Relaties
alle pijlers
Bedrog
donderdag 14 mei 2026 om 16:40
Ik heb een vrij ingewikkelde situatie en ik zoek eigenlijk lotgenoten. Of mensen om erover te praten en advies. Het is behoorlijk eenzaam zo.
Het is een heel lang verhaal maar zal het proberen in een wat kortere versie te vertellen.
Ik heb een moeilijk jeugd gehad. Ben uit huis gezet . Ben toen mijn vriend tegen gekomen. Als het ware gevlucht. Mijn vriend heeft vanaf het 1e jaar tot en met nu vrij veel gelogen.
We zijn nu 20 jaar verder.
Hebben 2 kinderen van 4 en 6. Veel meegemaakt ook.
Ze zitten beide op andere scholen (sbo) en er is geen familie of netwerk. De zorg komt grotendeels op mij.
Nu is hij 3 jaar geleden vreemdgegaan. Niet fysiek maar wel emotioneel om het zomaar even te noemen. Niet een slippertje maar maandenlang. Deze vrouw heeft geld, cadeaus,sieraden, liefdesbrieven etc gehad. Ook is er online sex aan te pas gekomen. Ik heb dit zelf ondekt. Hij ontkende alles. Ik heb zelf met deze vrouw gesproken en kwam achter alle dingen. Mijn hart was gebroken. Ik was er letterlijk ziek van. Zeker omdat wij toen ook niet ruim zaten financieel was dit een dubbele klap. En het bedrog ook mede naar de kinderen maandenlang zon dubbelleven. Hij vertelde ook dat het door een probleem kwam met seks. Dus hij ging opzoek naar een sexuoloog. Nu 3 jaar later liegt hij over het contact met deze sexuoloog. Zij en haar man zijn een huis aan het bouwen en hij klust daar blijkbaar. Tegen mij zegt hij gewoon op zijn normale werk te zijn. Vorig jaar deed hij dit ook al. Het was een hel zomer. Als hij betrapt wordt op de leugens wordt hij heel gemeen draait alles om en ik krijg de schuld. Want ik doe "moeilijk". Vorig jaar had hij een kast gemaakt. Hij zei dit is voor een collega . Ik had een onderbuikgevoel. En deze kast was inderdaad voor die vrouw. Toen ik erachter kwam en hem confronteerde heeft hij de kast in de tuin kapot gezaagd waar de kids bij waren. Deze zomer is echt schadelijk geweest. Hij dreigde ook niet mee te gaan op vakantie tot het laatste moment. (Mijn zoon heeft adhd dus alleen gaan is zeer moeilijk hij weet dat). Kortom ik ben er nu wederom achter gekomen dat hij daar is.
Ik weet het allemaal niet meer. Praten heeft geen zin. Ik heb hem niet eens geconfronteerd met dat ik het weet. Het zal ruzie worden en de kids zijn de dupe. Ik ben zelf ook op. Door alle stress en leugens. Heeft iemand iets soortgelijks meegemaakt of tips of advies? Liefs en bedankt!
Het is een heel lang verhaal maar zal het proberen in een wat kortere versie te vertellen.
Ik heb een moeilijk jeugd gehad. Ben uit huis gezet . Ben toen mijn vriend tegen gekomen. Als het ware gevlucht. Mijn vriend heeft vanaf het 1e jaar tot en met nu vrij veel gelogen.
We zijn nu 20 jaar verder.
Hebben 2 kinderen van 4 en 6. Veel meegemaakt ook.
Ze zitten beide op andere scholen (sbo) en er is geen familie of netwerk. De zorg komt grotendeels op mij.
Nu is hij 3 jaar geleden vreemdgegaan. Niet fysiek maar wel emotioneel om het zomaar even te noemen. Niet een slippertje maar maandenlang. Deze vrouw heeft geld, cadeaus,sieraden, liefdesbrieven etc gehad. Ook is er online sex aan te pas gekomen. Ik heb dit zelf ondekt. Hij ontkende alles. Ik heb zelf met deze vrouw gesproken en kwam achter alle dingen. Mijn hart was gebroken. Ik was er letterlijk ziek van. Zeker omdat wij toen ook niet ruim zaten financieel was dit een dubbele klap. En het bedrog ook mede naar de kinderen maandenlang zon dubbelleven. Hij vertelde ook dat het door een probleem kwam met seks. Dus hij ging opzoek naar een sexuoloog. Nu 3 jaar later liegt hij over het contact met deze sexuoloog. Zij en haar man zijn een huis aan het bouwen en hij klust daar blijkbaar. Tegen mij zegt hij gewoon op zijn normale werk te zijn. Vorig jaar deed hij dit ook al. Het was een hel zomer. Als hij betrapt wordt op de leugens wordt hij heel gemeen draait alles om en ik krijg de schuld. Want ik doe "moeilijk". Vorig jaar had hij een kast gemaakt. Hij zei dit is voor een collega . Ik had een onderbuikgevoel. En deze kast was inderdaad voor die vrouw. Toen ik erachter kwam en hem confronteerde heeft hij de kast in de tuin kapot gezaagd waar de kids bij waren. Deze zomer is echt schadelijk geweest. Hij dreigde ook niet mee te gaan op vakantie tot het laatste moment. (Mijn zoon heeft adhd dus alleen gaan is zeer moeilijk hij weet dat). Kortom ik ben er nu wederom achter gekomen dat hij daar is.
