Psyche
alle pijlers
seksueel misbruik
maandag 24 mei 2010 om 08:17
Ik heb nog steeds last van seksueel misbruik in mijn jeugd en ben inmiddels voor de 5de keer in therapie hiervoor. Het is niet zo dat ik voorgaande therapieën niks geleerd heb, maar de verwerking van seksueel misbruik is een lang proces en soms zijn daar meerdere therapieën voor nodig. In iedere levensfase loop je weer tegen andere dingen aan of komen er toch weer stukken omhoog die niet helemaal verwerkt bleken te zijn.
Graag wil ik weten of er hier meer vrouwen zijn die misbruikt zijn in hun jeugd en die hier nog mee worstelen. (of af en toe mee worstelen)
Hoe geef je het uiteindelijk een plek? Een deel van mij zal namelijk altijd bezoedeld en geschonden aanvoelen. (Hoewel ik natuurlijk de hoop en het verlangen heb mij ooit weer "nieuw" en schoon te voelen)
Ik ben benieuwd naar ervaringen, ook op therapiegebied.
Graag wil ik weten of er hier meer vrouwen zijn die misbruikt zijn in hun jeugd en die hier nog mee worstelen. (of af en toe mee worstelen)
Hoe geef je het uiteindelijk een plek? Een deel van mij zal namelijk altijd bezoedeld en geschonden aanvoelen. (Hoewel ik natuurlijk de hoop en het verlangen heb mij ooit weer "nieuw" en schoon te voelen)
Ik ben benieuwd naar ervaringen, ook op therapiegebied.
maandag 24 mei 2010 om 09:33
Allereerst een
Hier ervaring, maar die schrijf ik verder niet op.
Het gevoel van vies en minderwaardig zijn verdwijnt naar mijn idee nooit helemaal maar je kunt wel leren om weer te genieten van het leven. Ik probeer het altijd om te draaien: ik heb dat overleefd zonder mijn integriteit te verliezen: hoera voor mij! Het heeft me sterker gemaakt. Als je klein bent heb je geen keuze, maar als je volwassen bent bepaal je zelf hoe je leeft. Richt je op de toekomst: wat wil je, wat kun je. En leer mensen weer te vertrouwen, er zitten echt hele leuke tussen
Hier ervaring, maar die schrijf ik verder niet op.
Het gevoel van vies en minderwaardig zijn verdwijnt naar mijn idee nooit helemaal maar je kunt wel leren om weer te genieten van het leven. Ik probeer het altijd om te draaien: ik heb dat overleefd zonder mijn integriteit te verliezen: hoera voor mij! Het heeft me sterker gemaakt. Als je klein bent heb je geen keuze, maar als je volwassen bent bepaal je zelf hoe je leeft. Richt je op de toekomst: wat wil je, wat kun je. En leer mensen weer te vertrouwen, er zitten echt hele leuke tussen
maandag 24 mei 2010 om 09:40
quote:sasati schreef op 24 mei 2010 @ 09:17:
Thcark, hier geen ervaring, maar wel , het lijkt me erg moeilijk. Hopelijk krijg je reacties van mensen die je wel kunnen helpen.
Hier sluit ik me bij aan. En ik vind het heel knap en goed dat je zo voor jezelf opkomt.
Mocht het misbruik binnen het gezin zich hebben afgespeeld of met medeweten van je ouders dan kan ik je wel een boek aanraden waar je hopelijk wat aan hebt.
Boektitel: Het drama van het begaafde kind
Auteur: Alice Miller
In Het drama van het begaafde kind laat Alice Miller zien dat veel psychologisch leed van begaafde mensen verklaard kan worden door gebeurtenissen uit hun jeugd. Begaafde kinderen kunnen door de wensen en eisen van hun omgeving in de knel raken doordat ze zich te veel aanpassen aan hun omgeving en zo hun 'ware zelf' verdringen.
Thcark, hier geen ervaring, maar wel , het lijkt me erg moeilijk. Hopelijk krijg je reacties van mensen die je wel kunnen helpen.
Hier sluit ik me bij aan. En ik vind het heel knap en goed dat je zo voor jezelf opkomt.
