Psyche
alle pijlers
seksueel misbruik
maandag 24 mei 2010 om 08:17
Ik heb nog steeds last van seksueel misbruik in mijn jeugd en ben inmiddels voor de 5de keer in therapie hiervoor. Het is niet zo dat ik voorgaande therapieën niks geleerd heb, maar de verwerking van seksueel misbruik is een lang proces en soms zijn daar meerdere therapieën voor nodig. In iedere levensfase loop je weer tegen andere dingen aan of komen er toch weer stukken omhoog die niet helemaal verwerkt bleken te zijn.
Graag wil ik weten of er hier meer vrouwen zijn die misbruikt zijn in hun jeugd en die hier nog mee worstelen. (of af en toe mee worstelen)
Hoe geef je het uiteindelijk een plek? Een deel van mij zal namelijk altijd bezoedeld en geschonden aanvoelen. (Hoewel ik natuurlijk de hoop en het verlangen heb mij ooit weer "nieuw" en schoon te voelen)
Ik ben benieuwd naar ervaringen, ook op therapiegebied.
Graag wil ik weten of er hier meer vrouwen zijn die misbruikt zijn in hun jeugd en die hier nog mee worstelen. (of af en toe mee worstelen)
Hoe geef je het uiteindelijk een plek? Een deel van mij zal namelijk altijd bezoedeld en geschonden aanvoelen. (Hoewel ik natuurlijk de hoop en het verlangen heb mij ooit weer "nieuw" en schoon te voelen)
Ik ben benieuwd naar ervaringen, ook op therapiegebied.
donderdag 27 mei 2010 om 02:33
De herinnering aan kindermishandeling gaat nooit helemaal weg, ik kan er helaas over meepraten. Het ouderlijk huis ben ik op mijn 16e ontvlucht en nu ben ik 41 en woon aan de andere kant van de wereld, maar ik heb er nog steeds veel last van.
De reden waarom ik het allemaal 'geen plek kan geven' is dat me destijds groot onrecht aangedaan is en er voor mij nooit gerechtigheid gekomen is.
Een nogal chaotisch leven heb ik als volwassene, omdat ik emotioneel nooit ouder ben geworden dan een jaar of 19/ 20. Maar ik weet wel waar de blues/ boosheid/ achterdocht/ gekte vandaan komt. En dat gaat nooit meer voor 100% goedkomen.
Therapie is een soort van lapmiddel, waar je wel beter door leert omgaan met mensen en situaties in het dagelijkse leven (bijvoorbeeld met die CGT). Medicijnen idem dito. Die creeeren een soort van chemisch stootkussen om je heen, waardoor emoties niet meer zo hard binnenkomen. Ook de positieve emoties jammer genoeg, je vlakt dus behoorlijk af.,
Om het allemaal te 'verwerken' krijg ik van de dokter al 15 jaar o.a. Prozac en Temesta voorgeschreven, want ik heb c-PTSS, dat staat voor complexe Post Traumatische Stress Stoornis.
Jammer genoeg werkt EMDR daar niet tegen, want die therapie spreekt me op zich wel aan. Maar deze aandoening is chronisch en er is feitelijk geen kruid tegen gewassen.
De reden waarom ik het allemaal 'geen plek kan geven' is dat me destijds groot onrecht aangedaan is en er voor mij nooit gerechtigheid gekomen is.
Een nogal chaotisch leven heb ik als volwassene, omdat ik emotioneel nooit ouder ben geworden dan een jaar of 19/ 20. Maar ik weet wel waar de blues/ boosheid/ achterdocht/ gekte vandaan komt. En dat gaat nooit meer voor 100% goedkomen.
Therapie is een soort van lapmiddel, waar je wel beter door leert omgaan met mensen en situaties in het dagelijkse leven (bijvoorbeeld met die CGT). Medicijnen idem dito. Die creeeren een soort van chemisch stootkussen om je heen, waardoor emoties niet meer zo hard binnenkomen. Ook de positieve emoties jammer genoeg, je vlakt dus behoorlijk af.,
Om het allemaal te 'verwerken' krijg ik van de dokter al 15 jaar o.a. Prozac en Temesta voorgeschreven, want ik heb c-PTSS, dat staat voor complexe Post Traumatische Stress Stoornis.
