Kinderen
alle pijlers
Jongensmama
dinsdag 9 juni 2020 om 01:23
Hallo allemaal,
Ik vroeg me af als ik als enige ermee 'zit' dat ik een jongensmoeder ben.... ik heb mezelf altijd gezien als een meisjesmoeder. Ik ben 3x gezegend met gezonde jongens.
Na maanden hebben mijn man en ik besloten dat 3 kinderen meer dan genoeg is voor ons.
Hoe accepteert ik dat ik geen(eigen) dochter meer zal krijgen?
Ik vroeg me af als ik als enige ermee 'zit' dat ik een jongensmoeder ben.... ik heb mezelf altijd gezien als een meisjesmoeder. Ik ben 3x gezegend met gezonde jongens.
Na maanden hebben mijn man en ik besloten dat 3 kinderen meer dan genoeg is voor ons.
Hoe accepteert ik dat ik geen(eigen) dochter meer zal krijgen?
dinsdag 9 juni 2020 om 11:05
Dus toch jongens-meisjes-verschil?blauwebessensap schreef: ↑09-06-2020 09:32Gek, ik hoor altijd het tegenoverstelde: dat meiden veel makkelijker zijn dan jongens.
En dat ervaar ik ook!
Ik heb twee zoons: oudste heeft 1 dag 'gepuberd' (qua gedrag) en was toen weer zijn redelijke, zachtaardige zelf.
Jongste pubert nog steeds (is 19 inmiddels). Zo onhandelbaar als 3 pubers bij elkaar.
Mss, heel mss, ligt het meer aan het karakter dan aan het geslacht?
Ik noem maar es iets geks.....
Today I am taking control of my emotions. I am choosing anger.
Week 15 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 15 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 9 juni 2020 om 11:06
mindervanmij schreef: ↑09-06-2020 10:58Als ik het zo lees, dat vergelijken tussen meerdere kinderen en met de ene beter door 1 deur kunnen dan met de ander, dan ben ik heel blij dat ik het bij 1 kind heb gehouden. Vooral omdat ik zelf altijd "het mindere kind". was bij mijn ouders thuis, mijn zusje was altijd leuker, makkelijker etc. En nog steeds trouwens, maar nu ik mijn eigen gezin heb, focus ik me liever op hen
Kinderen vergelijken is stom en al helemaal als je als het mindere kind uit de bus komt. Mijn zussen zijn ook wat werk betreft succesvoller dan ik en waren voor mijn ouders makkelijker. Ik denk nu, maar niet destijds, dat mijn ouders niet goed wisten hoe ze om moesten gaan met een dromerig kind dat de halve dag op een andere planeet zat. De andere helft van de dag stelde ik vragen over van alles en nog wat, wat mijn ouders pittig vonden. Mijn zussen nemen en namen de dingen zoals ze kwamen, wat voor mijn ouders makkelijker was.
Kortom: ik denk dat een voorkeur komt doordat ouders je niet begrijpen. Het ligt niet aan jou.
dinsdag 9 juni 2020 om 11:08
Denk even een jaartje of 100 terug. Toen was onderwijs nog voorbehouden aan jongens. En die mochten echt niet op gezette tijden een rondje rennen hoor.*TanteSjaan* schreef: ↑09-06-2020 10:37Mijn boerenverstand zegt dat jongens gemiddeld vaker gedragsproblemen hebben door de feminisering van het onderwijs. Het onderwijs is behoorlijk ingericht op meisjes met het stil zitten en knutselen. Mijn ervaring is dat jongens heel makkelijk zijn als je ze op gezette tijden uit laat en ze ontdekkend laat leren.
Gedragsproblemen zijn meer een kwestie van het onvermogen van de volwassene.
Today I am taking control of my emotions. I am choosing anger.
Week 15 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 15 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 9 juni 2020 om 11:09
Het ligt zeker niet aan mij, het is gewoon geen supermatch met mijn ouders (vooral moeder, vader is wat accepterender), plus dat zij inderdaad ook wel een heel strak beeld hebben van wat normaal is en wat niet. Nu ik getrouwd ben en ook zie hoe mijn schoonouders zijn, besef ik me dat het ook heel anders kan.
dinsdag 9 juni 2020 om 11:10
Klopt. De meester sloeg destijds ook kinderen. Een pedagogisch idee uit die tijd was dat de wil van het kind gebroken moest worden.
