Psyche
alle pijlers
Angst voor ernstig ziek zijn
dinsdag 5 mei 2020 om 13:53
Ik ben een vrouw van 26 met een actieve levensstijl en een zoontje van 2. Al mijn leven lang ben ik een onzeker en angstig persoon. Aan het eind van de middelbare school heb ik in therapie gezeten voor een angst- en paniekstoornis. Ik kreeg regelmatig paniekaanvallen en heb hier ook medicijnen voor gebruikt. Mijn grootste angst was controle verlies en angst voor de dood. Dit was al even onder controle, tot ik vorige week een 'aanval' kreeg. Ik werd midden in de nacht ineens overvallen door pijn op de borst die uitstraalde naar de kaak en kramp in de benen, benauwdheid, misselijk en het gevoel alsof ik dood ging. Ik ben hiervoor bij de huisartsenpost geweest, maar alles was prima in orde.
Nu ben ik sinds dit voorval continue bang dat ik een ernstige ziekte onder de leden hebben. Een hartprobleem of longkanker (want pijn op de borst), hersentumor (want veel hoofdpijn en reukverlies door corona), ALS spierziekte (want ik laat regelmatig dingen uit mijn handen vallen) is een greep uit de erge ziektes die de afgelopen week door mijn hoofd zijn gegaan. Ik ben zo bang dat ik ergens vervroeg aan ga overlijden, bang om mijn zoontje achter te moeten laten. Omdat ik druk op de borst bleef voelen ben ik terug geweest naar de huisarts. Ik heb bloed laten prikken, maar alles was goed (hb,ht,MCV,TSH en fibrine d-mineer). Maar toch blijf ik denken dat al die erge ziektes de reden van mijn klachten zijn, in plaats van gewoon een combinatie van spierpijn van dagelijks een 15+ kg kind dragen en stress.
Zijn er meer mensen die hier last van hebben? Hoe kan ik mezelf gerust stellen? Tips zijn welkom. Ik ga uiteraard ook weer een psycholoog inschakelen, want het zou jammer zijn als ik weer volledig terug val in de angststoornis.
Nu ben ik sinds dit voorval continue bang dat ik een ernstige ziekte onder de leden hebben. Een hartprobleem of longkanker (want pijn op de borst), hersentumor (want veel hoofdpijn en reukverlies door corona), ALS spierziekte (want ik laat regelmatig dingen uit mijn handen vallen) is een greep uit de erge ziektes die de afgelopen week door mijn hoofd zijn gegaan. Ik ben zo bang dat ik ergens vervroeg aan ga overlijden, bang om mijn zoontje achter te moeten laten. Omdat ik druk op de borst bleef voelen ben ik terug geweest naar de huisarts. Ik heb bloed laten prikken, maar alles was goed (hb,ht,MCV,TSH en fibrine d-mineer). Maar toch blijf ik denken dat al die erge ziektes de reden van mijn klachten zijn, in plaats van gewoon een combinatie van spierpijn van dagelijks een 15+ kg kind dragen en stress.
Zijn er meer mensen die hier last van hebben? Hoe kan ik mezelf gerust stellen? Tips zijn welkom. Ik ga uiteraard ook weer een psycholoog inschakelen, want het zou jammer zijn als ik weer volledig terug val in de angststoornis.
dinsdag 5 mei 2020 om 13:56
Jouw klachten zouden ook veroorzaakt kunnen worden door pak 'm beet brandend maagzuur of hyperventilatie. Goed van je dat je een psycholoog in de hand neemt, want je loopt nu ook nog het risico dat jouw kind heel angstig wordt. Afleiding helpt vaak goed. En afwachten; de angst gaat gewoon weer weg, zoals 'ie ook gekomen is.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
dinsdag 5 mei 2020 om 14:03
Lijkt me heel naar om deze gedachte te hebben.
