Psyche
alle pijlers
Kind transgender
zaterdag 2 januari 2021 om 19:20
Vandaag heeft mijn zoon (21 jaar pud) verteld dat hij transgender is en voortaan als vrouw aangesproken worden. Op zich geen probleem, maar ik ben in shock. Het is alsof ik in rouw ben voor het verlies mijn mijn jongen. Iemand adviezen om hoe met mijn gevoelens om te gaan? Ervaringsdeskundigen die me kan vertellen wat ons te wachten staat?
Tenzij je naam Google is, hou op met te doen alsof je alles weet
zaterdag 2 januari 2021 om 19:30
Heb geen adviezen, maar ik snap donders goed door welk rouwproces je heen gaat. Want ja, je verliést gewoon een zoon. En er staat je een lange weg te wachten tot je de persoon die hij WIL worden, ook als dochter kan gaan zien. Met daar tussenin een raar niemandsland, want (ik noem hem maar even Jan): Jan is Jan niet meer, de leuke knul die je kent, en voordat Jan Janneke is, zit je in een soort limbo, en als Janneke dan uiteindelijk is ontstaan, dan zal het voelen als een vreemd persoon. Lijkt mij dan. Het is nogal wat om te behappen.
Maar blijf alsjeblieft houden van je kind en er zijn voor je kind, want ook al wordt Jan een Janneke, wat niét verandert is dat jij zijn/haar moeder bent en die zal hij/zij hard nodig hebben. Sterkte en liefs.
Maar blijf alsjeblieft houden van je kind en er zijn voor je kind, want ook al wordt Jan een Janneke, wat niét verandert is dat jij zijn/haar moeder bent en die zal hij/zij hard nodig hebben. Sterkte en liefs.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zaterdag 2 januari 2021 om 19:35
Je hebt het heel mooi verwoord. En natuurlijk hou ik van haar en wil ik voor haar zijn. Vandaar deze topic.pejeka schreef: ↑02-01-2021 19:30Heb geen adviezen, maar ik snap donders goed door welk rouwproces je heen gaat. Want ja, je verliést gewoon een zoon. En er staat je een lange weg te wachten tot je de persoon die hij WIL worden, ook als dochter kan gaan zien. Met daar tussenin een raar niemandsland, want (ik noem hem maar even Jan): Jan is Jan niet meer, de leuke knul die je kent, en voordat Jan Janneke is, zit je in een soort limbo, en als Janneke dan uiteindelijk is ontstaan, dan zal het voelen als een vreemd persoon. Lijkt mij dan. Het is nogal wat om te behappen.
Maar blijf alsjeblieft houden van je kind en er zijn voor je kind, want ook al wordt Jan een Janneke, wat niét verandert is dat jij zijn/haar moeder bent en die zal hij/zij hard nodig hebben. Sterkte en liefs.
Tenzij je naam Google is, hou op met te doen alsof je alles weet
zaterdag 2 januari 2021 om 19:45
@Pejeka 
Super mooi geformuleerd.
En TO, je verliest inderdaad een zoon. Daar mag je om rouwen.
Maar je WINT een dochter die jou genoeg vertrouwt om dit te vertellen.
Je hebt je werk als ouder goed gedaan, genoeg veiligheid geboden zodat je kind hiermee nu al durft te komen en niet wacht tot haar 60e wanneer jij misschien al dood bent.
Heel veel sterkte en eigenlijk ook gefeliciteerd!
Super mooi geformuleerd.
En TO, je verliest inderdaad een zoon. Daar mag je om rouwen.
Maar je WINT een dochter die jou genoeg vertrouwt om dit te vertellen.
Je hebt je werk als ouder goed gedaan, genoeg veiligheid geboden zodat je kind hiermee nu al durft te komen en niet wacht tot haar 60e wanneer jij misschien al dood bent.
Heel veel sterkte en eigenlijk ook gefeliciteerd!
Vivete e imparate!
zaterdag 2 januari 2021 om 19:49
Nou Pejeka, wat mooi verwoord! Vaak vind ik je kort door de bocht maar dit....
Een vriend van mij werd jaren geleden ‘ineens’ een vriendin. Wat vond ik dat heftig! Ik heb daar echt heel erg mee geworsteld, ik kon het allemaal moeilijk plaatsen. Het is ook voor de omgeving een pittig proces. Inmiddels ben ik volledig aan haar gewend en denk ik niet veel meer aan ‘hem’. Laatst zei zijn kleine nichtje tegen mijn dochter op een samenzweerderige toon: ”weet je dat tante X als jongen geboren is?” Ik hoorde dat toevallig en ik dacht echt; “O ja.”
