Psyche
alle pijlers
Bang voor onweer.
dinsdag 26 mei 2009 om 09:46
Ik ben bang voor onweer.
Al zo lang ik me kan herinneren. Ik zie mezelf nog bibberend stiekem bij mijn ouders op de kamer zitten, op de grond, naast hun bed. Nadat ik tig keer ben weggestuurd omdat ik maar gewoon moest gaan slapen. Slapen? Nu? Met dit noodweer? Hoe kwamen ze erbij?! Dadelijk zouden we geraakt worden door de flitsen en zou ons huis ontploffen.
Ik had jaren, hoe jong ik ook was, een vluchtkoffertje onder mijn bed staan. Met de hoogstnoodzakelijke spulletjes, voor het geval dat....
Als ik hoorde op het weersbericht, die ik angstvallig in de gaten hield, dat het zou kunnen gaan onweren, dan hield ik mijn kleren aan als ik ging slapen, al vielen de mussen van het dak en zweette ik peentjes. Ook mijn ramen bleven potdicht.
Toen ik ouder werd haalde ik sneaky ook altijd alle stekkers overal uit. Mijn ouders werden er elke morgen weer boos om, omdat het volgens hen totale nonsens was.
En toen ben ik gaan lezen over onweer. Ik dacht dat ik bang was voor het onbekende, en als ik er dan maar zo veel mogelijk over te weten kon komen, zou mijn angst wellicht verdwijnen, omdat ik erachter zou komen dat mijn paniekzaaierij op gebakken lucht was gebaseerd.
Helaas was het tegendeel waar.
Hoe meer ik erover las, hoe panischer ik uiteindelijk werd.
Ik leerde alles over bolbliksem, gevorkte bliksem, parelsnoerbliksem, bandbliksem, warmte onweer, front onweer en zo meer.
Vooral de zgn bolbliksem boezemde mij grootse angsten in. Nachtmerries had ik ervan. En nog steeds eigenlijk gebied mij de eerlijkheid om te zeggen.
Nu ben ik getrouwd met een milieukundige, die met het intrekken in mijn huisje, een kuub aan weerskundige boeken mee nam. Ik vertelde hem van mijn angst en toen heeft hij geprobeerd mij de schoonheid van bliksem en ander natuurgeweld in te laten zien. We zaten samen op midden in de nacht ( wáárom onweert het nagenoeg altijd midden in de nacht, als alles toch al onheilspellend oogt??) om naar de bliksem te kijken. Om foto's te maken, en om mijn angsten onder ogen te komen.
Ik bleef alle stekkers eruit halen, de ramen dicht doen, en slapen met kleren aan, maar mijn angsten leken ietsjes af te nemen. Totdat ik, een aantal jaren geleden ondertussen, getuige was van een bliksem-inslag op het kinderdagverblijf van mijn kinderen.
'S morgens voor ik naar mijn werk ging, ik was al laat, fietste ik als een idioot door de opkomende regen, hopende dat ik tenminste enigzins droog op de creche aan zou komen, zodat ik daar even kon wachten tot de bui overgedreven was. Helaas zou het anders lopen.
Vlak voor het gaat onweren veranderd de atmosfeer. Het wordt ineens heel windstil, eng windstil, het licht buiten wordt groen-gelig, en je vóelt gewoon dat er wat aan zit te komen. Dan plots begint het te waaien, en voor je het weet rommelt het en klettert de regen loodrecht naar benenden alsof de niagra-falls uit de hemel komen vallen. En bahm, daar heb je het al, flitsen volgen de donders in rap tempo op, je probeert nog te tellen, omdat je dan uit kunt rekenen hoe ver weg de donder bij je vandaan is, maar het is onbegonnen werk, de flits en de donder lijken tegelijk te komen.
Ik was net op tijd het kindercentrum binnen of de hemel leek in tweeen te splijten. De kinderen renden als dolle honden door mekaar heen, zoals men wel eens gekscherend tegen mekaar zegt, alsof die kleintjes voelden wat er aan zat te komen. En ineens was daar een oorverdovende klap, iedereen dook in een reflex op de grond, de lampen vielen uit, de radio deed het niet meer, alles was donker. Alles was stil. Zelfs de eerst zo drukke kinderen leken bevroren op hun plek stokstijf stil te staan. Binnen een paar seconde begonnen enkele kleintjes te snikken, anderen te lachen, sommigen vonden het vet cool, en weer andere kindjes gingen onverstoorbaar door met dat waar ze mee bezig waren. En ik begon te huilen, eerst stil, maar toen steeds harder en harder. Ik beefde als een rietje, en wist niet meer waar ik het zoeken moest. Het bleek dat de bliksem in het pand boven was ingeslagen, de stoppenkast was eruit gevlogen en de ramen boven gebarsten en gedeeltelijk eruit geklapt. Het was verschrikkelijk. Uiteindelijk bleek het allemaal mee te vallen, in die zin dat het veel erger had kunnen zijn. Ik geloof iets met een zendmast, of weet ik veel wat, maar in ieder geval was de stoppenkast vrij snel weer gefikst, en sprongen de lampen weer aan. Ik schaamde me de ogen uit het hoofd dat ik zo als een kleuter zat te shaken, terwijl die kleintjes het alweer vergeten waren.
Ik herinner me ook een voorval op vakantie in de bergen van Oostenrijk. We stonden in een dal tussen 2 hoge bergen in, op een camping, daar waar het nogal eens onweerde, en áls het er onweerde dan góed ook, het bleef er uren hangen, omdat het niet over de bergtoppen leek heen te komen en bovendien was het gedonder oorverdovend door de echo's en weerkaatsing van de bergen eromheen. Ik sliep in mijn eentje in een tentje naast de vouwwagen waarin mijn vader, moeder en 2 broertjes lagen te slapen. Op een nacht dreef ik letterlijk op mijn luchtbedje mijn tentje uit, het onweer hing recht boven mijn hoofd, en ik ben als een waanzinnige het sanitairgebouw in gerent in mijn onderbroekje en heb daar de hele nacht op de wc doorgebracht, biddend dat dit een nachtmerrie zou blijken en ik dadelijk wakker zou worden in mijn tentje; niks aan de hand....
Mijn ouders zijn me op een gegeven moment op komen halen, ze waren totaal overstuur omdat ze dachten mij kwijt te zijn geweest. Mijn tentje bleek bij terugkeer 's morgens, totaal op zijn gat te liggen, en volgelopen te zijn met water. Nooit meer zou ik alleen in een tentje slapen. Nooit meer!
Soms denk ik weleens dat ik in een vorig leven door een bliksemflits ben geraakt en zo om het leven ben gekomen. Want vanwaar die panische angst vanaf mijn vroege kindzijn?? Ik snap het gewoon niet. Natuurlijk is onweer spannend, vooral het mysterieuze, het ongrijpbare, maar waar houdt gewone gezonde bangheid op en begint er een fobische angst zich te ontwikkelen?
