Psyche
alle pijlers
Breken met verleden/moeder
dinsdag 1 februari 2011 om 09:37
Sinds kort lees ik weer mee op dit forum en nu heb ik zelf een ervaring waar ik met anderen over zou willen praten.
Na jaren wikken en wegen en proberen heb ik sinds vorige week opnieuw het contact met mijn moeder verbroken.
Alleen hoop ik dat het dit keer lukt om dat ook vol te houden.
Er zijn al meerdere pogingen geweest en elke keer is het me niet gelukt.
Door het lezen van een blog van iemand is er eindelijk iets in mij veranderd waardoor ik er nu echt voor wil gaan in dit leven.
Nu is mijn vraag eigenlijk, zijn er mensen hier op het forum die hier ook mee te maken hebben of hebben gehad en hoe hebben jullie dit ervaren?
En hebben jullie tips voor de komende tijd, want ik merk dat ik elke dag rond loop met een schuldgevoel. En dat is wat me elke keer weer over de streep trok om mijn moeder weer in mijn leven toe te laten.
Ben benieuwd naar de reacties.
Na jaren wikken en wegen en proberen heb ik sinds vorige week opnieuw het contact met mijn moeder verbroken.
Alleen hoop ik dat het dit keer lukt om dat ook vol te houden.
Er zijn al meerdere pogingen geweest en elke keer is het me niet gelukt.
Door het lezen van een blog van iemand is er eindelijk iets in mij veranderd waardoor ik er nu echt voor wil gaan in dit leven.
Nu is mijn vraag eigenlijk, zijn er mensen hier op het forum die hier ook mee te maken hebben of hebben gehad en hoe hebben jullie dit ervaren?
En hebben jullie tips voor de komende tijd, want ik merk dat ik elke dag rond loop met een schuldgevoel. En dat is wat me elke keer weer over de streep trok om mijn moeder weer in mijn leven toe te laten.
Ben benieuwd naar de reacties.
dinsdag 1 februari 2011 om 09:56
Ik heb zelf ook gebroken met m'n moeder. Maar tips... tja volgens mij is dat geheel afhankelijk van waarom je met je moeder gebroken hebt... Voor mij was het makkelijk vol te houden, want mijn moeder was echt een ontzettend naar persoon. En zij vond het ook wel prima om geen contact meer met mij te hebben. Je zult begrijpen dat ik dus niet op m'n handen hoefde te zitten om maar niet te bellen. Verder; het is denk ik altijd moeilijk om het contact met je ouders te verbreken. Maar soms is het wel beter. Leeft je vader trouwens nog?
dinsdag 1 februari 2011 om 10:21
Ik heb 4 maanden geen contact gehad met mijn moeder omdat ze me ontzettend gekwetst heeft door mijn gevoel altijd weg te drukken.
Ik heb me in die 4 maanden vrij maar ook rot gevoeld dus voor mij was het niet de ideale oplossing. Ik heb op een gegeven moment gebeld dat we (mijn man en ik) wilden langskomen. We hebben een zwaar gesprek gehad waarin ik al mijn 'frustraties' geuit heb. Het mocht niet baten, ze walste weer over me heen.
Zij zal nooit meer veranderen, daar is ze te oud voor. Als we dus een harmonie willen bereiken moet ik veranderen. And I did. We praten alleen nog oppervlakkig. Op momenten dat ik denk dat ze over me heen gaat walsen moet ik heel nodig naar de wc, moet ik even bellen, moet ik dit, moet ik dat. Confrontaties aangaan werkt niet dus leid ik haar gewoon af.
Na jarenlang 'gedoe' vind ik het nu zelfs leuk om naar haar toe te gaan. Al moet ik me daarvoor aanpassen, ik wil alles geprobeerd hebben want het contact echt verbreken voelde niet goed.
Succes TO en ik hoop dat je je beter gaat voelen Zo niet, ga op zoek naar een manier.
