Onbehagen

Ben het met je eens hoor. Maar ik heb denk ik makkelijk praten, want ik vind mn werk geweldig en ik moet er niet aan denken om fulltime met eventuele kinderen thuis te zitten. Ik gok dat ik dat een jaar vol houdt en dat ik mezelf dan van kant maak...



Maar die vrouwen zijn er van overtuigd dat ze voor eeuwig bij elkaar blijven en mocht dat niet zo zijn, dan vindt ze wel wat. Ze heeft niet zoveel nodig, dus een klein appartementje is ook prima. En tja, wat is nu belangrijker? Je eigen geluk of dat van de kinderen? Want voor de kinderen is het veel beter dat de moeder voor hen zorgt. Een gastouder is nog tot daar aan toe, maar een creche? Gruwel, het idee! Daar kweek je alleen maar crimineeltjes.



Ik denk dat het thuisblijfmoederschap een fijne 'uitweg' is voor niet zo ambitieuze vrouwen die in een niet zo leuke baan zitten.



Hoewel ik laatst een kennis sprak die besloten had te stoppen met werken: het was zo'n chaos thuis nu haar man een eigen bedrijf was begonnen. Het was geen doen meer met zijn onregelmatige werktijden. Ze had zelf ook wel een leuke baan, maar ze merkte dat ze liever bij haar kleine kinderen was. Als ze wat ouder waren, zou ze wel weer gaan werken. Ook voor haar was een creche een no-go. Overigens had dat er ook mee te maken dat tot nu toe haar moeder gratis oppaste, maar die ging verhuizen. Ze had het overigens wel voortdurend over 'ons' bedrijf. Ik denk dat zij er misschien wel administratie voor gaat doen ofzo...



In andere landen is het wel zo dat ouders veel langer zwangerschapsverlof krijgen. Ik kan me er wel wat bij voorstellen dat als je een kind van een jaar hebt, je die te kwetsbaar vindt om steeds uit handen te geven. Ik snap het al veel minder goed als je jongste 7 en de oudste 15 is, ofzo...

Zeg Rider, nu is geband worden op een vrouwenforum natuurlijk wel emancipatie ten top, maar ga je zelf nog reageren?

quote:rider schreef op 21 februari 2011 @ 14:04:

Wat, blijkt uit onderzoek na onderzoek, wel extreem uitzonderlijk is, is als mannen iets méér doen dan "wel wat". Dat mannen serieus 50% doen is zo uniek, dat je geen stadion hoeft af te huren om alle mannen die dat doen in onder te brengen als je een feestje voor ze wil geven.



Zo ongeveer net zo uniek als vrouwen die 50% van de uren van het gezin werken. (Ofwel, als zowel man als vrouw een 40-urige werkweek hebben, werken ze beiden 50% van het totaal)

Zijn ze er? Tuurlijk zijn ze er. Net als er mannen zijn die hetzelfde of meer in het huishouden doen als hun partner. Maar het is inderdaad zeldzaam.

Is het daarom verkeerd of een probleem? Moet elke vrouw verplicht net zoveel werken als haar partner?

quote:rider schreef op 23 februari 2011 @ 21:24:

Ik denk dat de emancipatie structureel geslaagd is in ons land. De vrouw die werkelijk geëmancipeerd wil zijn, kan dat. Maar de overgrote meerderheid van de vrouwen ziet in dat emancipatie gewoon hard werken is, verantwoordelijkheid nemen, je prinsessenstatus inleveren, en kiest dan voor een schijnemancipatie. Jezelf vrijwillig in een gouden kooi laten opsluiten is geen emancipatie.



En ja, het is een vrij land, iedereen doet maar. Maar ik heb er geen begrip of medelijden voor. Een vrouw die vandaag kiest niet econmisch zelfstandig te zijn, mag van mij op de blaren zitten als het mis gaat. Net zoals een man die er voor kiest zijn huwelijk en zijn kinderen geen aandacht te geven van mij op de laren mag zitten.Helemaal mee eens. Alhoewel het "op de blaren zitten" een beetje te ver gaat. Er zijn zat gezinnen waarin zowel de man als de vrouw doelbewust *kiest* voor het traditionele rollenpatroon. En dat maakt van de vrouw echt niet meteen princesje en van de man echt niet meteen een ongeinteresseerde hork in zijn familie.

quote:rider schreef op 23 februari 2011 @ 21:24:

Lol, jazeker.