Verschrikkelijk.
dinsdag 9 juni 2020 om 11:14
Die feminisering van het onderwijs heeft er totaal niets mee te maken wat mij betreft.*TanteSjaan* schreef: ↑09-06-2020 11:10Klopt. De meester sloeg destijds ook kinderen. Een pedagogisch idee uit die tijd was dat de wil van het kind gebroken moest worden.
Verschrikkelijk.
Today I am taking control of my emotions. I am choosing anger.
Week 15 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 15 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 9 juni 2020 om 11:17
Weet je, in het andere topic schreef ik ook al dat ik me helemaal kan voorstellen dat iemand een voorkeur heeft op basis van bijv de gezinssamenstelling waar je zelf uit komt.
Maar wat ik niet begrijp is als je eerste kinderen allemaal jongens zijn en je daarna nog steeds zo’n vurige wens hebt voor een dochter dat je dat je zelfs praat over hoe te accepteren.
Als je eerste een jongen is en hij is helemaal perfect, dan boeit het bij een volgende kind toch niet meer? Ik vind het zo vreemd dat die wens daarna niet losgelaten kan worden, net alsof die jongens niet goed genoeg zijn.
En ik vind het vreemd dat er kennelijk een hoop derde kinderen niet geboren zouden zijn als de 2e het gewenste geslacht had.
Maar wat ik niet begrijp is als je eerste kinderen allemaal jongens zijn en je daarna nog steeds zo’n vurige wens hebt voor een dochter dat je dat je zelfs praat over hoe te accepteren.
Als je eerste een jongen is en hij is helemaal perfect, dan boeit het bij een volgende kind toch niet meer? Ik vind het zo vreemd dat die wens daarna niet losgelaten kan worden, net alsof die jongens niet goed genoeg zijn.
En ik vind het vreemd dat er kennelijk een hoop derde kinderen niet geboren zouden zijn als de 2e het gewenste geslacht had.
dinsdag 9 juni 2020 om 11:20
Dank je*TanteSjaan* schreef: ↑09-06-2020 10:38
De liefde voor je jongste zoon spat van mijn scherm. Wat triest dat je hem niet mag zien opgroeien...
dinsdag 9 juni 2020 om 11:22
Ook al begrijp je het niet, daarmee is TO niet van dat gevoel af.19juni schreef: ↑09-06-2020 11:17Weet je, in het andere topic schreef ik ook al dat ik me helemaal kan voorstellen dat iemand een voorkeur heeft op basis van bijv de gezinssamenstelling waar je zelf uit komt.
Maar wat ik niet begrijp is als je eerste kinderen allemaal jongens zijn en je daarna nog steeds zo’n vurige wens hebt voor een dochter dat je dat je zelfs praat over hoe te accepteren.
Als je eerste een jongen is en hij is helemaal perfect, dan boeit het bij een volgende kind toch niet meer? Ik vind het zo vreemd dat die wens daarna niet losgelaten kan worden, net alsof die jongens niet goed genoeg zijn.
En ik vind het vreemd dat er kennelijk een hoop derde kinderen niet geboren zouden zijn als de 2e het gewenste geslacht had.
Ik begrijp het gevoel van TO prima, want ik herken het, alleen vind ik echt dat ik dus daarin iets aan mezelf moet veranderen, want inhoudelijk ben ik het met je eens.
Nou heb ik een dochter verloren, dus kan ik het daar nog op gooien, maar al voordat ik kinderen kreeg had ik voorkeur voor een meisje. En dat vind ik buitengewoon oppervlakkig van mezelf. Maar goed, we vallen onszelf soms tegen.
Wel ben ik na mijn jongste gestopt met kinderen krijgen, omdat ik geen kind wilde krijgen uitsluitend in de hoop dat dat een meisje zou zijn. Dat wilde ik een eventuele zoon niet aandoen.
Today I am taking control of my emotions. I am choosing anger.
Week 15 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 15 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 9 juni 2020 om 11:55
Daar heb je gelijk in. En misschien moet ik ook helemaal niet reageren in topics als dit omdat ik het maar niet kan begrijpen. Maar bij deze topic titel dacht ik dat we er misschien eindelijk achter gingen komen wat nu een jongensmama isSolomio schreef: ↑09-06-2020 11:22Ook al begrijp je het niet, daarmee is TO niet van dat gevoel af.