Jammer genoeg werkt EMDR daar niet tegen, want die therapie spreekt me op zich wel aan. Maar deze aandoening is chronisch en er is feitelijk geen kruid tegen gewassen.
donderdag 27 mei 2010 om 12:00
Dat vind ik wel een heel sombere visie, SD. Chronisch en geen kruid tegen gewassen.
Therapie hoeft geen lapmiddel te zijn. Als je leert jezelf die erkenning te geven, kun je echt gaan verwerken. De emoties toelaten; van dat onrecht en van de gerechtigheid die je niet kreeg, en andere emoties.
Die delen van jezelf, die niet mee volwassen zijn geworden, kunnen dat alsnog worden, als je ze erkent en toelaat. Tenminste, dat is mijn eigen ervaring. Ik kom bijv. een heel jong kind in mezelf tegen die op het moment veel aandacht wil, en hoe meer ik (met hulp van therapeute) al haar gevoel toesta, hoe meer dat gevoel deel gaat uitmaken van de volwassene die ik ben. En zo denk ik dat alles uiteindelijk meer 'als één' gaat voelen. Misschien niet 100%, maar vooruit.
Therapie hoeft geen lapmiddel te zijn. Als je leert jezelf die erkenning te geven, kun je echt gaan verwerken. De emoties toelaten; van dat onrecht en van de gerechtigheid die je niet kreeg, en andere emoties.
Die delen van jezelf, die niet mee volwassen zijn geworden, kunnen dat alsnog worden, als je ze erkent en toelaat. Tenminste, dat is mijn eigen ervaring. Ik kom bijv. een heel jong kind in mezelf tegen die op het moment veel aandacht wil, en hoe meer ik (met hulp van therapeute) al haar gevoel toesta, hoe meer dat gevoel deel gaat uitmaken van de volwassene die ik ben. En zo denk ik dat alles uiteindelijk meer 'als één' gaat voelen. Misschien niet 100%, maar vooruit.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 27 mei 2010 om 12:59
Beste Thcark, allereerst een hele dikke knuffel voor jou. En petje af dat je toch de 'strijd' wil en blijft aangaan!
Helaas heb ik ook ervaring met langdurig seksueel misbruik en mishandeling. Dat heeft geresulteerd in een nog heftiger leven nadat ik het ouderlijk huis kon ontsnappen (op mijn 13de). Ik ben nu in de veertig en heb al decennialang vele en diverse soorten therapie achter de rug. Echt diep ben ik nooit gegaan. Denk ook niet dat ik dat kan. De nachtmerries die ik geregeld (in periodes) heb, zijn al 'diep' genoeg. Wat wel belangrijk was en is, is begrijpen hoe het mij gevormd heeft. Welke 'verdedigingsmechanismes' ik ontwikkeld heb en hoe destructief ze in mijn leven gewerkt hebben.
Ik voel al een paar jaar een soort van basis stabiliteit. Hoewel gevoelens van een alien zijn en me vies voelen ook nog steeds aanwezig zijn. Ik ben al een aantal jaar afgekeurd omdat ik het niet meer op kon brengen om te manoeuvreren in de 'normale' wereld, dat en de nachtmerries kostte teveel energie. Nu is mijn wereld klein en beperkt, gelukkig, want ik ervaar zo veel meer rust. Zolang mijn intieme relaties goed lopen (met vriend, vrienden en kinderen), gaat het mij ook goed. Als dat niet goed loopt, verval ik weer in oude verdedigingsmechanismes, maar ik herken ze nu wel en kan er sneller weer uitstappen. Als ik ergens echt niet uitkom, zoek ik weer een psycholoog op.
Rust is mijn hoogste goed.En daarnaast zijn er genoeg (kleine) momenten dat ik gelukkig ben en geniet.
