Psyche
alle pijlers
Mijn eigen ergste vijand
dinsdag 19 november 2019 om 14:00
Ik weet niet wat ik met dit topic wil, hopelijk niet al te veel herkenning, maar een luisterend oor misschien? Troost? Het gaat niet enorm slecht met me, maar ik merk dat mijn 'anxiety' weer opspeelt.
Zodra alles relatief goed gaat in mijn leven doe ik het. Rampscenario's bedenken. Mijzelf kleineren, dagen en weken piekeren over dingen die ik ooit gedaan of gezegd heb, mijzelf beschuldigen van al het mogelijke dat ik kan bedenken (en neem dat maar vrij letterlijk). Als het allemaal wat minder over rolletjes loopt in mijn leven merk ik dat ik het nog steeds wel doe, maar dan meer bezig ben met 'overleven'.
Ik voel mezelf een slechte moeder, kan 'normaal' en 'overdreven' niet uit elkaar houden, waardoor ik alles dan maar TE goed probeer te doen. Dan kan het nooit missen, toch? Toch ben ik ervan overtuigd dat ik mijn kinderen traumatiseer, want 'Hé hoofd, weet je nog die keren dat je uit je slof bent geschoten en niet begripvol was en iets zei wat misschien wel of misschien ook wel niet verkeerd kon overkomen bij kind?' Ik ben ervan overtuigd dat mijn ouders mij beter niet hadden gehad, want ik kan niet voldoen aan het plaatje in hun hoofd (wat ontkend wordt door hen, maar 'wat weten zij daar nou van ?'). Mijn vriend is beter af zonder mij, want wie wil er nu een vrouw die constant zit te piekeren en huilen (wat ook door hem ontkend wordt, maar... Hetzelfde als voorgaande. 'Wat weet hij nou helemaal?'. Waardoor ik mijn verhaal ook bij niemand meer kwijt durf, want het is zóveel om te behappen en volgens mij in hun ogen zó onrealistisch en ver gezocht dat ik het niet eens krijg uitgelegd zonder als aansteller bekeken te worden. Het gaat om elk groot geheel en elk klein detail in mijn doen en zijn en zo een verschrikkelijke last op mijn schouders. Het merendeel gaat over de schrik mijn kinderen te schaden door de eventuele roteigenschappen aan mezelf, terwijl ik zo mijn stinkende best te doen álles perfect te doen, mezelf over de kop te lopen zodat zij alles hebben wat ze willen/nodig hebben. Ik zie het als bijna onvermijdelijk dat ik ze wel met íéts traumatiseer, aangezien ik niet in alles perfect ben, hoe graag ik ook zou willen.
Sorry als mijn verhaal wat warrig overkomt, ik krijg zelfs in het neerschrijven heel moeilijk de zaken op een rij terwijl schrijven net mijn sterke kant is en ook een manier om dingen van me af te zetten. Ik ben eventjes he-le-maal opgebrand.
Zodra alles relatief goed gaat in mijn leven doe ik het. Rampscenario's bedenken. Mijzelf kleineren, dagen en weken piekeren over dingen die ik ooit gedaan of gezegd heb, mijzelf beschuldigen van al het mogelijke dat ik kan bedenken (en neem dat maar vrij letterlijk). Als het allemaal wat minder over rolletjes loopt in mijn leven merk ik dat ik het nog steeds wel doe, maar dan meer bezig ben met 'overleven'.
Ik voel mezelf een slechte moeder, kan 'normaal' en 'overdreven' niet uit elkaar houden, waardoor ik alles dan maar TE goed probeer te doen. Dan kan het nooit missen, toch? Toch ben ik ervan overtuigd dat ik mijn kinderen traumatiseer, want 'Hé hoofd, weet je nog die keren dat je uit je slof bent geschoten en niet begripvol was en iets zei wat misschien wel of misschien ook wel niet verkeerd kon overkomen bij kind?' Ik ben ervan overtuigd dat mijn ouders mij beter niet hadden gehad, want ik kan niet voldoen aan het plaatje in hun hoofd (wat ontkend wordt door hen, maar 'wat weten zij daar nou van ?'). Mijn vriend is beter af zonder mij, want wie wil er nu een vrouw die constant zit te piekeren en huilen (wat ook door hem ontkend wordt, maar... Hetzelfde als voorgaande. 'Wat weet hij nou helemaal?'. Waardoor ik mijn verhaal ook bij niemand meer kwijt durf, want het is zóveel om te behappen en volgens mij in hun ogen zó onrealistisch en ver gezocht dat ik het niet eens krijg uitgelegd zonder als aansteller bekeken te worden. Het gaat om elk groot geheel en elk klein detail in mijn doen en zijn en zo een verschrikkelijke last op mijn schouders. Het merendeel gaat over de schrik mijn kinderen te schaden door de eventuele roteigenschappen aan mezelf, terwijl ik zo mijn stinkende best te doen álles perfect te doen, mezelf over de kop te lopen zodat zij alles hebben wat ze willen/nodig hebben. Ik zie het als bijna onvermijdelijk dat ik ze wel met íéts traumatiseer, aangezien ik niet in alles perfect ben, hoe graag ik ook zou willen.