Ondertussen ben ik een vrouw van bijna 33, en moeder van 3 kinderen. Ik moet natuurlijk wel het goede voorbeeld geven. Net zoals ik niet meer begin te gillen bij een dikke harige ongenode gast, probeer ik onweer ook op een rustige manier te benaderen. Al bonst mijn hart mijn ribbenkast uit. Die gemixte signalen pikken mijn kinderen uiteraard feilloos op. Dat kan haast niet anders. Deels zouden angsten wellicht ook wel overerfelijk zijn? Hoe dan ook, vannacht was het weer zover. Ruim voor vieren zat ik rechtop in mijn bed. Nog vóór de eerste knal, alsof ik thelepatisch aanvoel wanneer het gaat onweren ofzo. Ik kleed me aan, terwijl ik normaliter altijd naakt slaap, ik sluit de ramen, en strek de stekkers eruit. Net als ik terug in bed lig, barst het los. Ik ga zo diep als ik kan onder de dekens liggen en stop mijn hoofd onder mijn kussen. Het zweet breekt me aan alle kanten uit. Ineens gaat de lamp op de gang aan, en komt mijn oudste dochter aanlopen. Bang voor het onweer. Net als ik. Ze kruipt even bij ons in bed, daarna loopt mijn man met haar mee, laat de lamp op de gang aan voor de zekerheid en sluit de ramen op de kinderkamers. Vrijwel direct daarna komt mijn middelste dochter luid snikkend bij ons in bed liggen, trillend over haar hele lijfje. Ze mag er even blijven, tot het onweer wat overgedreven is. Maar wat duurt dat toch lang? Mijn middelste dochter vraagt of ons huis nu niet kan ontploffen, hoe het kan dat onweer zoveel lawaai maakt, hoe het eigenlijk komt dat het onweert bij ons als het de dag ervoor heel lekker warm weer was geweest, of er mensen dood kunnen gaan als ze geraakt worden door een flits, en hoe er electriciteit in de lucht kan zitten? Deze vragen en nog veel meer heb ik vannacht moeten beantwoorden, alle vragen waarmee ik als meisje van haar leeftijd ( ze is 6) ook heb gezeten, maar die mijn ouders mij nooit hebben willen uitleggen, ja overdag wel hoor, maar midden in de nacht moest ik gewoon stil zijn en slapen. Niks niet bij hun in bed. Niks geen geruststellende woorden. Tenminste niet dat ik mij kan herinneren.
Mijn zoontje van 3 heeft op de een of andere bizarre manier gewoon overal doorheen geslapen, maar wist aan de ontbijttafel net wel te vertellen dat het heel hard had geonweert en geregend vannacht, en dat hij van de 'boemeleboem schrikte', zoals hij dat zei, maar dat hij daarna toch maar weer verder ging slapen omdat hij zo moe was.
Net zo onverstoorbaar als mijn man dus. Die midden in de nacht ook nergens van wakker wordt. Oh hij constateerd wel dat het onweert hoor op een gegeven moment, maar draait zich evenzogemakkelijk weer om en slaapt verder.
Wie is er ook zo bang voor onweer, en hoe ga jij daar mee om?
En wie heeft er wel eens een inslag meegemaakt zelf?
Ik heb een kennis die 3 keer door de bliksem is geraakt. 1 keer toen ze aan het douchen was; water geleidt stroom, 1 keer toen zij aan het bellen was, dus via de telefoon, en 1 keer gewoon via het dak ofzo, tv ontploft, pc naar de knoppe. 3 keer in redelijk korte tijd, en 3 keer in hetzelfde huis bij dezelfde persoon. Sindsdien geloof ik al helemaal niet meer dat inslagen zeldzaam zijn of dat bliksem altijd het hoogste punt opzoekt. Ik zou het liefste een bliksem afleider op het dak willen plaatsen, of alle bomen uit de tuin en nabije omgeving willen omkappen. Want ik zie het al helemaal gebeuren dat die meters en meters hoge spar in onze tuin eens geraakt wordt en dwars door onze slaapkamerramen heen komt en ons allemaal vermorzeld......
Al zo lang ik me kan herinneren. Ik zie mezelf nog bibberend stiekem bij mijn ouders op de kamer zitten, op de grond, naast hun bed. Nadat ik tig keer ben weggestuurd omdat ik maar gewoon moest gaan slapen. Slapen? Nu? Met dit noodweer? Hoe kwamen ze erbij?! Dadelijk zouden we geraakt worden door de flitsen en zou ons huis ontploffen.
Ik had jaren, hoe jong ik ook was, een vluchtkoffertje onder mijn bed staan. Met de hoogstnoodzakelijke spulletjes, voor het geval dat....
Als ik hoorde op het weersbericht, die ik angstvallig in de gaten hield, dat het zou kunnen gaan onweren, dan hield ik mijn kleren aan als ik ging slapen, al vielen de mussen van het dak en zweette ik peentjes. Ook mijn ramen bleven potdicht.
Toen ik ouder werd haalde ik sneaky ook altijd alle stekkers overal uit. Mijn ouders werden er elke morgen weer boos om, omdat het volgens hen totale nonsens was.
En toen ben ik gaan lezen over onweer. Ik dacht dat ik bang was voor het onbekende, en als ik er dan maar zo veel mogelijk over te weten kon komen, zou mijn angst wellicht verdwijnen, omdat ik erachter zou komen dat mijn paniekzaaierij op gebakken lucht was gebaseerd.
Helaas was het tegendeel waar.
Hoe meer ik erover las, hoe panischer ik uiteindelijk werd.
Ik leerde alles over bolbliksem, gevorkte bliksem, parelsnoerbliksem, bandbliksem, warmte onweer, front onweer en zo meer.
Vooral de zgn bolbliksem boezemde mij grootse angsten in. Nachtmerries had ik ervan. En nog steeds eigenlijk gebied mij de eerlijkheid om te zeggen.
Nu ben ik getrouwd met een milieukundige, die met het intrekken in mijn huisje, een kuub aan weerskundige boeken mee nam. Ik vertelde hem van mijn angst en toen heeft hij geprobeerd mij de schoonheid van bliksem en ander natuurgeweld in te laten zien. We zaten samen op midden in de nacht ( wáárom onweert het nagenoeg altijd midden in de nacht, als alles toch al onheilspellend oogt??) om naar de bliksem te kijken. Om foto's te maken, en om mijn angsten onder ogen te komen.
Ik bleef alle stekkers eruit halen, de ramen dicht doen, en slapen met kleren aan, maar mijn angsten leken ietsjes af te nemen. Totdat ik, een aantal jaren geleden ondertussen, getuige was van een bliksem-inslag op het kinderdagverblijf van mijn kinderen.
'S morgens voor ik naar mijn werk ging, ik was al laat, fietste ik als een idioot door de opkomende regen, hopende dat ik tenminste enigzins droog op de creche aan zou komen, zodat ik daar even kon wachten tot de bui overgedreven was. Helaas zou het anders lopen.
Vlak voor het gaat onweren veranderd de atmosfeer. Het wordt ineens heel windstil, eng windstil, het licht buiten wordt groen-gelig, en je vóelt gewoon dat er wat aan zit te komen. Dan plots begint het te waaien, en voor je het weet rommelt het en klettert de regen loodrecht naar benenden alsof de niagra-falls uit de hemel komen vallen. En bahm, daar heb je het al, flitsen volgen de donders in rap tempo op, je probeert nog te tellen, omdat je dan uit kunt rekenen hoe ver weg de donder bij je vandaan is, maar het is onbegonnen werk, de flits en de donder lijken tegelijk te komen.