Je boosheid snap ik ook heel goed. Maar acceptatie laat zoveel meer over voor jezelf en zoveel minder voor degene die jou dit aangedaan heeft.
Helaas heb ik ook ervaring met langdurig seksueel misbruik en mishandeling. Dat heeft geresulteerd in een nog heftiger leven nadat ik het ouderlijk huis kon ontsnappen (op mijn 13de). Ik ben nu in de veertig en heb al decennialang vele en diverse soorten therapie achter de rug. Echt diep ben ik nooit gegaan. Denk ook niet dat ik dat kan. De nachtmerries die ik geregeld (in periodes) heb, zijn al 'diep' genoeg. Wat wel belangrijk was en is, is begrijpen hoe het mij gevormd heeft. Welke 'verdedigingsmechanismes' ik ontwikkeld heb en hoe destructief ze in mijn leven gewerkt hebben.
Ik voel al een paar jaar een soort van basis stabiliteit. Hoewel gevoelens van een alien zijn en me vies voelen ook nog steeds aanwezig zijn. Ik ben al een aantal jaar afgekeurd omdat ik het niet meer op kon brengen om te manoeuvreren in de 'normale' wereld, dat en de nachtmerries kostte teveel energie. Nu is mijn wereld klein en beperkt, gelukkig, want ik ervaar zo veel meer rust. Zolang mijn intieme relaties goed lopen (met vriend, vrienden en kinderen), gaat het mij ook goed. Als dat niet goed loopt, verval ik weer in oude verdedigingsmechanismes, maar ik herken ze nu wel en kan er sneller weer uitstappen. Als ik ergens echt niet uitkom, zoek ik weer een psycholoog op.
Rust is mijn hoogste goed.En daarnaast zijn er genoeg (kleine) momenten dat ik gelukkig ben en geniet.
Je boosheid snap ik ook heel goed. Maar acceptatie laat zoveel meer over voor jezelf en zoveel minder voor degene die jou dit aangedaan heeft.
vrijdag 28 mei 2010 om 13:55
Hoi Taha
Dank voor je bericht en je knuffel. (lief, knuffel terug!)
Het is wederom zo herkenbaar om te lezen. Mijn leventje moet (net als bij jou) ook relatief rustig en gestructureerd zijn, anders komt er te veel op me af en verval ik weer in oude patronen.
Het valt me trouwens op dat er nog veel onkunde heerst bij therapeuten wat betreft seksueel misbruik. Ik heb het idee dat de gevolgen nog wel eens worden onderschat. Het is ook een complex iets. Een vroegere psycholoog van mij wilde er nog wel eens "overheen praten", want alleen het 'hier en nu' was belangrijk. Dat is natuurlijk wel waar, maar soms moet je toch het verleden induiken om inzicht te krijgen in het hier en nu. Een andere psycholoog had alleen maar het advies dat ik moest visualiseren dat ik de dader in elkaar sloeg. (om mijn woede kwijt te raken) Ook heel nuttig, maar tevens enorm beperkt, aangezien de gevolgen zo complex zijn en je hele leven beinvloeden.
Groetjes!
Dank voor je bericht en je knuffel. (lief, knuffel terug!)
Het is wederom zo herkenbaar om te lezen. Mijn leventje moet (net als bij jou) ook relatief rustig en gestructureerd zijn, anders komt er te veel op me af en verval ik weer in oude patronen.
Het valt me trouwens op dat er nog veel onkunde heerst bij therapeuten wat betreft seksueel misbruik. Ik heb het idee dat de gevolgen nog wel eens worden onderschat. Het is ook een complex iets. Een vroegere psycholoog van mij wilde er nog wel eens "overheen praten", want alleen het 'hier en nu' was belangrijk. Dat is natuurlijk wel waar, maar soms moet je toch het verleden induiken om inzicht te krijgen in het hier en nu. Een andere psycholoog had alleen maar het advies dat ik moest visualiseren dat ik de dader in elkaar sloeg. (om mijn woede kwijt te raken) Ook heel nuttig, maar tevens enorm beperkt, aangezien de gevolgen zo complex zijn en je hele leven beinvloeden.
