Kinderen
alle pijlers
Jongensmama
dinsdag 9 juni 2020 om 01:23
Hallo allemaal,
Ik vroeg me af als ik als enige ermee 'zit' dat ik een jongensmoeder ben.... ik heb mezelf altijd gezien als een meisjesmoeder. Ik ben 3x gezegend met gezonde jongens.
Na maanden hebben mijn man en ik besloten dat 3 kinderen meer dan genoeg is voor ons.
Hoe accepteert ik dat ik geen(eigen) dochter meer zal krijgen?
Ik vroeg me af als ik als enige ermee 'zit' dat ik een jongensmoeder ben.... ik heb mezelf altijd gezien als een meisjesmoeder. Ik ben 3x gezegend met gezonde jongens.
Na maanden hebben mijn man en ik besloten dat 3 kinderen meer dan genoeg is voor ons.
Hoe accepteert ik dat ik geen(eigen) dochter meer zal krijgen?
dinsdag 9 juni 2020 om 08:54
Ik hoopte ook wel op meisjes, gewoon omdat ik me daarmee het beste kon identificeren. En ik had nog geen vriendinnen met kinderen, ik had als enige voorbeeld mijn eigen kleine broertje en daar kon ik niet mee opschieten vroeger 
En zo hopen mannen vaak op een zoon, omdat die vaak een beetje zoals zijzelf zijn.
Nou klopt dat beeld regelmatig niet en ik heb ondervonden dat er kinderen zijn waar het wel of niet mee klikt, net zoals dat er volwassenen zijn waar je goed of slecht mee kunt opschieten. Er zijn meisjes die ik absoluut niet als dochter zou willen hebben en er zijn jongens die ik geweldig vind, zoals mijn neefje.
Mijn eigen jongste dochter vindt bijna niks leuk wat haar zus en ik van houden, dat kan ook nog. En we hebben er heel wat mee te stellen, maar toch hou ik zielsveel van haar.
Natuurlijk mag je een voorkeur hebben, maar ik vind het eerlijk gezegd een beetje overdreven om een soort van rouwproces door te gaan (waar het wel op lijkt als ik de topics hier soms lees) alleen maar omdat je geen dochter hebt. Wees blij met wat je hebt!
En zo hopen mannen vaak op een zoon, omdat die vaak een beetje zoals zijzelf zijn.
Nou klopt dat beeld regelmatig niet en ik heb ondervonden dat er kinderen zijn waar het wel of niet mee klikt, net zoals dat er volwassenen zijn waar je goed of slecht mee kunt opschieten. Er zijn meisjes die ik absoluut niet als dochter zou willen hebben en er zijn jongens die ik geweldig vind, zoals mijn neefje.
Mijn eigen jongste dochter vindt bijna niks leuk wat haar zus en ik van houden, dat kan ook nog. En we hebben er heel wat mee te stellen, maar toch hou ik zielsveel van haar.
Natuurlijk mag je een voorkeur hebben, maar ik vind het eerlijk gezegd een beetje overdreven om een soort van rouwproces door te gaan (waar het wel op lijkt als ik de topics hier soms lees) alleen maar omdat je geen dochter hebt. Wees blij met wat je hebt!
dinsdag 9 juni 2020 om 08:54
Ik heb 2 jongens en 2 meiden soms zou ik wensen dat ik 4 knullen had. Het gekibbel, gechiechel het pinnige, meiden zijj zo anders dan jongens. Om over de kosten voor meiden maar te zwijgen. Bij dit shirtje moet een jasje, bij dat jurkje kunnen die santaaltjes niet. Nette schoenen, sneakers, cremetje, makeupje.
Vrienden van ons hebben 4 knullen zo geweldig hoe dat daar thuis gaat!
Ik denk dat je het wat romatiseerd. Meiden zijn leuk zolang je ze aan kan kleden zoals je wil en de haartjes kan doen zoals je wil. Met mijn zoon winkel ik ook en heb ik ook leuke gesprekken over vriendinnetjes, onzekerheden enz. Net zoals dat ik dat met mijn meiden heb.
