Relaties
alle pijlers
Bedrog
donderdag 14 mei 2026 om 16:40
Ik heb een vrij ingewikkelde situatie en ik zoek eigenlijk lotgenoten. Of mensen om erover te praten en advies. Het is behoorlijk eenzaam zo.
Het is een heel lang verhaal maar zal het proberen in een wat kortere versie te vertellen.
Ik heb een moeilijk jeugd gehad. Ben uit huis gezet . Ben toen mijn vriend tegen gekomen. Als het ware gevlucht. Mijn vriend heeft vanaf het 1e jaar tot en met nu vrij veel gelogen.
We zijn nu 20 jaar verder.
Hebben 2 kinderen van 4 en 6. Veel meegemaakt ook.
Ze zitten beide op andere scholen (sbo) en er is geen familie of netwerk. De zorg komt grotendeels op mij.
Nu is hij 3 jaar geleden vreemdgegaan. Niet fysiek maar wel emotioneel om het zomaar even te noemen. Niet een slippertje maar maandenlang. Deze vrouw heeft geld, cadeaus,sieraden, liefdesbrieven etc gehad. Ook is er online sex aan te pas gekomen. Ik heb dit zelf ondekt. Hij ontkende alles. Ik heb zelf met deze vrouw gesproken en kwam achter alle dingen. Mijn hart was gebroken. Ik was er letterlijk ziek van. Zeker omdat wij toen ook niet ruim zaten financieel was dit een dubbele klap. En het bedrog ook mede naar de kinderen maandenlang zon dubbelleven. Hij vertelde ook dat het door een probleem kwam met seks. Dus hij ging opzoek naar een sexuoloog. Nu 3 jaar later liegt hij over het contact met deze sexuoloog. Zij en haar man zijn een huis aan het bouwen en hij klust daar blijkbaar. Tegen mij zegt hij gewoon op zijn normale werk te zijn. Vorig jaar deed hij dit ook al. Het was een hel zomer. Als hij betrapt wordt op de leugens wordt hij heel gemeen draait alles om en ik krijg de schuld. Want ik doe "moeilijk". Vorig jaar had hij een kast gemaakt. Hij zei dit is voor een collega . Ik had een onderbuikgevoel. En deze kast was inderdaad voor die vrouw. Toen ik erachter kwam en hem confronteerde heeft hij de kast in de tuin kapot gezaagd waar de kids bij waren. Deze zomer is echt schadelijk geweest. Hij dreigde ook niet mee te gaan op vakantie tot het laatste moment. (Mijn zoon heeft adhd dus alleen gaan is zeer moeilijk hij weet dat). Kortom ik ben er nu wederom achter gekomen dat hij daar is.
Ik weet het allemaal niet meer. Praten heeft geen zin. Ik heb hem niet eens geconfronteerd met dat ik het weet. Het zal ruzie worden en de kids zijn de dupe. Ik ben zelf ook op. Door alle stress en leugens. Heeft iemand iets soortgelijks meegemaakt of tips of advies? Liefs en bedankt!
Het is een heel lang verhaal maar zal het proberen in een wat kortere versie te vertellen.
Ik heb een moeilijk jeugd gehad. Ben uit huis gezet . Ben toen mijn vriend tegen gekomen. Als het ware gevlucht. Mijn vriend heeft vanaf het 1e jaar tot en met nu vrij veel gelogen.
We zijn nu 20 jaar verder.
Hebben 2 kinderen van 4 en 6. Veel meegemaakt ook.
Ze zitten beide op andere scholen (sbo) en er is geen familie of netwerk. De zorg komt grotendeels op mij.