Een vriend van mij werd jaren geleden ‘ineens’ een vriendin. Wat vond ik dat heftig! Ik heb daar echt heel erg mee geworsteld, ik kon het allemaal moeilijk plaatsen. Het is ook voor de omgeving een pittig proces. Inmiddels ben ik volledig aan haar gewend en denk ik niet veel meer aan ‘hem’. Laatst zei zijn kleine nichtje tegen mijn dochter op een samenzweerderige toon: ”weet je dat tante X als jongen geboren is?” Ik hoorde dat toevallig en ik dacht echt; “O ja.”
zaterdag 2 januari 2021 om 19:59
Als eerste wil ik je een dikke knuffel geven. 
Onze dochter (nu 18 jaar) is bijna 2 jaar geleden uit de kast gekomen. Dat gevoel van rouw heb ik ook gehad. Er gingen zoveel gedachten door me heen. En ook zoveel zorgen. Alles wordt ineens anders.
Maar het komt goed. Echt.
Praat met elkaar stel vragen. Ik heb tegen mijn dochter gezegd dat ik misschien hele domme vragen zal stellen. Maar dat ik dat doe, omdat ik haar wil begrijpen.
Hier noemen we haar bij haar nieuwe naam en zeggen we zij/haar. Dat was wennen. Logisch want het was eerst 16 jaar hij/hem. Nu vergis ik me eigenlijk nooit meer. Behalve als we het over vroeger hebben. Want dan is ze in mijn herinneringen weer dat kleine jochie.
Ik ben niet zo'n schrijver, maar als je vragen hebt... Dan hoor ik het wel.
Onze dochter (nu 18 jaar) is bijna 2 jaar geleden uit de kast gekomen. Dat gevoel van rouw heb ik ook gehad. Er gingen zoveel gedachten door me heen. En ook zoveel zorgen. Alles wordt ineens anders.
Maar het komt goed. Echt.
Praat met elkaar stel vragen. Ik heb tegen mijn dochter gezegd dat ik misschien hele domme vragen zal stellen. Maar dat ik dat doe, omdat ik haar wil begrijpen.
Hier noemen we haar bij haar nieuwe naam en zeggen we zij/haar. Dat was wennen. Logisch want het was eerst 16 jaar hij/hem. Nu vergis ik me eigenlijk nooit meer. Behalve als we het over vroeger hebben. Want dan is ze in mijn herinneringen weer dat kleine jochie.
Ik ben niet zo'n schrijver, maar als je vragen hebt... Dan hoor ik het wel.
zaterdag 2 januari 2021 om 20:04
Hee Heksie,
Volgens mij kennen wij elkaar van lang geleden van een langschrijvend topic of niet?
Ik snap wel dat je geschrokken bent.
Bij ons bekende een collega transgender te zijn. Er waren niet al lang vermoedens waardoor het geen 'hehe eindelijk' reactie was. Het voelde heel raar een paar dagen. Toen vroeg ze of ze in vrouwenkleren mocht komen en dat hielp direct. Het was niet meer Jan die beweerde Janneke te zijn, dat leek gewoon een beetje raar omdat hij er als Jan uit zag. Toen ze echter als Janneke-alleen-de-baardstoppels-werken-nog-niet-mee verscheen was het opeens een stuk makkelijker aan haar te gaan denken als Janneke. Het bleek dat ze als Janneke een fijn persoon was, niet meer de zegmaar krampachtige Jan die uit alle macht probeerde Jan te zijn, maar ze was opeens zichzelf, sociaal en gezellig. Dat maakte het nog veel gemakkelijker, niet onnatuurlijk meer. Het duurde niet lang of ze was Janneke voor ons allemaal.
Nou is een proces van een collega natuurlijk heel anders dan dat van je kind, maar misschien heb je wat aan deze ervaring.
Kunnen jullie er samen goed over praten?
Zet 'm op, ook voor je kind want het is een lastig proces.
Ohja, kijk de afleveringen 'hij is een zij' van verschillende seisoenen terug, dan heb je een idee hoe het allemaal kan gaan.
Volgens mij kennen wij elkaar van lang geleden van een langschrijvend topic of niet?
Ik snap wel dat je geschrokken bent.
Bij ons bekende een collega transgender te zijn. Er waren niet al lang vermoedens waardoor het geen 'hehe eindelijk' reactie was. Het voelde heel raar een paar dagen. Toen vroeg ze of ze in vrouwenkleren mocht komen en dat hielp direct. Het was niet meer Jan die beweerde Janneke te zijn, dat leek gewoon een beetje raar omdat hij er als Jan uit zag. Toen ze echter als Janneke-alleen-de-baardstoppels-werken-nog-niet-mee verscheen was het opeens een stuk makkelijker aan haar te gaan denken als Janneke. Het bleek dat ze als Janneke een fijn persoon was, niet meer de zegmaar krampachtige Jan die uit alle macht probeerde Jan te zijn, maar ze was opeens zichzelf, sociaal en gezellig. Dat maakte het nog veel gemakkelijker, niet onnatuurlijk meer. Het duurde niet lang of ze was Janneke voor ons allemaal.