Vrienden van ons hebben 4 knullen zo geweldig hoe dat daar thuis gaat!
Ik denk dat je het wat romatiseerd. Meiden zijn leuk zolang je ze aan kan kleden zoals je wil en de haartjes kan doen zoals je wil. Met mijn zoon winkel ik ook en heb ik ook leuke gesprekken over vriendinnetjes, onzekerheden enz. Net zoals dat ik dat met mijn meiden heb.
dinsdag 9 juni 2020 om 09:00
En ook dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Mijn oudste is helemaal niet zo. Ze is 16 en heeft nog nooit make-up gebruikt (behalve vroeger om te spelen), vindt kleding oké zolang haar broek en shirt bij elkaar passen (en af en toe een jurkje) en ze doet al helemaal niet aan “kibbelen” en is ook niet pinnig. Terwijl ze wel meisjesachtig is. Dus dat hangt helemaal af van de persoon, niet van het geslacht.Tess1981 schreef: ↑09-06-2020 08:54Ik heb 2 jongens en 2 meiden soms zou ik wensen dat ik 4 knullen had. Het gekibbel, gechiechel het pinnige, meiden zijj zo anders dan jongens. Om over de kosten voor meiden maar te zwijgen. Bij dit shirtje moet een jasje, bij dat jurkje kunnen die santaaltjes niet. Nette schoenen, sneakers, cremetje, makeupje.
Vrienden van ons hebben 4 knullen zo geweldig hoe dat daar thuis gaat!
dinsdag 9 juni 2020 om 09:12
Je bent moeder, van jongens. Deze jongens zijn van jou, jouw vlees en bloed, jij kent hen door en door. Enkel doordat het jongens zijn, ben je nu een jongensmoeder. Maar dat het jongens zijn, zegt niets over karakter, voorkeuren en interesses.
Ik ben moeder, van 2 meisjes. Dat maakt mij dan een meisjesmoeder, maar dat komt enkel door het feit dat het nu eenmaal meisjes zijn.
Ik hang daar niets aan op, wat maakt iemand een jongens- of meisjesmoeder, enkel en alleen dan het geslacht van de kinderen zelf?
Het zijn mijn kinderen, ongeacht sekse. En daar gaat het om, ik herken van alles, soms herken ik helemaal niets.
Die jongens-en meisjesmoeder dingen, ik snap het niet zo. Je hebt een kind, dat maakte je moeder.
Pak je zelf bij elkaar, ik snap ergens best dat je graag had willen weten hoe een meisje geweest had kunnen zijn. Dat heb ik soms met jongens, al zit me dat verder niet dwars ofzo. Meer het idee hoe een jongetje van ons eruit had gezien en het feit dat we de mooie jongensnaam hadden kunnen gebruiken
Maar kijk ik naar mijn 2 meisjes, dan ben ik dolgelukkig met hen in mijn leven en zie ik kinderen die echt van mij zijn.
Ik ben moeder, van 2 meisjes. Dat maakt mij dan een meisjesmoeder, maar dat komt enkel door het feit dat het nu eenmaal meisjes zijn.
Ik hang daar niets aan op, wat maakt iemand een jongens- of meisjesmoeder, enkel en alleen dan het geslacht van de kinderen zelf?
Het zijn mijn kinderen, ongeacht sekse. En daar gaat het om, ik herken van alles, soms herken ik helemaal niets.
Die jongens-en meisjesmoeder dingen, ik snap het niet zo. Je hebt een kind, dat maakte je moeder.