Nu is hij 3 jaar geleden vreemdgegaan. Niet fysiek maar wel emotioneel om het zomaar even te noemen. Niet een slippertje maar maandenlang. Deze vrouw heeft geld, cadeaus,sieraden, liefdesbrieven etc gehad. Ook is er online sex aan te pas gekomen. Ik heb dit zelf ondekt. Hij ontkende alles. Ik heb zelf met deze vrouw gesproken en kwam achter alle dingen. Mijn hart was gebroken. Ik was er letterlijk ziek van. Zeker omdat wij toen ook niet ruim zaten financieel was dit een dubbele klap. En het bedrog ook mede naar de kinderen maandenlang zon dubbelleven. Hij vertelde ook dat het door een probleem kwam met seks. Dus hij ging opzoek naar een sexuoloog. Nu 3 jaar later liegt hij over het contact met deze sexuoloog. Zij en haar man zijn een huis aan het bouwen en hij klust daar blijkbaar. Tegen mij zegt hij gewoon op zijn normale werk te zijn. Vorig jaar deed hij dit ook al. Het was een hel zomer. Als hij betrapt wordt op de leugens wordt hij heel gemeen draait alles om en ik krijg de schuld. Want ik doe "moeilijk". Vorig jaar had hij een kast gemaakt. Hij zei dit is voor een collega . Ik had een onderbuikgevoel. En deze kast was inderdaad voor die vrouw. Toen ik erachter kwam en hem confronteerde heeft hij de kast in de tuin kapot gezaagd waar de kids bij waren. Deze zomer is echt schadelijk geweest. Hij dreigde ook niet mee te gaan op vakantie tot het laatste moment. (Mijn zoon heeft adhd dus alleen gaan is zeer moeilijk hij weet dat). Kortom ik ben er nu wederom achter gekomen dat hij daar is.
Ik weet het allemaal niet meer. Praten heeft geen zin. Ik heb hem niet eens geconfronteerd met dat ik het weet. Het zal ruzie worden en de kids zijn de dupe. Ik ben zelf ook op. Door alle stress en leugens. Heeft iemand iets soortgelijks meegemaakt of tips of advies? Liefs en bedankt!
vrijdag 15 mei 2026 om 01:47
S-Groot schreef: ↑14-05-2026 20:12
Ik kan je sterk aanraden om hier te blijven schrijven, er zijn al meer mensen geweest die hier hun gedachten en overtuigingen hebben getoetst (langdurig) en zo beetje voor beetje weer een beeld kregen van wat normaal is. En die daardoor stapje voor stapje meer hun eigen weg durfden te gaan belopen. Ik vermoed dat die weg voor jou ook best lang is nog, dus hopelijk blijf je schrijven.
Blijf hier idd schrijven, zodat je de realiteit bij ons kunt blijven toetsen. Voel je je geïsoleerd?
Ik vind het wel goed dat je van jezelf weet dat je jezelf niet genoeg waardeert, als je genoeg zelfvertrouwen had zou je wellicht niet in deze situatie blijven.
Probeer kleine stapjes te zetten, deel bijvoorbeeld minder zielenroerselen met hem en probeer te ervaren dat hij hierdoor wat minder grip op je heeft.
Bij herhaaldelijk posten in het ban topic zal een ban volgen.
vrijdag 15 mei 2026 om 01:56
Oh, zeker, het is doodeng om er aan te beginnen. Niet wetend wat de toekomst brengt.Newbee2021 schreef: ↑15-05-2026 00:40Patchouli, dat is voor ieder van ons die uit een lastige situatie zijn gescheiden altijd de conclusie. Maar ik herinner me nog heel goed de angst voor de toekomst en de eenzaamheid toen ik het aan het voorbereiden was.
Ik denk dat TO heel veel kan hebben aan verhalen van vrouwen zoals jij, die er al doorheen zijn en die wel weten hoe de toekomst er uit kan zien. Ze is niet alleen.
Maar kleine stappen. Jij bent al zoveel verder, dat is voor TO nog niet te overzien.
Eerst loskomen.
vrijdag 15 mei 2026 om 07:55
Locos1986 schreef: ↑14-05-2026 20:39Het duurde inderdaad even vanwege de vakantie. Ik denk dat ze of morgen of volgende week contact opnemen? Anders bel ik zeker!
Mijn hulpvraag was dezelfde als nu. Ook zorgen over de kinderen die de ruzies deels meekregen maar vooral een vader zagen die wegging uit het niets zonder wat te zeggen geen idee wanneer die terug kwam en een moeder die steeds verdrietiger en boos achterbleef. Ik ondertussen de kinderen weer gerust moest stellen terwijl ik ook vol adrenaline zat. En vooral zo machteloos. Want het is in mijn ogen zo onnodig dit.