Ik weet het allemaal niet meer. Praten heeft geen zin. Ik heb hem niet eens geconfronteerd met dat ik het weet. Het zal ruzie worden en de kids zijn de dupe. Ik ben zelf ook op. Door alle stress en leugens. Heeft iemand iets soortgelijks meegemaakt of tips of advies? Liefs en bedankt!
donderdag 14 mei 2026 om 18:31
donderdag 14 mei 2026 om 18:31
Verwarrend voor je. Toch zul je al je verwachtingen omtrent hem los moeten gaan laten denk ik, Ik vermoed dat dat loslaten van verwachtingen momenteel je grootste uitdaging is. Zodat je hem kunt zien zoals hij werkelijk is en tot eigen stappen kunt gaan komen. Sterkte!
donderdag 14 mei 2026 om 18:34
donderdag 14 mei 2026 om 18:37
donderdag 14 mei 2026 om 18:50
Eigenlijk denk ik:
Laat hem maar met een andere vrouw neuken (en niet meer met jou - jij wilt geen geslachtsziekte oplopen).
Maar als hij geld besteedt aan een andere vrouw, en dreigt om niet voor de kinderen te zorgen (want hij wilde niet mee op vakantie), is er wel een probleem.
Ik weet niet of het zou lukken om zo onder 1 dak te blijven leven.
Hij hoeft dan niet meer te liegen, en dat scheelt ruzies.
Maar ik weet niet of hij werkelijk voor de kinderen wil zorgen.
(en ik weet niet of jij kunt beoordelen wat een goede vader hoort te doen).
Laat hem maar met een andere vrouw neuken (en niet meer met jou - jij wilt geen geslachtsziekte oplopen).
Maar als hij geld besteedt aan een andere vrouw, en dreigt om niet voor de kinderen te zorgen (want hij wilde niet mee op vakantie), is er wel een probleem.
Ik weet niet of het zou lukken om zo onder 1 dak te blijven leven.
Hij hoeft dan niet meer te liegen, en dat scheelt ruzies.
Maar ik weet niet of hij werkelijk voor de kinderen wil zorgen.
(en ik weet niet of jij kunt beoordelen wat een goede vader hoort te doen).
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
donderdag 14 mei 2026 om 20:12
Locos1986 schreef: ↑14-05-2026 18:16Toevallig ben ik bij het wijkteam geweest 3 weken geleden. Een intake gehad en nu gaat er iemand contact opnemen. Daar wacht ik nu op. Geen idee wat hun verder kunnen. Vorig jaar een jaar lang bij de poh gelopen zonder resultaat. Het jeugdteam zonder resultaat een buurtgezin zonder resultaat dus ben zelf ook een beetje instantie moe. Maar nu het wijkteam geprobeerd.
Doordat mijn vriend in ruzies ook vertrekt en zelf weer bepaald wanneer die thuis komt. Wat vorig jaar zomer heel veel keer gebeurd is. Zijn mijn kinderen enorm naar mij toe getrokken. Vooral degene met het so en de problematiek gaat op het moment niet goed. Waardoor school en ikzelf ook een taxi afraden vanwege die angsten. Op school is het namelijk al erg moeilijk. Om daar ook nog 2 uur taxi aan te plakken wordt het wss niet beter van. Veel slaapproblemen ook al erbij die daar geen goed aan doen. Misschien in groep 5 of 6 of misschien 4 wel een optie maar nu niet.
Het is allemaal zo dubbel hij gaat ook mee naar die gesprekken van school etc en dan lijkt ie betrokken. Maar ondertussen betrap ik hem op de leugens.
Eigenwaarde is ook weg. Grenzen lijken weg. Waardoor ik soms denk het valt allemaal wel mee oid. Ik weet niet goed het te omschrijven. Het is jammer dat ik geen ouder heb die om je geeft en waar je ff je ei bij kwijt kan. Die je weer even met 2 benen op de grond zet. Het gaat van het ene probleem naar het andere en nu duurt het zolang dat ik zelf ook een beetje de weg kwijt ben.
Goed dat je vorig jaar bij verschillende instanties aan de bel getrokken hebt, heel erg naar dat je je niet geholpen hebt gevoeld. Ik ben wel heel erg benieuwd wat je hulpvraag toen was waarop je geen resultaat hebt ervaren.
Ik kan je sterk aanraden om hier te blijven schrijven, er zijn al meer mensen geweest die hier hun gedachten en overtuigingen hebben getoetst (langdurig) en zo beetje voor beetje weer een beeld kregen van wat normaal is. En die daardoor stapje voor stapje meer hun eigen weg durfden te gaan belopen. Ik vermoed dat die weg voor jou ook best lang is nog, dus hopelijk blijf je schrijven.
donderdag 14 mei 2026 om 20:14
Ik denk dat je goed ziet dat je een beetje de weg kwijt bent: je weet niet meer wat normaal is, wat je mag verwachten van een partner.Locos1986 schreef: ↑14-05-2026 18:16Toevallig ben ik bij het wijkteam geweest 3 weken geleden. Een intake gehad en nu gaat er iemand contact opnemen. Daar wacht ik nu op. Geen idee wat hun verder kunnen. Vorig jaar een jaar lang bij de poh gelopen zonder resultaat. Het jeugdteam zonder resultaat een buurtgezin zonder resultaat dus ben zelf ook een beetje instantie moe. Maar nu het wijkteam geprobeerd.
Doordat mijn vriend in ruzies ook vertrekt en zelf weer bepaald wanneer die thuis komt. Wat vorig jaar zomer heel veel keer gebeurd is. Zijn mijn kinderen enorm naar mij toe getrokken. Vooral degene met het so en de problematiek gaat op het moment niet goed. Waardoor school en ikzelf ook een taxi afraden vanwege die angsten. Op school is het namelijk al erg moeilijk. Om daar ook nog 2 uur taxi aan te plakken wordt het wss niet beter van. Veel slaapproblemen ook al erbij die daar geen goed aan doen. Misschien in groep 5 of 6 of misschien 4 wel een optie maar nu niet.