Pak je zelf bij elkaar, ik snap ergens best dat je graag had willen weten hoe een meisje geweest had kunnen zijn. Dat heb ik soms met jongens, al zit me dat verder niet dwars ofzo. Meer het idee hoe een jongetje van ons eruit had gezien en het feit dat we de mooie jongensnaam hadden kunnen gebruiken
Maar kijk ik naar mijn 2 meisjes, dan ben ik dolgelukkig met hen in mijn leven en zie ik kinderen die echt van mij zijn.
chantilly21_2 wijzigde dit bericht op 09-06-2020 09:13
4.73% gewijzigd
dinsdag 9 juni 2020 om 09:13
Nee meer over het algemeen hoor ik toch wel van ouders die beiden geslachten hebben, zij het mannelijk geslacht toch wel als stukken makkelijker ervaren.pamelacourson schreef: ↑09-06-2020 09:00En ook dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Mijn oudste is helemaal niet zo. Ze is 16 en heeft nog nooit make-up gebruikt (behalve vroeger om te spelen), vindt kleding oké zolang haar broek en shirt bij elkaar passen (en af en toe een jurkje) en ze doet al helemaal niet aan “kibbelen” en is ook niet pinnig. Terwijl ze wel meisjesachtig is. Dus dat hangt helemaal af van de persoon, niet van het geslacht.
Mijn oudste dochter begint nu wel ineens een vrouw te worden en dat gaat wel gepaard met de nodige hormonen en wijzigingen in kledinstijl. Maar dat hoeft miet voor elke meid te gelden al hoor ik ook dat mijn omgeving steeds terug.
dinsdag 9 juni 2020 om 09:20
Waarom? Ik denk dat er genoeg mensen zijn die wel zouden willen ruilen, mag dat dan niet benoemd worden?
Daarnaast heeft het kijken naar wat ik wél heb mij wel degelijk geholpen bij de verwerking van de dood van mijn zoon, en dat ik daarna geen kinderen meer heb kunnen krijgen, dus waarom zou dat niet kunnen helpen bij het ‘accepteren’ dat je nooit een dochter zult hebben?
dinsdag 9 juni 2020 om 09:22
Hoezo vooroordeel?sosofie schreef: ↑09-06-2020 07:57Door de tv hard te zetten en de reclames tussen kinderseries te gaan kijken. 80% is voor meiden bedoeld, en man, man, man... wat zijn die reclames en vaak ook het speelgoed stom!
Door te beseffen dat jongen of meisje niks uitmaakt voor een band met jou of de hobby’s die ze zullen hebben. Als mijn drie zoons meiden waren, denk ik dat ze ook muzikaal waren geweest en in musicals speelden. Wat is het verschil?
Mijn broer belt drie keer per dag met mijn moeder. Mijn zussen en ik 1x per week.
Een vriendin zei ooit, toen onze kinderen kleuters en peuters waren: als ik bij jou ben, ben ik zo blij dat ik meiden heb.
Ik zei; wacht maar tot het pubers zijn.
Ze belde laatst. En gaf me gelijk. Pubermeisjes zijn vreselijk. Vooral in combinatie met andere pubermeisjes
Ik heb ontzettende leuke en makkelijke pubermeisjes en vind mijn puberzonen heel hard werken.
Totaal andere ervaring hier.