Dan speelden er nog meer dingen mee. Hij heeft een aparte bankrekening met erfenis. (Met allerlei uitsluitingsclausules) waar hij mee steeds bedreigde dat hij nu toch echt weg zou gaan. En hij ging een huis kopen zelf enz enz enz waarop ik ook op een punt ben gekomen dat ik zei ga dan. Ga aub weg. Maar het is vaak alleen maar dreigen. Maar in het begin werkte die dreigementen heel verstikkend voor mij want tja ik blijf dan achter met de ellende. In mijn hoofd steeds die ellende afgespeeld en het blijft alleen maar bij dreigen.
Met periodes is het rustiger en gaat het wat ja rustiger heb er geen ander woord voor.
Tot ik nu dus wederom zie dat hij weer naar die mensen gaat en er tegen mij glashard over liegt. Sterker nog hij zegt ze amper te spreken. Terwijl hij er gisteren nog was.
Ja ik ben mijn grenzen en kompas kwijt. Ik leef hier denk ik al te lang in? Als ik deze situatie zou horen (terwijl ik er niet midden in zat) zou ik zeggen ik had hem allang buiten geschopt. Maar dat werkt niet zo. Het pakket eromheen is ook zo killing.
Dat is niet een handige hulpvraag, mijns inziens. Dat ruzie maken (wat de kinderen meekrijgen) doen jullie allebei en dan is relatietherapie aan de orde als jullie er allebei wat aan willen doen. En veilig thuis als als de situatie ernstig genoeg is. Andere instanties kunnen daar weinig mee als maar 1 ouder iets wil en als die ouder dan ook vooral wil dat de andere ouder verandert.
Ik lees natuurlijk dat hij begint met dreigen dus dat dat ontzettend kutgedrag is van hem en dat dat voor jou heel naar zal voelen en onveilig, maar dan in een ruzie belanden wanneer de kinderen meekrijgen is op dat moment wel ook jouw verantwoordelijkheid. Dus dat is iets waar jij wat aan kunt doen en waar je hulp voor kunt vragen (dus om jouw eigen gedrag te veranderen, niet het zijne).
Met 'dezelfde hulpvraag als nu' begrijp ik dat je geen resultaat hebt gezien. Dat ligt naar mijn idee niet aan de instanties maar aan je hulpvraag, dus je hoeft het vertrouwen in instanties niet op te geven! Wat je wel moet doen is gaan inzien dat jij alleen invloed hebt op je eigen gedrag, dat je daar ook een verantwoordelijkheid in hebt naar de kinderen en dat je dáár hulp bij kunt vragen en krijgen. En inzien dat je jezelf heel erg afhankelijk opstelt van je man (van wat hij denkt/wil/waarom hij liegt/waarom hij doet wat hij doet/waar hij mee dreigt/meegaan in ruzies etc).
Naar mijn idee kun je dit alleen als je stapje voor stapje steeds meer zelf uit de dynamiek gaat stappen die jullie hebben én je jezelf stapje voor stapje steeds minder afhankelijk opstelt. Dus je steeds minder mee laten zuigen in die dynamiek, steeds minder reageren zoals je al 20 jaar deed op gedrag van hem wat hij al 20 jaar doet. Steeds meer op jezelf focussen ipv op hem. Dat is heel lastig, maar zeker niet onmogelijk. En dat kan bijvoorbeeld een hulpvraag zijn: hoe stap ik uit die dynamiek en hoe word ik een onafhankelijk persoon.
Een andere hulpvraag kan zijn: hoe zou ik kunnen scheiden en hoe kom ik dan aan inkomen en een dak boven mijn hoofd (dat is in jouw situatie wellicht nog het minst moeilijke probleem: je zit al in een huurhuis, komt waarschijnlijk in aanmerking voor bijstand en allerlei toeslagen). Maar dan moet je al toe zijn aan scheiden en dat ben je nog niet echt lijkt het.