Ik was net op tijd het kindercentrum binnen of de hemel leek in tweeen te splijten. De kinderen renden als dolle honden door mekaar heen, zoals men wel eens gekscherend tegen mekaar zegt, alsof die kleintjes voelden wat er aan zat te komen. En ineens was daar een oorverdovende klap, iedereen dook in een reflex op de grond, de lampen vielen uit, de radio deed het niet meer, alles was donker. Alles was stil. Zelfs de eerst zo drukke kinderen leken bevroren op hun plek stokstijf stil te staan. Binnen een paar seconde begonnen enkele kleintjes te snikken, anderen te lachen, sommigen vonden het vet cool, en weer andere kindjes gingen onverstoorbaar door met dat waar ze mee bezig waren. En ik begon te huilen, eerst stil, maar toen steeds harder en harder. Ik beefde als een rietje, en wist niet meer waar ik het zoeken moest. Het bleek dat de bliksem in het pand boven was ingeslagen, de stoppenkast was eruit gevlogen en de ramen boven gebarsten en gedeeltelijk eruit geklapt. Het was verschrikkelijk. Uiteindelijk bleek het allemaal mee te vallen, in die zin dat het veel erger had kunnen zijn. Ik geloof iets met een zendmast, of weet ik veel wat, maar in ieder geval was de stoppenkast vrij snel weer gefikst, en sprongen de lampen weer aan. Ik schaamde me de ogen uit het hoofd dat ik zo als een kleuter zat te shaken, terwijl die kleintjes het alweer vergeten waren.
Ik herinner me ook een voorval op vakantie in de bergen van Oostenrijk. We stonden in een dal tussen 2 hoge bergen in, op een camping, daar waar het nogal eens onweerde, en áls het er onweerde dan góed ook, het bleef er uren hangen, omdat het niet over de bergtoppen leek heen te komen en bovendien was het gedonder oorverdovend door de echo's en weerkaatsing van de bergen eromheen. Ik sliep in mijn eentje in een tentje naast de vouwwagen waarin mijn vader, moeder en 2 broertjes lagen te slapen. Op een nacht dreef ik letterlijk op mijn luchtbedje mijn tentje uit, het onweer hing recht boven mijn hoofd, en ik ben als een waanzinnige het sanitairgebouw in gerent in mijn onderbroekje en heb daar de hele nacht op de wc doorgebracht, biddend dat dit een nachtmerrie zou blijken en ik dadelijk wakker zou worden in mijn tentje; niks aan de hand....
Mijn ouders zijn me op een gegeven moment op komen halen, ze waren totaal overstuur omdat ze dachten mij kwijt te zijn geweest. Mijn tentje bleek bij terugkeer 's morgens, totaal op zijn gat te liggen, en volgelopen te zijn met water. Nooit meer zou ik alleen in een tentje slapen. Nooit meer!
Soms denk ik weleens dat ik in een vorig leven door een bliksemflits ben geraakt en zo om het leven ben gekomen. Want vanwaar die panische angst vanaf mijn vroege kindzijn?? Ik snap het gewoon niet. Natuurlijk is onweer spannend, vooral het mysterieuze, het ongrijpbare, maar waar houdt gewone gezonde bangheid op en begint er een fobische angst zich te ontwikkelen?
Ondertussen ben ik een vrouw van bijna 33, en moeder van 3 kinderen. Ik moet natuurlijk wel het goede voorbeeld geven. Net zoals ik niet meer begin te gillen bij een dikke harige ongenode gast, probeer ik onweer ook op een rustige manier te benaderen. Al bonst mijn hart mijn ribbenkast uit. Die gemixte signalen pikken mijn kinderen uiteraard feilloos op. Dat kan haast niet anders. Deels zouden angsten wellicht ook wel overerfelijk zijn? Hoe dan ook, vannacht was het weer zover. Ruim voor vieren zat ik rechtop in mijn bed. Nog vóór de eerste knal, alsof ik thelepatisch aanvoel wanneer het gaat onweren ofzo. Ik kleed me aan, terwijl ik normaliter altijd naakt slaap, ik sluit de ramen, en strek de stekkers eruit. Net als ik terug in bed lig, barst het los. Ik ga zo diep als ik kan onder de dekens liggen en stop mijn hoofd onder mijn kussen. Het zweet breekt me aan alle kanten uit. Ineens gaat de lamp op de gang aan, en komt mijn oudste dochter aanlopen. Bang voor het onweer. Net als ik. Ze kruipt even bij ons in bed, daarna loopt mijn man met haar mee, laat de lamp op de gang aan voor de zekerheid en sluit de ramen op de kinderkamers. Vrijwel direct daarna komt mijn middelste dochter luid snikkend bij ons in bed liggen, trillend over haar hele lijfje. Ze mag er even blijven, tot het onweer wat overgedreven is. Maar wat duurt dat toch lang? Mijn middelste dochter vraagt of ons huis nu niet kan ontploffen, hoe het kan dat onweer zoveel lawaai maakt, hoe het eigenlijk komt dat het onweert bij ons als het de dag ervoor heel lekker warm weer was geweest, of er mensen dood kunnen gaan als ze geraakt worden door een flits, en hoe er electriciteit in de lucht kan zitten? Deze vragen en nog veel meer heb ik vannacht moeten beantwoorden, alle vragen waarmee ik als meisje van haar leeftijd ( ze is 6) ook heb gezeten, maar die mijn ouders mij nooit hebben willen uitleggen, ja overdag wel hoor, maar midden in de nacht moest ik gewoon stil zijn en slapen. Niks niet bij hun in bed. Niks geen geruststellende woorden. Tenminste niet dat ik mij kan herinneren.
Mijn zoontje van 3 heeft op de een of andere bizarre manier gewoon overal doorheen geslapen, maar wist aan de ontbijttafel net wel te vertellen dat het heel hard had geonweert en geregend vannacht, en dat hij van de 'boemeleboem schrikte', zoals hij dat zei, maar dat hij daarna toch maar weer verder ging slapen omdat hij zo moe was.
Net zo onverstoorbaar als mijn man dus. Die midden in de nacht ook nergens van wakker wordt. Oh hij constateerd wel dat het onweert hoor op een gegeven moment, maar draait zich evenzogemakkelijk weer om en slaapt verder.
Wie is er ook zo bang voor onweer, en hoe ga jij daar mee om?
En wie heeft er wel eens een inslag meegemaakt zelf?
Ik heb een kennis die 3 keer door de bliksem is geraakt. 1 keer toen ze aan het douchen was; water geleidt stroom, 1 keer toen zij aan het bellen was, dus via de telefoon, en 1 keer gewoon via het dak ofzo, tv ontploft, pc naar de knoppe. 3 keer in redelijk korte tijd, en 3 keer in hetzelfde huis bij dezelfde persoon. Sindsdien geloof ik al helemaal niet meer dat inslagen zeldzaam zijn of dat bliksem altijd het hoogste punt opzoekt. Ik zou het liefste een bliksem afleider op het dak willen plaatsen, of alle bomen uit de tuin en nabije omgeving willen omkappen. Want ik zie het al helemaal gebeuren dat die meters en meters hoge spar in onze tuin eens geraakt wordt en dwars door onze slaapkamerramen heen komt en ons allemaal vermorzeld......
dinsdag 26 mei 2009 om 10:26
Ik was bang. Enorm bang. Blikseminslag meegemaakt, brand door blikseminslag gezien toen ik klein was, niet leuk dus.
