Psyche
alle pijlers
compulsive skin picking/ titillomanie
vrijdag 10 april 2009 om 00:45
Toevallig iemand hier ook bekend mee??
Zoals het al zegt, dwangmatig korstjes kapot krabben, zeker in periodes waarin het slecht met je gaat, maar ook als vorm van stress-relieve.
In nederland is er erg weinig over bekend helaas.
het bestaat ook in de vorm van dwangmatig haar uittrekken.
wie weet zijn er nog meer zoals ik!
Zoals het al zegt, dwangmatig korstjes kapot krabben, zeker in periodes waarin het slecht met je gaat, maar ook als vorm van stress-relieve.
In nederland is er erg weinig over bekend helaas.
het bestaat ook in de vorm van dwangmatig haar uittrekken.
wie weet zijn er nog meer zoals ik!
vrijdag 10 april 2009 om 00:54
Goh, wist niet dat hier echt een naam voor was?
Ik herken het heel goed, doe het zelf ook. Als ik naar een spannende film zit te kijken bijv. Of idd zenuwachtig ben.
M`n haar uittrekken, deed ik 25 jaar geleden ook in een bepaalde periode, geen idee waarom trouwens. Maar dat pulken aan je gezicht (in mijn geval) is heel herkenbaar. Iedere velletje, korstje trek ik aan gort dan. Maar ik doe het eigenlijk ook in normale omstandigheden volgens mij. Nooit zo over nagedacht. Mijn zus doet dit trouwens ook. En aan mijn nagels frutten, velletjes eraf trekken. Maar mijn nichtje van 2 zit dit ook al te doen, family matter?
Doe jij het beide Sadielady? Hoe kom je erop trouwens, dat dit ook daadwerkelijk een naam heeft? Nooit diep over nagedacht dat het iets dwangmatigs zou kunnen zijn.
Ik herken het heel goed, doe het zelf ook. Als ik naar een spannende film zit te kijken bijv. Of idd zenuwachtig ben.
M`n haar uittrekken, deed ik 25 jaar geleden ook in een bepaalde periode, geen idee waarom trouwens. Maar dat pulken aan je gezicht (in mijn geval) is heel herkenbaar. Iedere velletje, korstje trek ik aan gort dan. Maar ik doe het eigenlijk ook in normale omstandigheden volgens mij. Nooit zo over nagedacht. Mijn zus doet dit trouwens ook. En aan mijn nagels frutten, velletjes eraf trekken. Maar mijn nichtje van 2 zit dit ook al te doen, family matter?
Doe jij het beide Sadielady? Hoe kom je erop trouwens, dat dit ook daadwerkelijk een naam heeft? Nooit diep over nagedacht dat het iets dwangmatigs zou kunnen zijn.
vrijdag 10 april 2009 om 00:56
je bent niet de enige! ik heb al zeen jaar een plekje op mijn hoofd waar ik niet vanaf kan blijven, het is dus al zeven jaar een open wond! Soms gaat het wel beter maar zodra ik die oneffenheid van een korstje voel dan MOET ik krabben.. Mijn moeder heeft me al zo vaak op bloedvergiftiging gewezen, en op het enorme aantal lidtekens wat je er aan overhoudt maar het is zeker een OCD ( obsessive compulsive disorder). Ik wou dat ik wist wat ik er aan kon doen wat bv de vragen die ik krijg naar aanleiding van lidtekens ( bv mijn benen) geven me een ongemakkelijk gevoel, zeker het plekje op mijn hoofd, waar dus geen haar meer groet ( het komt nog wel opmaar gaat er meestal af samen met de korstjes). Dus geen oplossing voor je, maar wel herkenning, ik lees zeker mee!
En voor alle goede adviezen.. handshoentjes werken niet, net zo min als afplakken, bedekken met kleding en afleiding zoeken.. Je hebt geen rust voordat j hebt gekrabt.. het enige wat een beetje helpt is in een coma liggen, dat heb ik gedaan maar mooi alles weer opengekrabt toen ik wakker was, zo diep zit het dus! Dt is geen belediging naar mensen die in een coma gelegen hebben, slechts een voorbeeld om aan te geven hoe diep het psychisch zit!
En voor alle goede adviezen.. handshoentjes werken niet, net zo min als afplakken, bedekken met kleding en afleiding zoeken.. Je hebt geen rust voordat j hebt gekrabt.. het enige wat een beetje helpt is in een coma liggen, dat heb ik gedaan maar mooi alles weer opengekrabt toen ik wakker was, zo diep zit het dus! Dt is geen belediging naar mensen die in een coma gelegen hebben, slechts een voorbeeld om aan te geven hoe diep het psychisch zit!
Mijn mening, mijn keuze.
vrijdag 10 april 2009 om 01:08
in coma liggen? Bedoel je serieus in coma liggen of ??
Wat jij schrijft herken ik ook al. Altijd ben ik op mijn hoofd aan het krabben, niet dat mijn haar of hoofdhuid vies is, maar gewoon een soort van bezigheid. En idd, als er een korstje zit, moet dat er gewoon af. Wat een idioot iets eigenlijk. Nogmaals, nooit eerder zo diep over nagedacht. Nu ik er bij stil sta, is het iets wat gewoon bij mij hoort ofzo?
Wat jij schrijft herken ik ook al. Altijd ben ik op mijn hoofd aan het krabben, niet dat mijn haar of hoofdhuid vies is, maar gewoon een soort van bezigheid. En idd, als er een korstje zit, moet dat er gewoon af. Wat een idioot iets eigenlijk. Nogmaals, nooit eerder zo diep over nagedacht. Nu ik er bij stil sta, is het iets wat gewoon bij mij hoort ofzo?
vrijdag 10 april 2009 om 18:03
Nee, ik pulk alleen m'n gezicht maar ben dit gedrag van mezelf zat, al heel lang trouwens, en ben op zoek gegaan naar wat het zou kunnen zijn.