Het is allemaal zo dubbel hij gaat ook mee naar die gesprekken van school etc en dan lijkt ie betrokken. Maar ondertussen betrap ik hem op de leugens.
Eigenwaarde is ook weg. Grenzen lijken weg. Waardoor ik soms denk het valt allemaal wel mee oid. Ik weet niet goed het te omschrijven. Het is jammer dat ik geen ouder heb die om je geeft en waar je ff je ei bij kwijt kan. Die je weer even met 2 benen op de grond zet. Het gaat van het ene probleem naar het andere en nu duurt het zolang dat ik zelf ook een beetje de weg kwijt ben.
Dat is niet jouw fout, dat komt gewoon omdat jouw man onaardig doet en je continu bezig bent jouw kinderen te verzorgen.
Als je 3 weken geleden contact had met het wijkteam, dan mag je denk nog een keer bellen, want ik denk dat het een beetje lang duurt.
Of hadden ze gezegd dat het zo lang kon duren voor ze contact zouden opnemen?
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
donderdag 14 mei 2026 om 20:37
Ik denk eigenlijk dat je niet jouw man kunt veranderen.
de POH, jeugdteam of buurtgezin kunnen dat ook niet.
(ik weet niet wat dat voor teams zijn, maar niemand kan je man veranderen als hij daar geen zin in heeft).
Mensen kunnen je wel vertellen of bepaald gedrag normaal is.
Dit forum is daar heel goed voor!
Als je wilt scheiden van je man, kan het wijkteam misschien op een rijtje zetten welke stappen je moet zetten.
de POH, jeugdteam of buurtgezin kunnen dat ook niet.
(ik weet niet wat dat voor teams zijn, maar niemand kan je man veranderen als hij daar geen zin in heeft).
Mensen kunnen je wel vertellen of bepaald gedrag normaal is.
Dit forum is daar heel goed voor!
Als je wilt scheiden van je man, kan het wijkteam misschien op een rijtje zetten welke stappen je moet zetten.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
donderdag 14 mei 2026 om 20:39
Het duurde inderdaad even vanwege de vakantie. Ik denk dat ze of morgen of volgende week contact opnemen? Anders bel ik zeker!
Mijn hulpvraag was dezelfde als nu. Ook zorgen over de kinderen die de ruzies deels meekregen maar vooral een vader zagen die wegging uit het niets zonder wat te zeggen geen idee wanneer die terug kwam en een moeder die steeds verdrietiger en boos achterbleef. Ik ondertussen de kinderen weer gerust moest stellen terwijl ik ook vol adrenaline zat. En vooral zo machteloos. Want het is in mijn ogen zo onnodig dit.
Dan speelden er nog meer dingen mee. Hij heeft een aparte bankrekening met erfenis. (Met allerlei uitsluitingsclausules) waar hij mee steeds bedreigde dat hij nu toch echt weg zou gaan. En hij ging een huis kopen zelf enz enz enz waarop ik ook op een punt ben gekomen dat ik zei ga dan. Ga aub weg. Maar het is vaak alleen maar dreigen. Maar in het begin werkte die dreigementen heel verstikkend voor mij want tja ik blijf dan achter met de ellende. In mijn hoofd steeds die ellende afgespeeld en het blijft alleen maar bij dreigen.
Met periodes is het rustiger en gaat het wat ja rustiger heb er geen ander woord voor.
Tot ik nu dus wederom zie dat hij weer naar die mensen gaat en er tegen mij glashard over liegt. Sterker nog hij zegt ze amper te spreken. Terwijl hij er gisteren nog was.
Ja ik ben mijn grenzen en kompas kwijt. Ik leef hier denk ik al te lang in? Als ik deze situatie zou horen (terwijl ik er niet midden in zat) zou ik zeggen ik had hem allang buiten geschopt. Maar dat werkt niet zo. Het pakket eromheen is ook zo killing.
Mijn hulpvraag was dezelfde als nu. Ook zorgen over de kinderen die de ruzies deels meekregen maar vooral een vader zagen die wegging uit het niets zonder wat te zeggen geen idee wanneer die terug kwam en een moeder die steeds verdrietiger en boos achterbleef. Ik ondertussen de kinderen weer gerust moest stellen terwijl ik ook vol adrenaline zat. En vooral zo machteloos. Want het is in mijn ogen zo onnodig dit.
Dan speelden er nog meer dingen mee. Hij heeft een aparte bankrekening met erfenis. (Met allerlei uitsluitingsclausules) waar hij mee steeds bedreigde dat hij nu toch echt weg zou gaan. En hij ging een huis kopen zelf enz enz enz waarop ik ook op een punt ben gekomen dat ik zei ga dan. Ga aub weg. Maar het is vaak alleen maar dreigen. Maar in het begin werkte die dreigementen heel verstikkend voor mij want tja ik blijf dan achter met de ellende. In mijn hoofd steeds die ellende afgespeeld en het blijft alleen maar bij dreigen.
Met periodes is het rustiger en gaat het wat ja rustiger heb er geen ander woord voor.
Tot ik nu dus wederom zie dat hij weer naar die mensen gaat en er tegen mij glashard over liegt. Sterker nog hij zegt ze amper te spreken. Terwijl hij er gisteren nog was.