Dus ik ben het eens met Patchoulli: zorg dat je je hulpvraag duidelijk krijgt. Ik zou dat ook hier in het topic gaan doen want tot nog toe is het een te grote brij waarbij je ook nog van de ene naar de andere kant schiet, dat werkt helaas niet. Je kunt natuurlijk ook hulp vragen bij het helder krijgen van je hulpvraag, bij maatschappelijk werk bijvoorbeeld, maar als je dan blijft schieten van het een naar het ander en vooral bezig blijft met dat hij moet veranderen dan zal de uitkomst weer 'geen resultaat' zijn. Dus ik hoop dat je hier blijft schrijven, blijft zoeken naar wat je hulpvraag nou is en blijft uiten waar je zit.
vrijdag 15 mei 2026 om 10:03
Bedankt weer voor de reacties! Ik heb er veel aan om ze te lezen en jullie meningen te zien.
Ik snap dat het 1 grote brij met info is. Maar het is ook ongelooflijk veel. Er spelen veel dingen doorelkaar heen. En er komen wekelijks nieuwe dingen bij onderhand. En het speelt allemaal al heel lang. Ondertussen ben ik eigenlijk de afgelopen jaren sinds de diagnose en tot nu bezig geweest met de kinderen om alles daar zo goed mogelijk voor te regelen en dat waren veel afspraken en ook mentaal wel serieuze dingen. Mijn plan met kinderen was ook om gewoon bij de leeftijd van 4 aan het werk te gaan ik wist niet dat ik 2 scholen kreeg plus zoveel zorg en een vriend die dit keer op keer zou flikken. Daardoor ben ik mezelf niet meer ben alleen maar aan het peilen en regelen geweest etc. Daarnaast heb ik zelf een jaar lang therapie gehad vorig jaar vanwege mijn jeugd waar ook flink wat mis is in gegaan maar daar was ik zelf dus ook mee bezig. Dat is afgerond. Ik bedoel te zeggen er loopt veel door elkaar heen en het is allemaal psychisch.
Dat van de ruzies snap ik dat je dat zegt maar ik kan je zeggen dat is absoluut niet waar. 2 vechten 2 schuld is het he. Maar als ik (nu niet meer ) maar vorig jaar achter leugens kom achter bedrog achter vanalles en ik confronteer en ik voer gesprekken etc (waar de kids niet bij zijn). En de volgende dag zit hij dus totaal geïrriteerd in zijn vel waarschijnlijk omdat hij betrapt is of zijn plannen moet wijzigen? En hij flipt om het minste geringste waar de kinderen bij zijn waarop ik hem aanspreek of corrigeer en hij gooit met iets of wordt boos en vertrekt en dreigt? Lijkt me dat ik daar vrij weinig aan kan doen? Ik ben geen robot. Ik kan me niet eeuwig inhouden. Ik vind het al knap dat ik soms mezelf uren kan inhouden na de ontdekking van best heftige dingen puur voor de kinderen.
Het dreigen van die vakantie deed hij waar ze bij waren. Het enige wat ik toen kon doen is ze mee naar buiten nemen. Oid. Terwijl al dat bedrog en die leugens mij veel pijn doen. Want tussen die leugens en bedrog door speelt hij wel de normale man. Althans soms. Het gaat fout wanneer ik de dingen ondek. En ik vind het zelf dan erg om te beseffen dat toen ik dacht dat het normaal ging hij aan het liegen was.
Ik heb ook al bijna een jaar lang hoofdpijn. Stress zegt de huisarts. Trauma zei de poh. Maarja we kunnen daar niks aan doen zolang je zo zit. Maarja wat kunnen we veranderen. Day wisten ze niet. Het kastje naar de muur verhaal. Vandaar dat ik nu achter de zoveelste leugen het wijkteam maar geprobeerd heb. Want ik probeer het echt wel.
Moet er ook bij zeggen dat hij vrij onvoorspelbaar is. Vorig jaar zomer was hij te pas en te onpas weg. Hij zegt gewoon werk maar geen idee. Waardoor ik dus ook met mijn eigen afspraken soms in de knoei kwam omdat er toch iemand voor de kids moet zijn dan. Hij lijkt het fijn te vinden om daar een macht ofzo over te hebben? Hij weet dat ik sommige dingen niet alleen kan. Als ik bij de tandarts zit kan ik geen kind uit school halen. Als ik mee moet op schoolreis vanwege de problemen kan ik het andere kind niet halen. Als ik een schoolgesprek heb op school 1 kan ik niet om 12 uur bij school 2 zijn. Als ik een keer zelf naar de kapper moet dan moet er iemand thuis bij de kids zijn. Dat is die afhankelijkheid. Ik haat het maar ik ben al 3 jaar alles zelf aan het doen. Vraag hem alleen voor uiterste dingen. Maar juist dat is mij ook helemaal aan het opbreken.