Huisarts leverde niks op, agressieve zalfjes en anders werd het jarenlange therapie volgens hem. Daar heb ik voor gepast.
Ik heb mezelf voorgehouden dat het bij me hoort, ik heb baby foto's waarop ik al onder de kleine wondjes zit.
Heb nu dus een huid vol littekens, waardoor, logisch natuurlijk, mijn huid zichzelf niet meer 'egaal' kan maken en er pukkeltjes ontstaan die dan mooi weer opengekrabt kunnen worden.
Tijden van spanning levert mij gemiddeld 30 a 40 plekjes in mijn gezicht op. 'Rustige' tijden 3 a 4.
Het enige wat helpt is consequent jezelf erop betrappen en jezelf dwingen het niet te doen en vooral proberen vol te houden. Dat is nou net het stukje wat mij niet lukt, altijd weer een terugval.
Ik heb mezelf de belofte gedaan, wanneer ik het langer dan drie maanden vol houd dit niet te doen, en mijn huid na al die jaren voor het eerst dus rust krijgt, ik mezelf beloon met dermabrasie.
Mijn partner vindt het werkelijk verschrikkelijk en ook zeer onbegrijpelijk dat een vrouw zich opzettelijk 'lelijk' maakt.
Maar hebben jullie het dan nooit als vervelend ervaren? schaamte ofzo? Ik ben ook altijd bezig met camoufleren, jullie ook?
Huisarts leverde niks op, agressieve zalfjes en anders werd het jarenlange therapie volgens hem. Daar heb ik voor gepast.
Ik heb mezelf voorgehouden dat het bij me hoort, ik heb baby foto's waarop ik al onder de kleine wondjes zit.
Heb nu dus een huid vol littekens, waardoor, logisch natuurlijk, mijn huid zichzelf niet meer 'egaal' kan maken en er pukkeltjes ontstaan die dan mooi weer opengekrabt kunnen worden.
Tijden van spanning levert mij gemiddeld 30 a 40 plekjes in mijn gezicht op. 'Rustige' tijden 3 a 4.
Het enige wat helpt is consequent jezelf erop betrappen en jezelf dwingen het niet te doen en vooral proberen vol te houden. Dat is nou net het stukje wat mij niet lukt, altijd weer een terugval.
Ik heb mezelf de belofte gedaan, wanneer ik het langer dan drie maanden vol houd dit niet te doen, en mijn huid na al die jaren voor het eerst dus rust krijgt, ik mezelf beloon met dermabrasie.
Mijn partner vindt het werkelijk verschrikkelijk en ook zeer onbegrijpelijk dat een vrouw zich opzettelijk 'lelijk' maakt.
Maar hebben jullie het dan nooit als vervelend ervaren? schaamte ofzo? Ik ben ook altijd bezig met camoufleren, jullie ook?
vrijdag 10 april 2009 om 18:21
ik bedoel inderdaad letterlijk in een coma liggen, en ja dat schaamte gevoel herken ik ZO ontzettend. Ik ben ook altijd bezig met camoufleren en excuses verzinnen. Ook mijn omgeving snapt het niet en zegt dan laat het gewoon met rust.. Maar DAT is juist het probleem, ik weet niet hoe dat moet, het is dwangmatig en gaat zelfs automatisch. In slechte tijden zit ik inderdaad onder de plekjes en mooi niet dat je dat kan stoppen..
Mijn mening, mijn keuze.
zaterdag 11 april 2009 om 01:01
nou zó erg is het bij niet, dat ik continue moet camoufleren ofzo. Heb hier en daar wel eens wat vlekjes die ik weg wil werken. Maar het aantal plekken wat jij hier noemt, 30 á 40..nee. Het is ook niet dat ik me opzettelijk lelijk maak.
Zit er gewoon aan te punniken, deze week heb ik het bijv. wel meer dan normaal. Onrust is hiervan de reden.
Schamen is een groot woord. Als ik wegga zorg ik wel dat mijn gezicht opgemaakt ik, niet overdreven, maar ga gewoon niet graag de deur uit met een 'kaal' gezicht. En ja, dan camoufleer ik ook de plekjes die teveel opvallen.
Zit er gewoon aan te punniken, deze week heb ik het bijv. wel meer dan normaal. Onrust is hiervan de reden.
Schamen is een groot woord. Als ik wegga zorg ik wel dat mijn gezicht opgemaakt ik, niet overdreven, maar ga gewoon niet graag de deur uit met een 'kaal' gezicht. En ja, dan camoufleer ik ook de plekjes die teveel opvallen.
zaterdag 11 april 2009 om 22:16
Dermatillomanie heet het volgens mij. Op wikipedia kun je er een klein stukje over vinden.
Ik kan er ook wat van alleen niet zo extreem gelukkig. Ik heb ook niet het idee dat het de pijn is, die me het 'goede gevoel' geeft. Het ontspant wel.....slaat echt nergens op!