Groetjes!
zaterdag 29 mei 2010 om 13:38
quote:Thcark schreef op 28 mei 2010 @ 13:55:
Het valt me trouwens op dat er nog veel onkunde heerst bij therapeuten wat betreft seksueel misbruik. Ik heb het idee dat de gevolgen nog wel eens worden onderschat. Het is ook een complex iets. Een vroegere psycholoog van mij wilde er nog wel eens "overheen praten", want alleen het 'hier en nu' was belangrijk. Dat is natuurlijk wel waar, maar soms moet je toch het verleden induiken om inzicht te krijgen in het hier en nu. Een andere psycholoog had alleen maar het advies dat ik moest visualiseren dat ik de dader in elkaar sloeg. (om mijn woede kwijt te raken) Ook heel nuttig, maar tevens enorm beperkt, aangezien de gevolgen zo complex zijn en je hele leven beinvloeden.
Groetjes!
Ik heb ook een verleden met seksueel misbruik van mijn 7de tot mijn 21 ste.
Er staat veel herkenbaars hier al geschreven.
Ik ben in therapie hiervoor nu zo'n anderhalf jaar en dat werkt in principe wel goed.
In die zin dat het me idd helpt om de overblijfselen (gedrag en gedachten) wat te verminderen en denken te leren ombuigen.
maar wat mij idd ook opviel en soms zelfs een beetje stoort aan mijn therapeute is dat ze altijd om de feiten heen draait.
Ze lijkt het niet te willen horen of lezen, of ze er bang voor is ofzo.
Vragen van mijn kant daarover worden vaak afgedaan met het antwoord dat dat ik me op de toekomst zal moeten richten omdat er anders dingen naar boven komen die al netjes opgeborgen liggen.
Het klikt verder prima tussen ons, ik kan verder alles kwijt bij haar maar dit snap ik gewoon niet.
wat ik ook merk is dat sex en liefde bij mij heel ver uit elkaar staan.
Ik kan die twee niet koppelen.
Wat logisch is natuurlijk met zo'n verleden, maar ik begin me er wel steeds meer aan te storen.
Intiem zijn met mijn man is heel erg moeilijk.
Hij is gelukkig heel lief en begripvol, maar toch he dat steekt.
het geeft me zo'n schuld gevoel.
Maar als het puur om sex gaat dan lijk ik niet zo veel grens te hebben.
Met periode ben ik echt heel erg sex gericht, maar niet naar mijn man toe.
Maar dan ga ik opzoek naar mannen via internetsite's.
Ik snap dat niet van mezelf...
is er iemand die dat herkend?
liefs IndianSummer1980
Het valt me trouwens op dat er nog veel onkunde heerst bij therapeuten wat betreft seksueel misbruik. Ik heb het idee dat de gevolgen nog wel eens worden onderschat. Het is ook een complex iets. Een vroegere psycholoog van mij wilde er nog wel eens "overheen praten", want alleen het 'hier en nu' was belangrijk. Dat is natuurlijk wel waar, maar soms moet je toch het verleden induiken om inzicht te krijgen in het hier en nu. Een andere psycholoog had alleen maar het advies dat ik moest visualiseren dat ik de dader in elkaar sloeg. (om mijn woede kwijt te raken) Ook heel nuttig, maar tevens enorm beperkt, aangezien de gevolgen zo complex zijn en je hele leven beinvloeden.
Groetjes!
Ik heb ook een verleden met seksueel misbruik van mijn 7de tot mijn 21 ste.
Er staat veel herkenbaars hier al geschreven.
Ik ben in therapie hiervoor nu zo'n anderhalf jaar en dat werkt in principe wel goed.
In die zin dat het me idd helpt om de overblijfselen (gedrag en gedachten) wat te verminderen en denken te leren ombuigen.
maar wat mij idd ook opviel en soms zelfs een beetje stoort aan mijn therapeute is dat ze altijd om de feiten heen draait.
Ze lijkt het niet te willen horen of lezen, of ze er bang voor is ofzo.