Ik heb me in die 4 maanden vrij maar ook rot gevoeld dus voor mij was het niet de ideale oplossing. Ik heb op een gegeven moment gebeld dat we (mijn man en ik) wilden langskomen. We hebben een zwaar gesprek gehad waarin ik al mijn 'frustraties' geuit heb. Het mocht niet baten, ze walste weer over me heen.
Zij zal nooit meer veranderen, daar is ze te oud voor. Als we dus een harmonie willen bereiken moet ik veranderen. And I did. We praten alleen nog oppervlakkig. Op momenten dat ik denk dat ze over me heen gaat walsen moet ik heel nodig naar de wc, moet ik even bellen, moet ik dit, moet ik dat. Confrontaties aangaan werkt niet dus leid ik haar gewoon af.
Na jarenlang 'gedoe' vind ik het nu zelfs leuk om naar haar toe te gaan. Al moet ik me daarvoor aanpassen, ik wil alles geprobeerd hebben want het contact echt verbreken voelde niet goed.
Succes TO en ik hoop dat je je beter gaat voelen Zo niet, ga op zoek naar een manier.
dinsdag 1 februari 2011 om 10:34
Ben ook benieuwd welke blog het was.
Ik heb al 3 jaar geen contact meer met m'n vader.
Als we elkaar zagen, dan negeerde hij mij, met als gevolg dat ik hetzelfde deed.
Het is ergens wel pijnlijk, maar het maakt me stukken harder: iemand die zo doet tegen zijn eigen kinderen, verdient niks van me.
Hij is in al die tijd nog niets verandert (enkel nog verergerd) dus ik (koppig als ik ben) hou het ook vol.
Het pijnlijkste is als ik in contact kom met gezinnen/vaders die wel moeite doen, vriendelijk zijn... Daar kan ik weken van slag zijn.
Ik voelde me in het begin schuldig, maar mijn grootste gedacht is: hij kan ook moeite doen + er is een reden waarom ik hem niet meer toelaat en die reden overweegt + hij zal nooit veranderen, daar is ie te oud voor dus de hoop "dat het ooit zal veranderen" is volledig weg.
Makkelijk is het niet, geloof me dus veel sterkte, maar overweeg deze keuze goed, veel sterkte!
Ik heb al 3 jaar geen contact meer met m'n vader.
Als we elkaar zagen, dan negeerde hij mij, met als gevolg dat ik hetzelfde deed.
Het is ergens wel pijnlijk, maar het maakt me stukken harder: iemand die zo doet tegen zijn eigen kinderen, verdient niks van me.
Hij is in al die tijd nog niets verandert (enkel nog verergerd) dus ik (koppig als ik ben) hou het ook vol.
Het pijnlijkste is als ik in contact kom met gezinnen/vaders die wel moeite doen, vriendelijk zijn... Daar kan ik weken van slag zijn.
Ik voelde me in het begin schuldig, maar mijn grootste gedacht is: hij kan ook moeite doen + er is een reden waarom ik hem niet meer toelaat en die reden overweegt + hij zal nooit veranderen, daar is ie te oud voor dus de hoop "dat het ooit zal veranderen" is volledig weg.
Makkelijk is het niet, geloof me dus veel sterkte, maar overweeg deze keuze goed, veel sterkte!
dinsdag 1 februari 2011 om 11:08
Bedankt alvast voor de reacties, vind ik erg fijn.
De blog is http://www.perifrastisch.com/
Weet niet meer hoe ik er op kwam, maar deze persoon heeft een aantal dingen precies zo verwoordt als ik ze ook voel. En dat was even heel raak om te lezen.
Mijn vader leeft nog, maar woont op Kreta.
En mijn broer woont daar sinds enige jaren ook. Tijdelijk zegt hij, maar hij heeft het daar goed naar zijn zin en daar ben ik blij om.
Ik heb ook jaren geprobeerd om te blijven gaan met mijn moeder, maar het werkt gewoon niet. Juist omdat wij altijd een hele sterke band hebben gehad. Te sterk denk ik. EN niet gezond ook.