Ben nu niet meer bang. Niet door therapie, gewoon door mezelf een schop onder m'n kont te geven en te zeggen dat ik me niet zo moet aanstellen.
En ene gedwongen fietstocht door een mega onweersbui midden in de polder hielp ook mee
Verder; als mijn kind in die peuterspeelzaal was geweest waar jij zo had gehuild dan was ik pislink op je geworden. Dat je jouw kids je angst overbrengt is al niet goed, dat je het op andermans kids overbrengt vind ik echt te erg.
Ben nu niet meer bang. Niet door therapie, gewoon door mezelf een schop onder m'n kont te geven en te zeggen dat ik me niet zo moet aanstellen.
En ene gedwongen fietstocht door een mega onweersbui midden in de polder hielp ook mee
Verder; als mijn kind in die peuterspeelzaal was geweest waar jij zo had gehuild dan was ik pislink op je geworden. Dat je jouw kids je angst overbrengt is al niet goed, dat je het op andermans kids overbrengt vind ik echt te erg.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
dinsdag 26 mei 2009 om 10:26
En in therapie voor een onweer fobie, weet niet hoor, is dat niet een beetje overdreven? Dan kan je overal wel voor in therapie gaan. Ik zou me denk ik een beetje schamen als ik daarvoor hulp zou zoeken. Ik kan er best wel mee leven, maar vind het gewoon ontzettend eng. Ik deal al bijna 33 jaar met deze angst, en hoewel het een vervelende angst is, onweert het gelukkig maar een handjevol keren per jaar in ons land, dus het is te handelen zeg maar.
Pillen of oordoppen vind ik geen optie met kinderen in huis.
Ik denk dat ik gewoon moet accepteren dat ik een mietje ben
Ik ben allang blij dat ik niet het enigste mietje hier ben
Pillen of oordoppen vind ik geen optie met kinderen in huis.
Ik denk dat ik gewoon moet accepteren dat ik een mietje ben
Ik ben allang blij dat ik niet het enigste mietje hier ben
dinsdag 26 mei 2009 om 10:29
Nee nee niemand heeft gezien dat ik moest huilen. Ik heb het heel onzichtbaar gedaan geloof ik. Áls iemand het al gezien heeft, dan denk ik dat ze het meer zouden hebben gezien als een schrikreactie van me. Het was niet zo dat ik daar heb lopen brullen als een baby ofzo
Het was een soort lichamelijke ontlading meer. Deed ik natuurlijk niet met opzet.
En ik heb er natuurlijk wel voor gezorgd dat niemand het echt zag.
Ik denk trouwens in de praktijk dat ouders niet zo snel pislink op mekaar worden op een creche hoor. De sfeer is daar heel los zeker ten tijden van een 'ramp' dat creeert toch een band, of soort saamhorigheids gevoel.
Het was een soort lichamelijke ontlading meer. Deed ik natuurlijk niet met opzet.
En ik heb er natuurlijk wel voor gezorgd dat niemand het echt zag.
Ik denk trouwens in de praktijk dat ouders niet zo snel pislink op mekaar worden op een creche hoor. De sfeer is daar heel los zeker ten tijden van een 'ramp' dat creeert toch een band, of soort saamhorigheids gevoel.
dinsdag 26 mei 2009 om 10:31
Ik ben vroeger bang gemaakt, al mijn nichtjes, door oma. Die kroop altijd de kelder in en als wij er dan waren moesten we mee. Want onweer is gevaarlijk zei ze dan.
Toen mijn ouders en ik gingen verhuizen, we woonden een paar huizen destijds van oma vandaan, lag ons nieuwe huis bij de kerktoren.
Ik niet meer bang want ik zag bij de kerk de bliksemafleider en die deed me niets. Weer gaan verhuizen, helaas tegenover ons huis een kaal stuk grond. En ja hoor het was na een paar jaar raak. Een zijtak van de bliksem kwam bij ons naar binnen, een grote bal vuur door ons huis (gelukkig de achterdeur open) waardoor de bal weer ging. Ben nog nooit zo bang geweest.
Dus de angst kwam nog harder terug.
Daarna mijn vriend leren kennen, als snel gingen we samenwonen en onze tijd grensde aan het stuk grond waar een watertoren stond. Daar was ook een bliksemafleider op, dus ik niet meer bang.
Nu wonen we weer in mijn geboorteplaats maar ik ben gelukkig niet meer zo bang. Vlakbij ons huis een Moskee en flats. Dus ik houd me nu maar voor dat daar ook bliksemafleiders zijn. Nog wel een beetje bang.
Toen mijn ouders en ik gingen verhuizen, we woonden een paar huizen destijds van oma vandaan, lag ons nieuwe huis bij de kerktoren.
Ik niet meer bang want ik zag bij de kerk de bliksemafleider en die deed me niets. Weer gaan verhuizen, helaas tegenover ons huis een kaal stuk grond. En ja hoor het was na een paar jaar raak. Een zijtak van de bliksem kwam bij ons naar binnen, een grote bal vuur door ons huis (gelukkig de achterdeur open) waardoor de bal weer ging. Ben nog nooit zo bang geweest.
Dus de angst kwam nog harder terug.
Daarna mijn vriend leren kennen, als snel gingen we samenwonen en onze tijd grensde aan het stuk grond waar een watertoren stond. Daar was ook een bliksemafleider op, dus ik niet meer bang.
Nu wonen we weer in mijn geboorteplaats maar ik ben gelukkig niet meer zo bang. Vlakbij ons huis een Moskee en flats. Dus ik houd me nu maar voor dat daar ook bliksemafleiders zijn. Nog wel een beetje bang.
dinsdag 26 mei 2009 om 10:31
Bang voor bliksem? Wel als ik buiten ben, in een bos, of een open veld. Lijkt me logisch, al beseffen veel mensen niet dat dat best wel gevaarlijk is.
Maar anders vind ik het juist heel spannend en mooi. Totdat het vlakbij inslaat met een enorme knal, zeg maar als flits en knal tegelijk komen. Dat is dan weer niet zo gezellig!
Maar anders vind ik het juist heel spannend en mooi. Totdat het vlakbij inslaat met een enorme knal, zeg maar als flits en knal tegelijk komen. Dat is dan weer niet zo gezellig!
dinsdag 26 mei 2009 om 10:32
http://www.bliksem.nl/the ... _thuis-tijdens-onweer.pdf
http://www.veiligheidswij ... p;type=subjects&id=28
http://www.derondevenen.n ... ;pagid=34&stukid=3839
Naar binnen gaan, niet in bad gaan, niet op een waterbed liggen of onder een elektrische deken, niet naast de openhaard of het raam gaan staan en even de stekkers eruit halen.
De kans om een ongeluk te krijgen als je naar je werk gaat is nog altijd veel groter!
http://www.veiligheidswij ... p;type=subjects&id=28
http://www.derondevenen.n ... ;pagid=34&stukid=3839
Naar binnen gaan, niet in bad gaan, niet op een waterbed liggen of onder een elektrische deken, niet naast de openhaard of het raam gaan staan en even de stekkers eruit halen.