anoniem_398104 wijzigde dit bericht op 09-06-2020 09:33
0.25% gewijzigd
dinsdag 9 juni 2020 om 09:25
Dus dat er een piemel aan zit maakt wel degelijk verschil nu je als paardenmeisje ineens aan het voetballen en Lego bouwen bent gegaan (kortom: iedereen denkt in stereotypen ook als ze om het hardst roepen van niet)Druppeltjeswater schreef: ↑09-06-2020 08:17Ik heb twee zoons en als ik vroeger fantaseerde over het krijgen van een kind was dat altijd een dochter. Met leuke jurkjes en vlechtjes in het haar. Toen mijn eerste een zoon bleek te zijn moest ik even schakelen want dat fantasiebeeld moest ik bijstellen. Ik heb daar even verdriet van gehad. Niet van de zoon in mijn buik maar van het beeld dat ik moest bijstellen. Toen hij er was kon alles me gestolen worden. Dit was mijn kind. Het mooiste liefste kind ooit. Kind nummer 2 was ook een jongen. Heel even leefde de hoop op maar het was ook al snel goed. Dit is wat het leven ons gegeven heeft en dat is maar goed ook want het is niet maakbaar. We zijn potverdorie gezegend dat we uberhaupt kinderen kunnen krijgen en twee gezonde knullen hebben. Wat lux hierbiven schrijft heb ik me ook gerealiseerd. Een kind is een eigen persoon en veel meer dan alleen zijn of haar sekse. Die stereotyperingen moeten we loslaten. Mijn kind is mijn kind en ja er zit een piemel aan maar daar is alles mee gezegd. Je weet niet hoe je kind is of wordt en of er voldaan wordt aan je ideaalplaatje. Dat moet je als ouder sowieso loslaten want je kind is een eigen persoon en niet op aarde om aan jouw ideaalplaatje te voldoen. Onze taak is om ze op te laten groeien tot geZonde evenwichtige volwassenen die hopelijk gelukkig zijn en van het leven genieten en hun eigen leven vormgeven zoals Zij dat willen. De band met je kind gaat verder dan vlechtjes in het haar of samen shoppen.
Geniet van je jongens! Ik vind het een extra uitdaging om mezelf te verdiepen in hun interesses qua spel en sport. Ik ben een paardenmeisje en houd van poppen. Nu ben ik aan het voetballen en zit ik te bouwen met lego. Ook dat is leuk! Het verrijkt mij.
Als je er echt laat van hebt raad ik je aan met een psycholoog te praten. Het leven is te kort om deze schaduw op jou leven en de band met je kinderen te werpen.
dinsdag 9 juni 2020 om 09:29
Ook bol van de generalisatie. Jongens zijn dol op hun moeders? Wie zegt dat? Mijn zoons zijn vooral doller op hun vader (wat ik meer dan prima vind)reizigster2004 schreef: ↑09-06-2020 08:19Ik had het eerste stuk van de OP ook kunnen schrijven, een paar jaar geleden. Ik zag mezelf vroeger ook als meisjesmoeder, had niks met jongetjes, en toch heb ik er 3 gekregen.
En ik heb een hele goede band met mijn moeder en zusje, samen dagjes weg, shoppen, meidendingen en als dochter en moeder zijn momenten als trouwen en kinderen krijgen ook heel bijzonder. Dat is toch anders tussen moeders en zonen zie ik bij mijn man en om me heen.
Maar goed, je groeit erin. Ik ben nu een echte jongens moeder. Dat gefrut en geknutsel is eigenlijk niet aan mij besteed. En dat gemiep met van die dramaqueens ook niet. Ik overdrijf nu hoor, maar na al die jaren ben ik gewoon een echte jongens moeder geworden.
Dus TO, maak je niet druk, jongens zijn erg leuk, en bovendien dol op moeders. En makkelijker dan meisjes ook nog. Je went er vanzelf aan.
Hoe kom je er bij dat jongens makkelijker zijn? Heb je dat jezelf wijs gemaakt?
Jongens hebben gemiddeld gezien veel vaker gedragsproblemen dus ik zou eerder stellen dat meisjes makkelijker zijn.
Ik vind in ieder geval mijn meiden makkelijker.
Je zegt ook dat alle meiden knutselen en frutten.
Ik weet niet hoor maar ik vind dit een typische post van iemand die probeert gelukkig te zijn met haar zonen en zichzelf dit wil doen geloven maar eigenlijk een dochter mist.
dinsdag 9 juni 2020 om 09:32
omdat je nooit je eigen verdriet kunt vergelijken met dat van een ander19juni schreef: ↑09-06-2020 09:20Waarom? Ik denk dat er genoeg mensen zijn die wel zouden willen ruilen, mag dat dan niet benoemd worden?