Ik ben me de laatste tijd pas gaan beseffen hoeveel ze mijn leven altijd in handen heeft gehad. Bewust en onbewust. En hoeveel ik nu aan mezelf moet werken om een wat stabieler persoontje te worden. En dat met 31 jaar. Tot nu toe voelde mijn leven vooral als overleven en daar heb ik genoeg van. Ik wil niet overleven, maar leven. Vandaar mijn keus.
Alleen vind ik het dus erg moeilijk om al het oude los te laten. Vandaar dat ik er graag eens over van gedachten wil wisselen met anderen.
De blog is http://www.perifrastisch.com/
Weet niet meer hoe ik er op kwam, maar deze persoon heeft een aantal dingen precies zo verwoordt als ik ze ook voel. En dat was even heel raak om te lezen.
Mijn vader leeft nog, maar woont op Kreta.
En mijn broer woont daar sinds enige jaren ook. Tijdelijk zegt hij, maar hij heeft het daar goed naar zijn zin en daar ben ik blij om.
Ik heb ook jaren geprobeerd om te blijven gaan met mijn moeder, maar het werkt gewoon niet. Juist omdat wij altijd een hele sterke band hebben gehad. Te sterk denk ik. EN niet gezond ook.
Ik ben me de laatste tijd pas gaan beseffen hoeveel ze mijn leven altijd in handen heeft gehad. Bewust en onbewust. En hoeveel ik nu aan mezelf moet werken om een wat stabieler persoontje te worden. En dat met 31 jaar. Tot nu toe voelde mijn leven vooral als overleven en daar heb ik genoeg van. Ik wil niet overleven, maar leven. Vandaar mijn keus.
Alleen vind ik het dus erg moeilijk om al het oude los te laten. Vandaar dat ik er graag eens over van gedachten wil wisselen met anderen.
dinsdag 1 februari 2011 om 11:24
Mijn moeder heeft een paar jaar geleden gebroken met haar moeder.
M'n oma was een koude vrouw, eigenlijk nooit echt aandacht voor mijn moeder tijdens haar jeugd, later tijdens haar huwelijk, geboorte van de kinderen enz.
Toen mijn opa overleed (hele lieve man die altijd bliksemafleider was) trok m'n moeder het niet meer.
Ze ging 3 keer in de week naar mijn oma, omdat ze vond dat dat zo hoorde ('tis toch je moeder..') maar ging heen met buikpijn en kwam terug met hoofdpijn.
Uiteindelijk het contact verbroken.
Dit is haar door haar tweelingbroer niet in dank afgenomen waardoor ook daarmee het contact verbroken is.
Dit door mijn oom. Die weet (en zegt) ook hoe mijn oma is maar vind het maar zielig.
Mijn moeder heeft er nog moeite mee.
Wil op bepaalde tijden niet naar de supermarkt omdat mijn oma daar dan meestal is.
Ze is bang voor een confrontatie.
Maar zo is het beter voor haarzelf.
Elke keer die druk en teleurstellingen..
Het ergste is dat mijn zus (waarschijnlijk onder druk van haar vriend) het allemaal heel zielig vind voor oma en haar kant heeft gekozen.
Mijn moeder heeft nu geen contact meer met haar, dit ook vanwege andere dingen maar dat komt allemaal van mijn zus af.
Mama heeft in de afgelopen tijd zovaak haar best gedaan contact met haar dochter te zoeken maar die wil niet.
Alsof ze mijn moeder nu straft 'Zo, nu weet je hoe het is als je dochter je niet meer wil zien'.
Terwijl de situatie zo ontzettend anders is..
Mijn moeder is een lieve warme moeder, kan je van mijn oma niet zeggen.
Als 'buitenstaander' zie ik hoe het vreet aan mijn moeder.
Dat ze soms denkt om 'toch maar weer' naar haar moeder te gaan, puur om de lieve vrede.
Maar daar gaat ze zelf aan onderdoor.
Dat het allemaal zo gaat is al erg genoeg.
M'n oma was een koude vrouw, eigenlijk nooit echt aandacht voor mijn moeder tijdens haar jeugd, later tijdens haar huwelijk, geboorte van de kinderen enz.
