Psyche
alle pijlers
Deze maatschappij
maandag 8 juli 2019 om 20:46
Ik loop enorm tegen deze maatschappij aan. De constructie ervan. En dan met name op het gebied van werk.
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
maandag 8 juli 2019 om 21:43
Ik herken mezelf er ook niet zo in eigenlijk. Ik werk naast het loon ook om mezelf te ontwikkelen en met leuke collega's om te gaan. Toen ik nog studeerde deed ik soortgelijk werk als vrijwilligerswerk.
Daarnaast heb ik een baan waar ik heel flexibel in mijn uren ben en thuis kan werken. Dat scheelt enorm in reistijd enzo. Tot slot ben ik ook redelijk zelfstandig en kan een groot deel van mijn werk invullen zoals ik dat zelf prettig vind.
Het streven is verder om onze hypotheek af te lossen voor ons 60e, zodat we daarna nog een dagje minder kunnen werken (nu beide 32 uur). Toen de kinderen kleiner waren werkte ik tijdelijk nog minder.
Maar we laten ook wel het een en ander. Zo zijn onze kinderen nog nooit met een vliegtuig geweest en wij nog nooit buiten Europa. We gaan niet skiën in de voorjaarsvakantie en zijn ook niet zo bezig met kleding/ mode/ interieur. De keuken en badkamer stammen ook uit de jaren 80. We hebben ook geen hoge hypotheek, dat had veel meer kunnen zijn.
Ik voel me niet gehaast of uit balans. Hoewel er natuurlijk ook betere en minder goede dagen zijn. Maar dit de minder goede dagen waardeer ik de betere alleen maar extra.
Is het voor jou niet mogelijk om minder te werken en minder uit te geven? Of werk te zoeken waar je iets meer regie hebt? Of hulp te vragen bij de dingen die je lastig of vervelend vindt om te doen?
Daarnaast heb ik een baan waar ik heel flexibel in mijn uren ben en thuis kan werken. Dat scheelt enorm in reistijd enzo. Tot slot ben ik ook redelijk zelfstandig en kan een groot deel van mijn werk invullen zoals ik dat zelf prettig vind.
Het streven is verder om onze hypotheek af te lossen voor ons 60e, zodat we daarna nog een dagje minder kunnen werken (nu beide 32 uur). Toen de kinderen kleiner waren werkte ik tijdelijk nog minder.
Maar we laten ook wel het een en ander. Zo zijn onze kinderen nog nooit met een vliegtuig geweest en wij nog nooit buiten Europa. We gaan niet skiën in de voorjaarsvakantie en zijn ook niet zo bezig met kleding/ mode/ interieur. De keuken en badkamer stammen ook uit de jaren 80. We hebben ook geen hoge hypotheek, dat had veel meer kunnen zijn.
Ik voel me niet gehaast of uit balans. Hoewel er natuurlijk ook betere en minder goede dagen zijn. Maar dit de minder goede dagen waardeer ik de betere alleen maar extra.
Is het voor jou niet mogelijk om minder te werken en minder uit te geven? Of werk te zoeken waar je iets meer regie hebt? Of hulp te vragen bij de dingen die je lastig of vervelend vindt om te doen?
maandag 8 juli 2019 om 21:44
Ik loop hier ook steeds tegenaan. Ik kan gewoon niet echt doen wat ik echt zelf wil zeg maar. Je MOET alleen maar dingen ipv dat je het echt wil. En alles wordt ook steeds duurder ook dus je moet ook wel gewoon blijven werken.
Er waar ik nog het meeste mee zit is dat álles zo gestresst moet en iedereen heeft het maar druk druk. Je ziet dit al aan het verkeer. Iedereen heeft het maar druk en geduld bij bijvoorbeeld aan de kassa bij de supermarkt is al ver te zoeken. Of als je met drie vriendinnen tegelijk iets wil afspreken kan dat op z’n vroegst een keer over twee maanden ofzo. Ik mis een beetje het spontane.
Maar ik zie alles momenteel wat donkerder. Ik heb niet voor niet een Burn out nu helaas. En daarin heb ik zelfs niet de tijd gehad om te herstellen want ik werd zsm weer op het lijstje integreren gezet en ik ga nu weer met buikpijn en stress aan het werk.