De kans om een ongeluk te krijgen als je naar je werk gaat is nog altijd veel groter!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 26 mei 2009 om 10:36
Zie je, toch weer die stekkers hé!!
Steph wat eng, een bolbliksem inslag in je huis. Mijn ergste nachtmerrie.
De meneren en mevrouwen weerskundigen, zijn er geloof ik nog niet 100% over uit of het nu wel of niet echt bestaat, die vuurbollen dus die door de straten of door je huis kunnen sjezen.
Ik echter, geloof het direct. Een zo'n verhaal en ik ben om. En ik wás al bang
Steph wat eng, een bolbliksem inslag in je huis. Mijn ergste nachtmerrie.
De meneren en mevrouwen weerskundigen, zijn er geloof ik nog niet 100% over uit of het nu wel of niet echt bestaat, die vuurbollen dus die door de straten of door je huis kunnen sjezen.
Ik echter, geloof het direct. Een zo'n verhaal en ik ben om. En ik wás al bang
dinsdag 26 mei 2009 om 10:38
Vroeger was ik ook bang. Doodsbang. Ging altijd gelijk naar mijn ouders. Die stelden me gerust en stuurde me weer naar mijn eigen kamer. Als het echt heel heftig was gingen we beneden spelletjes zitten doen. Aangekleed en wel. Op de lagere school heb ik een blikseminslag meegemaakt. Dit draagt natuurlijk ook wel bij aan angst. Maar ik ben erover heen gegroeid en zit nu voor het raam naar buiten te kijken (misschien niet slim, maar wel leuk). Of soms sta ik zelfs buiten onder een afdek van de mooie lucht te genieten. Ook heb ik de afgelopen jaren een paar keer een zeer zware onweersbui meegemaakt terwijl ik in een tentje sliep. Aan de ene kant vind ik dat doodeng, aan de andere kant geniet ik er enrom van. Ik vind het een bijzonder natuurgeweld.
dinsdag 26 mei 2009 om 10:42
Zoyla mijn moeder is ook zo'n angsthaas. Gelukkig is mijn vader zoals jouw vent. Hij liet mij zusje en broertje zien hoe mooi het weer kan zijn.
De lichtflitsen, helemaal uitleggend hoe het nou komt die onweer. (vroeger in kindertaal dat de wolken tegen elkaar botsen )
Ik vind het machtig mooi , jammer dat het regende en ik niet op mijn balkon kon zitten vannacht. Maar heb heerlijk op de bank gordijnen open naar de flitsen zitten te kijken , luisterend naar die oorverdovende knallen.
Heerlijk , vind het zo mooi , prachtig gezicht en geluid.
Wanneer ik dan de volgende dag lees dat er weer huizen zijn getroffen en in brand zijn gevlogen, gaat mij dat wel aan het hart. Wetend dat het idd ook niet goed kan aflopen , gelukkig is het 9 van de 10x alleen materieele schade.
Jaren geleden is er bij ons thuis ook bliksem ingeslagen , de schuur stond in brand , de paardenstallen die er naast lagen , waren niet geraakt , maar de paarden waren door het dolle heen, braken de stal af binnen , waarschijnlijk omdat ze vlammen/vuur zagen. Daar stond ik s'nachts in mijn stringetje en t shirtje buiten, snel de paardenstallen open maken zodat de paarden naar buiten konden het land in. Daar zouden ze immers veiliger staan dan binnen.
Mijn moeder de angsthaas ten top , kwam helpen met de paarden. Heb mijn moeder nog nooit zo bang en ijverig tegelijk gezien.
Toen ik haar tijdje later vroeg of ze het weer zou doen , wist ze daar geen antwoord op te geven. Ze was al enorm verbaasd over zichzelf dat ze toch naar buiten durfde om mij te helpen.
Toen de brandweer kwam om de schuur te blussen , stond de hele familie in ondergoed en t shirtje buiten haha..
brandweer zal wel gedacht hebben
De lichtflitsen, helemaal uitleggend hoe het nou komt die onweer. (vroeger in kindertaal dat de wolken tegen elkaar botsen )
Ik vind het machtig mooi , jammer dat het regende en ik niet op mijn balkon kon zitten vannacht. Maar heb heerlijk op de bank gordijnen open naar de flitsen zitten te kijken , luisterend naar die oorverdovende knallen.
Heerlijk , vind het zo mooi , prachtig gezicht en geluid.
Wanneer ik dan de volgende dag lees dat er weer huizen zijn getroffen en in brand zijn gevlogen, gaat mij dat wel aan het hart. Wetend dat het idd ook niet goed kan aflopen , gelukkig is het 9 van de 10x alleen materieele schade.
Jaren geleden is er bij ons thuis ook bliksem ingeslagen , de schuur stond in brand , de paardenstallen die er naast lagen , waren niet geraakt , maar de paarden waren door het dolle heen, braken de stal af binnen , waarschijnlijk omdat ze vlammen/vuur zagen. Daar stond ik s'nachts in mijn stringetje en t shirtje buiten, snel de paardenstallen open maken zodat de paarden naar buiten konden het land in. Daar zouden ze immers veiliger staan dan binnen.
Mijn moeder de angsthaas ten top , kwam helpen met de paarden. Heb mijn moeder nog nooit zo bang en ijverig tegelijk gezien.
Toen ik haar tijdje later vroeg of ze het weer zou doen , wist ze daar geen antwoord op te geven. Ze was al enorm verbaasd over zichzelf dat ze toch naar buiten durfde om mij te helpen.
Toen de brandweer kwam om de schuur te blussen , stond de hele familie in ondergoed en t shirtje buiten haha..
brandweer zal wel gedacht hebben
dinsdag 26 mei 2009 om 10:54
Hm.. opvallend. Een vriendin van mij is ook doodsbang voor onweer, die heeft regelmatig plat op de grond gelegen als ze iets hoorde of zag wat op onweer leek tijdens het fietsen. Haar moeder moest/moet daar altijd hard om lachen weet ik, dus ik denk dat er een verband is?
Als klein kind vond ik het (uiteraard) ook eng maar omdat mijn moeder toen met me onder het zolderraam is gaan staan (terwijl zij het stiekem eng vond) en de hele nacht met me is blijven kijken vind ik het sindsdien helemaal leuk. Vannacht ook gekeken naar al die bliksemschichten, prachtig!
Als klein kind vond ik het (uiteraard) ook eng maar omdat mijn moeder toen met me onder het zolderraam is gaan staan (terwijl zij het stiekem eng vond) en de hele nacht met me is blijven kijken vind ik het sindsdien helemaal leuk. Vannacht ook gekeken naar al die bliksemschichten, prachtig!
dinsdag 26 mei 2009 om 10:57
Oh, ik dacht, ik moet dat topic niet gaan lezen, dan word ik nog banger...maar kon het toch niet laten. Net zoals ik altijd na een onweersbui op het nieuws ga kijken of er ook mensen getroffen zijn door de bliksem.
Ben dus ook bang, heel bang. Als kind al was ik als de dood, en dat terwijl mijn ouders, broers en zus helemaal niet bang waren/zijn. Ik heb het dus niet van iemand meegekregen.
Hou ouder ik werd hoe banger ik was.