Zo zonde dat de gedachtes je mooie jonge leven beheersen en dat je daar zelf eigenlijk verantwoordelijk voor bent. De kans is groot dat je jezelf iets aan praat en je lijf daarvan in de stress raakt wat uitmondt in een verkeerde ademhaling, spierspanning etc.
Een vicieuze cirkel dus.
Bloedzonde...
Zoek hulp want het leven van jou en je zoon is te mooi en kort om deze onzin toe te laten.
Zo zonde dat de gedachtes je mooie jonge leven beheersen en dat je daar zelf eigenlijk verantwoordelijk voor bent. De kans is groot dat je jezelf iets aan praat en je lijf daarvan in de stress raakt wat uitmondt in een verkeerde ademhaling, spierspanning etc.
Een vicieuze cirkel dus.
Bloedzonde...
Zoek hulp want het leven van jou en je zoon is te mooi en kort om deze onzin toe te laten.
dinsdag 5 mei 2020 om 14:06
Ik heb er ook vaak last van. Dan denk ik ook dat ik doodga, door bijna haast niet meer te kunnen ademen, tintelingen in mijn hoofd kramp in mijn kaken zware zweet aanvallen zelfs met dubbele tong praten, alsof ik dronken ben. Goevoel van elk moment flauw te vallen.
Door mijn medicatie gaat het beter, maar er zitten uitschieters bij. Mij helpt het om onder een warme douche te gaan staan en denken dat het niet echt is, dus niet dood gaat, of iets ernstigs.
Het is verschrikkelijk zo'n paniekaanval. Sterkte!
Door mijn medicatie gaat het beter, maar er zitten uitschieters bij. Mij helpt het om onder een warme douche te gaan staan en denken dat het niet echt is, dus niet dood gaat, of iets ernstigs.
Het is verschrikkelijk zo'n paniekaanval. Sterkte!
'I don't need an inspirational quote. I Just need coffee.
dinsdag 5 mei 2020 om 14:07
Ik herken het. Al denk ik niet dat je heel veel zal hebben aan mijn ervaringen, want ik ben bijvoorbeeld niet van nature een angstig persoon en heb ook niet veel ervaring met paniekaanvallen.
Toen ik zwanger was, nu dertien jaar geleden, heb ik in een korte tijd veel narigheid gezien. Ziekte, zelfmoord, fataal afgelopen vroeggeboorte bij mijn beste vriendin. Een dierbare collega was ziek. Kanker. Ze is er tijdens mijn zwangerschap aan gestorven, pas 37 jaar oud en twee jonge kinderen.
Al deze gebeurtenissen samen hebben langzaamaan geleid tot hypochondrie bij mij. Toen mijn baby geboren was, begon heel langzaam de angst groter te worden. Angst om ziek te worden en dood te gaan, terwijl mijn kind zich mij later niet eens zou herinneren.
Eindeloos kon ik malen en piekeren. Pas toen mijn zoon vijf jaar was, besloot ik in therapie te gaan. De therapeut besloot dat EMDR het meest passend was. Dat had ik veel eerder moeten doen! Het heeft me enorm geholpen.
Nog steeds word ik heel af en toe overvallen door angst voor ziekte, vooral in wat meer turbulente tijden. De laatste drie jaar zijn veelal turbulent geweest hier, en dan heb ik er af en toe weer last van.
Maar angst komt en gaat, dus ik laat het er zijn en weer voorbij gaan. Ik weet het beter te plaatsen en verklaren.
Toen ik zwanger was, nu dertien jaar geleden, heb ik in een korte tijd veel narigheid gezien. Ziekte, zelfmoord, fataal afgelopen vroeggeboorte bij mijn beste vriendin. Een dierbare collega was ziek. Kanker. Ze is er tijdens mijn zwangerschap aan gestorven, pas 37 jaar oud en twee jonge kinderen.
Al deze gebeurtenissen samen hebben langzaamaan geleid tot hypochondrie bij mij. Toen mijn baby geboren was, begon heel langzaam de angst groter te worden. Angst om ziek te worden en dood te gaan, terwijl mijn kind zich mij later niet eens zou herinneren.