Toen mijn opa overleed (hele lieve man die altijd bliksemafleider was) trok m'n moeder het niet meer.
Ze ging 3 keer in de week naar mijn oma, omdat ze vond dat dat zo hoorde ('tis toch je moeder..') maar ging heen met buikpijn en kwam terug met hoofdpijn.
Uiteindelijk het contact verbroken.
Dit is haar door haar tweelingbroer niet in dank afgenomen waardoor ook daarmee het contact verbroken is.
Dit door mijn oom. Die weet (en zegt) ook hoe mijn oma is maar vind het maar zielig.
Mijn moeder heeft er nog moeite mee.
Wil op bepaalde tijden niet naar de supermarkt omdat mijn oma daar dan meestal is.
Ze is bang voor een confrontatie.
Maar zo is het beter voor haarzelf.
Elke keer die druk en teleurstellingen..
Het ergste is dat mijn zus (waarschijnlijk onder druk van haar vriend) het allemaal heel zielig vind voor oma en haar kant heeft gekozen.
Mijn moeder heeft nu geen contact meer met haar, dit ook vanwege andere dingen maar dat komt allemaal van mijn zus af.
Mama heeft in de afgelopen tijd zovaak haar best gedaan contact met haar dochter te zoeken maar die wil niet.
Alsof ze mijn moeder nu straft 'Zo, nu weet je hoe het is als je dochter je niet meer wil zien'.
Terwijl de situatie zo ontzettend anders is..
Mijn moeder is een lieve warme moeder, kan je van mijn oma niet zeggen.
Als 'buitenstaander' zie ik hoe het vreet aan mijn moeder.
Dat ze soms denkt om 'toch maar weer' naar haar moeder te gaan, puur om de lieve vrede.
Maar daar gaat ze zelf aan onderdoor.
Dat het allemaal zo gaat is al erg genoeg.
dinsdag 1 februari 2011 om 11:28
Ik heb een klein half jaar geleden ook gebroken met mijn ouders/moeder. Of beter; zij hebben dat besloten dus either way is er geen contact. En hoewel het rouwen is zonder afscheid en een afscheid zonder doden, is het alsof je geamputeerd wordt.
Gek genoeg went die stilte ook wel weer. Soms pak ik nog als automatisch de telefoon om mijn moeder te bellen, en dan realiseer ik me net op tijd dat ik haar niet meer bellen kán, dat zij de telefoon niet voor me opneemt.
Ik ben eindelijk uit hun greep, en dat bevalt wél goed, maar ik mis ze ook. Of eigenlijk; ik mis het hebben van een familie. Momenteel is het: mijn man, ikzelf en onze kinderen.. En dat is best wel eenzaam af en toe...
Gek genoeg went die stilte ook wel weer. Soms pak ik nog als automatisch de telefoon om mijn moeder te bellen, en dan realiseer ik me net op tijd dat ik haar niet meer bellen kán, dat zij de telefoon niet voor me opneemt.
Ik ben eindelijk uit hun greep, en dat bevalt wél goed, maar ik mis ze ook. Of eigenlijk; ik mis het hebben van een familie. Momenteel is het: mijn man, ikzelf en onze kinderen.. En dat is best wel eenzaam af en toe...
dinsdag 1 februari 2011 om 11:52
Kuzu; wat naar voor je moeder dat haar keuze nu tegen haar gebruikt wordt. Terwijl ze heel sterk is om zo voor zichzelf te durven kiezen.
Ik hoop dat je zus en je oom zullen bijdraaien.
Vivamp; moeilijk zeg dat je ouders het contact hebben verbroken.
Was je het anders zelf van plan geweest, om het contact te verbreken?
Ik begrijp wel wat je bedoelt dat je een familie mist. Ik woon samen met mijn vriend en 2 huisdieren en dat bevalt goed.
Heb al jaren geen contact meer met ooms, tantes, neefjes, nichtjes. Juist door onze gezinssituatie vroeger, is dat contact al jaren kapot.
Met feestdagen en verjaardagen mis ik het wel. En mijn vader en broer zitten op Kreta dus komen ook niet zomaar even over.
