Bang voor onweer.

Ik ben bang voor onweer.

Al zo lang ik me kan herinneren. Ik zie mezelf nog bibberend stiekem bij mijn ouders op de kamer zitten, op de grond, naast hun bed. Nadat ik tig keer ben weggestuurd omdat ik maar gewoon moest gaan slapen. Slapen? Nu? Met dit noodweer? Hoe kwamen ze erbij?! Dadelijk zouden we geraakt worden door de flitsen en zou ons huis ontploffen.

Ik had jaren, hoe jong ik ook was, een vluchtkoffertje onder mijn bed staan. Met de hoogstnoodzakelijke spulletjes, voor het geval dat....

Als ik hoorde op het weersbericht, die ik angstvallig in de gaten hield, dat het zou kunnen gaan onweren, dan hield ik mijn kleren aan als ik ging slapen, al vielen de mussen van het dak en zweette ik peentjes. Ook mijn ramen bleven potdicht.

Toen ik ouder werd haalde ik sneaky ook altijd alle stekkers overal uit. Mijn ouders werden er elke morgen weer boos om, omdat het volgens hen totale nonsens was.



En toen ben ik gaan lezen over onweer. Ik dacht dat ik bang was voor het onbekende, en als ik er dan maar zo veel mogelijk over te weten kon komen, zou mijn angst wellicht verdwijnen, omdat ik erachter zou komen dat mijn paniekzaaierij op gebakken lucht was gebaseerd.

Helaas was het tegendeel waar.

Hoe meer ik erover las, hoe panischer ik uiteindelijk werd.

Ik leerde alles over bolbliksem, gevorkte bliksem, parelsnoerbliksem, bandbliksem, warmte onweer, front onweer en zo meer.

Vooral de zgn bolbliksem boezemde mij grootse angsten in. Nachtmerries had ik ervan. En nog steeds eigenlijk gebied mij de eerlijkheid om te zeggen.



Nu ben ik getrouwd met een milieukundige, die met het intrekken in mijn huisje, een kuub aan weerskundige boeken mee nam. Ik vertelde hem van mijn angst en toen heeft hij geprobeerd mij de schoonheid van bliksem en ander natuurgeweld in te laten zien. We zaten samen op midden in de nacht ( wáárom onweert het nagenoeg altijd midden in de nacht, als alles toch al onheilspellend oogt??) om naar de bliksem te kijken. Om foto's te maken, en om mijn angsten onder ogen te komen.

Ik bleef alle stekkers eruit halen, de ramen dicht doen, en slapen met kleren aan, maar mijn angsten leken ietsjes af te nemen. Totdat ik, een aantal jaren geleden ondertussen, getuige was van een bliksem-inslag op het kinderdagverblijf van mijn kinderen.

'S morgens voor ik naar mijn werk ging, ik was al laat, fietste ik als een idioot door de opkomende regen, hopende dat ik tenminste enigzins droog op de creche aan zou komen, zodat ik daar even kon wachten tot de bui overgedreven was. Helaas zou het anders lopen.

Vlak voor het gaat onweren veranderd de atmosfeer. Het wordt ineens heel windstil, eng windstil, het licht buiten wordt groen-gelig, en je vóelt gewoon dat er wat aan zit te komen. Dan plots begint het te waaien, en voor je het weet rommelt het en klettert de regen loodrecht naar benenden alsof de niagra-falls uit de hemel komen vallen. En bahm, daar heb je het al, flitsen volgen de donders in rap tempo op, je probeert nog te tellen, omdat je dan uit kunt rekenen hoe ver weg de donder bij je vandaan is, maar het is onbegonnen werk, de flits en de donder lijken tegelijk te komen.



Ik was net op tijd het kindercentrum binnen of de hemel leek in tweeen te splijten. De kinderen renden als dolle honden door mekaar heen, zoals men wel eens gekscherend tegen mekaar zegt, alsof die kleintjes voelden wat er aan zat te komen. En ineens was daar een oorverdovende klap, iedereen dook in een reflex op de grond, de lampen vielen uit, de radio deed het niet meer, alles was donker. Alles was stil. Zelfs de eerst zo drukke kinderen leken bevroren op hun plek stokstijf stil te staan. Binnen een paar seconde begonnen enkele kleintjes te snikken, anderen te lachen, sommigen vonden het vet cool, en weer andere kindjes gingen onverstoorbaar door met dat waar ze mee bezig waren. En ik begon te huilen, eerst stil, maar toen steeds harder en harder. Ik beefde als een rietje, en wist niet meer waar ik het zoeken moest. Het bleek dat de bliksem in het pand boven was ingeslagen, de stoppenkast was eruit gevlogen en de ramen boven gebarsten en gedeeltelijk eruit geklapt. Het was verschrikkelijk. Uiteindelijk bleek het allemaal mee te vallen, in die zin dat het veel erger had kunnen zijn. Ik geloof iets met een zendmast, of weet ik veel wat, maar in ieder geval was de stoppenkast vrij snel weer gefikst, en sprongen de lampen weer aan. Ik schaamde me de ogen uit het hoofd dat ik zo als een kleuter zat te shaken, terwijl die kleintjes het alweer vergeten waren.



