Psyche
alle pijlers
Mijn moeder heeft borderline....
donderdag 27 mei 2010 om 19:47
en daar kan en wil ik niet meer mee om gaan. Mijn laatste ex bleek ook borderline te hebben. Deze mensen zuigen je geestelijk helemaal leeg. Van elke emotie die ze hebben, wordt een ander verantwoordelijk gemaakt, waardoor je continu op je tenen moet lopen.
Vandaag was ik bij mijn moeder. Ik had iets tegen haar gezegd en dat had ik niet moeten zeggen, want dat maakte haar boos, dus was ze boos dat ik haar boos had gemaakt. Dat zou dus betekenen dat ik nooit ergens mijn ongenoegen over mag uiten. Dat was ook zo bij mijn ex. Ik wil niet verantwoordelijk zijn voor andermans emoties.Ik wil ook wel ens kunnen zeggen wanneer ik iets niet leuk of prettig vind.
Ik ben er moe van. Weet nu ook niet of ik nog wel contact wil hebben met mijn moeder...
Wat ik met dit verhaal wil? Misschien herkennening en vooral eigenlijk even mijn verhaal kwijt kunnen....
Vandaag was ik bij mijn moeder. Ik had iets tegen haar gezegd en dat had ik niet moeten zeggen, want dat maakte haar boos, dus was ze boos dat ik haar boos had gemaakt. Dat zou dus betekenen dat ik nooit ergens mijn ongenoegen over mag uiten. Dat was ook zo bij mijn ex. Ik wil niet verantwoordelijk zijn voor andermans emoties.Ik wil ook wel ens kunnen zeggen wanneer ik iets niet leuk of prettig vind.
Ik ben er moe van. Weet nu ook niet of ik nog wel contact wil hebben met mijn moeder...
Wat ik met dit verhaal wil? Misschien herkennening en vooral eigenlijk even mijn verhaal kwijt kunnen....
donderdag 27 mei 2010 om 20:00
Een indirecte herkenning; de moeder van mijn partner.
Kort door de bocht antwoord?
Iedere relatie die je hebt, moet iets toevoegen in je leven. Als de relatie met je moeder niets toevoegd en je alleen maar leegzuigt; kappen.
En dat is heel wat makkelijker gezegd dan gedaan. (Ook uit indirecte ervaring) Het is niet iets dat je van de een op de andere dag doet.
Sterkte.
Kort door de bocht antwoord?
Iedere relatie die je hebt, moet iets toevoegen in je leven. Als de relatie met je moeder niets toevoegd en je alleen maar leegzuigt; kappen.
En dat is heel wat makkelijker gezegd dan gedaan. (Ook uit indirecte ervaring) Het is niet iets dat je van de een op de andere dag doet.
Sterkte.
donderdag 27 mei 2010 om 20:03
donderdag 27 mei 2010 om 20:10
Bijzonder. Borderliners zijn vermoeiend, ja, als jij hun stemmingen neemt voor iets wat met jou te maken heeft. Het helpt als je het kan zien als iets wat bij hun hoort en niet zo zeer met jou te maken heeft als wel met hun onvermogen hun emoties te doseren. Jij bent niet verantwoordelijk, ze probeert die verantwoordelijkheid op jou af te schuiven. Als je een heldere reactie daarop hebt die ook voor jezelf klopt en die je kunt herhalen wanneer zoiets gebeurt wordt het vaak voor beiden eenvoudiger; voor jou omdat je dan een reactie kan geven die jou je niet rot laat voel, voor de ander omdat die over het algemeen ook liever niet wíl reageren zoals ze/hij dat doet.
Maar dat jij je er naar onder voelt is duidelijk. Knuffel voor je.
[edit]Ik spreek niet uit persoonlijke (intieme) ervaring, slechts als begeleider en leerkracht, dus het spijt me als ik iets heel raars zeg.
Maar dat jij je er naar onder voelt is duidelijk. Knuffel voor je.
[edit]Ik spreek niet uit persoonlijke (intieme) ervaring, slechts als begeleider en leerkracht, dus het spijt me als ik iets heel raars zeg.
donderdag 27 mei 2010 om 20:24
donderdag 27 mei 2010 om 20:54
Ik heb het vermoeden dat mijn moeder borderline heeft (met daarbij erg narcistische trekken). Helaas alleen een vermoeden want mijn moeder vind het niet nodig om naar een psycholoog/psychiater te gaan. Meerdere malen heeft ze daar gezeten, maar deze professionals begrepen haar niet; er is niets met haar aan de hand maar met de mensen om haar heen.