Vooral zo rond mijn 17/18de, toen kroop ik bij onweer nog 's nachts bij mijn ouders in bed. Mocht gelukkig wel van ze.
Ik ben nu ruim 30 en nog steeds bang, maar wel wat minder panisch. Ik blijf nu wel in bed liggen, tenzij het langer dan een half uur duurt. Liefst kleed ik me helemaal aan en doe een paar stevige schoenen aan (alsof dat helpt...)
Toen ik 23 was heb ik een blikseminslag meegemaakt in het huis van mijn vriendje (nu mijn man). 's snachts. Gewoon in een woonwijk en het huis stond naast een kerk nota bene.
Daardoor ben ik nog veel banger geworden en werd mijn angst ook gevoed. Het gevoel dat de bliksem 'mij opzocht' werd daardoor heel erg versterkt. Ik vind het dus ook heel moeilijk sindsdien om me binnenshuis veilig te voelen. Toch ben ik niet zo verschrikkelijk bang meer. Ik doe wel alle stekkers eruit enzo..en de ramen dicht. Ik zou never nooit niet naar buiten gaan als het onweert en als ik een fietstocht over de dijk ga maken check ik altijd eerst het weerbericht.
Maar ik kruip niet meer onder een tafel ofzo (dat deed ik tien jaar geleden nog wel).
En ik hoop zo dat ik mijn angst niet op mijn dochter overbreng...Vannacht sliep ze in ieder geval gewoon door...Man ook. Alleen moeders lag met panische ogen te tellen...
Ben dus ook bang, heel bang. Als kind al was ik als de dood, en dat terwijl mijn ouders, broers en zus helemaal niet bang waren/zijn. Ik heb het dus niet van iemand meegekregen.
Hou ouder ik werd hoe banger ik was.
Vooral zo rond mijn 17/18de, toen kroop ik bij onweer nog 's nachts bij mijn ouders in bed. Mocht gelukkig wel van ze.
Ik ben nu ruim 30 en nog steeds bang, maar wel wat minder panisch. Ik blijf nu wel in bed liggen, tenzij het langer dan een half uur duurt. Liefst kleed ik me helemaal aan en doe een paar stevige schoenen aan (alsof dat helpt...)
Toen ik 23 was heb ik een blikseminslag meegemaakt in het huis van mijn vriendje (nu mijn man). 's snachts. Gewoon in een woonwijk en het huis stond naast een kerk nota bene.
Daardoor ben ik nog veel banger geworden en werd mijn angst ook gevoed. Het gevoel dat de bliksem 'mij opzocht' werd daardoor heel erg versterkt. Ik vind het dus ook heel moeilijk sindsdien om me binnenshuis veilig te voelen. Toch ben ik niet zo verschrikkelijk bang meer. Ik doe wel alle stekkers eruit enzo..en de ramen dicht. Ik zou never nooit niet naar buiten gaan als het onweert en als ik een fietstocht over de dijk ga maken check ik altijd eerst het weerbericht.
Maar ik kruip niet meer onder een tafel ofzo (dat deed ik tien jaar geleden nog wel).
En ik hoop zo dat ik mijn angst niet op mijn dochter overbreng...Vannacht sliep ze in ieder geval gewoon door...Man ook. Alleen moeders lag met panische ogen te tellen...
dinsdag 26 mei 2009 om 11:00
Normaal gesproken vind ik onweer niet zo eng, dan word ik even wakker en slaap ik weer door. Maar vannacht klonk het hier echt alsof de wereld verging, wat een geluid zeg! We liggen direct onder het dak, ik heb nog wel even overwogen om beneden op de bank te gaan liggen. Vond het echt wel even eng hoor, strak tegen mijn vriend aan gaan liggen.
dinsdag 26 mei 2009 om 11:05
Ik ben ook bang voor onweer, ik ben nu brak omdat ik de hele nacht wakker heb gelegen, en aan het panieken was, het was ook wel heel erg noodweer. Ben idd bang dat de bliksem inslaat en dat apparaten ontploffen of zo? Het ellendige is, is dat ik alleen woon en dus in de nacht mij niet even kan vastklampen aan iemand, alhoewel ik was wel in staat om vanacht een vriend van mij te bellen, ik heb het niet gedaan, dacht is toch wel een beetje watjes gedrag dan hé ?
dinsdag 26 mei 2009 om 11:16
Ik ben ook bang voor onweer. Het is bij mij de combinatie van de angst om te schrikken van een plotselinge harde knal, elektriciteit en het oncontroleerbare van het geheel.
Ik herinner me dat ik als kind van een jaar of twee vanuit de keuken, door het raam in de deur, op de binnenplaats keek terwijl het noodweerde. De loodzware parasolvoet schoof zelfs over de tegels, zo hard waaide het. Ik wist dat mijn vader in het zwembad was, dat dat gevaarlijk was bij onweer en ik hoopte zó dat hij het water uitgegaan was.
Of mijn angst op dat moment begonnen is of al bestond, weet ik niet meer, maar in elk geval is het dus al zo lang ik weet aanwezig.
Ik heb ook andere angsten gehad die ermee samenhangen, maar die voorbij gegaan zijn. Als jong kind was ik doodsbang voor vliegtuigen in de lucht. Zelf denk ik vanwege de knal die waar ik woonde (op steenworp afstand van een grote luchtmachtbasis) destijds nog vaak te horen was als de straaljagers door de geluidsbarrière gingen. Tegenwoordig mag dat niet meer.
Ook was ik als de dood voor vuurwerk, oudejaarsavond en de week daarvoor was voor mij het dieptepunt van het jaar.
Dit had dus allemaal te maken met de angst plotseling te schrikken. Wij woonden tegenover Chinezen die met oudjaar enorme slingers vuurwerk afstaken. Als dat knallen eenmaal begonnen was, ging het aan één stuk door en was mijn angst voorbij.
Ik kan over mijn angstervaringen hele epistels schrijven.
Wat het lastig maakt in geval van onweer, is dat er ook een reëel aspect van gevaar is natuurlijk. Ik ben ook bang dat de bliksem inslaat, dat de stopcontacten eruit knallen enzo, maar die angst is bij mij denk ik niet zo heel veel groter dan bij de gemiddelde persoon.
Het is echt de angst om plotseling enorm te schrikken die mij parten speelt. Ik dacht ook altijd dat ik vooral bang was voor de donder, maar ontdekte op een gegeven moment dat ik eigenlijk pas echte angstgevoelens krijg zodra ik een bliksem gezien heb (en/of keiharde regen hoor). Wellicht omdat ik dan weet dat het onweer dichtbij is en de kans op een plotse harde knal groter wordt.
Vannacht onweerde het hier ook, gelukkig niet zo hevig en echt bang ben ik niet geweest, omdat ik geen bliksem gezien heb. Zodra ik wakker werd van gerommel, heb ik het licht aan gedaan in de slaapkamer. Toen het gerommel luider werd en het hard begon te regenen, heb ik de MP3-speler gepakt. Zo bezweer ik mijn angst: see no evil, hear no evil. Dan is er vrij weinig aan de hand.
Het liefst ga ik als het overdag onweert, een grote winkel in, of een café ofzo. Waar licht is, weinig of geen ramen zijn. Dan doet het me vrijwel niets.