Eindeloos kon ik malen en piekeren. Pas toen mijn zoon vijf jaar was, besloot ik in therapie te gaan. De therapeut besloot dat EMDR het meest passend was. Dat had ik veel eerder moeten doen! Het heeft me enorm geholpen.
Nog steeds word ik heel af en toe overvallen door angst voor ziekte, vooral in wat meer turbulente tijden. De laatste drie jaar zijn veelal turbulent geweest hier, en dan heb ik er af en toe weer last van.
Maar angst komt en gaat, dus ik laat het er zijn en weer voorbij gaan. Ik weet het beter te plaatsen en verklaren.
dinsdag 5 mei 2020 om 14:16
Ik heb er ook jaren last van gehad. Uiteindelijk ben ik van de lichamelijke klachten af gekomen door leren om te gaan met stress. Mijn arm kon ook uitvallen voor een korte periode, ik had heel wat in mijn hoofd wat er mis zou moeten zijn. Maar ik was al die jaren gewoon 1 bonk stress. Ga werken aan jezelf, erken dat je niet dood gaat maar wel doodongelukkig blijft als je hier niets aan gaat doen. En vergeet niet, elke moeder is ergens wel bang dat er iets gebeurd en je een kind achterlaat. Maar laat die angst niet álles bepalen, daar heb je niets aan. Praten met je psych is stap 1, stap 2 is milder worden voor jezelf. Meditatie (gewoon huis tuin en keuken versies zijn prima) kan helpen, zorgen dat je alles voelt tot je vinger topjes. Wees bewuster van je lijf en zorg ook beter voor je lijf. Moe is moe, pijn is pijn. Maar de oorzaak kan gezien je verleden ook best weer psychisch liggen. Succes!
woensdag 6 mei 2020 om 07:38
Naarmate je ouder wordt raak je eraan gewend dat het leven na jou gewoon doorgaat. Dus dan zie je je dood in andere proporties. Meer als: niet willen lijden. Maar je weet dan dat je een tamelijk onbetekenend miertje was in een mierenkolonie.
Als je een kind hebt van 2 jaar oud dan ben je (relatief) onmisbaar voor zo'n kind dus dan werkt dat wat anders denk ik. Je wil bij hem blijven. Maar je hebt niet overal controle over, en meestal komt alles goed.
Ik denk dat de goede medische zorg er eigenlijk schuldig aan is dat mensen denken dat dood gaan het ergste is wat ze kan overkomen terwijl het in feite natuurlijk is. Dan zie je het rare verschijnsel dat een heel land in lockdown gaat omdat ze denken dat iedereen recht heeft op een IC-bed, omdat dit nu eenmaal de laatste jaren normaal was geworden. Maar nog niet zo lang geleden gingen mensen gewoon dood en dat was heel normaal.
Als je een kind hebt van 2 jaar oud dan ben je (relatief) onmisbaar voor zo'n kind dus dan werkt dat wat anders denk ik. Je wil bij hem blijven. Maar je hebt niet overal controle over, en meestal komt alles goed.