Ik pulk en bijt altijd op velletjes van mijn vingers, de zijkant. Op het moment gaat vrij aardig. (ik heb weleens periodes gehad dan ik 1 en al wond was...mijn vingers dan. Zag er niet uit...als je het over schaamte hebt. Nu is een stuk van 1 van ondertanden spontaan afgebroken, tandarts snapt er niets van...maar ik wel. Ik doe dit namelijk al minsten 20 jaar en dan vooral met die tand bijten. (oh wat ben ik blij dat ik anoniem ben...haha) Tandarts heeft er stukje aangezet, wat er binnen een maand weer aflag. En ik ben niet meer terug gegaan...sindsdien bijt het een stuk minder fijn, en doe ik het dus ook minder. En ik mis het niet eens echt haha. (al trek ik nog wel an velletjes) Verder krab ik steeds wondjes open op mijn hoofdhuid. Maar opzich kan ik daar ook tijdelijk mee stoppen (tenminste minimaliseren) als ik weer eens naar de kapper wil. Dan zorg ik dan de meeste wondjes zijn genezen. Want vind het zo genant. (maar ik ga dus ook maar 1 keer per jaar naar de kapper ofzo....om die reden)
Verder ben ik best een heel normaal persoon
Kan me voorstellen dan je ervan af wilt sadielady. Vind het ook wel heel erg voor je dat je het echt in je gezicht doet! Kun je niet ene minder zichtbaar plekje verzinnen?
En heb je niet een reunie binnekort ofzo wat je kan motiveren om het niet of veel minder te doen?
En anders...toch misschien psychische hulp zoeken om op een andere manier met stresssituaties om te gaan.
(ik doe het eigenlijk niet alleen bij stress, maar ook juist op ontspannen momenten voor de tv ofzo)
SUCCES!
Ik kan er ook wat van alleen niet zo extreem gelukkig. Ik heb ook niet het idee dat het de pijn is, die me het 'goede gevoel' geeft. Het ontspant wel.....slaat echt nergens op!
Ik pulk en bijt altijd op velletjes van mijn vingers, de zijkant. Op het moment gaat vrij aardig. (ik heb weleens periodes gehad dan ik 1 en al wond was...mijn vingers dan. Zag er niet uit...als je het over schaamte hebt. Nu is een stuk van 1 van ondertanden spontaan afgebroken, tandarts snapt er niets van...maar ik wel. Ik doe dit namelijk al minsten 20 jaar en dan vooral met die tand bijten. (oh wat ben ik blij dat ik anoniem ben...haha) Tandarts heeft er stukje aangezet, wat er binnen een maand weer aflag. En ik ben niet meer terug gegaan...sindsdien bijt het een stuk minder fijn, en doe ik het dus ook minder. En ik mis het niet eens echt haha. (al trek ik nog wel an velletjes) Verder krab ik steeds wondjes open op mijn hoofdhuid. Maar opzich kan ik daar ook tijdelijk mee stoppen (tenminste minimaliseren) als ik weer eens naar de kapper wil. Dan zorg ik dan de meeste wondjes zijn genezen. Want vind het zo genant. (maar ik ga dus ook maar 1 keer per jaar naar de kapper ofzo....om die reden)
Verder ben ik best een heel normaal persoon
Kan me voorstellen dan je ervan af wilt sadielady. Vind het ook wel heel erg voor je dat je het echt in je gezicht doet! Kun je niet ene minder zichtbaar plekje verzinnen?
En heb je niet een reunie binnekort ofzo wat je kan motiveren om het niet of veel minder te doen?
En anders...toch misschien psychische hulp zoeken om op een andere manier met stresssituaties om te gaan.
(ik doe het eigenlijk niet alleen bij stress, maar ook juist op ontspannen momenten voor de tv ofzo)
SUCCES!
donderdag 30 april 2009 om 13:36
Ook voor mij is dit heel erg herkenbaar.. Doe het al jaren.. En het wordt steeds erger, wondjes worden steeds dieper. De plekken waar ik het doe zijn gelukkig wel minder geworden. Alleen nog m'n schouders en borsten (eerst overal) en m'n gezicht af en toe.. In m'n gezicht valt het gelukkig niet zo op aangezien ik veel sproeten heb. M'n schouders verschilt heel erg. Merk wel dat zon heel erg helpt! (misschien een tip 
)
Maar m'n borsten zien er echt niet uit. Schaam me hier ook heel erg voor, zo erg dat zelfs m'n vriend ze niet te zien krijgt. Hij weet niet waarom, we praten er ook niet over.. Maarja, als ik ooit echt met hem verder wil zal ik het toch moeten vertellen.
Ik doe het vooral als ik onrustig ben.. Het is mijn manier om met m'n onrust om te gaan. Ik ben nu bezig met een onderzoek of ik AD(H)D heb. Het is zo goed als zeker, maarja, het moet officieel. Het is voor mij inmiddels heel erg duidelijk dat daar mijn onrust vandaan komt. En hoop dus ook héél erg dat als ik daar eenmaal behandeling en/of medicijnen voor ga krijgen het ook echt minder wordt.
)Maar m'n borsten zien er echt niet uit. Schaam me hier ook heel erg voor, zo erg dat zelfs m'n vriend ze niet te zien krijgt. Hij weet niet waarom, we praten er ook niet over.. Maarja, als ik ooit echt met hem verder wil zal ik het toch moeten vertellen.
Ik doe het vooral als ik onrustig ben.. Het is mijn manier om met m'n onrust om te gaan. Ik ben nu bezig met een onderzoek of ik AD(H)D heb. Het is zo goed als zeker, maarja, het moet officieel. Het is voor mij inmiddels heel erg duidelijk dat daar mijn onrust vandaan komt. En hoop dus ook héél erg dat als ik daar eenmaal behandeling en/of medicijnen voor ga krijgen het ook echt minder wordt.
vrijdag 8 mei 2009 om 17:32
Helaas hier ook bekend. Ben sinds mijn puberteit niet in staat om van pukkeltjes en de daarbijbehorende korstjes af te blijven en hou ze hiermee dus al jaaaaren in stand... het is echt onmogelijk eraf te blijven. Merk ook dat als ik gestressd ben het vaker en heftiger gebeurd. Iedereen denkt dat ik gewoon nog last heb van acne, maar ik weet wel beter...