Er waar ik nog het meeste mee zit is dat álles zo gestresst moet en iedereen heeft het maar druk druk. Je ziet dit al aan het verkeer. Iedereen heeft het maar druk en geduld bij bijvoorbeeld aan de kassa bij de supermarkt is al ver te zoeken. Of als je met drie vriendinnen tegelijk iets wil afspreken kan dat op z’n vroegst een keer over twee maanden ofzo. Ik mis een beetje het spontane.
Maar ik zie alles momenteel wat donkerder. Ik heb niet voor niet een Burn out nu helaas. En daarin heb ik zelfs niet de tijd gehad om te herstellen want ik werd zsm weer op het lijstje integreren gezet en ik ga nu weer met buikpijn en stress aan het werk.
maandag 8 juli 2019 om 21:45
Wat is er steeds meer Amerikaans?Upward_spiral schreef: ↑08-07-2019 21:16Dit (steeds meer Amerikaanse) systeem wordt ons inderdaad behoorlijk opgedrongen.
Steeds meer mensen hebben hier last van.
Wij werken 40 uur fulltime, in Amerika zijn dubbele shifts of 2 of 3 banen niet ongebruikelijk om het hoofd boven water te houden.
Wij zijn minimaal 4x onze werkweek betaald vrij. In Amerika hebben veel mensen geen betaald verlof, en als ze het wel hebben is dat vaak maar een dag of 10.
Als je terugkijkt in de geschiedenis, dan werkten veel van onze (groot)vaders 6 dagen per week, en vaak meer dan 8 uur per dag. Onze (groot)moeders hadden een fulltime baan aan hun huishouden zonder elektrische apparaten, en ze deden daarnaast veel mantelzorg (wat toen heel gewoon was en zelfs nog geen naam had). De meeste mensen leefden sober, met een simpele maaltijd elke avond en op zondag een koekje, de fiets i.p.v. een auto, afdragertjes en vermaakte kleding i.p.v. nieuw. En dat gold ook voor de kinderen, die 30km verderop naar school gingen, en vanaf een jaar of 10 meehielpen met geld verdienen (wat ze netjes afstonden aan de huishoudpot).
Volgens mij zijn wij er alleen maar op vooruit gegaan in de afgelopen decennia. En ligt het probleem niet zozeer bij ons oh zo zware leven, maar eerder bij het feit dat we onze eigen behoeften steeds belangrijker zijn gaan vinden, en niet meer kunnen accepteren dat het leven niet alleen maar leuk is.
maandag 8 juli 2019 om 21:51
Sjiraf schreef: ↑08-07-2019 21:44Ik loop hier ook steeds tegenaan. Ik kan gewoon niet echt doen wat ik echt zelf wil zeg maar. Je MOET alleen maar dingen ipv dat je het echt wil. En alles wordt ook steeds duurder ook dus je moet ook wel gewoon blijven werken.
Er waar ik nog het meeste mee zit is dat álles zo gestresst moet en iedereen heeft het maar druk druk. Je ziet dit al aan het verkeer. Iedereen heeft het maar druk en geduld bij bijvoorbeeld aan de kassa bij de supermarkt is al ver te zoeken. Of als je met drie vriendinnen tegelijk iets wil afspreken kan dat op z’n vroegst een keer over twee maanden ofzo. Ik mis een beetje het spontane.
Maar ik zie alles momenteel wat donkerder. Ik heb niet voor niet een Burn out nu helaas. En daarin heb ik zelfs niet de tijd gehad om te herstellen want ik werd zsm weer op het lijstje integreren gezet en ik ga nu weer met buikpijn en stress aan het werk.
Schouders ophalen, en dóóór, niet bij stilstaan. Dat soort dingen laat ik mijn humeur niet door bederven.
maandag 8 juli 2019 om 21:51
Tja, en anders waren we de hele dag druk met jagen en verzamelen, ook nog niet bepaald een relaxt leventje.
Zorg ervoor dat je baan wat flexibeler is, en waarom vijf dagen werken? Dat heb ik nog nooit gedaan, ben nu halverwege de dertig, maar ik snap dat echt niet. Werk in de buurt zoeken, want dan heb je weinig reistijd. Zoek iets zinvols, dat je niet het gevoel hebt die tijd door de plee te spoelen. Liefst werk waarin je autonoom kunt zijn, zelf zoveel mogelijk regie hebt.
Dan verder gewoon waarderen van kleine dingen. Mooie muziek, een goede film, een fijne wandeling op een doordeweekse avond. Maar ook, gewoon schikken in je lot, niet zoveel verwachtingen hebben, dan kan je ook niet al te teleurgesteld zijn.