Ik hoop dat je zus en je oom zullen bijdraaien.
Vivamp; moeilijk zeg dat je ouders het contact hebben verbroken.
Was je het anders zelf van plan geweest, om het contact te verbreken?
Ik begrijp wel wat je bedoelt dat je een familie mist. Ik woon samen met mijn vriend en 2 huisdieren en dat bevalt goed.
Heb al jaren geen contact meer met ooms, tantes, neefjes, nichtjes. Juist door onze gezinssituatie vroeger, is dat contact al jaren kapot.
Met feestdagen en verjaardagen mis ik het wel. En mijn vader en broer zitten op Kreta dus komen ook niet zomaar even over.
dinsdag 1 februari 2011 om 21:36
Ik heb tot drie keer toe het contact met mijn ouders en jongere broer verbroken. Ik zag ze dan elke keer anderhalf tot twee jaar helemaal niet, ook al woonden ze vlakbij. De band met mijn ouders was erg hecht, té hecht wat mij betreft en mede daardoor kwam ik niet aan volwassen worden toe. Ze walsten over me heen met z'n tweeen, dat hebben ze altijd gedaan. Nou ben ik niet iemand die dat accepteert, nooit geweest ook, dus het was bijna altijd oorlog. Vooral tussen mijn moeder en mij boterde het niet omdat we twee totaal verschillende types zijn. Op mijn vader was ik echter ook chronisch boos, omdat hij zich altijd óf afzijdig heeft gehouden, óf - als dat niet meer kon - partij koos voor mijn moeder.
Van een schuldgevoel over het contact verbreken heb ik nooit veel last gehad. Daar was ik veel te kwaad voor. Ik miste wel een beetje het hebben van familie. Maar deze familie? Die kon ik missen als kiespijn. Na iedere toenadering werd dit na verloop van tijd opnieuw bevestigd en volgde er weer een plotselinge breuk.
Sinds een jaar is er weer contact. Dat kan, omdat ik nu eindelijk volwassen ben geworden en zij hebben ook veel geleerd. Ook is er nu eindelijk duidelijkheid over waarom ik niet goed in de familie paste: ik blijk autistisch te zijn. Dat heeft wederzijds een stuk meer acceptatie van het verleden gegeven. Nu gaat het goed en we zijn er allemaal zuinig op.
Van de breuk-perioden heb ik absoluut geen spijt. Ik had het nodig, ik was te erg beschadigd in die tijd. Ik heb ervaren dat goede vrienden, ik bedoel écht goede vrienden, veel meer kunnen betekenen dan familie. Vrienden, dat is: familie die je kiest.
Van een schuldgevoel over het contact verbreken heb ik nooit veel last gehad. Daar was ik veel te kwaad voor. Ik miste wel een beetje het hebben van familie. Maar deze familie? Die kon ik missen als kiespijn. Na iedere toenadering werd dit na verloop van tijd opnieuw bevestigd en volgde er weer een plotselinge breuk.
Sinds een jaar is er weer contact. Dat kan, omdat ik nu eindelijk volwassen ben geworden en zij hebben ook veel geleerd. Ook is er nu eindelijk duidelijkheid over waarom ik niet goed in de familie paste: ik blijk autistisch te zijn. Dat heeft wederzijds een stuk meer acceptatie van het verleden gegeven. Nu gaat het goed en we zijn er allemaal zuinig op.
Van de breuk-perioden heb ik absoluut geen spijt. Ik had het nodig, ik was te erg beschadigd in die tijd. Ik heb ervaren dat goede vrienden, ik bedoel écht goede vrienden, veel meer kunnen betekenen dan familie. Vrienden, dat is: familie die je kiest.
dinsdag 1 februari 2011 om 22:34
donderdag 17 februari 2011 om 01:48
Ik heb een tijdje niet gereageerd, omdat ik even alles wilde laten bezinken.
Iedereen, heel erg bedankt voor de reacties. Wat ik me alleen af vraag is of ik nog iets kan doen om er beter mee om te gaan.
Zijn er mensen die het contact hebben verbroken onder begeleiding van professionele hulp?
