om groot en luxe te wonen, ik heb nooit een huis gekocht en al helemaal geen designkeuken van 20.000 euro laten installeren.
Geen behoefte aan een auto, mijn snorretje heeft altijd beter voldaan dan een auto had gedaan omdat ik elke morgen alle files voorbij tufte.
Verre luxe vakanties trekken me niet en mijn vrije tijd is me altijd heilig geweest.
Zo heb ik dat altijd gedaan toen ik nog werkte en volgens mij kan dat nog steeds, dus wat houd je tegen om je leven om te gooien naar een niveau waar je wel gelukkig mee bent.
Daar komt wel bij kijken dat ik geen ambities had om hogerop te komen, om veel meer te verdienen, om groot en luxe te wonen, ik heb nooit een huis gekocht en al helemaal geen designkeuken van 20.000 euro laten installeren.
Geen behoefte aan een auto, mijn snorretje heeft altijd beter voldaan dan een auto had gedaan omdat ik elke morgen alle files voorbij tufte.
Verre luxe vakanties trekken me niet en mijn vrije tijd is me altijd heilig geweest.
Zo heb ik dat altijd gedaan toen ik nog werkte en volgens mij kan dat nog steeds, dus wat houd je tegen om je leven om te gooien naar een niveau waar je wel gelukkig mee bent.
anoniem_64c64bf305ae7 wijzigde dit bericht op 08-07-2019 21:31
3.01% gewijzigd
maandag 8 juli 2019 om 21:21
Ik snap je. Zelf ben ik daarom minder gaan werken. We wonen goedkoop zodat we behoorlijk wat geld overhouden elke maand. Doordat ik veel vrij heb heb ik genoeg tijd en energie om mijn familie en vrienden te zien. We reizen ontzettend veel. Ik werk onregelmatig en heb werk dat ik maatschappelijk relevant vind. Ik zou never nooit een 9 tot 5 bullshitjob loonslaaf willen zijn. Doordat ik voor dergelijk werk kies heb ik niet helemaal het idee dat ik 32 uur van mijn week door de plee spoel.
maandag 8 juli 2019 om 21:21
Je hebt de keuze om je baan op te zeggen.
Die keuze heeft consequenties, maar het is niet onmogelijk. Het wordt alleen erg moeilijk als je het inkomen denkt nodig te hebben.
Kun je niet minder gaan werken? Het leven hoeft echt geen sleur van 40 uur per week werk en 128 uur uitrusten van werk te zijn. Het klinkt alsof je niet alleen geen voldoening haalt uit je werk, maar ook niet uit de rest van je leven (waardoor het harde werken de moeite waard zou kunnen zijn). Je klinkt uitgeblust en dan heb je de neiging alles zwart-wit te zien en cynisch te worden. Het werkende leven dat jij beschrijft is niet de enige optie. Ik denk wel dat het belangrijk is om iets te doen wat je ervaart als zinvol. Dan kan het energie en tijd kosten, maar dat is dan zeker niet weggegooid.
Hoe ik het doe: ik heb de luxe dat ik met parttime werk genoeg verdien om zelfvoorzienend te zijn. Soms heb ik heus wel stress en vind ik werk stom en vermoeiend, maar over het algemeen vind ik het iets positiefs door de inhoud van het werk en het contact met mensen dat er bij komt kijken.
Ik denk dat het helpend is om je te realiseren dat mee blijven draaien in de sleur een keuze is. Een logische keuze (want veruit de makkelijkste) maar niettemin een keuze die bij jou ligt. Als je het echt zo zat bent, ga dan serieus naar alternatieven kijken. Door iets te gaan doen doorbreek je het idee dat je hulpeloos gevangen zit in omstandigheden. Het leven is niet maakbaar, maar klagen dat je gevangen zit in een baan voor gevoelloze bedrijven is het andere uiterste.
Die keuze heeft consequenties, maar het is niet onmogelijk. Het wordt alleen erg moeilijk als je het inkomen denkt nodig te hebben.