Als ik me echter ergens dreig te zullen bevinden waar ik me niet kan afsluiten, heb ik een probleem.
Ook in de auto voel ik me niet (meer) veilig. Mijn man heeft vorig jaar meegemaakt dat de bliksem vlakbij insloeg waar hij reed, en vlak daarvoor voelde hij ondanks dat hij dus in de auto zat, aan de haren op zijn armen dat dit ging gebeuren. Hieraan vind ik dan vooral het elektrische aspect beangstigend. Ik ben namelijk panisch voor 'stroom krijgen'.
Anyway.
Hahaha, je bent dus de enige niet Zoyla!
xx lisa.
Ik herinner me dat ik als kind van een jaar of twee vanuit de keuken, door het raam in de deur, op de binnenplaats keek terwijl het noodweerde. De loodzware parasolvoet schoof zelfs over de tegels, zo hard waaide het. Ik wist dat mijn vader in het zwembad was, dat dat gevaarlijk was bij onweer en ik hoopte zó dat hij het water uitgegaan was.
Of mijn angst op dat moment begonnen is of al bestond, weet ik niet meer, maar in elk geval is het dus al zo lang ik weet aanwezig.
Ik heb ook andere angsten gehad die ermee samenhangen, maar die voorbij gegaan zijn. Als jong kind was ik doodsbang voor vliegtuigen in de lucht. Zelf denk ik vanwege de knal die waar ik woonde (op steenworp afstand van een grote luchtmachtbasis) destijds nog vaak te horen was als de straaljagers door de geluidsbarrière gingen. Tegenwoordig mag dat niet meer.
Ook was ik als de dood voor vuurwerk, oudejaarsavond en de week daarvoor was voor mij het dieptepunt van het jaar.
Dit had dus allemaal te maken met de angst plotseling te schrikken. Wij woonden tegenover Chinezen die met oudjaar enorme slingers vuurwerk afstaken. Als dat knallen eenmaal begonnen was, ging het aan één stuk door en was mijn angst voorbij.
Ik kan over mijn angstervaringen hele epistels schrijven.
Wat het lastig maakt in geval van onweer, is dat er ook een reëel aspect van gevaar is natuurlijk. Ik ben ook bang dat de bliksem inslaat, dat de stopcontacten eruit knallen enzo, maar die angst is bij mij denk ik niet zo heel veel groter dan bij de gemiddelde persoon.
Het is echt de angst om plotseling enorm te schrikken die mij parten speelt. Ik dacht ook altijd dat ik vooral bang was voor de donder, maar ontdekte op een gegeven moment dat ik eigenlijk pas echte angstgevoelens krijg zodra ik een bliksem gezien heb (en/of keiharde regen hoor). Wellicht omdat ik dan weet dat het onweer dichtbij is en de kans op een plotse harde knal groter wordt.
Vannacht onweerde het hier ook, gelukkig niet zo hevig en echt bang ben ik niet geweest, omdat ik geen bliksem gezien heb. Zodra ik wakker werd van gerommel, heb ik het licht aan gedaan in de slaapkamer. Toen het gerommel luider werd en het hard begon te regenen, heb ik de MP3-speler gepakt. Zo bezweer ik mijn angst: see no evil, hear no evil. Dan is er vrij weinig aan de hand.
Het liefst ga ik als het overdag onweert, een grote winkel in, of een café ofzo. Waar licht is, weinig of geen ramen zijn. Dan doet het me vrijwel niets.
Als ik me echter ergens dreig te zullen bevinden waar ik me niet kan afsluiten, heb ik een probleem.
Ook in de auto voel ik me niet (meer) veilig. Mijn man heeft vorig jaar meegemaakt dat de bliksem vlakbij insloeg waar hij reed, en vlak daarvoor voelde hij ondanks dat hij dus in de auto zat, aan de haren op zijn armen dat dit ging gebeuren. Hieraan vind ik dan vooral het elektrische aspect beangstigend. Ik ben namelijk panisch voor 'stroom krijgen'.
Anyway.
Hahaha, je bent dus de enige niet Zoyla!
xx lisa.
dinsdag 26 mei 2009 om 11:18
Ik vind bliksem overigens wel prachtig, maar dan op televisie of op foto's!
En ik herken het verhaal ook dat je informatie leest omdat je denkt dat de angst minder wordt bij meer kennis. Zo heb ik eens een artikel in een Libelle gelezen over onweer. Ha, dacht ik, dat ga ik lezen, dat zal me geruststellen. Not... Ik las dat je tijdens onweer vooral geen apparaten als de wasmachine of droger moet aanraken, onder andere. Het kwam erop neer dat mijn angst na het lezen groter was dan voorheen...
xx lisa.
En ik herken het verhaal ook dat je informatie leest omdat je denkt dat de angst minder wordt bij meer kennis. Zo heb ik eens een artikel in een Libelle gelezen over onweer. Ha, dacht ik, dat ga ik lezen, dat zal me geruststellen. Not... Ik las dat je tijdens onweer vooral geen apparaten als de wasmachine of droger moet aanraken, onder andere. Het kwam erop neer dat mijn angst na het lezen groter was dan voorheen...
xx lisa.
dinsdag 26 mei 2009 om 11:25
Sinds vorig jaar zomer.
Ik ben er nooit bang voor geweest. Maar vorige zomer, werd ik ruw wakker gemaakt door een keiharde donderknal en sindsdien ben ik bang voor onweer.
Vannacht dus ook weer, bang in mijn bedje liggend. Van elke flits schrik ik me ook rot (zelfs met ogen dicht). De donder was hier vannacht gelukkig niet zo heel erg.
Ik ben er nooit bang voor geweest. Maar vorige zomer, werd ik ruw wakker gemaakt door een keiharde donderknal en sindsdien ben ik bang voor onweer.
Vannacht dus ook weer, bang in mijn bedje liggend. Van elke flits schrik ik me ook rot (zelfs met ogen dicht). De donder was hier vannacht gelukkig niet zo heel erg.
dinsdag 26 mei 2009 om 11:57
Ik ben altijd heel bang voor onweer geweest, maar het wordt gelukkig steeds minder.
Toen ik 4 was heb ik een blikseminslag op het schoolplein meegemaakt. Ik weet dat er hulpmoeders het plein om kwamen om te vertellen dat we eerder moesten gaan opruimen, want er kwam onweer aan. We waren bezig met opruimen, en toen sloeg de bliksem op een paar meter afstand in. Dikke paniek en iedereen gillend naar binnen. Toen legde de juf uit wat onweer precies was, en wat je moest doen bij onweer. Ik was daar behoorlijk van onder de indruk.
Bij mijn opa is de bliksem ook een keer ingeslagen. Door het hele huis lag een laag kalk wat van de muren en plafonds was afgerammeld en alles, echt alles aan elektrische apparatuur was stuk. Ik zie mijn vader en oom nog in het noodweer daar op de schoorsteen aan het werk.
Toen ik klein was en het onweerde ging ik altijd naar beneden waar mijn ouders sliepen, en dan haalde mijn vader mijn matras van boven en mocht ik bij hen op de slaapkamer slapen. Dan keken we ook wel eens naar het onweer. Met mijn vader er bij durfde ik dat wel.