Heeft iemand nog tips om om te leren gaan met dat knagende schuldgevoel?
Iedereen, heel erg bedankt voor de reacties. Wat ik me alleen af vraag is of ik nog iets kan doen om er beter mee om te gaan.
Zijn er mensen die het contact hebben verbroken onder begeleiding van professionele hulp?
Heeft iemand nog tips om om te leren gaan met dat knagende schuldgevoel?
dinsdag 12 februari 2013 om 12:58
woensdag 28 augustus 2013 om 13:29
quote:Kruimelmuis schreef op 01 februari 2011 @ 09:37:
Sinds kort lees ik weer mee op dit forum en nu heb ik zelf een ervaring waar ik met anderen over zou willen praten.
Na jaren wikken en wegen en proberen heb ik sinds vorige week opnieuw het contact met mijn moeder verbroken.
Alleen hoop ik dat het dit keer lukt om dat ook vol te houden.
Er zijn al meerdere pogingen geweest en elke keer is het me niet gelukt.
Door het lezen van een blog van iemand is er eindelijk iets in mij veranderd waardoor ik er nu echt voor wil gaan in dit leven.
Nu is mijn vraag eigenlijk, zijn er mensen hier op het forum die hier ook mee te maken hebben of hebben gehad en hoe hebben jullie dit ervaren?
En hebben jullie tips voor de komende tijd, want ik merk dat ik elke dag rond loop met een schuldgevoel. En dat is wat me elke keer weer over de streep trok om mijn moeder weer in mijn leven toe te laten.
Ben benieuwd naar de reacties.Hoi,wat ik lees is voor mij heel herkenbaar en ook ik vind het jammer dat er helemaal geen band is met mijn moeder. We hebben het verschillende keren geprobeerd maar ik werd steeds weer teleur gesteld. We gingen ook regelmatig bij mijn moeder op bezoek maar we hadden soms spanning en buikpijn als we er naar toe gingen of als we er vandaan kwamen. Ik heb nu bijna een jaar geen contact meer en het bevalt mij en mijn man en kinderen prima. We voelen ons nu veel beter ook al zou je anders willen, maar dat is helaas niet mogelijk. Ook al is het moeilijk maar we krijgen nu een beetje rust. Ook ik vind het fijn om met mensen te praten die ongeveer het zelfde is overkomen.
Sinds kort lees ik weer mee op dit forum en nu heb ik zelf een ervaring waar ik met anderen over zou willen praten.
Na jaren wikken en wegen en proberen heb ik sinds vorige week opnieuw het contact met mijn moeder verbroken.
Alleen hoop ik dat het dit keer lukt om dat ook vol te houden.
Er zijn al meerdere pogingen geweest en elke keer is het me niet gelukt.
Door het lezen van een blog van iemand is er eindelijk iets in mij veranderd waardoor ik er nu echt voor wil gaan in dit leven.
Nu is mijn vraag eigenlijk, zijn er mensen hier op het forum die hier ook mee te maken hebben of hebben gehad en hoe hebben jullie dit ervaren?
En hebben jullie tips voor de komende tijd, want ik merk dat ik elke dag rond loop met een schuldgevoel. En dat is wat me elke keer weer over de streep trok om mijn moeder weer in mijn leven toe te laten.
Ben benieuwd naar de reacties.Hoi,wat ik lees is voor mij heel herkenbaar en ook ik vind het jammer dat er helemaal geen band is met mijn moeder. We hebben het verschillende keren geprobeerd maar ik werd steeds weer teleur gesteld. We gingen ook regelmatig bij mijn moeder op bezoek maar we hadden soms spanning en buikpijn als we er naar toe gingen of als we er vandaan kwamen. Ik heb nu bijna een jaar geen contact meer en het bevalt mij en mijn man en kinderen prima. We voelen ons nu veel beter ook al zou je anders willen, maar dat is helaas niet mogelijk. Ook al is het moeilijk maar we krijgen nu een beetje rust. Ook ik vind het fijn om met mensen te praten die ongeveer het zelfde is overkomen.