Ben een paar jaar geleden (2005) al eens op zoek gegaan naar info hierover en kon verbazend weinig vinden op het Nederlandse internet! In het engels wel wat meer.. Ik geloof dat er inmiddels wel wat meer bekend is over dermatillomanie.
Ben een paar jaar geleden (2005) al eens op zoek gegaan naar info hierover en kon verbazend weinig vinden op het Nederlandse internet! In het engels wel wat meer.. Ik geloof dat er inmiddels wel wat meer bekend is over dermatillomanie.
zondag 10 mei 2009 om 22:50
Helaas, hier nog 1. Vorig jaar per ongeluk wondjes in mijn nek gekregen door het dragen van een tasje aan een koord gedurende een kleine week, nu zitten de wondjes er nog steeds, ondanks agressieve zalf. Verder nog een paar plekjes en mijn nagels worden steeds korter, nagelbijten was een gewoonte waar ik van af dacht te zijn maar moet heel erg oppassen.
Moet me ook beheersen om niet aan korstjes van mijn kinderen te pulken..
En frunnik constant aan mijn haar, armband, nagels, ook of juist in gesprek met iemand.
Licht neurotisch dus.
Moet me ook beheersen om niet aan korstjes van mijn kinderen te pulken..
En frunnik constant aan mijn haar, armband, nagels, ook of juist in gesprek met iemand.
Licht neurotisch dus.
zondag 10 mei 2009 om 22:59
Herkenbaar.
Bij mij moeten sommige haartjes er altijd uit (heb een paar plekjes met haren op mijn gezicht. soort moedervlekken maar dan zonder pigment, volgens de arts)
En die plekken zijn vaak ook geirriteerd en ik kan er moeilijk vanaf blijven.
Verder een soort wrat in mijn haar die irriteert zodra er haren uit groeien. Ik trek de haren er altijd uit met pincet en in sommige tijden is ook die plek een wondje. Heb gelukkig dik haar maar voel me soms niet confortabel met los haar als er iemand achter me zit. Bang dat die de kale plek / wond ziet.
Ik schrijf of praat hier echt nooooit over. Soort schaamte.
Overigens denk ik wel eens dat ik de plekken moet laten behandelen. De wrat laten wegsnijden en de plekken met haar laten laseren. Heb zelfs al eens laser geprobeerd maar het was erg ver reizen naar die kliniek en de haren kwamen gewoon terug. (dat waren andere haren volgens de kliniek... nou, volgens mij niet!)
'gewone' wondjes gaan wel weg bij mij, daar zit ik niet steeds aan, maar deze plekken zijn altijd 'onrustig'.
Bij mij moeten sommige haartjes er altijd uit (heb een paar plekjes met haren op mijn gezicht. soort moedervlekken maar dan zonder pigment, volgens de arts)
En die plekken zijn vaak ook geirriteerd en ik kan er moeilijk vanaf blijven.
Verder een soort wrat in mijn haar die irriteert zodra er haren uit groeien. Ik trek de haren er altijd uit met pincet en in sommige tijden is ook die plek een wondje. Heb gelukkig dik haar maar voel me soms niet confortabel met los haar als er iemand achter me zit. Bang dat die de kale plek / wond ziet.
Ik schrijf of praat hier echt nooooit over. Soort schaamte.
Overigens denk ik wel eens dat ik de plekken moet laten behandelen. De wrat laten wegsnijden en de plekken met haar laten laseren. Heb zelfs al eens laser geprobeerd maar het was erg ver reizen naar die kliniek en de haren kwamen gewoon terug. (dat waren andere haren volgens de kliniek... nou, volgens mij niet!)
'gewone' wondjes gaan wel weg bij mij, daar zit ik niet steeds aan, maar deze plekken zijn altijd 'onrustig'.
woensdag 4 november 2009 om 01:03
Hi dames...Jeetje veel van wat ik hier lees beschrijft echt precies waar ik ook mee zit. Al jaren ben ik smoesjes aan het bedenken om onder afspraken uit te kunnen komen omdat ik weer thuis moet blijven omdat ik aan mijn huid heb zitten krabben of knijpen. Ik ben sowieso iemand die veel tijd aan mijn uiterlijk besteed, make-up, kleding etc. Ik kan het gewoon niet verdragen als er een puistje of vlekje zichtbaar is wanneer ik met mensen om ga.
Ik blijf soms gewoon (wanneer ik de kans heb) een paar dagen of een week achter elkaar thuis zonder iemand te zien (alleen family) voor een of meerdere puistjes of wondjes. Eigenlijk heb ik geen last van acne ofzo, het is alleen dat ik het ieniemieste irritatie bultje zo erg behandel dat het uiteindelijk een open wond wordt. Ik schaam mij er diep voor en niemand in mijn omgeving weet ervan. En dat wil ik ook zo houden. Liever teleurgestelde personen omdat ik een afspraak af zeg dan dat ze me zien met een wond op mijn gezicht.
Het beinvloedt echt mijn dagelijks leven, ik ben continu aan mijn huid aan het denken. Ik zet zelfs mijn wekker soms snachts om te kijken hoe het met mijn huid is. Het lijkt alsof ik juist mezelf lelijk wil maken door er zo'n rotzooi van te maken. Wanneer ik aan een bultje zit ofzo...voelt het goed, krijg ik een soort kick, wanneer dit leid tot een wondje, voel ik mij ellendig, depressief, neerslachtig. Verschrikkelijk gewoon!