Ja ik ben mijn grenzen en kompas kwijt. Ik leef hier denk ik al te lang in? Als ik deze situatie zou horen (terwijl ik er niet midden in zat) zou ik zeggen ik had hem allang buiten geschopt. Maar dat werkt niet zo. Het pakket eromheen is ook zo killing.
donderdag 14 mei 2026 om 20:43
Ja ik snap misschien dat het overkomt als dom of iets? Of dat mensen snel denken dat zou ik nooit pikken? Zo dacht ik ook. Maar als je geen kant op kan. Geen fam,geen werk nu, geen eigen woning hebt etc is het heel moeilijk. Het is echt een rotsituatie.
En dan ga je veel nadenken. Is het misschien niet zo erg? Wat zouden andere vrouwen doen? Zouden mensen dit pikken? Wat Zouden andere doen...
En dan ga je veel nadenken. Is het misschien niet zo erg? Wat zouden andere vrouwen doen? Zouden mensen dit pikken? Wat Zouden andere doen...
donderdag 14 mei 2026 om 21:00
Wie zijn die mensen dan ; hoe komt hij aan ze ? ( is zij de seksuologe ? ) En aan haar gaf hij geld en zo ?
En die seksuoloog ; wat heeft hij daar over gelogen dan ?
Heeft hij ook geen ouders of andere familie ?
Hebben jullie in die 20 jaar geen 1 vriendschap opgebouwd/ behouden , of zijn jullie pas verhuisd ?
En die seksuoloog ; wat heeft hij daar over gelogen dan ?
Heeft hij ook geen ouders of andere familie ?
Hebben jullie in die 20 jaar geen 1 vriendschap opgebouwd/ behouden , of zijn jullie pas verhuisd ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 14 mei 2026 om 21:07
Waar hij vreemd mee is gegaan komt via internet. Nooit fysiek maar alles online app bellen filmpjes etc. Doordat ik erachter kwam is hij hulp gaan zoeken voor zijn probleem.
De hulp is deze sexuoloog waar hij nu over liegt. Met deze vrouw die ook een gezin heeft heeft hij niks maar het zijn de leugens. De leugens waar hij is. Waarom hij erover liegt? Ja lijkt me niet zo gek. Hij zocht haar voor hulp voor zijn bedrog en problemen en nu liegt hij over het feit dat hij bij haar is?
Die sexuoloog was een ONLINE sexuoloog/psycholoog. Was totaal niet de bedoeling dat hij daar over de vloer zou komen. Maar omdat hij veel klust en hun aan het verbouwen zijn komt hij daar dus.
Ik kom zelf uit een andere provincie. Daarnaast ben ik inderdaad nog een extra keer verhuisd naar waar ik nu woon. En hier woon ik nu 3.5 jaar. Mijn vriend komt wel uit deze regio. Heeft alleen geen familie en ouders overleden. Wel wat losse vrienden en collega's ja en de rest waarschijnlijk geen idee. Maar ik kan dus ook moeilijk contacten opbouwen aangezien ik hier a niet vandaan kom en b ik zit altijd met de kids. Natuurlijk spreek ik wel mensen en op het schoolplein ook. Maar dit verhaal ga ik niet meteen op het schoolplein aan mensen vertellen. Of aan zomaar iemand.
De hulp is deze sexuoloog waar hij nu over liegt. Met deze vrouw die ook een gezin heeft heeft hij niks maar het zijn de leugens. De leugens waar hij is. Waarom hij erover liegt? Ja lijkt me niet zo gek. Hij zocht haar voor hulp voor zijn bedrog en problemen en nu liegt hij over het feit dat hij bij haar is?
Die sexuoloog was een ONLINE sexuoloog/psycholoog. Was totaal niet de bedoeling dat hij daar over de vloer zou komen. Maar omdat hij veel klust en hun aan het verbouwen zijn komt hij daar dus.
Ik kom zelf uit een andere provincie. Daarnaast ben ik inderdaad nog een extra keer verhuisd naar waar ik nu woon. En hier woon ik nu 3.5 jaar. Mijn vriend komt wel uit deze regio. Heeft alleen geen familie en ouders overleden. Wel wat losse vrienden en collega's ja en de rest waarschijnlijk geen idee. Maar ik kan dus ook moeilijk contacten opbouwen aangezien ik hier a niet vandaan kom en b ik zit altijd met de kids. Natuurlijk spreek ik wel mensen en op het schoolplein ook. Maar dit verhaal ga ik niet meteen op het schoolplein aan mensen vertellen. Of aan zomaar iemand.
donderdag 14 mei 2026 om 21:13
Wat hij liegt over die sexuoloog? Alles. Hij zegt ze amper te spreken. Daar niet te komen. Hij zegt gewoon naar zijn werk te gaan. Hij zegt geen contact te hebben. Hij zei een maand geleden tegen mij ik geef ze weleens advies meer niet.
Dat zei hij vorig jaar ook al. En toen kwam ik er dus achter dat hij daar regelmatig zat. Vrije dagen er voor opneemt.
Veel ruzies gehad erover en gesprekken. Kids kregen er ook veel van mee.
Heb hem 100x gevraagd eerlijk te zijn en open kaart te spelen.
Ik zit ook met een niet zindelijk kind een school ver van hier en zelf ook afspraken. Die sexuoloog woont ruim 90 kilometer van mij. Als er iets is bv een kapotte auto een ziek kind of whatever en hij zit daar is dat een beetje behoorlijk lastig. Daarnaast liegt hij gewoon dat hij op zijn werk zit.
Ik heb hem betrapt omdat ik las dat hij het afgelopen week erg gezellig bij hun vond en "nuttig". Ohja en hij vond hun koffie lekker. Dus daaruit maak ik op dat ze niet online gepraat hebben. Daarnaast besteld hij alle materialen voor hun woning.
Hij liegt eigenlijk over alles dus.