Daarna heb ik nog twee keer mee gemaakt dat ik midden in het onweer buiten stond. De eerste keer (10 jaar) zou ik fiets halen bij een vriendinnetje, maar die wou me niet binnen laten. De tweede keer (17 jaar) stond ik bij de bushalte boven op het talud. De bus liet me heel vaak staan daar, dus ik wenste aan alle kanten dat ze me dit keer niet voorbij reden.
Ik woonde trouwens vlak bij een watercentrale, dus het sloeg bijna nooit in bij ons in de buurt. Ik heb eens bij een computerwinkel gewerkt, en na het onweer werden dan allemaal kapotte computers gebracht omdat de bliksem was ingeslagen. Die kwamen altijd uit bepaalde wijken, waaronder een wijk waar dus een watertoren stond.
Ik ben er tegenwoordig niet zo bang meer voor, ik vind het inmiddels mooi. Ik kijk graag naar buiten naar het flitsen. Ik houd tegenwoordig erg van natuurgeweld, geeft me een soort gevoel van vrijheid. Ik wil alleen niet buiten zijn, of in een tentje liggen (ook wel eens meegemaakt). De auto vind ik niet zo erg. Ik vind het altijd erg mooi als je op de snelweg rijdt en je ziet het in dorpen ver weg bliksemen.
Het veranderen van de atmosfeer komt mij ook heel bekend voor. Ik zie het altijd aankomen, ik voel dat de luchtdruk veranderd en de lucht wordt gelig. Mijn vriend ziet dat totaal niet.
Toen ik 4 was heb ik een blikseminslag op het schoolplein meegemaakt. Ik weet dat er hulpmoeders het plein om kwamen om te vertellen dat we eerder moesten gaan opruimen, want er kwam onweer aan. We waren bezig met opruimen, en toen sloeg de bliksem op een paar meter afstand in. Dikke paniek en iedereen gillend naar binnen. Toen legde de juf uit wat onweer precies was, en wat je moest doen bij onweer. Ik was daar behoorlijk van onder de indruk.
Bij mijn opa is de bliksem ook een keer ingeslagen. Door het hele huis lag een laag kalk wat van de muren en plafonds was afgerammeld en alles, echt alles aan elektrische apparatuur was stuk. Ik zie mijn vader en oom nog in het noodweer daar op de schoorsteen aan het werk.
Toen ik klein was en het onweerde ging ik altijd naar beneden waar mijn ouders sliepen, en dan haalde mijn vader mijn matras van boven en mocht ik bij hen op de slaapkamer slapen. Dan keken we ook wel eens naar het onweer. Met mijn vader er bij durfde ik dat wel.
Daarna heb ik nog twee keer mee gemaakt dat ik midden in het onweer buiten stond. De eerste keer (10 jaar) zou ik fiets halen bij een vriendinnetje, maar die wou me niet binnen laten. De tweede keer (17 jaar) stond ik bij de bushalte boven op het talud. De bus liet me heel vaak staan daar, dus ik wenste aan alle kanten dat ze me dit keer niet voorbij reden.
Ik woonde trouwens vlak bij een watercentrale, dus het sloeg bijna nooit in bij ons in de buurt. Ik heb eens bij een computerwinkel gewerkt, en na het onweer werden dan allemaal kapotte computers gebracht omdat de bliksem was ingeslagen. Die kwamen altijd uit bepaalde wijken, waaronder een wijk waar dus een watertoren stond.
Ik ben er tegenwoordig niet zo bang meer voor, ik vind het inmiddels mooi. Ik kijk graag naar buiten naar het flitsen. Ik houd tegenwoordig erg van natuurgeweld, geeft me een soort gevoel van vrijheid. Ik wil alleen niet buiten zijn, of in een tentje liggen (ook wel eens meegemaakt). De auto vind ik niet zo erg. Ik vind het altijd erg mooi als je op de snelweg rijdt en je ziet het in dorpen ver weg bliksemen.
Het veranderen van de atmosfeer komt mij ook heel bekend voor. Ik zie het altijd aankomen, ik voel dat de luchtdruk veranderd en de lucht wordt gelig. Mijn vriend ziet dat totaal niet.
dinsdag 26 mei 2009 om 11:58
Ik vind onweer prachtig, sta geheid buiten. Vannacht was wel erg heftig, de ramen trilden ervan.
Zoyla, hier kan je het ruim van te voren aan zien komen:
www.buienradar.nl
Zoyla, hier kan je het ruim van te voren aan zien komen:
www.buienradar.nl
dinsdag 26 mei 2009 om 12:24
quote:Spijker schreef op 26 mei 2009 @ 10:32:
Naar binnen gaan, niet in bad gaan, niet op een waterbed liggen of onder een elektrische deken, niet naast de openhaard of het raam gaan staan en even de stekkers eruit halen.
De kans om een ongeluk te krijgen als je naar je werk gaat is nog altijd veel groter!
Beetje lullig voor mensen die een waterbed hebben... En dat van die open haard kende ik nog niet, dat je daar niet bij in de buurt mag komen. Raar.
Ik heb genoten vannacht, met vriendlief nog ff voor het raam gekeken...
Naar binnen gaan, niet in bad gaan, niet op een waterbed liggen of onder een elektrische deken, niet naast de openhaard of het raam gaan staan en even de stekkers eruit halen.
De kans om een ongeluk te krijgen als je naar je werk gaat is nog altijd veel groter!
Beetje lullig voor mensen die een waterbed hebben... En dat van die open haard kende ik nog niet, dat je daar niet bij in de buurt mag komen. Raar.
Ik heb genoten vannacht, met vriendlief nog ff voor het raam gekeken...
dinsdag 26 mei 2009 om 14:01
quote:Zoyla schreef op 26 mei 2009 @ 10:36:
Zie je, toch weer die stekkers hé!!
Steph wat eng, een bolbliksem inslag in je huis. Mijn ergste nachtmerrie.
De meneren en mevrouwen weerskundigen, zijn er geloof ik nog niet 100% over uit of het nu wel of niet echt bestaat, die vuurbollen dus die door de straten of door je huis kunnen sjezen.
Ik echter, geloof het direct. Een zo'n verhaal en ik ben om. En ik wás al bang
Of ze eruit zijn of niet, ik heb er eentje gezien en dat was er een te veel. Overigens alle elektrische apparatuur was kapot, toen nog geen computers, dit omdat het ineens kwam en mijn ouders de stekkers er niet uit hadden gehaald.
Tegen onweer is geen een polis verzekerd, dus om de stekkers eruit te halen vind ik onzin.
Zie je, toch weer die stekkers hé!!
Steph wat eng, een bolbliksem inslag in je huis. Mijn ergste nachtmerrie.
De meneren en mevrouwen weerskundigen, zijn er geloof ik nog niet 100% over uit of het nu wel of niet echt bestaat, die vuurbollen dus die door de straten of door je huis kunnen sjezen.
Ik echter, geloof het direct. Een zo'n verhaal en ik ben om. En ik wás al bang
Of ze eruit zijn of niet, ik heb er eentje gezien en dat was er een te veel. Overigens alle elektrische apparatuur was kapot, toen nog geen computers, dit omdat het ineens kwam en mijn ouders de stekkers er niet uit hadden gehaald.
Tegen onweer is geen een polis verzekerd, dus om de stekkers eruit te halen vind ik onzin.