Verder is een fijne levenspartner in mijn geval ook wel een redding. Met mijn man lach ik veel, we houden van elkaars gezelschap, hebben goede humor samen, gewoon heel prettig om samen dit leven te doen. Dat scheelt ook een hoop depressieve gedachten over de zinloosheid van het bestaan. Want zinloos is het, maar ja, je bent er nu toch, kun je er maar beter het beste van proberen te maken, toch?
Relativeren is het toverwoord.
Zorg ervoor dat je baan wat flexibeler is, en waarom vijf dagen werken? Dat heb ik nog nooit gedaan, ben nu halverwege de dertig, maar ik snap dat echt niet. Werk in de buurt zoeken, want dan heb je weinig reistijd. Zoek iets zinvols, dat je niet het gevoel hebt die tijd door de plee te spoelen. Liefst werk waarin je autonoom kunt zijn, zelf zoveel mogelijk regie hebt.
Dan verder gewoon waarderen van kleine dingen. Mooie muziek, een goede film, een fijne wandeling op een doordeweekse avond. Maar ook, gewoon schikken in je lot, niet zoveel verwachtingen hebben, dan kan je ook niet al te teleurgesteld zijn.
Verder is een fijne levenspartner in mijn geval ook wel een redding. Met mijn man lach ik veel, we houden van elkaars gezelschap, hebben goede humor samen, gewoon heel prettig om samen dit leven te doen. Dat scheelt ook een hoop depressieve gedachten over de zinloosheid van het bestaan. Want zinloos is het, maar ja, je bent er nu toch, kun je er maar beter het beste van proberen te maken, toch?
Relativeren is het toverwoord.
maandag 8 juli 2019 om 21:52
Een week heeft 168 uur. Daarvan werk je er dus nog geen 25%. Hoe je de overige maar liefst 75 % invult is helemaal aan jou. Stel prioriteiten en ga je leven leven zoals jij dat wilt, stap uit de ratrace en laat anderen je leven niet bepalen.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
maandag 8 juli 2019 om 21:53
Bedoelde het eigenlijk wat meer 'gekscherend'.Nummer*Zoveel schreef: ↑08-07-2019 21:45Wat is er steeds meer Amerikaans?
Wij werken 40 uur fulltime, in Amerika zijn dubbele shifts of 2 of 3 banen niet ongebruikelijk om het hoofd boven water te houden.
Wij zijn minimaal 4x onze werkweek betaald vrij. In Amerika hebben veel mensen geen betaald verlof, en als ze het wel hebben is dat vaak maar een dag of 10.
Als je terugkijkt in de geschiedenis, dan werkten veel van onze (groot)vaders 6 dagen per week, en vaak meer dan 8 uur per dag. Onze (groot)moeders hadden een fulltime baan aan hun huishouden zonder elektrische apparaten, en ze deden daarnaast veel mantelzorg (wat toen heel gewoon was en zelfs nog geen naam had). De meeste mensen leefden sober, met een simpele maaltijd elke avond en op zondag een koekje, de fiets i.p.v. een auto, afdragertjes en vermaakte kleding i.p.v. nieuw. En dat gold ook voor de kinderen, die 30km verderop naar school gingen, en vanaf een jaar of 10 meehielpen met geld verdienen (wat ze netjes afstonden aan de huishoudpot).
Volgens mij zijn wij er alleen maar op vooruit gegaan in de afgelopen decennia. En ligt het probleem niet zozeer bij ons oh zo zware leven, maar eerder bij het feit dat we onze eigen behoeften steeds belangrijker zijn gaan vinden, en niet meer kunnen accepteren dat het leven niet alleen maar leuk is.
Natuurlijk verschilt onze maatschappij erg van de Amerikaanse maatschappij.
Toch vind ik de 'Amerikaanse-invloeden' wel steeds meer zichtbaar.
Wil me echter ook absoluut geen slachtoffer voelen van deze maatschappij.
Probeer vooral zoveel mogelijk bij mijzelf te blijven, mijn eigen koers te volgen en ook om juist meer postiever in het leven te staan.
anoniem_64bba64a29e4a wijzigde dit bericht op 08-07-2019 21:54
0.80% gewijzigd
maandag 8 juli 2019 om 21:54
Kun je je voorstellen hoeveel energie deze activiteiten je weer opleveren? Plus het gevoel van vrijheid.
maandag 8 juli 2019 om 21:55
Ik snap je wel hoor. Vooral het constante moeten van alles, de stress die bepaalde beroepen met zich mee kunnen brengen.. ik denk dat er nog honderden burn-outs moeten volgen voordat mensen eens luisteren naar hun lichaam. Dat uitgebluste komt niet uit de lucht vallen natuurlijk.