Vragen van mijn kant daarover worden vaak afgedaan met het antwoord dat dat ik me op de toekomst zal moeten richten omdat er anders dingen naar boven komen die al netjes opgeborgen liggen.
Het klikt verder prima tussen ons, ik kan verder alles kwijt bij haar maar dit snap ik gewoon niet.
wat ik ook merk is dat sex en liefde bij mij heel ver uit elkaar staan.
Ik kan die twee niet koppelen.
Wat logisch is natuurlijk met zo'n verleden, maar ik begin me er wel steeds meer aan te storen.
Intiem zijn met mijn man is heel erg moeilijk.
Hij is gelukkig heel lief en begripvol, maar toch he dat steekt.
het geeft me zo'n schuld gevoel.
Maar als het puur om sex gaat dan lijk ik niet zo veel grens te hebben.
Met periode ben ik echt heel erg sex gericht, maar niet naar mijn man toe.
Maar dan ga ik opzoek naar mannen via internetsite's.
Ik snap dat niet van mezelf...
is er iemand die dat herkend?
liefs IndianSummer1980
Kijk altijd eerst in de spiegel, voor je een ander veroordeeld!
zaterdag 29 mei 2010 om 18:44
Ik heb ook een verleden van seksueel misbruik en begin sinds kort te merken dat ik er last van krijg. Heb het lange tijd enigzins ontkend denk ik..
Ik heb het idee dat ik het nog niet helemaal wil 'accepteren' dat het gebeurd is. Alsof het niet over mij gaat. Herkend iemand dit?
Ik heb bijvoorbeeld een hele leuke vriendengroep, maar ik heb nog nooit aan iemand verteld wat ik heb meegemaakt. Als het over de 'eerste keer' gaat dan vertel ik lachend dat ik 16 was en dat het met 'dat ene vriendje was ja'. Terwijl dat helemaal niet waar is. Ik was 9. Maar dat onderdruk ik heel erg.
Toch begin ik het steeds lastiger te krijgen ermee. Soms heb ik de neiging om heeeeel hard te schreeuwen wat er is gebeurd, aan de hele wereld. Maar ik krijg het niet over mijn lippen.
In het dagelijks leven heb ik er vooral last van als mensen je laten 'schrikken', vanachter de handen op je schouders leggen, iets van je shirtje willen vegen etc. Maar verder valt het mee ik studeer, werk, lach, zing, drink en dans. Maar het knaagt zo en dat haat ik.
Ik heb het idee dat ik het nog niet helemaal wil 'accepteren' dat het gebeurd is. Alsof het niet over mij gaat. Herkend iemand dit?
Ik heb bijvoorbeeld een hele leuke vriendengroep, maar ik heb nog nooit aan iemand verteld wat ik heb meegemaakt. Als het over de 'eerste keer' gaat dan vertel ik lachend dat ik 16 was en dat het met 'dat ene vriendje was ja'. Terwijl dat helemaal niet waar is. Ik was 9. Maar dat onderdruk ik heel erg.
Toch begin ik het steeds lastiger te krijgen ermee. Soms heb ik de neiging om heeeeel hard te schreeuwen wat er is gebeurd, aan de hele wereld. Maar ik krijg het niet over mijn lippen.
In het dagelijks leven heb ik er vooral last van als mensen je laten 'schrikken', vanachter de handen op je schouders leggen, iets van je shirtje willen vegen etc. Maar verder valt het mee ik studeer, werk, lach, zing, drink en dans. Maar het knaagt zo en dat haat ik.
zaterdag 29 mei 2010 om 18:57
quote:Rosa21 schreef op 29 mei 2010 @ 18:44:
Ik heb ook een verleden van seksueel misbruik en begin sinds kort te merken dat ik er last van krijg. Heb het lange tijd enigzins ontkend denk ik..
Ik heb het idee dat ik het nog niet helemaal wil 'accepteren' dat het gebeurd is. Alsof het niet over mij gaat. Herkend iemand dit?