Ik denk dat de goede medische zorg er eigenlijk schuldig aan is dat mensen denken dat dood gaan het ergste is wat ze kan overkomen terwijl het in feite natuurlijk is. Dan zie je het rare verschijnsel dat een heel land in lockdown gaat omdat ze denken dat iedereen recht heeft op een IC-bed, omdat dit nu eenmaal de laatste jaren normaal was geworden. Maar nog niet zo lang geleden gingen mensen gewoon dood en dat was heel normaal.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 6 mei 2020 om 07:43
Ik denk dus dat doordat een land in lockdown gaat, bevestigd wordt dat de dood echt het aller- allerergste is wat de mensheid kan overkomen, terwijl ikzelf de kwaliteit van leven het belangrijkst vind. Extra ongelukkige jaren toevoegen en dat tegen een enorme prijs voor anderen is van den zotte.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 24 juni 2020 om 21:09
De kwaliteit van leven van corona patiënten gaat vaak ook enorm achteruit.retrostar schreef: ↑06-05-2020 07:43Ik denk dus dat doordat een land in lockdown gaat, bevestigd wordt dat de dood echt het aller- allerergste is wat de mensheid kan overkomen, terwijl ikzelf de kwaliteit van leven het belangrijkst vind. Extra ongelukkige jaren toevoegen en dat tegen een enorme prijs voor anderen is van den zotte.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
woensdag 24 juni 2020 om 21:15
Ik ben van jouw leeftijd en heb ook een periode gehad dat ik echt bijna overtuigd was dat ik een enge ziekte had en soms schiet die angst nog steeds door m'n hoofd. Maar ziektes zoals ALS en andere dingen die je opnoemt zijn op deze leeftijd niet veel voorkomend. Je zou echt vette pech hebben als je dat zou krijgen.
Daarbij is het zonde van de tijd die je hebt om constant te piekeren over dingen die je zouden kunnen overkomen. Je zit te piekeren over enge ziektes, maar misschien stap je morgen in de auto en bots je plots tegen een boom, of kom je onder een bus, of valt er een losse tak op je hoofd door harde wind etc etc. Ik kan je vertellen dat je meer kans hebt om te verongelukken in een auto dan dat je een hersentumor hebt (ok dat verzin ik zo even maar ik schat dat die kans groter is).
Stel DAT je een enge ziekte krijgt, dan is het toch zonde dat je de tijd dat je nog nergens last van had hebt verspild aan doelloos piekeren? Probeer als zo'n gedachte opkomt jezelf af te leiden. Hou je gewoon even met iets anders bezig. Er is maar één ding tegelijk waar je over na kunt denken, probeer ervoor te zorgen dat je dus over iets denkt wat je blij maakt. Als bij mij zo'n gedachte opkomt ga ik mezelf gewoon bezig houden, of ik fantaseer over iets wat me blij maakt of iets wat ik graag wil bereiken in de toekomst, ik zeg maar wat. Het kan ook helpen om je gedachten op te schrijven, zodat je je hoofd leeg kunt maken. Eventueel kun je het papier verscheuren of ritueel verbranden.
Ik weet dat het makkelijk gezegd is maar ik hoop dat je er wat aan hebt
Daarbij is het zonde van de tijd die je hebt om constant te piekeren over dingen die je zouden kunnen overkomen. Je zit te piekeren over enge ziektes, maar misschien stap je morgen in de auto en bots je plots tegen een boom, of kom je onder een bus, of valt er een losse tak op je hoofd door harde wind etc etc. Ik kan je vertellen dat je meer kans hebt om te verongelukken in een auto dan dat je een hersentumor hebt (ok dat verzin ik zo even maar ik schat dat die kans groter is).
Stel DAT je een enge ziekte krijgt, dan is het toch zonde dat je de tijd dat je nog nergens last van had hebt verspild aan doelloos piekeren? Probeer als zo'n gedachte opkomt jezelf af te leiden. Hou je gewoon even met iets anders bezig. Er is maar één ding tegelijk waar je over na kunt denken, probeer ervoor te zorgen dat je dus over iets denkt wat je blij maakt. Als bij mij zo'n gedachte opkomt ga ik mezelf gewoon bezig houden, of ik fantaseer over iets wat me blij maakt of iets wat ik graag wil bereiken in de toekomst, ik zeg maar wat. Het kan ook helpen om je gedachten op te schrijven, zodat je je hoofd leeg kunt maken. Eventueel kun je het papier verscheuren of ritueel verbranden.
Ik weet dat het makkelijk gezegd is maar ik hoop dat je er wat aan hebt
woensdag 24 juni 2020 om 21:18
TO, goed dat je professionele hulp zoekt.