Dat zei hij vorig jaar ook al. En toen kwam ik er dus achter dat hij daar regelmatig zat. Vrije dagen er voor opneemt.
Veel ruzies gehad erover en gesprekken. Kids kregen er ook veel van mee.
Heb hem 100x gevraagd eerlijk te zijn en open kaart te spelen.
Ik zit ook met een niet zindelijk kind een school ver van hier en zelf ook afspraken. Die sexuoloog woont ruim 90 kilometer van mij. Als er iets is bv een kapotte auto een ziek kind of whatever en hij zit daar is dat een beetje behoorlijk lastig. Daarnaast liegt hij gewoon dat hij op zijn werk zit.
Ik heb hem betrapt omdat ik las dat hij het afgelopen week erg gezellig bij hun vond en "nuttig". Ohja en hij vond hun koffie lekker. Dus daaruit maak ik op dat ze niet online gepraat hebben. Daarnaast besteld hij alle materialen voor hun woning.
Hij liegt eigenlijk over alles dus.
donderdag 14 mei 2026 om 21:15
Jezelf voorhouden dat het misschien wel meevalt kan ook een overlevingsstrategie van jezelf zijn, omdat je weet dat je er niet zomaar uit bent.
Wat draagt je man bij in de zorg voor jullie kinderen? In welk opzicht zou je niet zonder zijn aanwezigheid kunnen? Want ik lees hier dat je het nu ook al zo goed als alleen doet. De zorg voor je kinderen is zwaar, maar de zorg voor je kinderen plus de ellende die je man je bezorgt is nog zwaarder.
Ik denk dat maatschappelijk werk een goede tip is. Samen met iemand op een rijtje zetten of je het misschien wel zou redden alleen. Soms is er meer en effectiever hulp mogelijk als je alleenstaand bent. Je kunt in aanmerking komen voor verschillende tegemoetkomingen in de kosten voor de kinderen en je man zal alimentatie moeten betalen voor de zorg die jij aan jullie kinderen levert.
Wonen jullie in een huurwoning, koopwoning? Is die woning gezamenlijk? Wat is de kans dat jij en de kinderen daar zouden mogen blijven als je uit elkaar zou gaan?
Je kunt je opties verkennen zonder nog te hoeven besluiten wat je gaat doen.
Wat draagt je man bij in de zorg voor jullie kinderen? In welk opzicht zou je niet zonder zijn aanwezigheid kunnen? Want ik lees hier dat je het nu ook al zo goed als alleen doet. De zorg voor je kinderen is zwaar, maar de zorg voor je kinderen plus de ellende die je man je bezorgt is nog zwaarder.
Ik denk dat maatschappelijk werk een goede tip is. Samen met iemand op een rijtje zetten of je het misschien wel zou redden alleen. Soms is er meer en effectiever hulp mogelijk als je alleenstaand bent. Je kunt in aanmerking komen voor verschillende tegemoetkomingen in de kosten voor de kinderen en je man zal alimentatie moeten betalen voor de zorg die jij aan jullie kinderen levert.
Wonen jullie in een huurwoning, koopwoning? Is die woning gezamenlijk? Wat is de kans dat jij en de kinderen daar zouden mogen blijven als je uit elkaar zou gaan?
Je kunt je opties verkennen zonder nog te hoeven besluiten wat je gaat doen.
donderdag 14 mei 2026 om 21:44
Bedankt voor alle berichtjes!
We wonen in een huurwoning momenteel. Ik ben inderdaad ook naar het wijkteam gegaan om überhaupt te kijken wat er mogelijk is. Onder het mom ook van kennis is macht.
Ja misschien is het een overlevingsstrategie. Als ik het neertyp voelt het nog "gekker" als dat je erin leeft. Je kan ook bijna geen grens meer hebben je kan er geen consequenties aan vast zetten. Daarnaast vind ik het persoonlijk ook zo zinloos. (Waar hij mee bezig is) maargoed dat geeft mij ook die onmacht tegelijkertijd.
We wonen in een huurwoning momenteel. Ik ben inderdaad ook naar het wijkteam gegaan om überhaupt te kijken wat er mogelijk is. Onder het mom ook van kennis is macht.
Ja misschien is het een overlevingsstrategie. Als ik het neertyp voelt het nog "gekker" als dat je erin leeft. Je kan ook bijna geen grens meer hebben je kan er geen consequenties aan vast zetten. Daarnaast vind ik het persoonlijk ook zo zinloos. (Waar hij mee bezig is) maargoed dat geeft mij ook die onmacht tegelijkertijd.
donderdag 14 mei 2026 om 22:17
Hopelijk kan het wijkteam je verder helpen. Het scheelt als je goed op een rij hebt wat nu eigenlijk je hulpvraag is. Probeer in de wachttijd of je dit zo goed en scherp mogelijk kan formuleren. Je hebt een groot verhaal wat soms niet helpend is om de rode draad eruit te vissen voor mensen die je net kennen. Een goed omkaderde hulpvraag als startpunt en leidraad helpt daar bij, ze zullen zelf ook wel komen met vragen ter verduidelijking.
Dat het een huurwoning betreft geeft jou in ieder geval perspectief van een dak boven je hoofd. Als jij de hoofdverzorger bent van de kinderen is de kans groot dat jij en de kinderen, in ieder geval in eerste instantie, het gebruiksrecht van de woning zullen krijgen toegewezen.
Bij scheidingen in deze tijd is wonen vaak het grootste eerste struikelblok.
Hoe voelt het als je ‘zorg voor de kinderen’ en ‘zorg voor de kinderen plus zijn shit’ tegen elkaar afweegt?