Kun je niet minder gaan werken? Het leven hoeft echt geen sleur van 40 uur per week werk en 128 uur uitrusten van werk te zijn. Het klinkt alsof je niet alleen geen voldoening haalt uit je werk, maar ook niet uit de rest van je leven (waardoor het harde werken de moeite waard zou kunnen zijn). Je klinkt uitgeblust en dan heb je de neiging alles zwart-wit te zien en cynisch te worden. Het werkende leven dat jij beschrijft is niet de enige optie. Ik denk wel dat het belangrijk is om iets te doen wat je ervaart als zinvol. Dan kan het energie en tijd kosten, maar dat is dan zeker niet weggegooid.
Hoe ik het doe: ik heb de luxe dat ik met parttime werk genoeg verdien om zelfvoorzienend te zijn. Soms heb ik heus wel stress en vind ik werk stom en vermoeiend, maar over het algemeen vind ik het iets positiefs door de inhoud van het werk en het contact met mensen dat er bij komt kijken.
Ik denk dat het helpend is om je te realiseren dat mee blijven draaien in de sleur een keuze is. Een logische keuze (want veruit de makkelijkste) maar niettemin een keuze die bij jou ligt. Als je het echt zo zat bent, ga dan serieus naar alternatieven kijken. Door iets te gaan doen doorbreek je het idee dat je hulpeloos gevangen zit in omstandigheden. Het leven is niet maakbaar, maar klagen dat je gevangen zit in een baan voor gevoelloze bedrijven is het andere uiterste.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
maandag 8 juli 2019 om 21:22
maandag 8 juli 2019 om 21:24
maandag 8 juli 2019 om 21:27
maandag 8 juli 2019 om 21:27
Je hoeft toch geen 40 uren te werken en kinderen te krijgen. Begin met minder werken en een andere levensstijl. Als je heel drastisch wil switchen kan je zelfs in een commune gaan wonen die zelfvoorzienend is.
Mensen voelen zich verplicht om met alles mee te doen en bang om een buitenstaander te worden maar het is bevrijdend voor jezelf.
Mensen voelen zich verplicht om met alles mee te doen en bang om een buitenstaander te worden maar het is bevrijdend voor jezelf.
maandag 8 juli 2019 om 21:28
Dat is ook absoluut weer waar!!Nummer*Zoveel schreef: ↑08-07-2019 21:22Je zet jezelf wel heel erg als slachtoffer van deze maatschappij neer. Niet zo gek dat je dan enorm tegen dit soort gevoelens zit te vechten.
Bedenk eens wat jij zelf kunt doen om jouw leven helemaal anders in te richten. Er zijn echt zat alternatieven dan fulltime werken, als je die maar wil zien.
maandag 8 juli 2019 om 21:30
Doe eens gek en ga eens proberen een uitdagende baan te vinden waar je energie van krijgt ipv dat het je kost. Wellicht ook nog minder uren. Gezien je pensioenleeftijd die je aangeeft ben je nog jong zat om wat anders te zoeken of om te scholen. Ga eens met mensen praten die dit soort dingen hebben gedaan, hun hele leven drastisch hebben omgegooid. Durf die eens dingen te vragen.
Om dit alles te doen heb je wel lef nodig, maar de meeste zijn dan ontzettend succesvol of zijn er zelf veel sterker van geworden.
Ik heb meestal maar 1 vrije dag in de week en mijn laatste vakantie is een jaar geleden maar ik herken jou uitgebluste gevoel totaal niet. Ik denk dat je er heel goed aan zou doen zelfkritisch te zijn of hier hulp bij te vragen.
Lees eens terug wat je zelf schrijft: je noemt je 5 dagen werk 'het riedeltje' wat opnieuw begint. Dat klinkt alsof je maar routinematig bezig bent. Wellicht te weinig uitdaging of voldoening uit je werk? Hoe komt dit? Wat ga je doen om dit te veranderen?
Om dit alles te doen heb je wel lef nodig, maar de meeste zijn dan ontzettend succesvol of zijn er zelf veel sterker van geworden.