Ik begrijp het gevoel van TO prima, want ik herken het, alleen vind ik echt dat ik dus daarin iets aan mezelf moet veranderen, want inhoudelijk ben ik het met je eens.
Nou heb ik een dochter verloren, dus kan ik het daar nog op gooien, maar al voordat ik kinderen kreeg had ik voorkeur voor een meisje. En dat vind ik buitengewoon oppervlakkig van mezelf. Maar goed, we vallen onszelf soms tegen.
Wel ben ik na mijn jongste gestopt met kinderen krijgen, omdat ik geen kind wilde krijgen uitsluitend in de hoop dat dat een meisje zou zijn. Dat wilde ik een eventuele zoon niet aandoen.
Verdrietig om te horen dat je ook een kindje hebt verloren
dinsdag 9 juni 2020 om 12:00
dinsdag 9 juni 2020 om 12:02
Solomio schreef: ↑09-06-2020 11:22Ook al begrijp je het niet, daarmee is TO niet van dat gevoel af.
Ik begrijp het gevoel van TO prima, want ik herken het, alleen vind ik echt dat ik dus daarin iets aan mezelf moet veranderen, want inhoudelijk ben ik het met je eens.
Nou heb ik een dochter verloren, dus kan ik het daar nog op gooien, maar al voordat ik kinderen kreeg had ik voorkeur voor een meisje. En dat vind ik buitengewoon oppervlakkig van mezelf. Maar goed, we vallen onszelf soms tegen.
Wel ben ik na mijn jongste gestopt met kinderen krijgen, omdat ik geen kind wilde krijgen uitsluitend in de hoop dat dat een meisje zou zijn. Dat wilde ik een eventuele zoon niet aandoen.
Toch is het jouw norm om niet meer kinderen te willen na jouw jongste. Je kan het niemand kwalijk nemen om toch nog eentje te willen na een paar van hetzelfde geslacht. Mijn ouders, mijn opa en oma, mijn beste vriendinnetje, ze hebben het allemaal gewild en geprobeerd en soms lukte het en soms niet en vrijwel altijd waren ze daarna alsnog helemaal gelukkig en in de gloria. Verhalen te over toch van mensen die 8 kinderen kregen van hetzelfde geslacht en toen maar ophielden. Ze zullen nu niet heel snel meer 8 kinderen krijgen maar wel 3 of 4. En als je graag nog een kind wil kan de wens voor een bepaald geslacht je wel over de streep helpen. Geeft toch niks? Ik heb er geen moeite mee. Als je maar niet oprecht in therapie moet als het niet is gelukt. Je krijgt/neemt namelijk een kind, geen jongen of meisje. Voorkeuren daarentegen zijn menselijk en niet altijd gestoeld op waarheid of feiten. Het is en blijft een gevoel en die komt, nogmaals, vaak voor uit onderbuik, wensen, gedachten, hoop, referentiekaders etc. Maar ze zijn er en dat mag best gezegd worden.
anoniem_398104 wijzigde dit bericht op 09-06-2020 12:32
0.14% gewijzigd
dinsdag 9 juni 2020 om 12:12
Maar dat dus het hele punt wat mij betreft. De meeste zullen na het horen dat het kindje jongen/meisje is terwijl je eigenlijk andersom hoopte hun schouders ophalen en denken ‘ach, weer een jongen/meisje erbij, gezellig’.blauwebessensap schreef: ↑09-06-2020 12:02
Toch is het jouw norm om niet meer kinderen te willen na jouw jongste. Je kan het niemand kwalijk nemen om toch nog eentje te willen na een paar van hetzelfde geslacht. Mijn ouders, mijn opa en oma, mijn beste vriendinnetje, ze hebben het allemaal gewild en geprobeerd en soms lukte het en soms niet en vrijwel altijd waren ze daarna alsnog helemaal gelukkig en in de gloria. Verhalen te over toch van mensen die 8 kinderen kregen van hetzelfde geslacht en toen maar ophielden. Ze zullen nu niet heel snel meer 8 kinderen krijgen maar wel 3 of 4. En als je graag nog een kind wil kan de wens voor een bepaald geslacht je wel over de streep helpen. Geeft toch niks? Ik heb er geen moeite mee. Als je maar niet oprecht in therapie moet als het niet is gelukt. Je krijgt/neemt namelijk een kind, geen jongen of meisje. Voorkeuren daarentegen zijn mensen en niet altijd gestoeld op waarheid of feiten. Het is en blijft een gevoel en die komt, nogmaals, vaak voor uit onderbuik, wensen, gedachten, hoop, referentiekaders etc. Maar ze zijn er en dat mag best gezegd worden.