Uiteindelijk heb ik het contact verbroken. En dat heeft me heel veel rust gegeven. Geen nachtelijke telefoon meer, geen geschreeuw, manipulaties, dreigingen voor zelfmoord of dreigingen richting mij/mijn vader.
Maar toch, het blijft je moeder...
Kan me heel goed voorstellen dat je hier heel erg mee zit en dat je niet weet wat je moet doen. Het enige advies dat ik je kan geven is om continu je grenzen aan te geven. En consequenties eraan verbinden als jouw grenzen overschreden worden. Het zal moeilijk blijven, maar hopelijk is het op deze manier beter leefbaar? En als de boel blijft escaleren dan is een time-out wellicht goed voor je? Ik sluit bijvoorbeeld niet uit dat ik ooit weer het contact met mijn moeder oppak want ik blijf met een schuldgevoel rondlopen, maar op dit moment heb ik liever een schuldgevoel dan dat ik er zelf helemaal onder door ga.
Veel sterkte!!!!
Uiteindelijk heb ik het contact verbroken. En dat heeft me heel veel rust gegeven. Geen nachtelijke telefoon meer, geen geschreeuw, manipulaties, dreigingen voor zelfmoord of dreigingen richting mij/mijn vader.
Maar toch, het blijft je moeder...
Kan me heel goed voorstellen dat je hier heel erg mee zit en dat je niet weet wat je moet doen. Het enige advies dat ik je kan geven is om continu je grenzen aan te geven. En consequenties eraan verbinden als jouw grenzen overschreden worden. Het zal moeilijk blijven, maar hopelijk is het op deze manier beter leefbaar? En als de boel blijft escaleren dan is een time-out wellicht goed voor je? Ik sluit bijvoorbeeld niet uit dat ik ooit weer het contact met mijn moeder oppak want ik blijf met een schuldgevoel rondlopen, maar op dit moment heb ik liever een schuldgevoel dan dat ik er zelf helemaal onder door ga.
Veel sterkte!!!!
donderdag 27 mei 2010 om 20:58
dank jullie wel. Ik heb vandaag ook mijn grens aangegeven en ben naar huis gegaan. Ze belde me erna nog en ik heb het haar geprobeerd uit te leggen,m aar ze snapt het niet. Ik ben het probleem, veroorzaak het probleem en ben dus lastig. Bij ons thuis vroeger moest het ook altijd gezellig zijn. We mochten nooit boos worden, ruzie hebben of wat dan ook. Dan warn we verpesters. Ik wil gewoon mijzelf kunnen zijn en dat kan bij mijn moeder niet.
En ik ben bang dat ik borderliners aantrek, aangezien mijn ex ook een heftig geval is.(het is nu een half jaar uit en nog laat hij me niet met rust)
En ik ben bang dat ik borderliners aantrek, aangezien mijn ex ook een heftig geval is.(het is nu een half jaar uit en nog laat hij me niet met rust)
donderdag 27 mei 2010 om 21:21
Hmmm.. ik kan natuurlijk jullie thuissituatie niet bekijken, maar ik denk dat je niet te hoge verwachtingen aan je moeder moet stellen? Hoe moeilijk ook. Wat jij verlangt van je moeder zal zij je waarschijnlijk nooit kunnen bieden?
Misschien is een prettige sfeer waarbij je nooit duidelijk je mening kan uitspreken wel het meeste dat uit jullie relatie te halen is? En moet je je behoeften tot verdieping in relaties met anderen zoeken?
(voor mij nu makkelijk praten hoor want ik kan me ook niet neerleggen bij óf een oppervlakkige relatie óf een relatie vol ruzies/manipulaties etc. Vandaar dat ik het contact verbroken heb)
Misschien is een prettige sfeer waarbij je nooit duidelijk je mening kan uitspreken wel het meeste dat uit jullie relatie te halen is? En moet je je behoeften tot verdieping in relaties met anderen zoeken?