Sorry als mijn verhaal wat warrig overkomt, ik krijg zelfs in het neerschrijven heel moeilijk de zaken op een rij terwijl schrijven net mijn sterke kant is en ook een manier om dingen van me af te zetten. Ik ben eventjes he-le-maal opgebrand.
Life is though, but it's thougher when you're stupid
dinsdag 19 november 2019 om 14:13
To, maak een afspraak met de huisarts. Iemand die je handvatten kan geven als je hersenen weer onnodig overuren aan het maken zijn. Hulp vragen zal je echt veel goed doen en wees niet bang, je bent niet de eerste of de laatste.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 19 november 2019 om 14:37
Maak een afspraak bij de huisarts en vertel wat je in je OP hebt geschreven.
Je hebt maar 1 doos energie en je kunt niet alles helemaal perfect doen. En wat is beter 1 ding helemaal perfect en 9 dingen niet gedaan. Of 10 dingen gewoon goed doen, maar niet helemaal perfect?
Je bent zelf echt je ergste vijand. Vraag hulp om je gedichtenstroom te beheersen.
Je hebt maar 1 doos energie en je kunt niet alles helemaal perfect doen. En wat is beter 1 ding helemaal perfect en 9 dingen niet gedaan. Of 10 dingen gewoon goed doen, maar niet helemaal perfect?
Je bent zelf echt je ergste vijand. Vraag hulp om je gedichtenstroom te beheersen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
dinsdag 19 november 2019 om 15:40
Eens. Elkaar opstoken dat het normaal is om ten onder te gaan als moeder vind ik zeer ongezond.
@TO: goed dat je dit hier opgeschreven hebt, hopelijk maakt dit topic het je makkelijker om je verhaal bij de huisarts te doen.
dinsdag 19 november 2019 om 15:43
Herkenbaar TO. Maar ik ben er intussen achter wat helpt:
Je gedachten niet als waarheid bestempelen.
Niet bestaande discussies kap ik tegenwoordig af, ze zijn namelijk nutteloos! Discussies die gebeurt zijn maak ik een beeld van in mijn hoofd dat ik het probleem/de persoon in kwestie achter een deur stop en die deur op slot doe.
Ben ik streng tegen mezelf, dan benoem ik wat wél goed gaat.
Rampscenario’s die kunnen ontstaan beantwoord ik met de vraag: en wat als het nu wel goed komt?
Ik praat tegen mezelf als ik tegen mijn kinderen praat als zij zich niet goed voelen (tegen je kinderen foeter je ook niet dat ze niks goed kunnen doen, toch?), in een lieve toon en met empathie.
Wat me daarin geholpen heeft zijn podcasts van een coach. Als je Spotify hebt zoek eens op French Kiss Life.
Maar hulp zal ik er ook bij zoeken, ik loop ook bij een psycholoog.
Dat je dit erkent is al een eerste grote stap!
Je gedachten niet als waarheid bestempelen.
Niet bestaande discussies kap ik tegenwoordig af, ze zijn namelijk nutteloos! Discussies die gebeurt zijn maak ik een beeld van in mijn hoofd dat ik het probleem/de persoon in kwestie achter een deur stop en die deur op slot doe.
Ben ik streng tegen mezelf, dan benoem ik wat wél goed gaat.
Rampscenario’s die kunnen ontstaan beantwoord ik met de vraag: en wat als het nu wel goed komt?
Ik praat tegen mezelf als ik tegen mijn kinderen praat als zij zich niet goed voelen (tegen je kinderen foeter je ook niet dat ze niks goed kunnen doen, toch?), in een lieve toon en met empathie.
Wat me daarin geholpen heeft zijn podcasts van een coach. Als je Spotify hebt zoek eens op French Kiss Life.
Maar hulp zal ik er ook bij zoeken, ik loop ook bij een psycholoog.
Dat je dit erkent is al een eerste grote stap!
dinsdag 19 november 2019 om 16:50
Je legt de lat veel te hoog voor jezelf! Denk je dat het bij anderen allemaal perfect gaat? Nee joh natuurlijk niet! Als je kinderen geliefd en gevoed zijn ben je goed bezig. Dan ontwikkelen ze een stevige basis en dan hoeft het verder echt niet perfect.
Maar waar komen jouw gevoelens vandaan? Hoe was het bij jou thuis vroeger?
Een doorverwijzing naar een psycholoog vragen bij de huisarts. Daar hoef je je niet voor te schamen.