Heel kort door de bocht: ergens zegt Joke Smit zoiets als "ik heb geen idee of vrouwen gelukkiger worden van emancipatie, maar dat is geen reden om het niet te willen"



Ik denk dat de emancipatie structureel geslaagd is in ons land. De vrouw die werkelijk geëmancipeerd wil zijn, kan dat. Maar de overgrote meerderheid van de vrouwen ziet in dat emancipatie gewoon hard werken is, verantwoordelijkheid nemen, je prinsessenstatus inleveren, en kiest dan voor een schijnemancipatie. Jezelf vrijwillig in een gouden kooi laten opsluiten is geen emancipatie.



En ja, het is een vrij land, iedereen doet maar. Maar ik heb er geen begrip of medelijden voor. Een vrouw die vandaag kiest niet econmisch zelfstandig te zijn, mag van mij op de blaren zitten als het mis gaat. Net zoals een man die er voor kiest zijn huwelijk en zijn kinderen geen aandacht te geven van mij op de laren mag zitten.





En toch vraag ik me wel eens af of die emancipatie wel zo structureel geslaagd is. Ik merk toch dat ik heel vaak niet in de eerste plaats op mijn kwaliteiten wordt beoordeeld, maar op mijn kwaliteiten als vrouw. En dat bijv. in een team vol mannen aan míj gevraagd wordt wat ik daar nou van vind, als vrouw. Alsof ik wezenlijk anders zou denken en tegen dingen aan zou kijken, alleen omdat ik geen man ben en de rest dat wel is. Dat vind ik toch wel bizar.

Ik ga er zelf vanuit, dat als je in een team zit van 12 mensen, waarvan 1 vrouw, dat tussen die 12 mensen verschillen zullen zitten, gewoon omdat die 12 mensen andere achtergronden hebben, andere persoonlijkheden, andere referentiekaders, en dat het niet zo werkt dat er 11 mensen dezelfde visie hebben en 1 iemand een afwijkende visie, op basis van geslacht.

In dat opzicht denk ik dat er nog wel een slag te maken valt. Je kunt als vrouw doen wat je wilt, je kunt werken, wel of geen kinderen krijgen, maar je wordt nog steeds wél als vrouw gezien, met daarbij dus een kennelijk heel andere visie en beleving, op basis van niets meer dan je geslacht.

Ik word er wel eens een beetje moe van om altijd maar weer te moeten roepen dat ik níet van winkelen hou, dat ik níet op mijn werk de hele tijd bezig ben me zorgen te maken over mijn kinderen, enzovoorts, enzovoorts. Als je erop let dan zijn er zóveel vooroordelen.



Ook omgekeerd hoor. Als mijn man en ik samen ergens zijn krijg ík standaard de vragen over de kinderen, terwijl er soms dingen zijn waar ik veel minder van weet dan hij, omdat dat iets is dat híj altijd doet.



Verder ben ik het met je eens. Als vrouw moet je niet piepen als je na een scheiding zonder geld in een flatje drie hoog achter terecht komt, en als man moet je niet piepen als je je kinderen nog maar 2 dagen in de 2 weken ziet. Dat zijn domweg consequenties van je eigen keuzes.

quote:Rome0 schreef op 23 februari 2011 @ 22:20:

[...]





Zo ongeveer net zo uniek als vrouwen die 50% van de uren van het gezin werken. (Ofwel, als zowel man als vrouw een 40-urige werkweek hebben, werken ze beiden 50% van het totaal)

Zijn ze er? Tuurlijk zijn ze er. Net als er mannen zijn die hetzelfde of meer in het huishouden doen als hun partner. Maar het is inderdaad zeldzaam.

Is het daarom verkeerd of een probleem? Moet elke vrouw verplicht net zoveel werken als haar partner?





Mijn man en ik hebben altijd evenveel gewerkt, op enkele periodes na (we hebben elke verdeling gehad van hij full-time ik thuis, hij thuis, ik full-time, ik part-time en hij part-time. Maar dat was door omstandigheden (de een verliest zijn baan, de ander vangt het gat op door meer te gaan werken bijv, of de één studeert en de ander werkt), wanneer we de keus hebben werken we evenveel.



Ik vind niet dat elke vrouw verplicht moet zijn evenveel te werken als haar partner. Maar ik vind wel dat elk mens in zijn eigen levensonderhoud moet kunnen voorzien en bereid moet zijn de consequenties van zijn keuzes te aanvaarden. Werk je niet, dan heeft dat enorm negatieve gevolgen voor je toekomst, dat kun je dan niet op het bordje van je (ex) echtgenoot schuiven, het is je eigen keus, al is het hij het ermee eens. Wat ik al zei: hij heeft niets te verliezen, werkt gewoon door, bouwt iets op en neemt geen risico. Bij een verdeling van huisvrouw met klein bijbaantje en full-time werkende vader ligt ál het risico bij de vrouw. Die accepteert dat risico. Geen wonder dat die man dat accepteert, die heeft het vrij makkelijk.