Ik heb bijvoorbeeld een hele leuke vriendengroep, maar ik heb nog nooit aan iemand verteld wat ik heb meegemaakt. Als het over de 'eerste keer' gaat dan vertel ik lachend dat ik 16 was en dat het met 'dat ene vriendje was ja'. Terwijl dat helemaal niet waar is. Ik was 9. Maar dat onderdruk ik heel erg.
Toch begin ik het steeds lastiger te krijgen ermee. Soms heb ik de neiging om heeeeel hard te schreeuwen wat er is gebeurd, aan de hele wereld. Maar ik krijg het niet over mijn lippen.
In het dagelijks leven heb ik er vooral last van als mensen je laten 'schrikken', vanachter de handen op je schouders leggen, iets van je shirtje willen vegen etc. Maar verder valt het mee ik studeer, werk, lach, zing, drink en dans. Maar het knaagt zo en dat haat ik.
wat je schrijft is voor mij wel herkenbaar.
Ik heb het zelf ook heel lang weggedrukt maar anderhalf jaar geleden lukte dat gewoonweg niet meer.
nou wist mijn man het toen wel al en een hele goede vriendin van mij.
maar verder niemand.
Ik heb juist door in therapie te gaan langzaamaan een stem gekregen zoals ik dat noem.
Ik wil nog steeds niet dat mijn familie iets te weten komt maar mijn vrienden (zijn er niet zo veel hoor) weten het nu allemaal en zijn een heel grote steun gelukkig.
Dat van dat schrikken is ook herkenbaar...dat he ik ook gemerkt.
Ik had het eerst niet zo erg maar sinds ik in therapie ben word dat meer.
mijn therapeute zegt dat dat komt omdat ik mijn grenzen leer kennen en voelen.
Laatst b.v. een oom van man die plotseling even met zijn gezicht heel dicht bij de mijne kwam. (bedoelde dat helemaal niet verkeerd overigens dat weet ik gewoon maar ik schrik dan gewoon heel erg).
En de vriend van mijn beste vriendinnetje wil mij heel vaak knuffelen (vind mij lief zegt ie omdat ik ook een hele grote steun voor hun ben het laatste jaar).
Sinds hij weet van mijn verleden hebben we de afspraak dat hij het eerst even vraagt aan mij of het goed is dat hij me knuffelt.
en dat werkt goed tot nu toe.
als ik dan een keer nee zeg is het ook goed voor hem dan snapt hij dat dat niet aan hem ligt.
Rosa21...ken je iemand die je zo vertrouwd dat je het zou kunnen en durven proberen te vertellen?
een vriendin of een familielid misschien?
liefs IndianSummer1980
Ik heb ook een verleden van seksueel misbruik en begin sinds kort te merken dat ik er last van krijg. Heb het lange tijd enigzins ontkend denk ik..
Ik heb het idee dat ik het nog niet helemaal wil 'accepteren' dat het gebeurd is. Alsof het niet over mij gaat. Herkend iemand dit?
Ik heb bijvoorbeeld een hele leuke vriendengroep, maar ik heb nog nooit aan iemand verteld wat ik heb meegemaakt. Als het over de 'eerste keer' gaat dan vertel ik lachend dat ik 16 was en dat het met 'dat ene vriendje was ja'. Terwijl dat helemaal niet waar is. Ik was 9. Maar dat onderdruk ik heel erg.
Toch begin ik het steeds lastiger te krijgen ermee. Soms heb ik de neiging om heeeeel hard te schreeuwen wat er is gebeurd, aan de hele wereld. Maar ik krijg het niet over mijn lippen.
In het dagelijks leven heb ik er vooral last van als mensen je laten 'schrikken', vanachter de handen op je schouders leggen, iets van je shirtje willen vegen etc. Maar verder valt het mee ik studeer, werk, lach, zing, drink en dans. Maar het knaagt zo en dat haat ik.
wat je schrijft is voor mij wel herkenbaar.
Ik heb het zelf ook heel lang weggedrukt maar anderhalf jaar geleden lukte dat gewoonweg niet meer.
nou wist mijn man het toen wel al en een hele goede vriendin van mij.
maar verder niemand.