Nou is een proces van een collega natuurlijk heel anders dan dat van je kind, maar misschien heb je wat aan deze ervaring.
Kunnen jullie er samen goed over praten?
Zet 'm op, ook voor je kind want het is een lastig proces.
Ohja, kijk de afleveringen 'hij is een zij' van verschillende seisoenen terug, dan heb je een idee hoe het allemaal kan gaan.
zaterdag 2 januari 2021 om 20:07
Al een aantal mooie reacties gelezen!
Ik snap heel goed dat je nu in een soort rouw bent. En ik denk dat het belangrijk is om dit ook voor jezelf te erkennen. Probeer je hier niet schuldig over te voelen.
Maar staat vooral open voor wat komen gaat en weest trots op je dochter! Trots dat zij het bij je heeft aangegeven, trots op dat ze haar eigen gelukt kiest en trots op de persoon die ze is (dat verandert niet)
Praat met haar, en vertel haar in wat er in je omgaat. Samen kunnen jullie elkaar steunen in dit proces!
Ik snap heel goed dat je nu in een soort rouw bent. En ik denk dat het belangrijk is om dit ook voor jezelf te erkennen. Probeer je hier niet schuldig over te voelen.
Maar staat vooral open voor wat komen gaat en weest trots op je dochter! Trots dat zij het bij je heeft aangegeven, trots op dat ze haar eigen gelukt kiest en trots op de persoon die ze is (dat verandert niet)
Praat met haar, en vertel haar in wat er in je omgaat. Samen kunnen jullie elkaar steunen in dit proces!
zaterdag 2 januari 2021 om 20:09
Een goede vriendin van mij heeft dit ook meegemaakt met haar (nu) dochter. Haar dochter was toen nog een paar jaar jonger dan die van jou. Ook zij heeft een periode van rouw doorgemaakt, en ook een lange periode van angst om wat er allemaal op haar kind af kwam. Het is een heel complex proces en de hormonen hebben ook een behoorlijke impact op iemands mentale welbevinden.
Sta jezelf toe om te rouwen, en ben daar ook open over. Je neemt afscheid van wie ze was, jouw zoon, en als je van iemand houdt dan mag dat ook pijn doen.
Tegelijk krijg je er een volwassen dochter bij, en ook daar mag je best even aan wennen, al houd je van haar vanaf de eerste dag omdat ze onveranderd jouw kind is en blijft.
Mijn tip is om dingen vooral bespreekbaar te maken, zodat de sfeer tussen jullie zo open kan blijven als dat het nu is. Op die manier maak je ook de weg voor haar vrij om te blijven delen wat ze doormaakt en kun je haar het beste steunen.
Voor wat betreft mijn vriendin: ze zijn nu een aantal jaar verder en het gaat goed met haar en met haar dochter. De dochter is nu heel gelukkig en ziet haar toekomst met vertrouwen tegemoet, en dat maakt haar moeder uiteraard ook gelukkig.
Sta jezelf toe om te rouwen, en ben daar ook open over. Je neemt afscheid van wie ze was, jouw zoon, en als je van iemand houdt dan mag dat ook pijn doen.
Tegelijk krijg je er een volwassen dochter bij, en ook daar mag je best even aan wennen, al houd je van haar vanaf de eerste dag omdat ze onveranderd jouw kind is en blijft.
Mijn tip is om dingen vooral bespreekbaar te maken, zodat de sfeer tussen jullie zo open kan blijven als dat het nu is. Op die manier maak je ook de weg voor haar vrij om te blijven delen wat ze doormaakt en kun je haar het beste steunen.
Voor wat betreft mijn vriendin: ze zijn nu een aantal jaar verder en het gaat goed met haar en met haar dochter. De dochter is nu heel gelukkig en ziet haar toekomst met vertrouwen tegemoet, en dat maakt haar moeder uiteraard ook gelukkig.
zaterdag 2 januari 2021 om 20:15
@aaaanne we kennen inderdaad van onze vroegere alter egos, heul lang geleden. Je verhaal helpt me wel. Ik zit nu met veel vragen en ik kan het beste haar vragen. Ik herken vooral dat van het krampachtig Jan. Is dat wat h8j laatste jaren had, dij hij geennhij maar zij is? Ik denk het wel. Veel kan op zijn plek vallen.