(voor mij nu makkelijk praten hoor want ik kan me ook niet neerleggen bij óf een oppervlakkige relatie óf een relatie vol ruzies/manipulaties etc. Vandaar dat ik het contact verbroken heb)
zaterdag 29 mei 2010 om 17:13
Mijn moeder heeft ook borderline, Vroeger hadden we een heel goede band met elkaar, en dacht ik dat zij gewoon was en dat iedereen zo was , Heel vaak wenen, om het halfuur van stemming veranderen,... Tot ik mijn klein broertje werd geboren, omdat mijn moeder alleenstaand was kon ze niet alleen voor hem zorgen en heb ik veel taken op mij genomen als meisje van 12 jaar , ik wist dat mama ziek was en ik wou haar zo veel mogelijk helpen, maar toen mijn moeder depressief werd en ze totaal niet meer voor mijn broer kon zorgen werd het mij teveel, ik moest iedere dag na school naar de winkel gaan, mijn mama kookte niet meer , dus at ik iedere dag opwarmmaaltijden, maar ik nam het haar niet kwalijk omdat ik wist dat ze ziek was, maar niet veel later zat ik er helemaal onderdoor, ik zorgde heel veel voor mijn broer, maar ik zat ook nog eens iedere dag op school, stond 's nachts op als mijn broer moest eten, maar ik probeerde het hem zo makkelijk mogelijk te maken omdat ik zoveel van hem hield, dus ik deed het allemaal graag , en uit liefde, maar toen ik eronderdoor zat werd mijn broer in een pleeggezin geplaatst, en ik was zo kwaad op mijn mama, want nu door haar zie ik mijn broer bijna nooit meer, 1 of 2 keer op de maand en daar ga ik aan kapot. Ik ben nu 14 jaar, mijn broer zit nog altijd in een pleeggezin maar het doet nog even veel pijn, ik ben in september naar mijn papa gegaan omdat mijn mama opgenomen werd in het ziekenhuis maar ze is weer weg gegaan, maar ik wou niet terug naar haar gaan, ondertussen is mijn mama al 4 keer terug in het ziekenhuis opgenomen en is ze al vier keer terug naar huis gegaan, nu wil ik haar niet meer zien, maar mijn oudere zus die al jarenlang bij mijn papa woont zegt mij dat ik er nog naartoe moet gaan, dus ik ga er dan nog langs tegen mijn goesting, iedere keer begint zij weer over dat het allemaal mijn schuld is dat mijn zus vroeger bij mijn papa is gaan wonen, dat het mijn schuld is dat mijn broer weg is, en dat het mijn schuld is dat zij ziek is, en ik ben dat echt beu, nu wil ik bij mijn papa gaan wonen, en dan moet ik nu dus naar de jeugdrechter gaan, en dat ben ik allemaal beu, wat ik gewoon wil is dat ik mijn moeder moet zien, want leven met een moeder met borderline is ondragelijk en dat ik mijn broer terug kan zien, en meer dan een paar keer per maand.
zondag 30 mei 2010 om 14:08
quote:colalight schreef op 30 mei 2010 @ 09:56:
Amber: Wat sta je hier sterk in. Krijg je bij je vader wel een beetje rust? Kanje bij hem terecht?Ja, bij mijn vader heb ik nu meer rust, maar ik ben nog altijd bang want de jeugdrechter kan mij nog altijd terug naar mijn moeder sturen, en dat kan ik echt niet mee aan, dus ik hoop dat ze mij daar ook begrijpen.
Amber: Wat sta je hier sterk in. Krijg je bij je vader wel een beetje rust? Kanje bij hem terecht?Ja, bij mijn vader heb ik nu meer rust, maar ik ben nog altijd bang want de jeugdrechter kan mij nog altijd terug naar mijn moeder sturen, en dat kan ik echt niet mee aan, dus ik hoop dat ze mij daar ook begrijpen.
dinsdag 1 juni 2010 om 23:52
donderdag 11 oktober 2012 om 10:26
Hoi allemaal,
Ik ben een 18 jarige student en mijn moeder heeft Bordeline. Ik ben zelf geadopteerd. In elk geval is het leven met mijn moeder een heel ''gedoe''. Ene emotionele uitstorting naar de anderen. Het is niet gemakkelijk en ze zegt zo gemakkelijk kwetsende dingen, uitspraken waarbij ze zelf niet stil staat dat het iemand anders kwetst. Ik weet niet of ze het gemeen bedoelde allemaal, maar ik kan daar echt niet meer mee om gaan.