Mocht het misbruik binnen het gezin zich hebben afgespeeld of met medeweten van je ouders dan kan ik je wel een boek aanraden waar je hopelijk wat aan hebt.
Boektitel: Het drama van het begaafde kind
Auteur: Alice Miller
In Het drama van het begaafde kind laat Alice Miller zien dat veel psychologisch leed van begaafde mensen verklaard kan worden door gebeurtenissen uit hun jeugd. Begaafde kinderen kunnen door de wensen en eisen van hun omgeving in de knel raken doordat ze zich te veel aanpassen aan hun omgeving en zo hun 'ware zelf' verdringen.
maandag 24 mei 2010 om 11:08
Morgen heb ik een intake voor een laatste restje EMDR. Ook al heel wat therapie gehad, nu gelukkig al een hele poos zonder. Maar rond bepaalde data speelt het nog altijd op. Ik hoop met de komende sessies dat dat stukje verdwijnt (maakt het werkzame leven een stuk makkelijker).
Meerdere fases tegenkomen ken ik. De eerste was bij mij het eerste serieuze vriendje en alles wat ik daarin tegenkwam. Dan de moeite die het me kostte om mijn ongeloof opzij te zetten. Vervolgens de acceptatie van het zo gekwetst zijn. Daarna de kluwen ontwarren van alle gevoelens die te maken hadden met de dader. De laatste keer was met emdr sessies en daarin heb ik een stuk van mijn onbevangenheid teruggevonden. Kwam ik erachter wat een leuk kind ik eigenlijk was....en wat een waardevol mens ik nu ben.
Hoe lastig ook, het wordt steeds meer een onderdeel van toen. Dat geeft ruimte voor nu. Ik ben meer dan iemand met een misbruikverleden.
Zegt iemand die al heel lang geen relatie heeft gehad.... (maar er stiekem rekening mee houdt dat dat op korte termijn toch echt wel kan gaan gebeuren).
Meerdere fases tegenkomen ken ik. De eerste was bij mij het eerste serieuze vriendje en alles wat ik daarin tegenkwam. Dan de moeite die het me kostte om mijn ongeloof opzij te zetten. Vervolgens de acceptatie van het zo gekwetst zijn. Daarna de kluwen ontwarren van alle gevoelens die te maken hadden met de dader. De laatste keer was met emdr sessies en daarin heb ik een stuk van mijn onbevangenheid teruggevonden. Kwam ik erachter wat een leuk kind ik eigenlijk was....en wat een waardevol mens ik nu ben.
Hoe lastig ook, het wordt steeds meer een onderdeel van toen. Dat geeft ruimte voor nu. Ik ben meer dan iemand met een misbruikverleden.
Zegt iemand die al heel lang geen relatie heeft gehad.... (maar er stiekem rekening mee houdt dat dat op korte termijn toch echt wel kan gaan gebeuren).
maandag 24 mei 2010 om 11:11
Over boekentips gesproken: zelf heb ik veel meer aan het boek ' Trauma en herstel' van Judith Herman gehad. 'Ik doe het licht aan' van Treska van Aarde was ook een boek dat me recht in mijn ziel raakte.
Heb je mensen in je omgeving die je accepteren en met wie je het kan hebben over wat je bezighoudt? Heb je een relatie, heb je kinderen? Maakt dat dat dingen soms opeens heel dichtbij komen bijv.?
Heb je mensen in je omgeving die je accepteren en met wie je het kan hebben over wat je bezighoudt? Heb je een relatie, heb je kinderen? Maakt dat dat dingen soms opeens heel dichtbij komen bijv.?
maandag 24 mei 2010 om 11:15
Oh ja, dat boek is erg goed, ik heb het ook. Heel veel herkenning.
En hier ook nog heel veel worsteling, ja.
Het heeft wel een plek, in de zin van dingen zijn me duidelijk geworden na lange tijd van mist, en ik heb uiteindelijk mijn moeder ermee geconfronteerd met als gevolgd dat ik nu mijn familie niet meer zie - en ik heb nog steeds heel veel moeite met vertrouwen en mijn plek vinden, maar ik heb nu eindelijk wél goede hulpverlening.
Belangrijkste is dat ik nu voel dat ik moet opkomen voor dat kleine meisje van toen, en haar nu een stem kan geven en dat ook doe, hoe eng ik dat ook nog steeds vind.