Ga eens op zoek naar waar JIJ je energie uit kan halen. Is dat een nieuwe, uitdagende baan? Neem die sprong in het diepe. Het is misschien eng, maar misschien is het wel een schot in de roos. Als het qua geldzaken etc. uitkomt kan je proberen wat uren in te leveren en onthoudt vooral dat niks doen op je vrije dagen ook oké is. Sommigen verwachten teveel van zichzelf. Elke dag wat leuks gaan doen, dan weer daarheen.. plan de rust in die je nodig hebt ook al is het jammer van die ene verjaardag (bij wijze van spreken). Je bent nog altijd de baas over je eigen leven. Laat dat vooral, hoe moeilijk het ook is, niet sturen door je werk(gever). Het heft in eigen handen nemen kan dat uitgebluste gevoel wel wat wegnemen. Tja.. what else can I say.. de huidige maatschappij is helaas zo gevormd.
Ga eens op zoek naar waar JIJ je energie uit kan halen. Is dat een nieuwe, uitdagende baan? Neem die sprong in het diepe. Het is misschien eng, maar misschien is het wel een schot in de roos. Als het qua geldzaken etc. uitkomt kan je proberen wat uren in te leveren en onthoudt vooral dat niks doen op je vrije dagen ook oké is. Sommigen verwachten teveel van zichzelf. Elke dag wat leuks gaan doen, dan weer daarheen.. plan de rust in die je nodig hebt ook al is het jammer van die ene verjaardag (bij wijze van spreken). Je bent nog altijd de baas over je eigen leven. Laat dat vooral, hoe moeilijk het ook is, niet sturen door je werk(gever). Het heft in eigen handen nemen kan dat uitgebluste gevoel wel wat wegnemen. Tja.. what else can I say.. de huidige maatschappij is helaas zo gevormd.
maandag 8 juli 2019 om 21:56
Heel goed!Upward_spiral schreef: ↑08-07-2019 21:53
Wil me echter ook absoluut geen slachtoffer voelen van deze maatschappij.
Probeer vooral zoveel mogelijk bij mijzelf te blijven, mijn eigen koers te volgen en ook om juist meer postiever in het leven te staan.
maandag 8 juli 2019 om 21:59
Burn-outs zijn niet het gevolg van stress die bepaalde beroepen met zich mee kunnen brengen, maar vooral een gevolg van alle dwang die wij onszelf opleggen.Rosebloom schreef: ↑08-07-2019 21:55Ik snap je wel hoor. Vooral het constante moeten van alles, de stress die bepaalde beroepen met zich mee kunnen brengen.. ik denk dat er nog honderden burn-outs moeten volgen voordat mensen eens luisteren naar hun lichaam. Dat uitgebluste komt niet uit de lucht vallen natuurlijk.
maandag 8 juli 2019 om 21:59
Makkelijk gezegd...
Min ongeveer 55 uur in de week dat je slaapt, reistijd werk, afspraken etc blijft er anders niet zo heel veel tijd meer over hoor die je zelf kan invullen. Vooral niet met een jong gezin.
maandag 8 juli 2019 om 22:00
Nu ga ik even vervelend zijn, maar wat is dan je belangrijkste drijfveer van je werk? Toch het geld?Snowpink schreef: ↑08-07-2019 21:41Voor sommige mensen blijft werken een verplichting, hoe leuk, uitdagend, relevant etc het ook is. Na heel veel werkjaren (en verschillend werk) kan ik wel concluderen dat dat voor mij geldt. Er is geen baan in de wereld waarbij ik het er voor heb om maar 1 dag vrij te zijn en 1 keer in de tig jaar op vakantie te gaan. Dus ja, dan is het toch echt zoeken naar de balans.
Ik heb de keuze gehad,veel minder uren werken en zelfs meer geld overhouden. Maar ik wil zelf graag leren, beter worden in mijn werk en vooral mezelf en mijn persoonlijkheid ontwikkelen. Als ik ergens 'ja' opzeg is dat omdat ik denk dat ik er op persoonlijk vlak iets van leer. Ik word net als iemand anders aan geeft ook een leuker mens van mijn werk. Ik zou daarnaast mijn werk ook uit op werkgevers waarmee ik denk leuk te kunnen werken. Niet dat ik er dan prive mee om ga.