Mijn ouders zijn gescheiden, mijn vader....geen idee wat ik daarmee aan moet. Het zijn zulke andere mensen dan ik. Ik ben meer het emotionele en studenten typ: ga graag uit en studeer. Ik kan alleen simpelweg niet meer (en niet goed) met mijn moeder overweg. Het moeilijke eraan is dat ze het ene moment lief, aardig en meegaand is en het andere moment erg boos en niet weet wat ze met zichzelf wilt en daar heeft haar omgeving erg veel last van. Niet alleen ik, maar ook haar huidige partner waarmee ze inmiddels, na een jaar al, alweer een samenlevingscontract mee heeft. Naar mijn idee veel te snel omdat ze veel wisselt van plaatsen (zijn vaak voor haar verhuisd), Daar gingen m'n contacten met vrienden en vriendinnen weer.
Mijn moeder zou een kogel voor me opvangen, maar ik kan gewoon niet meer omgaan met haar gedrag. Ze maakt veel ophef als ik zeg dat ik echt geen tijd heb en ook met vrienden de deur uit ben. Socializen is belangrijk als je studeert, vind ik. Vriendschappen sluiten en allerlei andere leuke dingen doen. Iedere student doet het ongeveer maar mijn moeder kan het niet hebben. Aan de andere kant vind ik het gewoon erg zielig voor haar en dat zorgt er voor dat ik zelf steeds bij haar terug kom. Misschien raar wat ik zeg, maar het is ook nog eens moeilijker omdat ze een vrij intelligent persoon is. Ze weet éxact wat ze moet zeggen en wat niet. Dat is natuurlijk fijn en goed voor haar, maar niet voor haar omgeving. Wederom heeft zij zelf bagage.
Een klein voorbeeld; gisteren moest ze naar het ziekenhuis. Ik, en haar partner waren daarbij aanwezig. Maar we wilden de artsen niet in de weg lopen dus zei ik, ''vind je het even goed als we beneden wachten? Halen we je zo op. Anders zitten wij twee de artsen maar in de weg''. Nou je had het moeten zien...alsof ze diep en diep gekwetst was. En het gekke is ook nog dat ze zelf denkt dat ze iemand zo kan kwetsen en het niet in de gaten heeft. Alsof het haar eigen onmacht is, iets waar ik zelf wel aan onderdoor ga.
Nu zie ik op allerlei sites staan '' ja je moet er doorheen en bladiebla shit''. Nou het is allemaal bullshit want het is je moeder, het is niet een cliënt of patiënt. Ik heb ook een geweten en ik weet als ik haar laat zitten dat ik daar mijn levenslang een spijt gevoel van hou. Ik had dát moeten zien, juist ik omdat zij het niet kan.
B.G.
Ik ben een 18 jarige student en mijn moeder heeft Bordeline. Ik ben zelf geadopteerd. In elk geval is het leven met mijn moeder een heel ''gedoe''. Ene emotionele uitstorting naar de anderen. Het is niet gemakkelijk en ze zegt zo gemakkelijk kwetsende dingen, uitspraken waarbij ze zelf niet stil staat dat het iemand anders kwetst. Ik weet niet of ze het gemeen bedoelde allemaal, maar ik kan daar echt niet meer mee om gaan.
Mijn ouders zijn gescheiden, mijn vader....geen idee wat ik daarmee aan moet. Het zijn zulke andere mensen dan ik. Ik ben meer het emotionele en studenten typ: ga graag uit en studeer. Ik kan alleen simpelweg niet meer (en niet goed) met mijn moeder overweg. Het moeilijke eraan is dat ze het ene moment lief, aardig en meegaand is en het andere moment erg boos en niet weet wat ze met zichzelf wilt en daar heeft haar omgeving erg veel last van. Niet alleen ik, maar ook haar huidige partner waarmee ze inmiddels, na een jaar al, alweer een samenlevingscontract mee heeft. Naar mijn idee veel te snel omdat ze veel wisselt van plaatsen (zijn vaak voor haar verhuisd), Daar gingen m'n contacten met vrienden en vriendinnen weer.