Tenzij je naam Google is, hou op met te doen alsof je alles weet
zaterdag 2 januari 2021 om 20:22
Online kun je alle seizoenen van 'Hij is een zij' terug kijken. Misschien vind je dat interessant. https://www.npostart.nl/hij-is-een-zij/ ... 40/episode
zaterdag 2 januari 2021 om 20:27
Ik heb geen tips om met de rouw die je voelt om te gaan. Wel zijn er ook leuke dingen die jullie nu gaan meemaken. Misschien helpt het om daar aan te denken? Zij kan nu echt zichzelf zijn en zich vrouwelijk gaan gedragen, zoals ze zich voelt dus. Ik ken een transgender die helemaal is opgeleefd nadat hij uit de kast is gekomen. Van een teruggetrokken somber meisje is hij verandert in een open, vrolijke jongen, hij onderneemt nu heel veel, heeft veel zelfvertrouwen gekregen en heeft nu een relatie waar hij dit eerst niet aandurfde. Jullie kunnen samen vrouwendingen ontdekken, zoals mooie kleding kopen, haar en make-up doen, dat soort dingen zijn misschien helemaal nieuw voor haar. Wees trots dat ze je dit heeft durven te vertellen. Misschien verandert jullie relatie, maar grote kans dat het juist beter wordt.
Heb je het zien aankomen?
Heb je het zien aankomen?
zaterdag 2 januari 2021 om 20:37
Thanks!chocolol schreef: ↑02-01-2021 20:22Online kun je alle seizoenen van 'Hij is een zij' terug kijken. Misschien vind je dat interessant. https://www.npostart.nl/hij-is-een-zij/ ... 40/episode
Tenzij je naam Google is, hou op met te doen alsof je alles weet
zaterdag 2 januari 2021 om 21:20
Samen hij is een zij kijken helpt ook.
Dan kan je vragen stellen als: ervaarde jij dat ook zo? Hoelang wist je het zelf al? Enz.
Het programma geeft dan een soort opening waardoor het makkelijker wordt voor je om erover te praten. Veel weten doet veel begrijpen.
Ik heb ook al een reactie gegeven op het andere topic.
Dan kan je vragen stellen als: ervaarde jij dat ook zo? Hoelang wist je het zelf al? Enz.
Het programma geeft dan een soort opening waardoor het makkelijker wordt voor je om erover te praten. Veel weten doet veel begrijpen.
Ik heb ook al een reactie gegeven op het andere topic.
lientje69 wijzigde dit bericht op 02-01-2021 22:28
0.47% gewijzigd
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
zondag 3 januari 2021 om 21:39
pejeka schreef: ↑02-01-2021 19:30Heb geen adviezen, maar ik snap donders goed door welk rouwproces je heen gaat. Want ja, je verliést gewoon een zoon. En er staat je een lange weg te wachten tot je de persoon die hij WIL worden, ook als dochter kan gaan zien. Met daar tussenin een raar niemandsland, want (ik noem hem maar even Jan): Jan is Jan niet meer, de leuke knul die je kent, en voordat Jan Janneke is, zit je in een soort limbo, en als Janneke dan uiteindelijk is ontstaan, dan zal het voelen als een vreemd persoon. Lijkt mij dan. Het is nogal wat om te behappen.
Maar blijf alsjeblieft houden van je kind en er zijn voor je kind, want ook al wordt Jan een Janneke, wat niét verandert is dat jij zijn/haar moeder bent en die zal hij/zij hard nodig hebben. Sterkte en liefs.
Echt goed omschreven.
Je kind blijft je kind en de dingen die je leuk vond aan je kind, z'n bepaalde karaktertrekken, hobby's en andere zaken, blijven vaak gelijk. Toch is er een verandering. Je kind is toch je kind en toch (tijdelijk) een ander.
Later is nu
zondag 3 januari 2021 om 21:41
quinta1976 schreef: ↑02-01-2021 19:59Als eerste wil ik je een dikke knuffel geven.
Onze dochter (nu 18 jaar) is bijna 2 jaar geleden uit de kast gekomen. Dat gevoel van rouw heb ik ook gehad. Er gingen zoveel gedachten door me heen. En ook zoveel zorgen. Alles wordt ineens anders.
Maar het komt goed. Echt.
Praat met elkaar stel vragen. Ik heb tegen mijn dochter gezegd dat ik misschien hele domme vragen zal stellen. Maar dat ik dat doe, omdat ik haar wil begrijpen.
Hier noemen we haar bij haar nieuwe naam en zeggen we zij/haar. Dat was wennen. Logisch want het was eerst 16 jaar hij/hem. Nu vergis ik me eigenlijk nooit meer. Behalve als we het over vroeger hebben. Want dan is ze in mijn herinneringen weer dat kleine jochie.
Ik ben niet zo'n schrijver, maar als je vragen hebt... Dan hoor ik het wel.
Daar lopen wij inderdaad ook steeds weer tegenaan. Dat je dan ineens weer met de vroegere naam zit. Voelt heel raar dan.
Later is nu