Ik snap dat het 1 grote brij met info is. Maar het is ook ongelooflijk veel. Er spelen veel dingen doorelkaar heen. En er komen wekelijks nieuwe dingen bij onderhand. En het speelt allemaal al heel lang. Ondertussen ben ik eigenlijk de afgelopen jaren sinds de diagnose en tot nu bezig geweest met de kinderen om alles daar zo goed mogelijk voor te regelen en dat waren veel afspraken en ook mentaal wel serieuze dingen. Mijn plan met kinderen was ook om gewoon bij de leeftijd van 4 aan het werk te gaan ik wist niet dat ik 2 scholen kreeg plus zoveel zorg en een vriend die dit keer op keer zou flikken. Daardoor ben ik mezelf niet meer ben alleen maar aan het peilen en regelen geweest etc. Daarnaast heb ik zelf een jaar lang therapie gehad vorig jaar vanwege mijn jeugd waar ook flink wat mis is in gegaan maar daar was ik zelf dus ook mee bezig. Dat is afgerond. Ik bedoel te zeggen er loopt veel door elkaar heen en het is allemaal psychisch.
Dat van de ruzies snap ik dat je dat zegt maar ik kan je zeggen dat is absoluut niet waar. 2 vechten 2 schuld is het he. Maar als ik (nu niet meer ) maar vorig jaar achter leugens kom achter bedrog achter vanalles en ik confronteer en ik voer gesprekken etc (waar de kids niet bij zijn). En de volgende dag zit hij dus totaal geïrriteerd in zijn vel waarschijnlijk omdat hij betrapt is of zijn plannen moet wijzigen? En hij flipt om het minste geringste waar de kinderen bij zijn waarop ik hem aanspreek of corrigeer en hij gooit met iets of wordt boos en vertrekt en dreigt? Lijkt me dat ik daar vrij weinig aan kan doen? Ik ben geen robot. Ik kan me niet eeuwig inhouden. Ik vind het al knap dat ik soms mezelf uren kan inhouden na de ontdekking van best heftige dingen puur voor de kinderen.
Het dreigen van die vakantie deed hij waar ze bij waren. Het enige wat ik toen kon doen is ze mee naar buiten nemen. Oid. Terwijl al dat bedrog en die leugens mij veel pijn doen. Want tussen die leugens en bedrog door speelt hij wel de normale man. Althans soms. Het gaat fout wanneer ik de dingen ondek. En ik vind het zelf dan erg om te beseffen dat toen ik dacht dat het normaal ging hij aan het liegen was.
Ik heb ook al bijna een jaar lang hoofdpijn. Stress zegt de huisarts. Trauma zei de poh. Maarja we kunnen daar niks aan doen zolang je zo zit. Maarja wat kunnen we veranderen. Day wisten ze niet. Het kastje naar de muur verhaal. Vandaar dat ik nu achter de zoveelste leugen het wijkteam maar geprobeerd heb. Want ik probeer het echt wel.
Moet er ook bij zeggen dat hij vrij onvoorspelbaar is. Vorig jaar zomer was hij te pas en te onpas weg. Hij zegt gewoon werk maar geen idee. Waardoor ik dus ook met mijn eigen afspraken soms in de knoei kwam omdat er toch iemand voor de kids moet zijn dan. Hij lijkt het fijn te vinden om daar een macht ofzo over te hebben? Hij weet dat ik sommige dingen niet alleen kan. Als ik bij de tandarts zit kan ik geen kind uit school halen. Als ik mee moet op schoolreis vanwege de problemen kan ik het andere kind niet halen. Als ik een schoolgesprek heb op school 1 kan ik niet om 12 uur bij school 2 zijn. Als ik een keer zelf naar de kapper moet dan moet er iemand thuis bij de kids zijn. Dat is die afhankelijkheid. Ik haat het maar ik ben al 3 jaar alles zelf aan het doen. Vraag hem alleen voor uiterste dingen. Maar juist dat is mij ook helemaal aan het opbreken.
vrijdag 15 mei 2026 om 10:12
Hulpvraag is ook hoe ik alles helder krijg en meer overzicht. Want het is inderdaad een chaos. Zowel in mijn hoofd als op papier.