Daarnaast heeft het kijken naar wat ik wél heb mij wel degelijk geholpen bij de verwerking van de dood van mijn zoon, en dat ik daarna geen kinderen meer heb kunnen krijgen, dus waarom zou dat niet kunnen helpen bij het ‘accepteren’ dat je nooit een dochter zult hebben?
Dat heeft geen enkele zin
en natuurlijk is het voor TO beter om te bekijken wat ze wel heeft. Maar het heeft geen zin om te bekijken, dat anderen het nog erger hebben
Ik heb twee vriendinnen die allebei erg ziek zijn, de kans dat 1 van hen overlijdt nog dit jaar is heel groot, misschien allebei wel.
Mijn verdriet om hen is groot, maar daarnaast heb ik mijn eigen kleinere zorgen en verdrietjes, die zijn niet weg, omdat het grote verdriet er ook is
dinsdag 9 juni 2020 om 09:32
Gek, ik hoor altijd het tegenoverstelde: dat meiden veel makkelijker zijn dan jongens.Tess1981 schreef: ↑09-06-2020 09:13Nee meer over het algemeen hoor ik toch wel van ouders die beiden geslachten hebben, zij het mannelijk geslacht toch wel als stukken makkelijker ervaren.
Mijn oudste dochter begint nu wel ineens een vrouw te worden en dat gaat wel gepaard met de nodige hormonen en wijzigingen in kledinstijl. Maar dat hoeft miet voor elke meid te gelden al hoor ik ook dat mijn omgeving steeds terug.
En dat ervaar ik ook!
dinsdag 9 juni 2020 om 09:33
Ik heb van beide geslachten 1, maar ik vind een jongen niet makkelijker hoor. Ik hoor dat ook niet in mijn omgeving. Beide puberleeftijd. Ik vind mijn zoon momenteel “lastiger”, omdat hij niet zo’n prater is en af en toe niet lekker in zijn vel zit. Mijn dochter en haar vriendinnen zijn heel makkelijk en gezellig. Mijn zoon is overigens ook gezellig, maar zit zichzelf soms in de weg.Tess1981 schreef: ↑09-06-2020 09:13Nee meer over het algemeen hoor ik toch wel van ouders die beiden geslachten hebben, zij het mannelijk geslacht toch wel als stukken makkelijker ervaren.
Mijn oudste dochter begint nu wel ineens een vrouw te worden en dat gaat wel gepaard met de nodige hormonen en wijzigingen in kledinstijl. Maar dat hoeft miet voor elke meid te gelden al hoor ik ook dat mijn omgeving steeds terug.
dinsdag 9 juni 2020 om 09:34
Inderdaad. Ik vind dat zo'n dom vooroordeel.pamelacourson schreef: ↑09-06-2020 09:00En ook dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Mijn oudste is helemaal niet zo. Ze is 16 en heeft nog nooit make-up gebruikt (behalve vroeger om te spelen), vindt kleding oké zolang haar broek en shirt bij elkaar passen (en af en toe een jurkje) en ze doet al helemaal niet aan “kibbelen” en is ook niet pinnig. Terwijl ze wel meisjesachtig is. Dus dat hangt helemaal af van de persoon, niet van het geslacht.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
dinsdag 9 juni 2020 om 09:35
Same hereTijger32 schreef: ↑09-06-2020 09:33Ik heb van beide geslachten 1, maar ik vind een jongen niet makkelijker hoor. Ik hoor dat ook niet in mijn omgeving. Beide puberleeftijd. Ik vind mijn zoon momenteel “lastiger”, omdat hij niet zo’n prater is en af en toe niet lekker in zijn vel zit. Mijn dochter en haar vriendinnen zijn heel makkelijk en gezellig. Mijn zoon is overigens ook gezellig, maar zit zichzelf soms in de weg.
dinsdag 9 juni 2020 om 09:38
Lekker boeiend welk geslacht makkelijker is. Alsof het alleen daarom gaat als iemand een voorkeur heeft. 
