Psyche
alle pijlers
Onbereikbare mannen
zondag 30 augustus 2026 om 13:13
Ik wil graag iets delen wat me de laatste tijd bezighoudt en waar ik benieuwd ben naar jullie herkenning en ervaringen.
Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik heel jong was en mijn vader is nooit echt aanwezig geweest. Toen ik een tiener was kwam hij wat meer in beeld, maar dat waren niet altijd prettige ervaringen. Het was vooral erg wisselvallig en hij was er nooit écht consistent.
Ik riep altijd heel stoer: "Wat je nooit hebt gehad, kun je ook niet missen." En ergens voelde dat zo, want ik wist niet beter. Maar recentelijk ben ik erachter gekomen dat ik aan de relaties die ik aan ga en de patronen die zich daarin herhalen wél heel duidelijk kan zien wat er precies heeft ontbroken. Hoewel ik meer heb meegemaakt in mijn leven, merk ik dat die afwezige vaderfiguur een enorme stempel heeft gedrukt op mijn mannenkeuze.
Mijn eerste relatie op jonge leeftijd was al met een véél oudere man. Later viel ik steeds op emotioneel onbereikbare mannen. Recent raakte ik zelfs verliefd op een getrouwde man. Gelukkig heb ik daar niks mee gedaan, dat zou voor mij het allerdiepste punt zijn en iets wat ik mezelf niet had kunnen vergeven, maar het was wel een enorme spiegel. Weer dat ingesleten patroon van verlangen naar liefde van een man, maar onbewust iemand uitkiezen die helemaal niet (volledig) beschikbaar is. Het is een veilige, vertrouwde pijn.
Ik ben me heel bewust van dit patroon, maar wil er dolgraag uitbreken. Zijn er hier mensen die dit herkennen? Is het jullie gelukt om dit patroon te doorbreken en uiteindelijk wél volledig voor een beschikbare partner te kiezen?
Bedankt alvast voor de reacties!
Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik heel jong was en mijn vader is nooit echt aanwezig geweest. Toen ik een tiener was kwam hij wat meer in beeld, maar dat waren niet altijd prettige ervaringen. Het was vooral erg wisselvallig en hij was er nooit écht consistent.
Ik riep altijd heel stoer: "Wat je nooit hebt gehad, kun je ook niet missen." En ergens voelde dat zo, want ik wist niet beter. Maar recentelijk ben ik erachter gekomen dat ik aan de relaties die ik aan ga en de patronen die zich daarin herhalen wél heel duidelijk kan zien wat er precies heeft ontbroken. Hoewel ik meer heb meegemaakt in mijn leven, merk ik dat die afwezige vaderfiguur een enorme stempel heeft gedrukt op mijn mannenkeuze.
Mijn eerste relatie op jonge leeftijd was al met een véél oudere man. Later viel ik steeds op emotioneel onbereikbare mannen. Recent raakte ik zelfs verliefd op een getrouwde man. Gelukkig heb ik daar niks mee gedaan, dat zou voor mij het allerdiepste punt zijn en iets wat ik mezelf niet had kunnen vergeven, maar het was wel een enorme spiegel. Weer dat ingesleten patroon van verlangen naar liefde van een man, maar onbewust iemand uitkiezen die helemaal niet (volledig) beschikbaar is. Het is een veilige, vertrouwde pijn.
Ik ben me heel bewust van dit patroon, maar wil er dolgraag uitbreken. Zijn er hier mensen die dit herkennen? Is het jullie gelukt om dit patroon te doorbreken en uiteindelijk wél volledig voor een beschikbare partner te kiezen?
Bedankt alvast voor de reacties!
woensdag 2 september 2026 om 11:15
chessnut schreef: ↑31-08-2026 22:01Ik zie het helemaal gebeuren dat ik straks iemand ontmoet die juist wél beschikbaar en veilig is, maar dat ik daar zelf van schrik omdat ik dat helemaal niet gewend ben. En vervolgens zelf de neiging krijg om afstand te nemen.
Dan ben ik na al die jaren met vermijdende mannen straks ineens degene die ’m knijpt zodra het rustig wordt. Dat wil ik niet!
Dat zou wel precies passen bij de dynamiek. Bindingsangst en verlatingsangst zijn kanten van dezelfde medaille en je kunt prima van de ene naar de andere kant schieten.
Ik geloof dat de pudding zich bij mij heeft aangediend haha. Ik was vorige week in Nederland (ik woon in het buitenland) en heb daar een man leren kennen bij een meerdaags event (ik hou het even vaag vanwege de herkenbaarheid). Niets gebeurd, maar er is wel geflirt en hij liet ook wel merken dat hij me leuk vond. Nu ben ik weer thuis en hebben we sinds dit weekend (behoorlijk veel) appcontact.
En ik ben er een beetje van in de war. Hij doet me zeker iets, maar door de afstand is het eigenlijk al bij voorbaat kansloos. En ik vraag me steeds af of wat ik voel niet weer gewoon die typische chemie is van de liefdesbange dans. Ik merkte dat ik terugdeinste toen hij wat duidelijker begon te flirten en dat het verlangen is toegenomen sinds we op afstand van elkaar zitten. En daarbij komt dat er bij hem ook hechtingsproblematiek speelt. Hij is niet opgegroeid bij zijn biologische ouders en hoewel hij rond de 50 is, heeft hij nog nooit een relatie gehad die langer duurde dan een jaar. Dus alle alarmbellen zijn hier eigenlijk afgegaan.
Het voordeel is dat ik het dus inmiddels meteen herken en dat ik er nu beter met mijn hoofd bij kan blijven. Maar ik heb nog niet de moed gehad om dit maar gewoon af te kappen.
Tjielp
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in