Ik heb juist door in therapie te gaan langzaamaan een stem gekregen zoals ik dat noem.
Ik wil nog steeds niet dat mijn familie iets te weten komt maar mijn vrienden (zijn er niet zo veel hoor) weten het nu allemaal en zijn een heel grote steun gelukkig.
Dat van dat schrikken is ook herkenbaar...dat he ik ook gemerkt.
Ik had het eerst niet zo erg maar sinds ik in therapie ben word dat meer.
mijn therapeute zegt dat dat komt omdat ik mijn grenzen leer kennen en voelen.
Laatst b.v. een oom van man die plotseling even met zijn gezicht heel dicht bij de mijne kwam. (bedoelde dat helemaal niet verkeerd overigens dat weet ik gewoon maar ik schrik dan gewoon heel erg).
En de vriend van mijn beste vriendinnetje wil mij heel vaak knuffelen (vind mij lief zegt ie omdat ik ook een hele grote steun voor hun ben het laatste jaar).
Sinds hij weet van mijn verleden hebben we de afspraak dat hij het eerst even vraagt aan mij of het goed is dat hij me knuffelt.
en dat werkt goed tot nu toe.
als ik dan een keer nee zeg is het ook goed voor hem dan snapt hij dat dat niet aan hem ligt.
Rosa21...ken je iemand die je zo vertrouwd dat je het zou kunnen en durven proberen te vertellen?
een vriendin of een familielid misschien?
liefs IndianSummer1980
Kijk altijd eerst in de spiegel, voor je een ander veroordeeld!
zaterdag 29 mei 2010 om 19:21
Hoi IndianSummer1980,
Fijn om te lezen dat je het herkent. Goed dat je er over bent gaan praten. Ja mijn vriend weet er wel van hoor. Niet in details wát er is gebeurd (maar is dat echt nodig?), maar wel wie, wat waar om het maar zo te zeggen.
Mijn vriend wil soms wel graag alles weten wat er is gebeurd, maar ik vind dat niet zo nodig. Wat heeft hij nou aan details? Straks gaat hij tijdens de seks alleen maar nadenken over de houdingen die hij aanneemt e.d. Dat lijkt mij helemaal naar.
Jij vertelt het dus ook niet aan familie? Heb ik ook nog nooit gedaan. Dat wordt een grote chaos ben ik bang. Ik ben van mijn 9 tot 11/12e misbruikt door een familielid en op mijn 14e door mijn trainer op de sport. Van dat laatse geval weten mijn ouders wel. Dat is al meer dan genoeg.
Hoe reageerden jouw omgeving? En wat ik mij afvraag (als je het wil vertellen) hoe vertel je zoiets? Doe je dat tijdens de borrel, bereid je je er op voor?
Liefs
Fijn om te lezen dat je het herkent. Goed dat je er over bent gaan praten. Ja mijn vriend weet er wel van hoor. Niet in details wát er is gebeurd (maar is dat echt nodig?), maar wel wie, wat waar om het maar zo te zeggen.
Mijn vriend wil soms wel graag alles weten wat er is gebeurd, maar ik vind dat niet zo nodig. Wat heeft hij nou aan details? Straks gaat hij tijdens de seks alleen maar nadenken over de houdingen die hij aanneemt e.d. Dat lijkt mij helemaal naar.
Jij vertelt het dus ook niet aan familie? Heb ik ook nog nooit gedaan. Dat wordt een grote chaos ben ik bang. Ik ben van mijn 9 tot 11/12e misbruikt door een familielid en op mijn 14e door mijn trainer op de sport. Van dat laatse geval weten mijn ouders wel. Dat is al meer dan genoeg.
Hoe reageerden jouw omgeving? En wat ik mij afvraag (als je het wil vertellen) hoe vertel je zoiets? Doe je dat tijdens de borrel, bereid je je er op voor?
Liefs
zaterdag 29 mei 2010 om 20:17
Rosa21...Mijn man weet ook alleen het wie wanneer waar zeg maar hoor, om dezelfde reden als die jij noemt.