Sinds kort weet ik dat het gaat om Dermatillomanie. Dit is een stoornis uit het obsessief compulsieve spectrum. Mensen met deze stoornis krabben en pulken tot bloedens toe aan wondjes, moedervlekken, puistjes en andere oneffenheden aan de huid. Er ontstaan vaak wondjes of zelfs infecties en permanente beschadiging en verminking van de huid. Ik denk dat het komt door mijn verschrikkelijk klote 3 jarige relatie die sinds 2 jaar over is maar waar ik nog steeds niet over heen ben. Toen is dit begonnen. Ik had een jaloerse vriend die mij verschrikkelijk heeft behandeld.
Het is fijn om mijn verhaal eindelijk is kwijt te kunnen & ik hoop echt dat anderen die zich herkennen in mijn verhaal, contact opnemen door hier een bericht achter te laten.
Ik blijf soms gewoon (wanneer ik de kans heb) een paar dagen of een week achter elkaar thuis zonder iemand te zien (alleen family) voor een of meerdere puistjes of wondjes. Eigenlijk heb ik geen last van acne ofzo, het is alleen dat ik het ieniemieste irritatie bultje zo erg behandel dat het uiteindelijk een open wond wordt. Ik schaam mij er diep voor en niemand in mijn omgeving weet ervan. En dat wil ik ook zo houden. Liever teleurgestelde personen omdat ik een afspraak af zeg dan dat ze me zien met een wond op mijn gezicht.
Het beinvloedt echt mijn dagelijks leven, ik ben continu aan mijn huid aan het denken. Ik zet zelfs mijn wekker soms snachts om te kijken hoe het met mijn huid is. Het lijkt alsof ik juist mezelf lelijk wil maken door er zo'n rotzooi van te maken. Wanneer ik aan een bultje zit ofzo...voelt het goed, krijg ik een soort kick, wanneer dit leid tot een wondje, voel ik mij ellendig, depressief, neerslachtig. Verschrikkelijk gewoon!
Sinds kort weet ik dat het gaat om Dermatillomanie. Dit is een stoornis uit het obsessief compulsieve spectrum. Mensen met deze stoornis krabben en pulken tot bloedens toe aan wondjes, moedervlekken, puistjes en andere oneffenheden aan de huid. Er ontstaan vaak wondjes of zelfs infecties en permanente beschadiging en verminking van de huid. Ik denk dat het komt door mijn verschrikkelijk klote 3 jarige relatie die sinds 2 jaar over is maar waar ik nog steeds niet over heen ben. Toen is dit begonnen. Ik had een jaloerse vriend die mij verschrikkelijk heeft behandeld.
Het is fijn om mijn verhaal eindelijk is kwijt te kunnen & ik hoop echt dat anderen die zich herkennen in mijn verhaal, contact opnemen door hier een bericht achter te laten.
woensdag 4 november 2009 om 08:08
http://stoppickingonme.com/
Nog een Engelstalige site met heel veel informatie over deze 'aandoening'.
Nog een Engelstalige site met heel veel informatie over deze 'aandoening'.
woensdag 4 november 2009 om 10:19
Aha, ik wist niet dat die een offiële naam had. Ik krabbel ook aan gezicht en handen (tot ergernis van mijn omgeving). Door acné in mijn gezicht heb ik ook altijd wel iets om aan te pulken. Ik hou altijd mijn nagels kort om minder goed te kunnen krabben en om minder bacteriën in de wondjes te brengen. Verder herken ik de omschrijving van dermatillomanie op wikipedia wel: erger in stressperiodes en dan vooral op rustige momenten.
Een poosje geleden heb ik antibiotica geslikt tegen de acné en had voor het eerst in ruim 15 jaar een 'schoon' gezicht! Maar ben er vanwege darmproblemen mee gestopt en tijdens een suikrevrij dieet (vanwege die darmproblemen) bleef het ook aardig weg. Nu is het helaas weer terug en ik kan er weer niet vanaf blijven
Een poosje geleden heb ik antibiotica geslikt tegen de acné en had voor het eerst in ruim 15 jaar een 'schoon' gezicht! Maar ben er vanwege darmproblemen mee gestopt en tijdens een suikrevrij dieet (vanwege die darmproblemen) bleef het ook aardig weg. Nu is het helaas weer terug en ik kan er weer niet vanaf blijven
woensdag 4 november 2009 om 16:21
Oh jee, nog meer pulkers....doet wel goed dat ik niet de enige ben. Ik pulk vooral aan m´n tenen, teennagels, en dan weer de velletjesdaar die dan automatisch ontstaan. Het ziet er schrikbarend uit. Ik doe het op de bank als ik tv kijk, of in bed als ik lees, of gewoon op de stoel tijdens het internetten. Ik probeer elk voorjaar eraf te blijven zodat ik ook eens leuke open schoentjes aankan en sexy rode nagels kan showen in de zomer, maar nee, ik moet de afgekloven, korstige en vellerige teentjes weer verstoppen in een dichte schoen. Heel erg belachelijk vind ik zelf, lelijk.... ja ik schaam mij ook heel erg maar kan het niet laten!
Waar komt dit toch van? Is het zelfbestraffing? Het is iets heel onbewustst volgens mij want ik kan er geen pijl op trekken.
