Psyche
alle pijlers
ocps
donderdag 19 augustus 2010 om 16:01
Sinds een paar weken weet ik dat ik een obsessieve compulsieve persoonlijkheidstoornis (ocps) heb. Binnenkort ga ik starten met een intensieve therapie. Er is mij hierbij verteld dat het moeilijk zal zijn om mijn gedrag te veranderen, omdat het in mijn persoonlijkheid zit. Zijn er hier mensen die ook ocps hebben en al gestart zijn met hun therapie. Ik weet dat geen enkele persoon hetzelfde is, maar ik zou het fijn vinden om wat ervaringen van andere toe horen. Misschien geven deze mij weer wat meer moed
zaterdag 2 april 2011 om 19:44
Hier ook iemand die geinteresseerd is. Ik heb niet echt die diagnose gekregen, maar herken wel veel in de kenmerken ervan. Hanneke, als je er zelf geen problemen mee hebt (en je omgeving ook niet, want het schijnt juist bij OCPS te horen dat je het zelf niet als probleem ervaart, maar je omgeving het wel ziet) dan is het ook geen persoonlijkheidsstoornis. Mij is verteld dat iets pas een stoornis is als het je belemmert. Anders is het gewoon je persoonlijkheid 
zondag 3 april 2011 om 12:01
Het is een oud toppic, maar we kunnen hem wel weer even up to date maken hoor! Moet ik alleen weer wat meer op viva.nl komen:)
Ik zal eerst even een persoonlijke update geven. Mijn openingspost is al weer even geleden.
Inmiddels zit ik bijna aan het einde van mijn therapie. Ik heb 6 weken 3 dagen per week in een structuur groep gezeten. Hier moest ik eerst heen, omdat ik te slecht was voor de therapie passende bij ocps. Na 6 weken ben ik 1 dag in de week in een persoonlijkheidsgroep terecht gekomen. Hier volgen we schematherapie. Ik volg deze therapie nu 14 weken en over een maandje sluit ik dit af.
Mij heeft deze therapie erg geholpen. Er zitten allemaal mensen (eigenlijk was de groep héél klein) met persoonlijkheidsproblematiek, maar verder niemand met ocps. Dit maakt ook niet uit, omdat iedereen aan zijn eigen schema's werkt.
Mijn belangrijkste schema was onverbiddelijke hoge eisen en hier heb ik heel hard aan gewerkt. Mede hierdoor heb ik veel inzicht in mijn eigen gedrag gekregen. Ik weet nu dat ik heel dwingend kan zijn en graag wil dat alles op mijn manier gebeurdt. Ook heb ik geleerd mijn eisen naar beneden bij te stellen en hierdoor mezelf minder uit te putten.
Ik ben er nog lang niet, maar heb zeker stappen gemaakt. Over een maandje ga ik verder met persoonlijke gesprekken en ga ik verder met een emdr-behandeling om mijn trauma (één van de redenen van het onstaan van ocps) te behandelen.
@Anke, Welkom hier. Ocps is zeker moeilijk te begrijpen. Ik heb het dan ook bijna niemand verteld. Waar loop jij in het dagelijkse leven tegenaan? En ga je ook in therapie? Voel je vrij hier je verhaal te doen. Zal ik proberen regelmatig langs te komen:)
@Hanneke, als jij en je omgeving er geen problemen mee hebben, is het toch prima! Dan is een behandeling inderdaad niet nodig.
Ik zal eerst even een persoonlijke update geven. Mijn openingspost is al weer even geleden.
Inmiddels zit ik bijna aan het einde van mijn therapie. Ik heb 6 weken 3 dagen per week in een structuur groep gezeten. Hier moest ik eerst heen, omdat ik te slecht was voor de therapie passende bij ocps. Na 6 weken ben ik 1 dag in de week in een persoonlijkheidsgroep terecht gekomen. Hier volgen we schematherapie. Ik volg deze therapie nu 14 weken en over een maandje sluit ik dit af.
Mij heeft deze therapie erg geholpen. Er zitten allemaal mensen (eigenlijk was de groep héél klein) met persoonlijkheidsproblematiek, maar verder niemand met ocps. Dit maakt ook niet uit, omdat iedereen aan zijn eigen schema's werkt.
Mijn belangrijkste schema was onverbiddelijke hoge eisen en hier heb ik heel hard aan gewerkt. Mede hierdoor heb ik veel inzicht in mijn eigen gedrag gekregen. Ik weet nu dat ik heel dwingend kan zijn en graag wil dat alles op mijn manier gebeurdt. Ook heb ik geleerd mijn eisen naar beneden bij te stellen en hierdoor mezelf minder uit te putten.
Ik ben er nog lang niet, maar heb zeker stappen gemaakt. Over een maandje ga ik verder met persoonlijke gesprekken en ga ik verder met een emdr-behandeling om mijn trauma (één van de redenen van het onstaan van ocps) te behandelen.