Maar als je je afvraagt hoe je dat moet accepteren vind ik dat best wel heftig.
dinsdag 9 juni 2020 om 12:14
Maar dat doe je welblauwebessensap schreef: ↑09-06-2020 11:49Ik erken dat er een jongens-meisjes verschil is. Al dan niet aangeleerd.
Ik ben zelf ook het mindere kind. Ik weet hoe het voelt. Ik zou mijn kinderen nooit dat gevoel willen geven.
dinsdag 9 juni 2020 om 12:16
Mijn zus en ik gaan veel vaker met mijn pa bier drinken op trekkerfestivals dan dat we gaan shoppen met moeders, dus het zegt inderdaad allemaal niets
dinsdag 9 juni 2020 om 12:18
Mijn zoons houden niet van shoppen (ook de homo-zoon niet) en niet van bier.
De ene houdt van eindeloos ouwehoeren, de ander van rust.
De enige overeenkomst tussen mijn zoons is dat ze allebei een piemel hebben.
Today I am taking control of my emotions. I am choosing anger.
Week 15 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 15 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 9 juni 2020 om 12:28
Dat bedoel ik ook te zeggen; wat voor je geslacht je kind ook heeft, het is geen garantie dat ze voldoen aan het ideaalbeeld wat iemand dan kennelijk van een bepaald geslacht heeft...
dinsdag 9 juni 2020 om 12:56
Positivevibes schreef: ↑09-06-2020 07:59Door je te realiseren dat wat jij in je hoofd hebt als 'jongensmoeder' of 'meisjesmoeder' alleen maar dat is: het zit in je hoofd.
Dus waar ben je bang voor? Wat denk je te gaan missen?
Misschien is een van je zoons wel dol op shoppen, tutten, ballet of verzin het maar. Dat is niet aan geslacht gebonden.
Is gewoon wat ik ervaar, bij mijn eigen dochter en andere meisjes.
Dat is natuurlijk ook onzin en zelfs een seksistisch vooroordeel. De wereld wordt er leuker op als we dit soort ideeën loslaten.
dinsdag 9 juni 2020 om 12:58
19juni schreef: ↑09-06-2020 11:55Daar heb je gelijk in. En misschien moet ik ook helemaal niet reageren in topics als dit omdat ik het maar niet kan begrijpen. Maar bij deze topic titel dacht ik dat we er misschien eindelijk achter gingen komen wat nu een jongensmama is
Verdrietig om te horen dat je ook een kindje hebt verloren
Ik denk dat het heel simpel is:
Een jongensmoeder heeft zoons.
Een meisjesmoeder heeft dochters.
Het is niet dat bepaalde karaktereigenschappen je een jongens- of meisjesmoeder maken. Sowieso vind ik deze termen heel vreemd.
dinsdag 9 juni 2020 om 13:01
*TanteSjaan* schreef: ↑09-06-2020 12:58Ik denk dat het heel simpel is:
Een jongensmoeder heeft zoons.
Een meisjesmoeder heeft dochters.
Het is niet dat bepaalde karaktereigenschappen je een jongens- of meisjesmoeder maken. Sowieso vind ik deze termen heel vreemd.