Ik ken wel meer moeders die 3 jongens hebben waarbij de derde er eigenlijk alleen is gekomen omdat de tweede niet het felbegeerde meisje was. Persoonlijk snap ik er weinig van, maar dat komt misschien ook omdat ik zelf een lichte voorkeur had voor een jongen en ook zwanger bleek van een jongen. Vanaf de zijlijn is het dan makkelijk oordelen, maar dat doe ik niet. Ik snap de teleurstelling opzich wel, maar denk dat je ook met jongens een heleboel leuke dingen kunt doen als je uiteindelijk het vooroordeel loslaat dat je alleen een leuke band kunt opbouwen door haar frutselen, knutselen en shoppen.
overigens herken ik echt heel veel van mezelf in mijn zoon, ondanks dat hij een piemel heeft en ik niet. Misschien is het een idee om meer te gaan kijken naar wat jullie gemeen hebben en dat uit te bouwen?
Ik ken wel meer moeders die 3 jongens hebben waarbij de derde er eigenlijk alleen is gekomen omdat de tweede niet het felbegeerde meisje was. Persoonlijk snap ik er weinig van, maar dat komt misschien ook omdat ik zelf een lichte voorkeur had voor een jongen en ook zwanger bleek van een jongen. Vanaf de zijlijn is het dan makkelijk oordelen, maar dat doe ik niet. Ik snap de teleurstelling opzich wel, maar denk dat je ook met jongens een heleboel leuke dingen kunt doen als je uiteindelijk het vooroordeel loslaat dat je alleen een leuke band kunt opbouwen door haar frutselen, knutselen en shoppen.
overigens herken ik echt heel veel van mezelf in mijn zoon, ondanks dat hij een piemel heeft en ik niet. Misschien is het een idee om meer te gaan kijken naar wat jullie gemeen hebben en dat uit te bouwen?
dinsdag 9 juni 2020 om 09:46
Ik heb ook twee knullen en ik ben er dol op. Ik probeer ze steeds te zien als een individu met eigen karakters en eigenschappen, los van hun geslacht. Ze spelen met autos maar ook met poppen. Ze houden van bouwen en voetballen maar ook van knutselen. Ik las net iets over een paardenmeisje, dat ben ik ook en mijn jongens ook. Mijn jongens willen ook nagellak op hun tenen en doen mijn haar en make up.
Ze gaa ook graag mee winkelen. Dus in die zin vinden ze vanalles leuk wat door anderen als jongens danwel meisjesachtig wordt omschreven. Ze zijn mijn kinderen en ik ben er dol op. Het is inderdaad gek te stellen dat je blij moet zijn dat je kinderen kunt krijgen maar toch ervaar ik dat zelf wel zo. Mijn vriendin kan ze niet krijgen en als ik zie wat voor verdriet daar zit dan prijs ik mezelf echt gelukkig. Ons tweede kind heeft een moeilijke zwangerschap gehad met vrees voor vreselijke gezondheidsproblemen. Dan wil je niets liever dat je kind gezond is en maakt het geslacht niks meer uit.
Ik kan me wel voorstellen dat je je als man of vrouw makkelijker kan of denkt te kunnen identificeren met kind van zelfde geslacht en dat daar de wens vandaan komt.
Ze gaa ook graag mee winkelen. Dus in die zin vinden ze vanalles leuk wat door anderen als jongens danwel meisjesachtig wordt omschreven. Ze zijn mijn kinderen en ik ben er dol op. Het is inderdaad gek te stellen dat je blij moet zijn dat je kinderen kunt krijgen maar toch ervaar ik dat zelf wel zo. Mijn vriendin kan ze niet krijgen en als ik zie wat voor verdriet daar zit dan prijs ik mezelf echt gelukkig. Ons tweede kind heeft een moeilijke zwangerschap gehad met vrees voor vreselijke gezondheidsproblemen. Dan wil je niets liever dat je kind gezond is en maakt het geslacht niks meer uit.