Ik wordt er ook niet minder gespannen van, maar ik vind het op bewust niveau gewoon heerlijk om zo´n velletje of nagel helemaal tot op het bot eraf te scheuren. Soms ga ik echt te ver en doet het zo´n pijn dat ik alleen hele ruime schoenen aankan de volgende dag.... I am a complete idiot.
Waar komt dit toch van? Is het zelfbestraffing? Het is iets heel onbewustst volgens mij want ik kan er geen pijl op trekken.
Ik wordt er ook niet minder gespannen van, maar ik vind het op bewust niveau gewoon heerlijk om zo´n velletje of nagel helemaal tot op het bot eraf te scheuren. Soms ga ik echt te ver en doet het zo´n pijn dat ik alleen hele ruime schoenen aankan de volgende dag.... I am a complete idiot.
donderdag 19 november 2009 om 20:47
Ik ben niet zo bekend met forums enzo, maar ik was eens benieuwd of mijn aandoening, tenmisnte ik denk wel dat het een soort aandoening is, of dat bestond en zo kwam ik hier op dit forum
JJ_88 ik herken mij zo erg in jou verhaal.
Sinds ik puistjes kreeg in mijn pubertijd ben ik ze dwangmatig gaan uitknijpen. Kort daarvoor had ik een moeilijke tijd als kind misschien dat het ook de oorzaak is. Echt het kleinste puistje die je niet eens ziet maar ik wel, wil ik uitknijpen en lukt het niet dan blijf ik doorgaan waardoor ik een wond overhoud die ik vervolgens ook nog eens meerdere keren openhaal. Hierdoor heb ik al sinds mijn 13e tot nu (ik ben 20) altijd wondjes in me gezicht en rode vlekjes die maar heeel langzaam verdwijnen en alvorens die weg zijn heb ik alweer andere wondjes op me gezicht gecreëerd, vreselijk is het gewoon. Ik sluit me dagenlang op en afspraken verzet ik en dingen stel ik uit omdat ik me niet durf te vertonen. Al jarenlang verberg ik me gezicht met camouflage. Ik voel me hier zwaar depressief door maar ik weet ook gewoon dat het me eigen schuld is. Als ik er niet aan zit te pulken heb ik geen wondjes maar iedere keer weer als ik de douche uitkom en ik me gezicht van dichtbij ga bekijken moet ik weer die korstjes loshalen en die superr kleine puistjes tot bloedens toe uitknijpen. Snachts als ik in me bed lig is het enige waar ik aan kan denken me huid, in de hoop dat het sochtends veel minder zal zijn. Ik zit ook snachts de hele tijd aan me gezicht te voelen omdat het onregelmatig is. Als ik me zusje zie met een mooie huid zonder make up word ik nog depressiever omdat ik dat ook zo graag wil. Eerst dacht ik altijd dat ik last had van acne, maar dat heb ik niet heb nu nauwelijks nog last van puisjtes. het is gewoon dat ik elk kleinste meëetertje zie en die MOET eruit en dat veroorzaakt wondjes en die korstjes moeten er ook gewoon af. Als ik de puistjes niet op me gezicht kan vinden ga ik ze zoeken op me benen of bovenarmen. Die zitten vervolgens ook weer helemaal onder de rode vlekjes en korstjes. Ik denk ook dat ik licht neurotisch ben ik zit ook vaak aan me onderlip of ik moet steeds voelen hoe lang me nagel is etc. Heel raar gewoon, dacht altijd dat ik de enige was met dit, ik ga vanaf nu proberen om van me gezicht af te blijven en niet meer in de spiegel te kijken, afleiding zoeken. Me gezicht ziet er niet uit, en dat terwijl mensen mij toch een mooi meisje vinden. Maar dan wel met make up en wanneer ik maar een paar wondjes heb. Zonder make up kennen mensen mij niet. Dit voelt echt vreselijk, ik haat het om me gezicht te verbergen maar zonder kan het gewoon echt niet. Ik ben ook best wel ijdel. Het lucht wel een beetje op om dit hier nu kwijt te kunnen. Vriendinnen heb ik ook niet meer omdat ik vaak dingen afzeg en me opsluit. Zou best wel een vriendin willen hebben die mij begrijpt en misschien hetzelfde heeft. Dan ben je toch niet alleen en kan je elkaar steunen en hoef je je niet zo voor elkaar te schamen. Want ik schaam me er wel voor, zelfs tegenover me familie die weten dus ook niet dat ik dit doe, die denken gewoon dat ik last heb van acne ofzo.
JJ_88 ik herken mij zo erg in jou verhaal.