Therapie die ik nu doe is psychotherapie (sinds 16 mnd) en PMT (psychomotorische therapie bij het GGZ); en beide therapeutes zijn heel goed, vind ik. Behalve professioneel ook met gevoel en meeleven. Tja, en in het verleden heb ik vanalles gedaan, ook op alternatief gebied, maar pas met hen durf ik naar de kern te gaan. Ben dus eigenlijk nu pas echt aan het verwerken.
Ik heb ook een boekentip, maar als ik het noem wordt het hier misschien als reclame gezien, aangezien ik het zelf heb geschreven. Het gaat over mijn gevoelens als kind en als volwassene nu, en is een dicht/tekst/bundel. Als je de titel e.d. wilt weten, stuur maar een pb.
Sterkte met alles!
En hier ook nog heel veel worsteling, ja.
Het heeft wel een plek, in de zin van dingen zijn me duidelijk geworden na lange tijd van mist, en ik heb uiteindelijk mijn moeder ermee geconfronteerd met als gevolgd dat ik nu mijn familie niet meer zie - en ik heb nog steeds heel veel moeite met vertrouwen en mijn plek vinden, maar ik heb nu eindelijk wél goede hulpverlening.
Belangrijkste is dat ik nu voel dat ik moet opkomen voor dat kleine meisje van toen, en haar nu een stem kan geven en dat ook doe, hoe eng ik dat ook nog steeds vind.
Therapie die ik nu doe is psychotherapie (sinds 16 mnd) en PMT (psychomotorische therapie bij het GGZ); en beide therapeutes zijn heel goed, vind ik. Behalve professioneel ook met gevoel en meeleven. Tja, en in het verleden heb ik vanalles gedaan, ook op alternatief gebied, maar pas met hen durf ik naar de kern te gaan. Ben dus eigenlijk nu pas echt aan het verwerken.
Ik heb ook een boekentip, maar als ik het noem wordt het hier misschien als reclame gezien, aangezien ik het zelf heb geschreven. Het gaat over mijn gevoelens als kind en als volwassene nu, en is een dicht/tekst/bundel. Als je de titel e.d. wilt weten, stuur maar een pb.
Sterkte met alles!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 24 mei 2010 om 11:29
maandag 24 mei 2010 om 11:31
maandag 24 mei 2010 om 11:32
Thcark, ik ben ook benieuwd naar de levensfase waarin je nu zit; heb je een relatie, kinderen? En heeft het bij jou ook zoveel invloed gehad op je leven? Bij mij is het met werk bijv. nooit echt gelukt. Ik had veel meer capaciteiten dan er uit is gekomen; door een groot gebrek aan zelfvertrouwen en me nergens op mijn gemak voelen heb ik echt een geschiedenis van periode werken - zw en wao - werken - zw en reïntegratie - werk - zw en wao en reïntegratie (deze laatste situatie nu dus). En daar kan ik aardig boos om worden tegenwoordig. Dat door acties van iemand die je had moeten kunnen vertrouwen ik zo'n wankele basis heb meegekregen dat ik er nu nog zóveel last van heb!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 24 mei 2010 om 11:42
oh wat herkenbaar allemaal. Ik ben ook jarenlang misbruikt door een familielid. Een aantal jaren later heb ik dit tegen mijn ouders verteld en die zeiden er eigenlijk niets op. Ze zien dit familielid dan ook nog regelmatig. Ik had eigenlijk verwacht dat ze heel boos zouden worden:(. In die zin ben ik dus eigenlijk nooit hierin gesteund. Het effect op mijn leven(besef ik me achteraf pas hoor) is best groot. Onzeker zijn, mezelf wegcijferen, heel losbandig gaan leven en eigenlijk geen relaties kunnen opbouwen en behouden. Aan therapie heb ik nog niet gedacht omdat ik dacht het zelf wel te kunnen maar dat valt toch best zwaar,
dinsdag 25 mei 2010 om 11:49
Hallo allemaal
Dank jullie wel voor de reacties. Heel herkenbaar allemaal.