Mijn man heeft heel lang geprobeerd te vissen zeg maar naar details maar ik wil en kan dat niet vertellen.
nee mijn familie weet het niet en dat wil ik zo houden.
mijn dader was ook een familielid en ik wil niet de veroorzaker zijn van een familie ruzie ofzo.
De 3 vrienden die het nu weten (meer heb ik er niet haha) reageerden eigenlijk heel fijn.
de eerste vriendin..tevens mijn beste overigens was wel geschokken maar omdat ze me kent van school vroeger zij ze dat ze toen ook wel eens wat vermoedens had gehad in die richting.
de tweede bleek ook ervaringen te hebben dus daar was herkenning en steun aan elkaar.
en de derde reageerde eigenlijk ook heel lief...hoor ik net van haar dat ze ook ervaring heeft.
dus ook herkenning.
en tja over het hoe vertel je zoiets?
Bij vriendin 1 heeft het een tijd geduurd maar op een gegeven moment was ik daar gewoon klaar voor en heb ik het tijdens een toch al persoonlijk intiem gespek ter sprake gebracht.
dat was overigens de eerste na mijn man die het wist en net voor ik in therapie ging.
vriendin twee en drie heb ik via een advertentie leren kennen inj de tijd dat ik al therapie had.
daar heb ik het eerst aangegeven als een zware jeugd en daar door wat wantrouwend.
later verteld waar het om ging toen ik ze beter kende en vertrouwen had.
liefs IndianSummer1980
Mijn man heeft heel lang geprobeerd te vissen zeg maar naar details maar ik wil en kan dat niet vertellen.
nee mijn familie weet het niet en dat wil ik zo houden.
mijn dader was ook een familielid en ik wil niet de veroorzaker zijn van een familie ruzie ofzo.
De 3 vrienden die het nu weten (meer heb ik er niet haha) reageerden eigenlijk heel fijn.
de eerste vriendin..tevens mijn beste overigens was wel geschokken maar omdat ze me kent van school vroeger zij ze dat ze toen ook wel eens wat vermoedens had gehad in die richting.
de tweede bleek ook ervaringen te hebben dus daar was herkenning en steun aan elkaar.
en de derde reageerde eigenlijk ook heel lief...hoor ik net van haar dat ze ook ervaring heeft.
dus ook herkenning.
en tja over het hoe vertel je zoiets?
Bij vriendin 1 heeft het een tijd geduurd maar op een gegeven moment was ik daar gewoon klaar voor en heb ik het tijdens een toch al persoonlijk intiem gespek ter sprake gebracht.
dat was overigens de eerste na mijn man die het wist en net voor ik in therapie ging.
vriendin twee en drie heb ik via een advertentie leren kennen inj de tijd dat ik al therapie had.
daar heb ik het eerst aangegeven als een zware jeugd en daar door wat wantrouwend.
later verteld waar het om ging toen ik ze beter kende en vertrouwen had.
liefs IndianSummer1980
Kijk altijd eerst in de spiegel, voor je een ander veroordeeld!
maandag 14 maart 2016 om 12:08
quote:Lieve_bees schreef op 24 mei 2010 @ 11:44:
Het vertrouwen in mensen is gewoon weg en ik vraag me af of dat nog volledig terug kan komen. Onbegrip van andere mensen maakt het ook moeilijk; Het valt allemaal wel mee; Het is al lang geleden enz.ik ben nu 41 jaar en het vertrouwen is er nog niet. soms probeer ik het nog eens maar telkens bots ik op onbegrip en blijf ik teleurgesteld achter.
Het vertrouwen in mensen is gewoon weg en ik vraag me af of dat nog volledig terug kan komen. Onbegrip van andere mensen maakt het ook moeilijk; Het valt allemaal wel mee; Het is al lang geleden enz.ik ben nu 41 jaar en het vertrouwen is er nog niet. soms probeer ik het nog eens maar telkens bots ik op onbegrip en blijf ik teleurgesteld achter.