Mijn moeder zou een kogel voor me opvangen, maar ik kan gewoon niet meer omgaan met haar gedrag. Ze maakt veel ophef als ik zeg dat ik echt geen tijd heb en ook met vrienden de deur uit ben. Socializen is belangrijk als je studeert, vind ik. Vriendschappen sluiten en allerlei andere leuke dingen doen. Iedere student doet het ongeveer maar mijn moeder kan het niet hebben. Aan de andere kant vind ik het gewoon erg zielig voor haar en dat zorgt er voor dat ik zelf steeds bij haar terug kom. Misschien raar wat ik zeg, maar het is ook nog eens moeilijker omdat ze een vrij intelligent persoon is. Ze weet éxact wat ze moet zeggen en wat niet. Dat is natuurlijk fijn en goed voor haar, maar niet voor haar omgeving. Wederom heeft zij zelf bagage.
Een klein voorbeeld; gisteren moest ze naar het ziekenhuis. Ik, en haar partner waren daarbij aanwezig. Maar we wilden de artsen niet in de weg lopen dus zei ik, ''vind je het even goed als we beneden wachten? Halen we je zo op. Anders zitten wij twee de artsen maar in de weg''. Nou je had het moeten zien...alsof ze diep en diep gekwetst was. En het gekke is ook nog dat ze zelf denkt dat ze iemand zo kan kwetsen en het niet in de gaten heeft. Alsof het haar eigen onmacht is, iets waar ik zelf wel aan onderdoor ga.
Nu zie ik op allerlei sites staan '' ja je moet er doorheen en bladiebla shit''. Nou het is allemaal bullshit want het is je moeder, het is niet een cliënt of patiënt. Ik heb ook een geweten en ik weet als ik haar laat zitten dat ik daar mijn levenslang een spijt gevoel van hou. Ik had dát moeten zien, juist ik omdat zij het niet kan.
B.G.
donderdag 11 oktober 2012 om 10:40
Het is continu relativeren...steeds weer opnieuw.
Dat gaat z'n tol eisen. Ik heb zelf een relatie waarvoor ik moet zorgen. Ik hou ontzettend van haar, maar door mijn gedoe met mijn moeder voel ik me z'n ontzettende lul en ben ik met de dag meer angst om m'n vriendin te verliezen. Ik ben niet jarloers, nooit geweest. Geen type voor. Maar van binnen steekt het wel...doe ik nou echt wat fout? Dan vind ik de bevestiging dat m'n vriendin vam me houdt toch wel heel fijn.
Dat gaat z'n tol eisen. Ik heb zelf een relatie waarvoor ik moet zorgen. Ik hou ontzettend van haar, maar door mijn gedoe met mijn moeder voel ik me z'n ontzettende lul en ben ik met de dag meer angst om m'n vriendin te verliezen. Ik ben niet jarloers, nooit geweest. Geen type voor. Maar van binnen steekt het wel...doe ik nou echt wat fout? Dan vind ik de bevestiging dat m'n vriendin vam me houdt toch wel heel fijn.
woensdag 16 januari 2013 om 20:30
Dag iedereen,
Ik heb hier al vele reacties gelezen die me echt raken maar ik ben ook blij om te weten dat er nog mensen zijn die met deze 'ziekte' worden geconfronteert. Graag had ik via deze weg een soort steun, babbel .... gevonden.
Ik ben getrouwd en heb een zoontje van 8maanden.
Mijn moeder heeft denk ik borderline(volgens mijn huisarts) en ik zit nu op een moment dat ik zelf moeder ben en geen manier vind om er nog mee om te gaan maar natuurlijk contct verbreken is ook zo drasctisch he. Ik ben zeer gelukkig met mijn gezin maar het is en blijft een deel van u leven toch? Zijn er hier nog mensen in dit soort situatie en kan je het wel gebruiken om met iemand in een gelijkaard situatie hierover te praten? ik ben 27jaar en woon in de kempen. Andere mensen kunnen wel luisteren maar als je niet in de schoenen staat is het moeilijk te begrijpen
Ik heb hier al vele reacties gelezen die me echt raken maar ik ben ook blij om te weten dat er nog mensen zijn die met deze 'ziekte' worden geconfronteert. Graag had ik via deze weg een soort steun, babbel .... gevonden.
Ik ben getrouwd en heb een zoontje van 8maanden.