Weet je, ergens heb ik het wel een plek gegeven. Maar ik verlang zo naar dat laatste "stukje" bevrijding. Het is net alsof er altijd iets blijft hangen, een soort rottig gevoel op de achtergrond, waar ik nooit helemaal vanaf kom.
Het heeft mijn leven heel erg beinvloed. (herkenbaar Elmervrouw!) Qua werk is er bij nooit uitgekomen wat er in zat. Het (onbewust) steeds maar weer onderdrukken van het trauma maakte van mij een vrouw die chronisch erg moe was. (is) Het kost zoveel geestelijke energie, om normaal te functioneren in het dagelijkse leven, terwijl je steeds zo'n rugzak draagt. Die rugzak is wel een stuk lichter geworden hoor, in de loop van mijn leven. Maar het kan me nog erg boos maken dat het misbruik mijn leven zo enorm beinvloed heeft op alle vlakken. Aan de andere kant (heel dubbel) heb ik het ook "aanvaard". Het is helaas zo.
Ik heb twee kinderen en een leuk gezin en heb best een leuk leven. (Aan de buitenkant dan, van binnen is het nog wel eens anders) Ik ben nu voor de 5de keer in therapie gegaan omdat ik toch het vermoeden heb dat er een manier moet zijn om die laatste nare gevoelens weg te halen, of milder te maken, zodat ik er minder last van heb. Ik heb eindelijk gekozen voor een andere therapie dan de eeuwige cognitieve gesprekstherapie. Ik zit nu bij een therapeut die emdr combineert met allerlei andere moderne (alternatieve) technieken. Ik hoef minder te praten, en we gaan veel meer de diepte in. Want ik had het idee dat ik met cognitieve therapie niet echt de diepste kern bereikte ofzo.
Ik weet als volwassen vrouw dat het niet nodig is om onzeker te zijn of om mezelf weg te cijferen, maar diep van binnen voelt een deel van mij zich nog wel zo. Het continu op mijn omgeving gericht zijn (want daar is "gevaar") is een soort tweede natuur geworden, heel naar. Ik wil dat niet, maar het is moeilijk om van bepaalde automatismen af te komen. Ik moet er echt hard voor werken om voor mezelf op te komen. Ik doe het wel, maar het kost me veel energie, omdat ik jarenlang mijn eigen behoeften compleet genegeerd heb. En soms nog. Het is heel moeilijk om echt te ontdekken wat je eigen behoeften zijn en die van een ander, als je jarenlang op je hoede bent geweest en je je alleen maar op anderen geconcentreerd hebt. Het is een soort conditionering waar moeilijk af te komen is.
Ik kan slecht ontspannen. Na al die jaren nog steeds last van posttraumatische stress. Maar ik werk er hard aan. Ik wil me zo graag bevrijd en lichter voelen.
Mijn familie heeft me nooit echt gesteund en is een tijdje geleden gewoon nog naar de begrafenis van mijn misbruiker geweest. Ik zou zelf nooit naar de begrafenis gaan van iemand die het leven van mijn kind zo verwoest had. Misschien had ik het allemaal makkelijker kunnen verwerken als er meer liefde was geweest. Als de rest van de familie meer aan mijn kant gestaan en me had gesteund in het hele verwerkingsproces. Ik lees dat het bij veel van jullie al niet veel anders is!
Toch ben ik geen emotioneel wrak. (al kan ik me soms wel zo voelen) Juist door mijn vechtlust en mijn wil om er, hoe dan ook, bevrijd van te worden, heb ik me staande weten te houden. Al heb ik me vaak eenzaam gevoeld, want toch strijd je zo'n strijd alleen. Het misbruik was jarenlang een groot geheim, omdat de dader mij ook bedreigde met de dood. Ik was doodsbang voor hem. Hij heeft me geisoleerd van andere mensen (want ik kon het aan niemand kwijt) en ik denk dat daar het gevoel van de eenzame strijd vandaan komt. Ook al heb ik nu een lieve man en een lieve vriendinnen die de last met mij willen delen.
Dank jullie wel voor het luisterend oor!
En Elmervrouw, ja, ik ben erg benieuwd naar je boek! Zou je de titel aan mij door willen geven via pb? Alvast bedankt!!
Dank jullie wel voor de reacties. Heel herkenbaar allemaal.