Maar waar komen jouw gevoelens vandaan? Hoe was het bij jou thuis vroeger?
Een doorverwijzing naar een psycholoog vragen bij de huisarts. Daar hoef je je niet voor te schamen.
dinsdag 19 november 2019 om 16:58
dinsdag 19 november 2019 om 21:40
Sorry voor de late reactie.
Ik heb zelf verre van een veilige jeugd gehad. Achteraf gezien dan, op het moment zelf
leek het allemaal gewoon... gewoon mijn leven. Logisch ook natuurlijk, ik kon niet beter weten. Ik denk dat ik daardoor denk dat iets nog helemaal kan mislopen, ook al denk je initieel dat het allemaal prima is. Hoe kan ik dan ooit in godsnaam weten dat wat ik doe goed is? Dat als ik mezelf eens verlies, me niet ‘voorbeeldig’ gedraag of goed doe en zeg, al dan niet zonder dat ik het echt door heb, dit niet een onomkeerbare schade toebrengt aan mijn leven of nog erger, de levens van de personen van wie ik hou?
Ik heb ooit hulp gezocht hierin, maar dat liep niet zo lekker en daardoor sta ik er nu misschien wat sceptisch tegenover. Ik ga de podcast die je noemt zeker beluisteren, laatbloeiertje. De dingen die je noemt probeer ik ook, misschien niet zo bewust als jij ze neerschrijft, maar ik merk wel dat ik uitwegen zoek voor mezelf. Soms helpt dat, denk ik ‘Ja, de klik is gemaakt!’ maar even later val ik terug in mijn bodemloze piekerput.
Ik heb zelf verre van een veilige jeugd gehad. Achteraf gezien dan, op het moment zelf
leek het allemaal gewoon... gewoon mijn leven. Logisch ook natuurlijk, ik kon niet beter weten. Ik denk dat ik daardoor denk dat iets nog helemaal kan mislopen, ook al denk je initieel dat het allemaal prima is. Hoe kan ik dan ooit in godsnaam weten dat wat ik doe goed is? Dat als ik mezelf eens verlies, me niet ‘voorbeeldig’ gedraag of goed doe en zeg, al dan niet zonder dat ik het echt door heb, dit niet een onomkeerbare schade toebrengt aan mijn leven of nog erger, de levens van de personen van wie ik hou?
Ik heb ooit hulp gezocht hierin, maar dat liep niet zo lekker en daardoor sta ik er nu misschien wat sceptisch tegenover. Ik ga de podcast die je noemt zeker beluisteren, laatbloeiertje. De dingen die je noemt probeer ik ook, misschien niet zo bewust als jij ze neerschrijft, maar ik merk wel dat ik uitwegen zoek voor mezelf. Soms helpt dat, denk ik ‘Ja, de klik is gemaakt!’ maar even later val ik terug in mijn bodemloze piekerput.
Life is though, but it's thougher when you're stupid
woensdag 20 november 2019 om 03:09
Je werkt jezelf enorm tegen. Iets in jou saboteert waardoor je eigen kracht tegen je wordt gebruikt. Begrijpelijk ook dat je er zo doorheen zit.
Ik denk dat het belangrijk is dat je er hulp voor zoekt.
Ik weet wel dat je vertelde niet zulke goede ervaringen te hebben maar je had waarschijnlijk niet de juiste begeleiding.
Zoek psychotherapie/ psycholoog gespecialiseerd in sabotage gedrag. Neem echt de tijd om gedegen te zoeken tot je iets vindt.
Ik denk dat het belangrijk is dat je er hulp voor zoekt.
Ik weet wel dat je vertelde niet zulke goede ervaringen te hebben maar je had waarschijnlijk niet de juiste begeleiding.
Zoek psychotherapie/ psycholoog gespecialiseerd in sabotage gedrag. Neem echt de tijd om gedegen te zoeken tot je iets vindt.
woensdag 20 november 2019 om 03:44
woensdag 20 november 2019 om 06:31
Wat een herkenning. Ik heb geen kinderen maar ik weet precies wat je bedoelt met kwellende gedachten over hoe ik zo stom heb kunnen zijn, antwoorden, doen, etc. Telkens zie ik die gedachten bevestigd in nieuwe acties die ik onderneem of opmerkingen die ik maak. Ik ben bij een psycholoog en uit gesprekken met haar maak ik op dat mensen als wij veel aan mindfulness kunnen hebben al ervaar ik daar weerstand tegen omdat ik problemen in mijn hoofd wil oplossen, wil de controle houden, want anders ... Sterkte!
woensdag 20 november 2019 om 13:48
To, soms duurt het even voor je de juiste hulp vindt. Het moet namelijk wel klikken, niet alleen met de persoon maar ook met de methode. Het is heel goed mogelijk dat het met een andere professional wel lekker loopt. Niet opgeven omdat het niet gelukt is hoor!
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