Dat het een huurwoning betreft geeft jou in ieder geval perspectief van een dak boven je hoofd. Als jij de hoofdverzorger bent van de kinderen is de kans groot dat jij en de kinderen, in ieder geval in eerste instantie, het gebruiksrecht van de woning zullen krijgen toegewezen.
Bij scheidingen in deze tijd is wonen vaak het grootste eerste struikelblok.
Hoe voelt het als je ‘zorg voor de kinderen’ en ‘zorg voor de kinderen plus zijn shit’ tegen elkaar afweegt?
donderdag 14 mei 2026 om 22:51
Ja klopt. Dank je wel!
Het is ook zo ontzettend veel wat er gebeurd is dat ik soms ook van het een naar het ander schiet.
Als ik het afweeg zou ik opgelucht zijn denk ik aan de ene kant om niet steeds die ellende van alle leugens te hebben. En het vertrouwen is 0. Maar daarnaast ben ik ook bang voor nog meer eenzaamheid. Denk dat die factor helaas hoog meespeelt. De dingen rondom de kinderen die spelen is hij eigenlijk de enige die het hele traject begrijpt en de zorg en ook de hele jeugd en familie van mezelf (is nogal wat).
Hij is daarin op die gebieden de enige die dingen begrijpt omdat hij ze meegemaakt heeft en wij al 19 jaar samen zijn.
Ik kan natuurlijk een soort van netwerk proberen te maken. Maar ik ben niet een persoon die mijn hele levensverhaal deelt aan een vreemde. Het zijn behoorlijke dingen daarnaast is er ook wel schaamte. Ik ga niet tegen een schoolplein moeder of iemand dit zomaar vertellen. Daarnaast komt hij soms ook op school. En een sport of hobby ja heb je oppas nodig. Ook al zou die te vinden zijn en ik vind daar iemand dan kan ik amper afspreken omdat ik de kids altijd heb.
Het is ook dat stuk van mijn kinderen momenteel wat mij redelijk vast zet. Als ze beide op 1 school zaten, hele dagen gingen en alles prima ging was het al vele malen makkelijker. Maar dat is niet.
Het alleen dragen van deze dingen is gewoon moeilijk. Ik draag het al zolang en een soort van medestander of iemand die aan mijn kant staat ofzo zou fijn zijn. Want doordat ik het alleen draag denk ik 10000 keer na per dag en ga ik aan alles twijfelen. Dat is misschien ook deels een probleem.
Het is ook zo ontzettend veel wat er gebeurd is dat ik soms ook van het een naar het ander schiet.
Als ik het afweeg zou ik opgelucht zijn denk ik aan de ene kant om niet steeds die ellende van alle leugens te hebben. En het vertrouwen is 0. Maar daarnaast ben ik ook bang voor nog meer eenzaamheid. Denk dat die factor helaas hoog meespeelt. De dingen rondom de kinderen die spelen is hij eigenlijk de enige die het hele traject begrijpt en de zorg en ook de hele jeugd en familie van mezelf (is nogal wat).
Hij is daarin op die gebieden de enige die dingen begrijpt omdat hij ze meegemaakt heeft en wij al 19 jaar samen zijn.
Ik kan natuurlijk een soort van netwerk proberen te maken. Maar ik ben niet een persoon die mijn hele levensverhaal deelt aan een vreemde. Het zijn behoorlijke dingen daarnaast is er ook wel schaamte. Ik ga niet tegen een schoolplein moeder of iemand dit zomaar vertellen. Daarnaast komt hij soms ook op school. En een sport of hobby ja heb je oppas nodig. Ook al zou die te vinden zijn en ik vind daar iemand dan kan ik amper afspreken omdat ik de kids altijd heb.
Het is ook dat stuk van mijn kinderen momenteel wat mij redelijk vast zet. Als ze beide op 1 school zaten, hele dagen gingen en alles prima ging was het al vele malen makkelijker. Maar dat is niet.
Het alleen dragen van deze dingen is gewoon moeilijk. Ik draag het al zolang en een soort van medestander of iemand die aan mijn kant staat ofzo zou fijn zijn. Want doordat ik het alleen draag denk ik 10000 keer na per dag en ga ik aan alles twijfelen. Dat is misschien ook deels een probleem.
donderdag 14 mei 2026 om 22:58
Hij is de enige die het hele traject en de zorgen om de kinderen begrijpt en toch heb je geen flikker aan hem. Dàt is pas eenzaamheid.
Ik weet niet wat er precies met je kinderen aan de hand is, maar is een ervaringsgroep of belangenvereniging voor ouders niet iets voor je? Er zijn meer ouders die zwaar zitten door de zorg voor en zorgen om hun kinderen, ook alleenstaande. Die begrijpen wat je meemaakt.
Heb je hier iets aan? https://balansdigitaal.nl/
Ik weet niet wat er precies met je kinderen aan de hand is, maar is een ervaringsgroep of belangenvereniging voor ouders niet iets voor je? Er zijn meer ouders die zwaar zitten door de zorg voor en zorgen om hun kinderen, ook alleenstaande. Die begrijpen wat je meemaakt.
Heb je hier iets aan? https://balansdigitaal.nl/
donderdag 14 mei 2026 om 23:11
Je slaat wel een spijker op zijn kop! Ene kant heb ik er wat aan om mijn verhaal kwijt te kunnen andere kant is het leven van hem met leugens en weet ik veel wat ik niet weet.
Ja aan die link heb ik zeker wat! Thanks!! De problemen zijn o.a adhd en de "dingen" die erbij komen
en dan slaapproblemen en het andere kind de zindelijkheid.
De situatie thuis heeft geen positieve invloed op beide momenteel.