Ik herinner me ook een voorval op vakantie in de bergen van Oostenrijk. We stonden in een dal tussen 2 hoge bergen in, op een camping, daar waar het nogal eens onweerde, en áls het er onweerde dan góed ook, het bleef er uren hangen, omdat het niet over de bergtoppen leek heen te komen en bovendien was het gedonder oorverdovend door de echo's en weerkaatsing van de bergen eromheen. Ik sliep in mijn eentje in een tentje naast de vouwwagen waarin mijn vader, moeder en 2 broertjes lagen te slapen. Op een nacht dreef ik letterlijk op mijn luchtbedje mijn tentje uit, het onweer hing recht boven mijn hoofd, en ik ben als een waanzinnige het sanitairgebouw in gerent in mijn onderbroekje en heb daar de hele nacht op de wc doorgebracht, biddend dat dit een nachtmerrie zou blijken en ik dadelijk wakker zou worden in mijn tentje; niks aan de hand....

Mijn ouders zijn me op een gegeven moment op komen halen, ze waren totaal overstuur omdat ze dachten mij kwijt te zijn geweest. Mijn tentje bleek bij terugkeer 's morgens, totaal op zijn gat te liggen, en volgelopen te zijn met water. Nooit meer zou ik alleen in een tentje slapen. Nooit meer!



Soms denk ik weleens dat ik in een vorig leven door een bliksemflits ben geraakt en zo om het leven ben gekomen. Want vanwaar die panische angst vanaf mijn vroege kindzijn?? Ik snap het gewoon niet. Natuurlijk is onweer spannend, vooral het mysterieuze, het ongrijpbare, maar waar houdt gewone gezonde bangheid op en begint er een fobische angst zich te ontwikkelen?



Ondertussen ben ik een vrouw van bijna 33, en moeder van 3 kinderen. Ik moet natuurlijk wel het goede voorbeeld geven. Net zoals ik niet meer begin te gillen bij een dikke harige ongenode gast, probeer ik onweer ook op een rustige manier te benaderen. Al bonst mijn hart mijn ribbenkast uit. Die gemixte signalen pikken mijn kinderen uiteraard feilloos op. Dat kan haast niet anders. Deels zouden angsten wellicht ook wel overerfelijk zijn? Hoe dan ook, vannacht was het weer zover. Ruim voor vieren zat ik rechtop in mijn bed. Nog vóór de eerste knal, alsof ik thelepatisch aanvoel wanneer het gaat onweren ofzo. Ik kleed me aan, terwijl ik normaliter altijd naakt slaap, ik sluit de ramen, en strek de stekkers eruit. Net als ik terug in bed lig, barst het los. Ik ga zo diep als ik kan onder de dekens liggen en stop mijn hoofd onder mijn kussen. Het zweet breekt me aan alle kanten uit. Ineens gaat de lamp op de gang aan, en komt mijn oudste dochter aanlopen. Bang voor het onweer. Net als ik. Ze kruipt even bij ons in bed, daarna loopt mijn man met haar mee, laat de lamp op de gang aan voor de zekerheid en sluit de ramen op de kinderkamers. Vrijwel direct daarna komt mijn middelste dochter luid snikkend bij ons in bed liggen, trillend over haar hele lijfje. Ze mag er even blijven, tot het onweer wat overgedreven is. Maar wat duurt dat toch lang? Mijn middelste dochter vraagt of ons huis nu niet kan ontploffen, hoe het kan dat onweer zoveel lawaai maakt, hoe het eigenlijk komt dat het onweert bij ons als het de dag ervoor heel lekker warm weer was geweest, of er mensen dood kunnen gaan als ze geraakt worden door een flits, en hoe er electriciteit in de lucht kan zitten? Deze vragen en nog veel meer heb ik vannacht moeten beantwoorden, alle vragen waarmee ik als meisje van haar leeftijd ( ze is 6) ook heb gezeten, maar die mijn ouders mij nooit hebben willen uitleggen, ja overdag wel hoor, maar midden in de nacht moest ik gewoon stil zijn en slapen. Niks niet bij hun in bed. Niks geen geruststellende woorden. Tenminste niet dat ik mij kan herinneren.



Mijn zoontje van 3 heeft op de een of andere bizarre manier gewoon overal doorheen geslapen, maar wist aan de ontbijttafel net wel te vertellen dat het heel hard had geonweert en geregend vannacht, en dat hij van de 'boemeleboem schrikte', zoals hij dat zei, maar dat hij daarna toch maar weer verder ging slapen omdat hij zo moe was.