Ik denk dat er, als je het puur daar over wilt hebben, idd op economisch ed. gebied nog het één en ander moet gebeuren.



Ik denk ook, en dat heb ik ergens wel eerder gezegd, dat de algemene klacht die je over 'de mannen' hoort tegenwoordig: dat ze geen of pas erg laat kinderen willen, dat ze zich niet willen binden, enzovoorts, grotendeels voortkomt uit de houding van vrouwen. Vrouwen zijn leuke, zelfstandige partners met ambitie, totdat ze broeds worden, want op dat moment gaat het overgrote deel er toch vanuit dat ze niet meer volledig hoeven te werken en dat de man voor het grootste deel van het inkomen gaat zorgen. Ik vind dat wel opvallend hoor. En ik snap dus ook heel goed dat je als man daar niet om zit te springen, want én je weet niet wat voor partner je terugkrijgt én je krijgt opeens wel een enórme verantwoordelijkheid. Je kunt spontaan geen kant meer op, want ipv alleen voor jezelf en je kind zorgen moet je er ook nog een vrouw bij onderhouden. Dat is nogal een stap.



Ik generaliseer hoor, daar ben ik me van bewust, maar het is wel een klacht die hier ontzettend vaak te lezen valt. En ik kan er nog steeds niet bij dat vrouwen zó slecht voor zichzelf zorgen. Blind vertrouwen op het feit dat het 'allemaal goed geregeld is' als hun man iets overkomt en dat ze ook bij een scheiding er 'echt wel samen uitkomen'.

In mijn zeer directe omgeving zie ik wel verschillende dingen gebeuren. Om het even kort door de bocht te zeggen: de laag opgeleide vrouwen die werken toch al zagen als een noodzakelijk kwaad stoppen zodra het kan of gaan enorm minderen. De vrouwen die hun baan serieus nemen, als iets nuttigs zien om zichzelf te ontwikkelen, om iets bij te dragen, hebben die neiging veel minder.



Het stomme is dat de eerste groep toch al de groep is die veel meer risico loopt. Want als jij als hoogopgeleide vrouw met goede baan een jaar of wat stopt of mindert qua werk dan kun je daar nog over discussieren of dat verstandig is of niet, maar uiteindelijk komen die wel weer aan het werk en verdienen ze hun eigen geld. Terwijl de eerste groep meestal in baantjes zit waarin het toch al lastig is om een beetje een fatsoenlijk inkomen te verdienen, zelfs al werk je full-time.



Dus ergens is het ook wel logisch. Als je met je eigen baan niet gek veel boven het minimum uitkomt is een bijstandsuitkering domweg niet zo'n slecht vooruitzicht.

quote:rider schreef op 24 februari 2011 @ 12:16:

[...]Maar het maakt wel dat er consequenties aan die keuze zijn verbonden, en dat ik vind dat er geen wettelijke bescherming nodig is tegen die consequenties. DAT betekent dus, als die consequenties tegen vallen, zelf op de blaren zitten.



Mee eens. Ik heb heel weinig geduld voor gepiep van het type "het kan toch niet zo zijn dat ik nu niet meer kan krijgen dan een flatje tweehoogachter" en "hoezo pensioen, dat is saai en daar houd ik me niet mee bezig, oh wacht, nu ben ik oud en nu kan ik helemaal geen leuke dingen doen!".



Maar wat me wél zorgen baart is dat ik in mijn omgeving zie en in de kranten lees dat een patroon van niet-werken op de volgende generatie wordt doorgegeven. Vader langdurig werkloos, moeder huisvrouw en kansloos op de arbeidsmarkt, en de kinderen hebben geen enkele notie waarom je een vak zou leren of wat een werkend leven inhoudt.

En dan even heel basaal: hoe het er in een bedrijf aan toe gaat, wat een baas van je verwacht, dat je op tijd moet komen, hoe je er voor kunt zorgen dat je interessanter en beter betaald werk krijgt dan schoonmaken, en vooral hoeveel fijner en onafhankelijker het voelt om je eigen geld te verdienen in plaats van een uitkering te ontvangen.

Er zijn hele achterstandswijken waar kinderen zo opgroeien, en ik ken ook in mijn eigen omgeving een gezin waar de kinderen nauwelijks een voorbeeld krijgen van werkende volwassenen. Hoe moeten die kinderen nou leren hun eigen broek op te houden?

Een voorlichtingscampagne en wat goedwillende leraren kunnen nooit op tegen het voorbeeld van thuis. Ik vrees dat het in zulke gevallen alleen helpt om de geldkraan dicht te draaien, met alle neveneffecten van dien.