Sinds ik puistjes kreeg in mijn pubertijd ben ik ze dwangmatig gaan uitknijpen. Kort daarvoor had ik een moeilijke tijd als kind misschien dat het ook de oorzaak is. Echt het kleinste puistje die je niet eens ziet maar ik wel, wil ik uitknijpen en lukt het niet dan blijf ik doorgaan waardoor ik een wond overhoud die ik vervolgens ook nog eens meerdere keren openhaal. Hierdoor heb ik al sinds mijn 13e tot nu (ik ben 20) altijd wondjes in me gezicht en rode vlekjes die maar heeel langzaam verdwijnen en alvorens die weg zijn heb ik alweer andere wondjes op me gezicht gecreëerd, vreselijk is het gewoon. Ik sluit me dagenlang op en afspraken verzet ik en dingen stel ik uit omdat ik me niet durf te vertonen. Al jarenlang verberg ik me gezicht met camouflage. Ik voel me hier zwaar depressief door maar ik weet ook gewoon dat het me eigen schuld is. Als ik er niet aan zit te pulken heb ik geen wondjes maar iedere keer weer als ik de douche uitkom en ik me gezicht van dichtbij ga bekijken moet ik weer die korstjes loshalen en die superr kleine puistjes tot bloedens toe uitknijpen. Snachts als ik in me bed lig is het enige waar ik aan kan denken me huid, in de hoop dat het sochtends veel minder zal zijn. Ik zit ook snachts de hele tijd aan me gezicht te voelen omdat het onregelmatig is. Als ik me zusje zie met een mooie huid zonder make up word ik nog depressiever omdat ik dat ook zo graag wil. Eerst dacht ik altijd dat ik last had van acne, maar dat heb ik niet heb nu nauwelijks nog last van puisjtes. het is gewoon dat ik elk kleinste meëetertje zie en die MOET eruit en dat veroorzaakt wondjes en die korstjes moeten er ook gewoon af. Als ik de puistjes niet op me gezicht kan vinden ga ik ze zoeken op me benen of bovenarmen. Die zitten vervolgens ook weer helemaal onder de rode vlekjes en korstjes. Ik denk ook dat ik licht neurotisch ben ik zit ook vaak aan me onderlip of ik moet steeds voelen hoe lang me nagel is etc. Heel raar gewoon, dacht altijd dat ik de enige was met dit, ik ga vanaf nu proberen om van me gezicht af te blijven en niet meer in de spiegel te kijken, afleiding zoeken. Me gezicht ziet er niet uit, en dat terwijl mensen mij toch een mooi meisje vinden. Maar dan wel met make up en wanneer ik maar een paar wondjes heb. Zonder make up kennen mensen mij niet. Dit voelt echt vreselijk, ik haat het om me gezicht te verbergen maar zonder kan het gewoon echt niet. Ik ben ook best wel ijdel. Het lucht wel een beetje op om dit hier nu kwijt te kunnen. Vriendinnen heb ik ook niet meer omdat ik vaak dingen afzeg en me opsluit. Zou best wel een vriendin willen hebben die mij begrijpt en misschien hetzelfde heeft. Dan ben je toch niet alleen en kan je elkaar steunen en hoef je je niet zo voor elkaar te schamen. Want ik schaam me er wel voor, zelfs tegenover me familie die weten dus ook niet dat ik dit doe, die denken gewoon dat ik last heb van acne ofzo.
vrijdag 20 november 2009 om 14:27
maandag 4 januari 2010 om 12:24
Wat een herkenning!
Ik heb dit ook al jaren. Vanaf dat ik me kan herinneren heb ik de drang om elk velletje/korstje/nagel eraf te trekken of bijten of wat dan ook. Maar toen ik puistjes kreeg in de puberteit begon het ook met mn gezicht. Elk klein bultje of elke mee eter moet ik uitknijpen, zelfs als er niets uit te knijpen valt. Ik ben nu 23 en ik blijf altijd maar iedereen voorhouden dat ik last heb van acne, ik geloof zelf bijna in mn eigen leugen. Ik koop dure anti acne spullen en alles wat er maar is, maar diep van binnen weet ik dat ik geen last heb van acne, maar dat ik gewoon elk klein dingetje op mn gezicht kapot maak, totdat het een grote wond is die vervolgens weken lang blijft zitten, omdat ik het elke keer weer kapot maak. Bovendien besmet ik op die manier de rest van mn gezicht waardoor daar wel sneller puistjes ontstaan. Ik weet dat als ik er helemaal vanaf zou blijven, ik best wel een mooie huis zou hebben, maar hoe graag ik het ook wil, ik kan het niet...
Verder alle velletjes bij mn nagels en mn nagels zelf MOETEN er altijd af. En vooral ook mn voeten. Als ik eelt heb dan zit ik daar net zo lang aan te trekken totdat mn halve voet open ligt, en nagels scheuren veel te kort f waardoor ik ingegroeide nagels krijg. Ik word gewoon helemaal gek van mezelf maar ik kan het niet stoppen. Soms denk ik: nu stop ik ermee. Maar 2 minuten laten sta ik weer voor de spiegel te zoeken naar mee eters of wat dan ook die ik kan openkrabben of uitknijpen.
Ik hoop serieus dat ik er ooit eens vanaf kan blijven. Dat ik niet elke dag uren bezig ben met alles camoufleren, dat ik iemand eens recht aan durf te kijken, dat ik slippers enzo aan kan in de zomer en dat mn handen er eens normaal uit zien en geen pijn doen.
Overigens heb ik ook lange tijd ge-automutileerd (ben er nu zo goed als vanaf) maar dit is in mijn gedachten iets heel anders. Automutileren deed ik alleen met erge stress of verdriet, maar dat aan mn gezicht zitten enzo doe ik gewoon dag in dag uit, hoe ik me ook voel..
Ik heb dit ook al jaren. Vanaf dat ik me kan herinneren heb ik de drang om elk velletje/korstje/nagel eraf te trekken of bijten of wat dan ook. Maar toen ik puistjes kreeg in de puberteit begon het ook met mn gezicht. Elk klein bultje of elke mee eter moet ik uitknijpen, zelfs als er niets uit te knijpen valt. Ik ben nu 23 en ik blijf altijd maar iedereen voorhouden dat ik last heb van acne, ik geloof zelf bijna in mn eigen leugen. Ik koop dure anti acne spullen en alles wat er maar is, maar diep van binnen weet ik dat ik geen last heb van acne, maar dat ik gewoon elk klein dingetje op mn gezicht kapot maak, totdat het een grote wond is die vervolgens weken lang blijft zitten, omdat ik het elke keer weer kapot maak. Bovendien besmet ik op die manier de rest van mn gezicht waardoor daar wel sneller puistjes ontstaan. Ik weet dat als ik er helemaal vanaf zou blijven, ik best wel een mooie huis zou hebben, maar hoe graag ik het ook wil, ik kan het niet...