Net zo onverstoorbaar als mijn man dus. Die midden in de nacht ook nergens van wakker wordt. Oh hij constateerd wel dat het onweert hoor op een gegeven moment, maar draait zich evenzogemakkelijk weer om en slaapt verder.



Wie is er ook zo bang voor onweer, en hoe ga jij daar mee om?

En wie heeft er wel eens een inslag meegemaakt zelf?

Ik heb een kennis die 3 keer door de bliksem is geraakt. 1 keer toen ze aan het douchen was; water geleidt stroom, 1 keer toen zij aan het bellen was, dus via de telefoon, en 1 keer gewoon via het dak ofzo, tv ontploft, pc naar de knoppe. 3 keer in redelijk korte tijd, en 3 keer in hetzelfde huis bij dezelfde persoon. Sindsdien geloof ik al helemaal niet meer dat inslagen zeldzaam zijn of dat bliksem altijd het hoogste punt opzoekt. Ik zou het liefste een bliksem afleider op het dak willen plaatsen, of alle bomen uit de tuin en nabije omgeving willen omkappen. Want ik zie het al helemaal gebeuren dat die meters en meters hoge spar in onze tuin eens geraakt wordt en dwars door onze slaapkamerramen heen komt en ons allemaal vermorzeld......

Hahaha, ja ieder zijn of haar ding Misschicken, maar ben blij dat je genoten hebt



Joh wat is 3000 euro op een mensenleven

Pffffffff wat een geld zeg, christus nog aan toe.

Maar goed, we wonen vooralsnog eventjes in een huurhuis, dus dat wordt hem niet. Maar als we over een poosje gaan kopen, dan is het wel een serieuze optie. Desnoods sloop ik er eentje van de bejaardenflat hier tegenover af

Of ik parkeer de auto in de woonkamer, daar schijn je nml het veiligste te zitten



Ik ben jaloers op mensen die totaal niet bang zijn voor die natuurgeweld.En zich gewoon omdraaien en verder pitten.

Of er zelfs totaal doorheen slapen. Ik kan dat dus echt nevernooitniet.



Ik vind trouwens de flitsen nog enger dan de knallen. Alhoewel ik de donder ook echt extreem heftig vind. Vooral omdat het huis dan zoemt en schudt en meetrilt. Zelfs mijn bed schokt ervan. En wij wonen echt niet in een oud huis ofzo.



Ik benoem trouwens zo min mogelijk naar mijn kinderen dat ik bang ben, ik leg ze wel uit hoe het kan dat het onweert, en probeer ze door middel van antwoorden op hun vragen, enigzins gerust te stellen. Ik sleep ze niet uit bed, maar ze hoeven ook niet persée alleen in bed bang te liggen zijn. Ze mogen hier altijd eventjes bij ons komen liggen. En komen knuffelen en ik laat, als ze daar om vragen, de lamp op de gang voor ze aan zolang het onweert. Geen probleem. Vaak slapen ze ook wel erdoorheen hoor, maar vannacht was het wel heel erg. Het ligt er ook aan hoe laat in de nacht het is. Als het tegen de ochtend loopt dan slaap je gewoon lichter en word je sneller wakker van heftige regenval en onweer dus.



Alhoewel ik áltijd wakker word van onweer, al heb ik 10 slaappillen in mijn mik, en een kilometer aan wijn naar binnen getikt. Dan nóg!!

Nou ja ik vind onweer, of bliksem dan in dit geval, níet mooi, er zijn vast heel fascinerende foto's van te vinden, maar ík vind onweer en bliksem hoe dan ook hardstikke stom!!



Maar in theorie hé, kan tijdens een onweersbui toch alles en iedereen worden getroffen??

Ik snap wel dat er situaties zijn dat je meer risico hebt, maar in feite ben je nergens écht veilig toch?



Stekkers eruit trekken etc heeft geen zin zeggen de meesten, maar ik hoor ook andere geluiden. Ik zie in mijn gedachte altijd een huis met heel veel electrische straling voor me, die van ons dus, en dat de bliksem dus vanuit de lucht ons huisje eruit pikt om op in te slaan, omdat het zo lekker geladen erbij staat



Wij hebben een plat dak, wat is dan realistisch om te denken mocht er een inslag plaatsvinden. Staat het hele huis direct in de fik, staan we allemaal onder stroom en gaan we hardstikke dood, of wat??



Het schijnt dat er nogal wat lui wereldwijd gezien dan, door de bliksem zijn getroffen. Merendeel legt het loodje maar er zijn er ook die het na kunnen vertellen, of nog bizarrer, die niet 1 keer maar 2 of 3 keer door de bliksem worden getroffen en het na kunnen vertellen. How come?

Dat houdt me dus bezig. Uitzondering of niet.

Hebben die lui toevallig collectief een pacemaker of wat??