Ja aan die link heb ik zeker wat! Thanks!! De problemen zijn o.a adhd en de "dingen" die erbij komen
en dan slaapproblemen en het andere kind de zindelijkheid.
De situatie thuis heeft geen positieve invloed op beide momenteel.
donderdag 14 mei 2026 om 23:54
Acht wat sneu dat de kinderen er zoveel last van hebben. Wel een teken dat jij als ouder verantwoordelijkheid moet nemen voor het welzijn van je kinderen en om de thuissituatie veilig en rustig te krijgen. Ze hebben niemand anders die dat voor ze kan doen, ze zijn afhankelijk van jou!
Je hebt in grote lijnen 2 dingen te doen:
1. Je thuissituatie aanpakken, en hopelijk gaat het wijkteam daar mee helpen.
2. Steun zoeken bij mensen die jou en je situatie begrijpen.
Voor kinderen die op andere wijze leren en ontwikkelen is er vaak veel hulp, maar als ouder kun je ook verzuipen in het aanbod en het beroep wat die hulp op jou doet. Een oudervereniging brengt je in contact met andere ouders die daarmee worstelen of geworsteld hebben. Ze hebben begrip, tips, adviezen over hulp, een luisterend oor. Sommige regio’s hebben netwerkgroepen waarin je elkaar af en toe kan helpen. En je zal niet de eerste zijn die daar ook leuke kennissen en vriendschappen aan overhoudt.
Je bent niet alleen. Je moet alleen ‘jouw’ mensen nog weten te vinden.
(En eerlijk gezegd denk ik dat met je man samenleven jou daarin belemmert…)
vrijdag 15 mei 2026 om 00:03
Het liegen is heel naar en doordat hij het omdraait ga je aan jezelf twijfelen na een tijdje. Ik heb het meegemaakt en ook lang erover gedaan om weg te gaan. Wel had ik mijn ouders nog maar haast geen vrienden. In het begin was het soms eenzaam maar ik heb mijn netwerk wel weer opgebouwd. En alles alleen doen terwijl je ook echt alleen bent scheelt veel stress. Ik heb ook een kind met adhd op sbo.
Ik hoop dat het wijkteam je kan helpen om wat op een rijtje te zetten. Heb je wel hulp voor de adhd?
Ik hoop dat het wijkteam je kan helpen om wat op een rijtje te zetten. Heb je wel hulp voor de adhd?
Terug van weggeweest
vrijdag 15 mei 2026 om 00:18
Ja ik probeer mijn best te doen. Vooral ook voor de kinderen. De ruzies dat hij weggaat en onvoorspelbaar is hebben denk ik het meest erin gehakt bij ze. Ook het dreigen dat hij weggaat en onze zomervakantie van vorig jaar af wilde blazen. (Ook dreigen) is niet goed gevallen. Mijn dochter heeft adhd en die reageert er sterk op en emotioneel en hangt moment enorm aan mij vast. Als ik bv 1 uur weg moet heeft ze al grote paniek en verdriet.
Ja met de adhd heb ik wel hulp van school en de fysio.
En inderdaad de juiste mensen vinden zou fijn zijn. Erover praten lucht al op.
Ik denk dat hij inderdaad belemmerend is want hij kapt vaak iedereen af. Daar waar ik soms nog doorga met mensen.
Het liegen is heel naar. Het is dat ik dingen zie en lees die hij zelf typt dat is dan het echte bewijs want normaal zou ik niet denken dat hij over zulke dingen allemaal liegt. En wie weet wat nog meer ik niet heb ondekt
Ja met de adhd heb ik wel hulp van school en de fysio.
En inderdaad de juiste mensen vinden zou fijn zijn. Erover praten lucht al op.
Ik denk dat hij inderdaad belemmerend is want hij kapt vaak iedereen af. Daar waar ik soms nog doorga met mensen.
Het liegen is heel naar. Het is dat ik dingen zie en lees die hij zelf typt dat is dan het echte bewijs want normaal zou ik niet denken dat hij over zulke dingen allemaal liegt. En wie weet wat nog meer ik niet heb ondekt
vrijdag 15 mei 2026 om 00:29
Weet je, het maakt helemaal niet uit of anderen vinden dat of jij bij hem moet blijven of zijn gedrag normaal zouden vinden. Jij vindt dat je genoeg redenen hebt om hem niet meer te kunnen vertrouwen en hij vertelt jou niet de waarheid.
Zoals jij het nu vertelt lijkt het dat voor hem en voor jou de koek op is en heb je de energie niet om hier nog aan te werken.
Dat je de energie niet hebt, lijkt me logisch.
Ik vind het knap dat je voor 100% voor je kinderen zorgt en begrijp dat dit heel vermoeiend is.
Ik denk dat je de goede eerste stap gezet hebt. Probeer zoveel mogelijk uit het wijkteam te halen.
Ik denk ook dat je je netwerk moet gaan vergroten. Je hoeft echt niemand iets over jouw verleden of over je situatie te vertellen. Zeker als het ouders van school betreft. Als je ze op het schoolplein ziet of spreekt, gewoon luchtig starten met een gesprek. Deze gesprekjes zullen vaak over de kinderen gaan. Gaat je kind soms wel spelen bij een klasgenootje, of is dit (nog) niet mogelijk? Soms tref je dan ook een leuke ouder en wordt dat contact vanzelf wat hechter.
Wat belangrijk is voor jou qua wonen is of jullie wel samen op het huurcontract staan. Als dit zo is, zit je qua huisvesting goed. En fijn dat hij voldoende geld heeft om een huis te kopen.
Maak alvast eens een proefberekening hoeveel huurtoeslag je zou krijgen, en bekijk ook eens wat het kindgebonden budget wordt als het inkomen van je partner niet meer meetelt.