Verder alle velletjes bij mn nagels en mn nagels zelf MOETEN er altijd af. En vooral ook mn voeten. Als ik eelt heb dan zit ik daar net zo lang aan te trekken totdat mn halve voet open ligt, en nagels scheuren veel te kort f waardoor ik ingegroeide nagels krijg. Ik word gewoon helemaal gek van mezelf maar ik kan het niet stoppen. Soms denk ik: nu stop ik ermee. Maar 2 minuten laten sta ik weer voor de spiegel te zoeken naar mee eters of wat dan ook die ik kan openkrabben of uitknijpen.
Ik hoop serieus dat ik er ooit eens vanaf kan blijven. Dat ik niet elke dag uren bezig ben met alles camoufleren, dat ik iemand eens recht aan durf te kijken, dat ik slippers enzo aan kan in de zomer en dat mn handen er eens normaal uit zien en geen pijn doen.
Overigens heb ik ook lange tijd ge-automutileerd (ben er nu zo goed als vanaf) maar dit is in mijn gedachten iets heel anders. Automutileren deed ik alleen met erge stress of verdriet, maar dat aan mn gezicht zitten enzo doe ik gewoon dag in dag uit, hoe ik me ook voel..
dinsdag 12 januari 2010 om 23:49
Hier nog een pulker!
Bij mij is het begonnen met krabben in mn gezicht,jaren lang wondjes in mn gezicht, daarna ben ik verder gegaan met mn hoofdhuid, vreselijk ook als je naar de kapper moet.(ook nagel, en velletjes rondom de nagels bijten)
Daarna begon ik met mn voeten (wat jij ook zegt lizzelot over dat eelt), ik trek het er tot bloedens aan toe eraf! en soms kan ik 2 dagen erna amper lopen zo een pijn dat het doet.
Ik heb nu sinds een paar maanden nepnagels, wat het krabben moeilijker maakt, en wat dus idd een tijdje heeft geholpen, maar ik ben echt de kampioen onder de pulkers want ik heb nu zelfs een andere manier gevonden om toch te pulken, en dat is dat ik het nu doe met een eplileerder.
Vreselijk vind ik dit, wel fijn te lezen dat ik niet de enige ben.
Bij mij is het begonnen met krabben in mn gezicht,jaren lang wondjes in mn gezicht, daarna ben ik verder gegaan met mn hoofdhuid, vreselijk ook als je naar de kapper moet.(ook nagel, en velletjes rondom de nagels bijten)
Daarna begon ik met mn voeten (wat jij ook zegt lizzelot over dat eelt), ik trek het er tot bloedens aan toe eraf! en soms kan ik 2 dagen erna amper lopen zo een pijn dat het doet.
Ik heb nu sinds een paar maanden nepnagels, wat het krabben moeilijker maakt, en wat dus idd een tijdje heeft geholpen, maar ik ben echt de kampioen onder de pulkers want ik heb nu zelfs een andere manier gevonden om toch te pulken, en dat is dat ik het nu doe met een eplileerder.
Vreselijk vind ik dit, wel fijn te lezen dat ik niet de enige ben.
maandag 18 januari 2010 om 17:50
Tot gisteren wist ik niet dat deze obsessie een naam had. Ik heb jarenlang gedacht dat het gewoon een hele rare en uiterst onfrisse gewoonte van me was en heb er nooit eerder bij stil gestaan dat deze dwangmatigheid Titillomanie heet. Het schijnt zelfs dat er mensen zijn met deze aandoening die de korstjes opeten. Voor de goede orde; er zijn ook mensen die neus peuteren en dat opeten, dus dan valt dit wel weer mee.
Lizzelot, jij geeft aan last te hebben gehad (of je hebt dit nog steeds, maar in mindere mate) van automutilatie. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat dit wel degelijk met elkaar te maken heeft. Overigens schijnt Titillomanie niet eens zozeer met stress te maken te hebben (al kan dit het zeker verergeren, is mijn ervaring), maar met name met onderdrukte emoties.
Een uitgebreid verhaal staat op mijn gisteren geopende blog.
Voor de geinteresseerden:
http://dwangmatigpulken.web-log.nl/mijn_weblog/
Ik kan me overigens reacties als dat het niet normaal is, heel goed voorstellen. Het is echter puur een verslaving, net zoals roken of overmatig eten. Dat wordt in de volksmond wel als normaal beschouwd (mits het geen extreme vormen aanneemt tenminste), maar kan net als bij deze aandoening ook obsessieve vormen aannemen.
Lizzelot, jij geeft aan last te hebben gehad (of je hebt dit nog steeds, maar in mindere mate) van automutilatie. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat dit wel degelijk met elkaar te maken heeft. Overigens schijnt Titillomanie niet eens zozeer met stress te maken te hebben (al kan dit het zeker verergeren, is mijn ervaring), maar met name met onderdrukte emoties.
Een uitgebreid verhaal staat op mijn gisteren geopende blog.
Voor de geinteresseerden:
http://dwangmatigpulken.web-log.nl/mijn_weblog/
Ik kan me overigens reacties als dat het niet normaal is, heel goed voorstellen. Het is echter puur een verslaving, net zoals roken of overmatig eten. Dat wordt in de volksmond wel als normaal beschouwd (mits het geen extreme vormen aanneemt tenminste), maar kan net als bij deze aandoening ook obsessieve vormen aannemen.