Ik vind materialistische zaken dan verder totaal oninteressant. Als ik niet dat spotify abonnement kan betalen, dan niet. Of een keer minder uiteten. Maar dat heb ik dan juist weer over om niet met een hoop chagerijn naar mijn werk te moeten gaan 's morgens.
maandag 8 juli 2019 om 22:00
maandag 8 juli 2019 om 22:02
Ik snap je wel hoor TO. Ik merk wel dat tweeverdieners het makkelijker hebben over het algemeen. Ik zie het bijvoorbeeld aan de mogelijkheid om 32 uur te werken of minder. Ik heb zelf jaren samengewoond, werkte 32 uur en een taakverdeling. Ik heb een goedbetaalde baan maar ben vanwege de hoge lasten naar 36 uur gegaan alsook een functiewijziging ( schaal hoger).
maandag 8 juli 2019 om 22:03
Ik baal vooral dat ik niet fysiek sterker ben.Nummer*Zoveel schreef: ↑08-07-2019 22:00Als rugpatiënt dank ik onze lieve heer op mijn blote knietjes dat er tegenwoordig ook andere manieren zijn om onszelf in leven te houden.
Ik zou daar wel graag een soort van tussenweg in vinden. Maar ik heb al een moestuin, en ik probeer mezelf zoveel mogelijk vaardigheden met de hand te leren. Wie weet hoe het leven er over 10 jaar uit ziet.
maandag 8 juli 2019 om 22:03
Ik begrijp je volkomen. Daarnaast 'moet' iedereen maar iets doen waar hij 'energie' uit moet halen. Als je dat nu niet hebt? Je moet hoe dan ook inkomen genereren. In Nederland is het ook goed, maar ook erg duur om überhaupt te leven. Goedkoop wonen? Ook zo'n ideale gedachte. Maar hoe dan? In Noordoost Groningen?
Een keuze om minder te werken brengt veel consequenties met zich mee.
En alle luxe die je om je heen ziet: ik denk dat schijn bedriegt. Er zijn zoveel mensen die fulltime moeten werken om de maand maar weer door te komen.
Leg je erbij neer dat het ideale leven niet bestaat. Ik begrijp je volkomen, maar het heeft zo weinig zin om erover te jammeren want het verandert niks.
Een keuze om minder te werken brengt veel consequenties met zich mee.
En alle luxe die je om je heen ziet: ik denk dat schijn bedriegt. Er zijn zoveel mensen die fulltime moeten werken om de maand maar weer door te komen.
Leg je erbij neer dat het ideale leven niet bestaat. Ik begrijp je volkomen, maar het heeft zo weinig zin om erover te jammeren want het verandert niks.
maandag 8 juli 2019 om 22:06
Dat kan heel goed hoor, bijvoorbeeld door veel geweldsincidenten op je werk. En het meest funest is een slechte aansturing, wat mij betreft op nummer 1.Nummer*Zoveel schreef: ↑08-07-2019 21:59Burn-outs zijn niet het gevolg van stress die bepaalde beroepen met zich mee kunnen brengen, maar vooral een gevolg van alle dwang die wij onszelf opleggen.
maandag 8 juli 2019 om 22:07
Noord-Oost Groningen (Hogeland) is best mooi hoor.Polderbewoner schreef: ↑08-07-2019 22:03Ik begrijp je volkomen. Daarnaast 'moet' iedereen maar iets doen waar hij 'energie' uit moet halen. Als je dat nu niet hebt? Je moet hoe dan ook inkomen genereren. In Nederland is het ook goed, maar ook erg duur om überhaupt te leven. Goedkoop wonen? Ook zo'n ideale gedachte. Maar hoe dan? In Noordoost Groningen?
Maar al die toestanden met die aardbevingen maken het er inderdaad niet leuker op.
maandag 8 juli 2019 om 22:10
En jij gaat uit van een modaal inkomen. Je kunt als alleenstaande prima parttime werken, het hangt helemaal van het salaris af.
maandag 8 juli 2019 om 22:12
Eens. Ik snap TO wel een beetje. Met de huidige werkdruk wordt het mij ook weleens teveel, lange reistijd van en naar mijn werk, rennen hollen vliegen op doordeweekse dagen in het weekend uitgeput. En zomaar van baan veranderen is echt een hele grote stap als alleenstaande van middelbare leeftijd met een hypotheek. Ik durf het in ieder geval niet.
.