Ik heb meestal maar 1 vrije dag in de week en mijn laatste vakantie is een jaar geleden maar ik herken jou uitgebluste gevoel totaal niet. Ik denk dat je er heel goed aan zou doen zelfkritisch te zijn of hier hulp bij te vragen.
Lees eens terug wat je zelf schrijft: je noemt je 5 dagen werk 'het riedeltje' wat opnieuw begint. Dat klinkt alsof je maar routinematig bezig bent. Wellicht te weinig uitdaging of voldoening uit je werk? Hoe komt dit? Wat ga je doen om dit te veranderen?
rp7 wijzigde dit bericht op 08-07-2019 21:34
14.71% gewijzigd
maandag 8 juli 2019 om 21:39
Ik herken mezelf totaal niet in wat je schrijft. Ik heb een baan waar ik veel energie van krijg en waar ik veel voldoening uit haal. Ik ben een leuker mens als ik werk en het idee heb dat ik wat nuttigs doe.
Ik heb genoeg energie voor sociale gelegenheden en maak daar graag tijd voor.
Het is het moeten dat je jezelf oplegt dat je in de weg zit als je het mij vraagt. Het leven is te kort om jezelf zo zwaar te belasten met alles dat moet van jezelf. So what als de Vloer even niet zo schoon is? So what als je i.p.v. iedere dag gezond ook eens wat makkelijks eet?
Ik geniet iedere dag van het leven, doe de dingen die ik leuk vind en probeer en zoveel mogelijk uit te halen wat er in zit. Enerzijds ingegeven door de dingen die ik heb meegemaakt die me doen beseffen dat het leven zo voorbij kan zijn.
Ik heb genoeg energie voor sociale gelegenheden en maak daar graag tijd voor.
Het is het moeten dat je jezelf oplegt dat je in de weg zit als je het mij vraagt. Het leven is te kort om jezelf zo zwaar te belasten met alles dat moet van jezelf. So what als de Vloer even niet zo schoon is? So what als je i.p.v. iedere dag gezond ook eens wat makkelijks eet?
Ik geniet iedere dag van het leven, doe de dingen die ik leuk vind en probeer en zoveel mogelijk uit te halen wat er in zit. Enerzijds ingegeven door de dingen die ik heb meegemaakt die me doen beseffen dat het leven zo voorbij kan zijn.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
maandag 8 juli 2019 om 21:41
Voor sommige mensen blijft werken een verplichting, hoe leuk, uitdagend, relevant etc het ook is. Na heel veel werkjaren (en verschillend werk) kan ik wel concluderen dat dat voor mij geldt. Er is geen baan in de wereld waarbij ik het er voor heb om maar 1 dag vrij te zijn en 1 keer in de tig jaar op vakantie te gaan. Dus ja, dan is het toch echt zoeken naar de balans.RP7 schreef: ↑08-07-2019 21:30Doe eens gek en ga eens proberen een uitdagende baan te vinden waar je energie van krijgt ipv dat het je kost. Wellicht ook nog minder uren. Gezien je pensioenleeftijd die je aangeeft ben je nog jong zat om wat anders te zoeken of om te scholen. Ga eens met mensen praten die dit soort dingen hebben gedaan, hun hele leven drastisch hebben omgegooid. Durf die eens dingen te vragen.
Om dit alles te doen heb je wel lef nodig, maar de meeste zijn dan ontzettend succesvol of zijn er zelf veel sterker van geworden.
Ik heb meestal maar 1 vrije dag in de week en mijn laatste vakantie is een jaar geleden maar ik herken jou uitgebluste gevoel totaal niet. Ik denk dat je er heel goed aan zou doen zelfkritisch te zijn of hier hulp bij te vragen.
Lees eens terug wat je zelf schrijft: je noemt je 5 dagen werk 'het riedeltje' wat opnieuw begint. Dat klinkt alsof je maar routinematig bezig bent. Wellicht te weinig uitdaging of voldoening uit je werk? Hoe komt dit? Wat ga je doen om dit te veranderen?