Komt je kind in aanmerking voor dubbele kinderbijslag?
Ik denk dat het waarschijnlijk wel belangrijk om zelf toch wat inkomen te gaan realiseren.
Heb je zelf een opleiding afgerond, en zou het mogelijk zijn om toch te kijken of je een paar uurtjes per dag vanuit huis zou kunnen werken?
Zou je niet eens kunnen kijken naar een paar uur per dag callcenter werk vanuit huis? Misschien in die twee uur dat je thuis bent ‘s ochtends, en ‘s avonds als de kinderen in bed liggen nog 2 uurtjes?
Ik realiseer me dat het geen vetpot is, en weet uit eigen ervaring dat het heel vermoeiend is, maar het maakt je net wat minder afhankelijk van je vriend, én je kunt misschien ook wat zorgtaken zolang jullie nog bij elkaar zijn als jij aan het werk bent naar hem toe schuiven.
Als je hier alvast een beetje zicht op hebt weet je waar je aan toe bent, en kun je over de volgende stapjes gaan nadenken.
Dat zijn is de stap: hoe zie jij het als je uit elkaar bent qua zorg voor de kinderen? Gaat hij een deel op zich nemen, of komt straks alles of grotendeels alles ook op jouw schouders terecht?
Als dit zo is, dan verandert er voor jou niet zo heel erg veel aangezien hij nu ook niet heel veel in de dagelijkse zorg lijkt bij te dragen.
Overzicht voor jezelf maken geeft rust in je hoofd. Als je overzicht hebt, kun je goede keuzes maken. Een overzicht maken betekent nog niet dat je daadwerkelijk uit elkaar gaat, maar maakt je duidelijk of het nu zou kunnen, en als het niet kan, wat je zult gaan moeten doen zodat het wel kan.
Zoals jij het nu vertelt lijkt het dat voor hem en voor jou de koek op is en heb je de energie niet om hier nog aan te werken.
Dat je de energie niet hebt, lijkt me logisch.
Ik vind het knap dat je voor 100% voor je kinderen zorgt en begrijp dat dit heel vermoeiend is.
Ik denk dat je de goede eerste stap gezet hebt. Probeer zoveel mogelijk uit het wijkteam te halen.
Ik denk ook dat je je netwerk moet gaan vergroten. Je hoeft echt niemand iets over jouw verleden of over je situatie te vertellen. Zeker als het ouders van school betreft. Als je ze op het schoolplein ziet of spreekt, gewoon luchtig starten met een gesprek. Deze gesprekjes zullen vaak over de kinderen gaan. Gaat je kind soms wel spelen bij een klasgenootje, of is dit (nog) niet mogelijk? Soms tref je dan ook een leuke ouder en wordt dat contact vanzelf wat hechter.
Wat belangrijk is voor jou qua wonen is of jullie wel samen op het huurcontract staan. Als dit zo is, zit je qua huisvesting goed. En fijn dat hij voldoende geld heeft om een huis te kopen.
Maak alvast eens een proefberekening hoeveel huurtoeslag je zou krijgen, en bekijk ook eens wat het kindgebonden budget wordt als het inkomen van je partner niet meer meetelt.
Komt je kind in aanmerking voor dubbele kinderbijslag?
Ik denk dat het waarschijnlijk wel belangrijk om zelf toch wat inkomen te gaan realiseren.
Heb je zelf een opleiding afgerond, en zou het mogelijk zijn om toch te kijken of je een paar uurtjes per dag vanuit huis zou kunnen werken?
Zou je niet eens kunnen kijken naar een paar uur per dag callcenter werk vanuit huis? Misschien in die twee uur dat je thuis bent ‘s ochtends, en ‘s avonds als de kinderen in bed liggen nog 2 uurtjes?
Ik realiseer me dat het geen vetpot is, en weet uit eigen ervaring dat het heel vermoeiend is, maar het maakt je net wat minder afhankelijk van je vriend, én je kunt misschien ook wat zorgtaken zolang jullie nog bij elkaar zijn als jij aan het werk bent naar hem toe schuiven.
Als je hier alvast een beetje zicht op hebt weet je waar je aan toe bent, en kun je over de volgende stapjes gaan nadenken.
Dat zijn is de stap: hoe zie jij het als je uit elkaar bent qua zorg voor de kinderen? Gaat hij een deel op zich nemen, of komt straks alles of grotendeels alles ook op jouw schouders terecht?
Als dit zo is, dan verandert er voor jou niet zo heel erg veel aangezien hij nu ook niet heel veel in de dagelijkse zorg lijkt bij te dragen.
Overzicht voor jezelf maken geeft rust in je hoofd. Als je overzicht hebt, kun je goede keuzes maken. Een overzicht maken betekent nog niet dat je daadwerkelijk uit elkaar gaat, maar maakt je duidelijk of het nu zou kunnen, en als het niet kan, wat je zult gaan moeten doen zodat het wel kan.
vrijdag 15 mei 2026 om 00:30
Och vrouw, je gaat je zoveel sterker voelen zonder vent die jou aan jezelf laat twijfelen iedere keer. Die je iedere keer zoveel stress en verdriet bezorgt.
Je man is natuurlijk niet alleen maar slecht. En hij heeft zijn eigen issues waarom hij doet zoals hij doet. Maar hij houdt je klein en saboteert je.
Je verdient echt beter en je moet je kinderen in bescherming nemen.
Je man is natuurlijk niet alleen maar slecht. En hij heeft zijn eigen issues waarom hij doet zoals hij doet. Maar hij houdt je klein en saboteert je.
Je verdient echt beter en je moet je kinderen in bescherming nemen.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