Weet je, ergens heb ik het wel een plek gegeven. Maar ik verlang zo naar dat laatste "stukje" bevrijding. Het is net alsof er altijd iets blijft hangen, een soort rottig gevoel op de achtergrond, waar ik nooit helemaal vanaf kom.
Het heeft mijn leven heel erg beinvloed. (herkenbaar Elmervrouw!) Qua werk is er bij nooit uitgekomen wat er in zat. Het (onbewust) steeds maar weer onderdrukken van het trauma maakte van mij een vrouw die chronisch erg moe was. (is) Het kost zoveel geestelijke energie, om normaal te functioneren in het dagelijkse leven, terwijl je steeds zo'n rugzak draagt. Die rugzak is wel een stuk lichter geworden hoor, in de loop van mijn leven. Maar het kan me nog erg boos maken dat het misbruik mijn leven zo enorm beinvloed heeft op alle vlakken. Aan de andere kant (heel dubbel) heb ik het ook "aanvaard". Het is helaas zo.
Ik heb twee kinderen en een leuk gezin en heb best een leuk leven. (Aan de buitenkant dan, van binnen is het nog wel eens anders) Ik ben nu voor de 5de keer in therapie gegaan omdat ik toch het vermoeden heb dat er een manier moet zijn om die laatste nare gevoelens weg te halen, of milder te maken, zodat ik er minder last van heb. Ik heb eindelijk gekozen voor een andere therapie dan de eeuwige cognitieve gesprekstherapie. Ik zit nu bij een therapeut die emdr combineert met allerlei andere moderne (alternatieve) technieken. Ik hoef minder te praten, en we gaan veel meer de diepte in. Want ik had het idee dat ik met cognitieve therapie niet echt de diepste kern bereikte ofzo.
Ik weet als volwassen vrouw dat het niet nodig is om onzeker te zijn of om mezelf weg te cijferen, maar diep van binnen voelt een deel van mij zich nog wel zo. Het continu op mijn omgeving gericht zijn (want daar is "gevaar") is een soort tweede natuur geworden, heel naar. Ik wil dat niet, maar het is moeilijk om van bepaalde automatismen af te komen. Ik moet er echt hard voor werken om voor mezelf op te komen. Ik doe het wel, maar het kost me veel energie, omdat ik jarenlang mijn eigen behoeften compleet genegeerd heb. En soms nog. Het is heel moeilijk om echt te ontdekken wat je eigen behoeften zijn en die van een ander, als je jarenlang op je hoede bent geweest en je je alleen maar op anderen geconcentreerd hebt. Het is een soort conditionering waar moeilijk af te komen is.
Ik kan slecht ontspannen. Na al die jaren nog steeds last van posttraumatische stress. Maar ik werk er hard aan. Ik wil me zo graag bevrijd en lichter voelen.
Mijn familie heeft me nooit echt gesteund en is een tijdje geleden gewoon nog naar de begrafenis van mijn misbruiker geweest. Ik zou zelf nooit naar de begrafenis gaan van iemand die het leven van mijn kind zo verwoest had. Misschien had ik het allemaal makkelijker kunnen verwerken als er meer liefde was geweest. Als de rest van de familie meer aan mijn kant gestaan en me had gesteund in het hele verwerkingsproces. Ik lees dat het bij veel van jullie al niet veel anders is!
Toch ben ik geen emotioneel wrak. (al kan ik me soms wel zo voelen) Juist door mijn vechtlust en mijn wil om er, hoe dan ook, bevrijd van te worden, heb ik me staande weten te houden. Al heb ik me vaak eenzaam gevoeld, want toch strijd je zo'n strijd alleen. Het misbruik was jarenlang een groot geheim, omdat de dader mij ook bedreigde met de dood. Ik was doodsbang voor hem. Hij heeft me geisoleerd van andere mensen (want ik kon het aan niemand kwijt) en ik denk dat daar het gevoel van de eenzame strijd vandaan komt. Ook al heb ik nu een lieve man en een lieve vriendinnen die de last met mij willen delen.
Dank jullie wel voor het luisterend oor!
En Elmervrouw, ja, ik ben erg benieuwd naar je boek! Zou je de titel aan mij door willen geven via pb? Alvast bedankt!!