Jullie reacties helpen mij daar zeker al bij.
Dat "onafhankelijk persoon" worden er is niets liever wat ik wil. Ver voor dit allemaal gebeurde had ik ook nooit gedacht dat mij dit zou overkomen. Dat ik zo naar beneden gehaald kon worden. Maar het is gebeurd ook mede door dat ik "vast" zit. En het helpt ook niet echt als de poh dat ook zegt tegen mij. Ipv mee kijkt hoe los te komen. Het is er langzaam ingegroeid over de jaren heen. Misschien heb ik te hard geprobeerd een gezin te zijn? Ik heb zelf een familie die overhoop ligt en gescheiden is? Had wel extra drive om zelf een normaal gezin te hebben. Gunde het de kids ook.Ik weet het niet. Of dat de reden is waarom ik nu zo zit zoals nu. Het is de enige oorzaak die ik kan bedenken.
Doordat ik met al die gebeurtenissen in de relatie alleen loop en daar giga veel over nadenk ben ik ook op een gegeven moment gaan denken misschien valt het mee. Of ik stel me aan. Of doe niet zo moeilijk? Iedereen heeft wat. Iedereen lost het op... zoiets.
Jullie reacties helpen mij daar zeker al bij.
Dat "onafhankelijk persoon" worden er is niets liever wat ik wil. Ver voor dit allemaal gebeurde had ik ook nooit gedacht dat mij dit zou overkomen. Dat ik zo naar beneden gehaald kon worden. Maar het is gebeurd ook mede door dat ik "vast" zit. En het helpt ook niet echt als de poh dat ook zegt tegen mij. Ipv mee kijkt hoe los te komen. Het is er langzaam ingegroeid over de jaren heen. Misschien heb ik te hard geprobeerd een gezin te zijn? Ik heb zelf een familie die overhoop ligt en gescheiden is? Had wel extra drive om zelf een normaal gezin te hebben. Gunde het de kids ook.Ik weet het niet. Of dat de reden is waarom ik nu zo zit zoals nu. Het is de enige oorzaak die ik kan bedenken.
Doordat ik met al die gebeurtenissen in de relatie alleen loop en daar giga veel over nadenk ben ik ook op een gegeven moment gaan denken misschien valt het mee. Of ik stel me aan. Of doe niet zo moeilijk? Iedereen heeft wat. Iedereen lost het op... zoiets.
vrijdag 15 mei 2026 om 11:18
Heb je psychologische ondersteuning voor jezelf? Ik betwijfel of POH voldoende is. Natuurlijk begrijp ik dat je wilt weten hoe je in deze situatie terecht bent gekomen, maar dat maakt de situatie niet anders. Voor nu is het vooral kijken hoe je uit deze situatie kunt komen en dat is al loodzwaar genoeg om over na te denken en stapjes te zetten. Het erkennen dat deze situatie niet gezond is voor jou en de kinderen is al een hele grote stap die je gemaakt hebt.
Misschien dat maatschappelijk werk je nog wat ondersteuning kan bieden, maar je zult het echt zelf moeten doen.
Sterkte,
Misschien dat maatschappelijk werk je nog wat ondersteuning kan bieden, maar je zult het echt zelf moeten doen.
Sterkte,
vrijdag 15 mei 2026 om 11:32
En ook dit is geen geweldige hulpvraag. Niemand kan in jouw hoofd kijken en ervoor zorgen dat je dingen helder krijgt, niemand weet hoe de bibliotheek van specifiek jouw hoofd werkt.
Hoe je meer overzicht krijgt is wél een goede hulpvraag, daar zouden bv geschreven schemaatjes bij kunnen werken, prioriteitenlijstjes.
Je schrijft dat je niet op hem kunt rekenen, dat hij onvoorspelbaar is. Dit betekent dat je steeds teleurgesteld bent als hij je laat zitten en in de knoei komt met afspraken.
Stel nou dat hij morgen jammerlijk onder een vrachtwagen loopt, hoe zou je het dan organiseren?
vrijdag 15 mei 2026 om 11:34
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