Ja maar dan heb je ook nog eens échte meisje-meisjes en jongens-jongens natuurlijk he.... daar kunnen meisjesmoeders en jongensmoeders helemaal hun hart aan ophalen.
dinsdag 9 juni 2020 om 13:04
Hmm misschien voor sommigen wel voor anderen niet. Nu mijn twee jongens er zijn merk ik dat ik aan het veranderen ben en mijn interesses breder worden. Ik was een meisje/vrouw wat van tutten en shoppen hield en my little pony en niet van sport enzo. Nu mijn jongens interesse krijgen in sport en lol hebben (en er ook goed in zijn) om dingen te bouwen en technisch inzicht hebben ben ik me daar ook meer in aan het verdiepen en ontdek ik dat ik dat ook leuk vind. Misschien zul je daar soms een stapje extra voor moeten zetten als je zelf die interesses niet hebt maar ook dat hoeft niet per se afhankelijk te zijn van geslacht eigenlijk. Het gaat om het volgen van je kind
dinsdag 9 juni 2020 om 13:10
Die gevoelens mogen er zeker zijn. Ik denk dat het goed is als je ze erkend. Maar, ik doel hiermee niet op to, ik hoor ook verhalen dat mensen erin blijven hangen en dat deze gevoelens in de weg staan van de liefde die ze voor hun jongens hebben. Dat vind ik wel erg. Dan denk ik doe er iets mee en zorg dat het je levensgeluk en dat van je gezin niet in de weg staat.blauwebessensap schreef: ↑09-06-2020 10:40Waarom willen mensen kinderen? Gewoon: omdat ze daar zin in hebben, omdat het ze leuk lijkt, omdat het er tijd voor is, omdat ze rammelende eierstokken hebben weet ik het. Maar feit is dat kinderen willen/krijgen/nemen gewoon een egoistische keuze is. Jij wil het. Je partner wil het. Dus je gaat er voor. Of je toekomstige kind er zin in heeft is niet aan de orde.
Dus ik zie het zo: als je een voorkeur hebt voor een bepaald geslacht dan is dat ook egoistisch. Want je wil het, en waarom precies kan je vaak niet helemaal duiden. Hoeft ook niet. Want waarom je kinderen wil kan je ook vaak niet helemaal duiden. Dat is een gevoel. Of je precies dat kind of dat jongetje of dat meisje krijgt als jij in je hoofd had is vrij klein. Het beeld welke we bij kinderen krijgen hebben is komt ook vaak voort uit een herinnering of een eigen ervaring. Daar komt ook de voorkeur voor een bepaald geslacht uit voort. Dat is wat mij betreft niet anders. En mag er gewoon zijn. Mensen die lopen zeuren dat je dankbaar moet zijn en dat sommige mensen helemaal geen kinderen kunnen krijgen of kinderen hebben verloren: allemaal heel erg en dat meen ik. Maar op die manier gooi je wel elke discussie en elk gevoel dood. Want het kan altijd erger, groter en vreselijker. Dan heeft bijna niemand meer recht op verdriet.
Ik denk dat best veel mensen een soort beeld voor ogen hadden voor ze zich gingen voortplanten en daar hebben ze vaak ook een geslacht bij bedacht dan. Dat komt voort uit een gevoel en dat gevoel uit een voorbeeld of herinnering. Als dat dan niet helemaal loopt zoals je bedacht had ook al weet je dat je het niet in de hand hebt kan dan best even een teleurstelling zijn. Net zoals mensen die een kindje met een handicap krijgen niet helemaal hun keuze was. Maar ze kunnen er alsnog heel erg gelukkig mee zijn. Het leven is niet maakbaar maar dat betekent niet dat je geen voorkeuren of ideaalbeelden mag hebben. En dat bepaalde gevoelens er niet gewoon mogen zijn. Ze vlakken namelijk je liefde ook niet van tafel. Het is er gewoon.
Hier in dit soort topics staat het altijd bol van de stereotypes en generalisaties vooral door mensen die om het hardste roepen dit niet te doen.
Bijna elke posting bejubeld het hebben van zonen. En dat die makkelijker zijn en leuker met hun moeder en dat de moeders ineens nieuwe hobbys hebben ontdekt zoals lego en auto's en hoe leuk dat wel niet is. Maar als je zegt te verlangen naar een dochter omdat je denkt je daar beter mee te kunnen identificeren dan vliegen de: ja maar mijn dochter is een tomboy en hangt de hele dag in bomen en ja maar mijn puber dochter is een heks en mijn zoon is zoveel makkelijker je om de oren.
Je moet toch ten volste kunnen genieten van je kinderen? Hoe verdrietig is het als dat altijd gekleurd wordt door ja maar ik had liever een meisje?
Het is fijn als je die gevoelens een plek kunt geven. En erachter kunt komen waarom die voorkeur zo sterk is.