Mijn moeder heeft denk ik borderline(volgens mijn huisarts) en ik zit nu op een moment dat ik zelf moeder ben en geen manier vind om er nog mee om te gaan maar natuurlijk contct verbreken is ook zo drasctisch he. Ik ben zeer gelukkig met mijn gezin maar het is en blijft een deel van u leven toch? Zijn er hier nog mensen in dit soort situatie en kan je het wel gebruiken om met iemand in een gelijkaard situatie hierover te praten? ik ben 27jaar en woon in de kempen. Andere mensen kunnen wel luisteren maar als je niet in de schoenen staat is het moeilijk te begrijpen
vrijdag 18 januari 2013 om 00:18
Hoi Nieke,
Het is inderdaad moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders. Zelf heb ik enkele maanden geleden ontdekt dat het (waarschijnlijk) borderline is wat mijn moeder heeft. Eindelijk, na al die jaren me af te vragen wat er nu eigenlijk met haar aan de hand was. Voor mij was het een opluchting om het nu toch te kunnen benoemen.
Dat maakt dat ik beter kan reageren op haar 'grillen' en daar ben ik erg blij om.
En ik begrijp maar al te goed je dilemma van contact verbreken of niet. Elke 2 weken ga ik plichtsbewust bij haar op bezoek, maar dat bezoekje is dan ook écht een verplichting voor me. Ik houd het heel oppervlakkig, kan nooit eens persoonlijke dingen aan haar vertellen. En het is ook, zoals iemand het hierboven beschreef 'op eierschalen lopen'. Dat heb ik heel m'n jeugd moeten doen. Daar heb ik het nu (ben 39) nog moeilijk mee. Veel herinneringen uit mijn kindertijd doen nu nog pijn. Hoe ze zich nu tegen me gedraagt, maakt me minder uit, want ik ben nu volwassen en kan mezelf verdedigen. Maar toen, toen kon ik dat niet en was volledig afhankelijk van haar. Dat neem ik haar enorm kwalijk, maar heb ik haar nog nooit kunnen zeggen.
Hoe sta jij er nu tegenover, Nieke? Ik lees dat je een kindje hebt. Nooit bang geweest om hetzelfde te zijn als je moeder?
Ik woon samen met mijn vriend, we hebben geen kinderen. Weet het niet zeker, maar vermoed dat mijn verleden daar toch wel iets mee te maken heeft. Niet dat ik bang ben om hetzelfde te worden, maar wel de kijk die ik op het leven heb daardoor.
Het is inderdaad moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders. Zelf heb ik enkele maanden geleden ontdekt dat het (waarschijnlijk) borderline is wat mijn moeder heeft. Eindelijk, na al die jaren me af te vragen wat er nu eigenlijk met haar aan de hand was. Voor mij was het een opluchting om het nu toch te kunnen benoemen.
Dat maakt dat ik beter kan reageren op haar 'grillen' en daar ben ik erg blij om.
En ik begrijp maar al te goed je dilemma van contact verbreken of niet. Elke 2 weken ga ik plichtsbewust bij haar op bezoek, maar dat bezoekje is dan ook écht een verplichting voor me. Ik houd het heel oppervlakkig, kan nooit eens persoonlijke dingen aan haar vertellen. En het is ook, zoals iemand het hierboven beschreef 'op eierschalen lopen'. Dat heb ik heel m'n jeugd moeten doen. Daar heb ik het nu (ben 39) nog moeilijk mee. Veel herinneringen uit mijn kindertijd doen nu nog pijn. Hoe ze zich nu tegen me gedraagt, maakt me minder uit, want ik ben nu volwassen en kan mezelf verdedigen. Maar toen, toen kon ik dat niet en was volledig afhankelijk van haar. Dat neem ik haar enorm kwalijk, maar heb ik haar nog nooit kunnen zeggen.
Hoe sta jij er nu tegenover, Nieke? Ik lees dat je een kindje hebt. Nooit bang geweest om hetzelfde te zijn als je moeder?
Ik woon samen met mijn vriend, we hebben geen kinderen. Weet het niet zeker, maar vermoed dat mijn verleden daar toch wel iets mee te maken heeft. Niet dat ik bang ben om hetzelfde te worden, maar wel de kijk die ik op het leven heb daardoor.