Ik kan me wel voorstellen dat je je als man of vrouw makkelijker kan of denkt te kunnen identificeren met kind van zelfde geslacht en dat daar de wens vandaan komt.
dinsdag 9 juni 2020 om 09:49
Je hebt gelijk hoor, maar hoe relevant is dit voor de situatie van TO? Verdriet hebben omdat je kind een y-chromosoom heeft, en er zonder meer vanuit gaan dat je een meisje wel had kunnen kneden tot het gewenste prinsesje dat wil tutten en shoppen, daar doe je je kinderen mee tekort.lilalinda schreef: ↑09-06-2020 09:32omdat je nooit je eigen verdriet kunt vergelijken met dat van een ander
Dat heeft geen enkele zin
en natuurlijk is het voor TO beter om te bekijken wat ze wel heeft. Maar het heeft geen zin om te bekijken, dat anderen het nog erger hebben
Ik heb twee vriendinnen die allebei erg ziek zijn, de kans dat 1 van hen overlijdt nog dit jaar is heel groot, misschien allebei wel.
Mijn verdriet om hen is groot, maar daarnaast heb ik mijn eigen kleinere zorgen en verdrietjes, die zijn niet weg, omdat het grote verdriet er ook is
dinsdag 9 juni 2020 om 09:51
Als je nog geen kinderen hebt wel, maar als je al twee zoons hebt ook nog?Bloemetjefresia schreef: ↑09-06-2020 09:46Ik heb ook twee knullen en ik ben er dol op. Ik probeer ze steeds te zien als een individu met eigen karakters en eigenschappen, los van hun geslacht. Ze spelen met autos maar ook met poppen. Ze houden van bouwen en voetballen maar ook van knutselen. Ik las net iets over een paardenmeisje, dat ben ik ook en mijn jongens ook. Mijn jongens willen ook nagellak op hun tenen en doen mijn haar en make up.
Ze gaa ook graag mee winkelen. Dus in die zin vinden ze vanalles leuk wat door anderen als jongens danwel meisjesachtig wordt omschreven. Ze zijn mijn kinderen en ik ben er dol op. Het is inderdaad gek te stellen dat je blij moet zijn dat je kinderen kunt krijgen maar toch ervaar ik dat zelf wel zo. Mijn vriendin kan ze niet krijgen en als ik zie wat voor verdriet daar zit dan prijs ik mezelf echt gelukkig. Ons tweede kind heeft een moeilijke zwangerschap gehad met vrees voor vreselijke gezondheidsproblemen. Dan wil je niets liever dat je kind gezond is en maakt het geslacht niks meer uit.
Ik kan me wel voorstellen dat je je als man of vrouw makkelijker kan of denkt te kunnen identificeren met kind van zelfde geslacht en dat daar de wens vandaan komt.
dinsdag 9 juni 2020 om 09:52
Eze schreef: ↑09-06-2020 09:49Je hebt gelijk hoor, maar hoe relevant is dit voor de situatie van TO? Verdriet hebben omdat je kind een y-chromosoom heeft, en er zonder meer vanuit gaan dat je een meisje wel had kunnen kneden tot het gewenste prinsesje dat wil tutten en shoppen, daar doe je je kinderen mee tekort.
Ik denk dat het wel wat verder gaat dan alleen dat willen kneden hoor.
Het is ook een stukje angst dat de band op latere leeftijd minder wordt. Als jongensmoeder hoor je heel vaak: wacht maar tot je zoon verkering krijgt, dan ben je hem kwijt. Want een jongen trekt dan naar zijn vriendinnetje toe, en het vriendinnetje trekt meer naar haar eigen ouders toe dan naar haar schoonouders, dus je gaat je zoon minder zien. En als er kleinkinderen komen idem: dan wordt er ook meer naar de familie van de vrouw toegetrokken dan naar de "koude kant". Daar komt dat verdriet ook vaak vandaan.
Ik probeer zelf om nog niet zover in de toekomst te kijken en te bedenken dat je zelf ook een rol speelt in die band op latere leeftijd.