Wat betreft je zorg dat je je kind achterlaat: kijk je hier ook puur praktisch naar? Heb je bijvoorbeeld dingen daarvoor geregeld? Zoals het aanstellen van een voogd, je administratie op orde, een handleiding hoe alles te regelen, inclusief passwoorden voor toegang tot bankrekeningen, een testament et cetera.
Het helpt misschien te weten dat je alles op orde hiervoor hebt. Iemand kan ook de straat oversteken en een ongeluk krijgen.
Als je denkt dat je een bepaalde ziekte hebt, google op symptomen en zoek een betrouwbare bron voor medische informatie Misschien kan dat je ook al geruststellen.
Wat betreft je zorg dat je je kind achterlaat: kijk je hier ook puur praktisch naar? Heb je bijvoorbeeld dingen daarvoor geregeld? Zoals het aanstellen van een voogd, je administratie op orde, een handleiding hoe alles te regelen, inclusief passwoorden voor toegang tot bankrekeningen, een testament et cetera.
Het helpt misschien te weten dat je alles op orde hiervoor hebt. Iemand kan ook de straat oversteken en een ongeluk krijgen.
Als je denkt dat je een bepaalde ziekte hebt, google op symptomen en zoek een betrouwbare bron voor medische informatie Misschien kan dat je ook al geruststellen.
zaterdag 27 juni 2020 om 12:10
Je hebt gelijk, maar met een angststoornis is zo denken soms enorm lastigrozemarijn123 schreef: ↑24-06-2020 21:18TO, goed dat je professionele hulp zoekt.
Wat betreft je zorg dat je je kind achterlaat: kijk je hier ook puur praktisch naar? Heb je bijvoorbeeld dingen daarvoor geregeld? Zoals het aanstellen van een voogd, je administratie op orde, een handleiding hoe alles te regelen, inclusief passwoorden voor toegang tot bankrekeningen, een testament et cetera.
Het helpt misschien te weten dat je alles op orde hiervoor hebt. Iemand kan ook de straat oversteken en een ongeluk krijgen.
Als je denkt dat je een bepaalde ziekte hebt, google op symptomen en zoek een betrouwbare bron voor medische informatie Misschien kan dat je ook al geruststellen.
zaterdag 27 juni 2020 om 16:15
Dat zal zeker zo zijn.
Daarom is professionele hulp, een psycholoog dus, zo belangrijk om de oorzaak van de angststoornis aan te pakken.
Ik denk dat een maatje bijvoorbeeld kan helpen om de praktische kant samen met TO te regelen, als zij dat nog niet gedaan heeft of niet kan of durft. Bijvoorbeeld iemand die 65+ is, nuchter type, dat goed kan regelen.
En wat enge ziektes betreft: stel een lijst op met waar je bang voor ben, en ga samen met een maatje Googlen naar wat het kan zijn. Iemand bijvoorbeeld die medicijnen studeert en vrijwilligerswerk wil doen, en al wat kennis heeft. En ieder geval universitair denkniveau heeft om goed te onderscheiden wat een betrouwbare bron is en wat niet.
Er loopt hier ook een topic over iemand met 2 rode vlekjes, die dat gelijk koppelt aan hersenvliesontsteking, en volgens haar zijn er via Google alleen enge verhalen te vinden. Dat klopt dus niet, ik ben het nagegaan, en de eerste treffer bij Google noemt al dat zoiets ook onschuldig kan zijn.
Een angststoornis is echt een filter waardoor je informatie verkeerd naar binnenhaalt. Misschien als iemand als TO dit een paar weken / maanden doet met iemand, dat ze langzaam leert om dit soort angsten los te kunnen laten.
Verder zou ik, als ik TO was, een groep opzoeken van single moeders met kinderen uit dezelfde leeftijd, om zo ervaringen uit te wisselen en steun te vinden bij elkaar.
Elke dag bewegen, gezond eten. Rust en regelmaat.