@Anke, Welkom hier. Ocps is zeker moeilijk te begrijpen. Ik heb het dan ook bijna niemand verteld. Waar loop jij in het dagelijkse leven tegenaan? En ga je ook in therapie? Voel je vrij hier je verhaal te doen. Zal ik proberen regelmatig langs te komen:)
@Hanneke, als jij en je omgeving er geen problemen mee hebben, is het toch prima! Dan is een behandeling inderdaad niet nodig.
zondag 3 april 2011 om 12:36
quote:Loeky schreef op 02 april 2011 @ 19:44:
Hier ook iemand die geinteresseerd is. Ik heb niet echt die diagnose gekregen, maar herken wel veel in de kenmerken ervan. Hanneke, als je er zelf geen problemen mee hebt (en je omgeving ook niet, want het schijnt juist bij OCPS te horen dat je het zelf niet als probleem ervaart, maar je omgeving het wel ziet) dan is het ook geen persoonlijkheidsstoornis. Mij is verteld dat iets pas een stoornis is als het je belemmert. Anders is het gewoon je persoonlijkheid :-)Ik weet dat ik mijn omgeving wel degelijk 'belemmer' in bepaalde dingen. Er zijn een aantal dingen die ik van hen verwacht. Omdat ik me bewust ben van mijn "trekjes" communiceer ik hier open over, en als ik te ver ga, trekken zij aan de bel. (en probeer ik daar wat aan te doen. Wat soms wel en soms niet lukt)
Hier ook iemand die geinteresseerd is. Ik heb niet echt die diagnose gekregen, maar herken wel veel in de kenmerken ervan. Hanneke, als je er zelf geen problemen mee hebt (en je omgeving ook niet, want het schijnt juist bij OCPS te horen dat je het zelf niet als probleem ervaart, maar je omgeving het wel ziet) dan is het ook geen persoonlijkheidsstoornis. Mij is verteld dat iets pas een stoornis is als het je belemmert. Anders is het gewoon je persoonlijkheid :-)Ik weet dat ik mijn omgeving wel degelijk 'belemmer' in bepaalde dingen. Er zijn een aantal dingen die ik van hen verwacht. Omdat ik me bewust ben van mijn "trekjes" communiceer ik hier open over, en als ik te ver ga, trekken zij aan de bel. (en probeer ik daar wat aan te doen. Wat soms wel en soms niet lukt)
maandag 4 april 2011 om 12:32
Bij testen die ik heb gedaan scoor ik ook hoog op OCPS. Ik scoor niet op dusdanige veel onderdelen dat ik het officieel heb (bijvoorbeeld 5 kenmerken heb je nodig om het officieel te hebben, ik heb dan bijvoorbeeld 4 kenmerken). Mij is ook schematherapie aangeraden maar ben momenteel in een intakefase waar een andere therapie wordt gegeven. Ik weet niet wat ik kan verwachten.
Ik had nooit gedacht dat de klachten die ik had onderdeel uitmaakten van een persoonlijkheidsstoornis, ik dacht dat het kwam door perfectionisme, onzekerheid etc. Dat het nu ergens van komt, geeft wat meer rust. Ik hoop dat met de therapie het leven allemaal wat makkelijker wordt.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen
Ik had nooit gedacht dat de klachten die ik had onderdeel uitmaakten van een persoonlijkheidsstoornis, ik dacht dat het kwam door perfectionisme, onzekerheid etc. Dat het nu ergens van komt, geeft wat meer rust. Ik hoop dat met de therapie het leven allemaal wat makkelijker wordt.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen
maandag 4 april 2011 om 13:30
Wat goed dat er zo snel al gereageerd wordt!
Bij mij is de diagnose voor OCPS gesteld maar ik heb er dan ook een hele geschiedenis achter.
Op jongere leeftijd (basisschool groep 6/7) heb ik door een traumatische ervaring Hypochondrie ontwikkeld en daar ben ik toen ook voor in behandeling gegaan. (brugklas) In die tijd is de Hypochondrie weggegaan maar hebben zich allerlei andere angst- en dwangstoornissen ontwikkeld waarvoor ik toen ook gelijk in behandeling ben gegaan. Dit allemaal bij de GGZ, zelfde behandelaar.
Over de jaren heen ging het met pieken en dalen en dat is doodvermoeiend. Ook heb ik een keer medicijnen gekregen omdat ik zo in de put zat, maar op de 1 of andere manier ben ik daar altijd een beetje op tegen. Deze gaven me overigens wel weer wat kracht om door te gaan. (slik ik nu niet meer)
Uiteindelijk ben ik afgelopen November, December en Januari even gestopt met de behandeling omdat ik 3 maanden naar Afrika ging. Daar heb ik echt een Top tijd gehad maar heeft OCPS zich ook weer flink ontwikkeld en doordat ik daar geen therapie had werd het helaas weer erger. Ik heb dan ook bij thuiskomt afgelopen Februari, gelijk aan de bel getrokken en nu moet ik waarschijnlijk opgenomen worden. In Mei heb ik (helaas) pas een gesprek en dan zullen we het verder zien.
Op dit moment gaat het jammergenoeg niet goed met me, ik heb er ontzettend veel last van.
Heel veel onrust in mijn hoofd wat me erg down maakt en het erge is, is dat ik er gewoon geen controle over heb!!! Ik heb er geen controle over hoe dat ik me voel. Ik wil het natuurlijk helemaal niet maar het wordt gewoon bepaald door die boodschappenbrenger in mijn bovenkamer:S.
Alle kenmerken die erbij horen heb ik en omdat ik op het moment erg zwak ben daardoor is het moeilijk om er tegen te 'vechten'.
Gelukkig weet ik dondersgoed wat er allemaal gebeurt en hoe het werkt dus daarin kan ik de kracht vinden zegmaar, maar zo voel ik me totaal niet.. Helaas!!!
@Roozz, is het nu minder dan of leer je gewoon hoe je ermee om moet gaan of wat doe je precies? En krijg je medicijnen?
Ik ben erg benieuwd...
Had je trouwens gezien dat ik heb je heb aangemeld of?
@Hanneke, je kunt in je hoofd echt wel onderscheiden of dat het reeël of niet-reeël is. Die gedachten die je krijgt en de handelingen die je doet, moet doen. Als je er last van krijgt en merkt dat je het zelf niet wilt en bepaalt dan kan het een stoornis zijn. OCPS is heel breed en dat heb je niet zomaar maar het kan ook een andere stoornis zijn.
Groetjes Anke
Bij mij is de diagnose voor OCPS gesteld maar ik heb er dan ook een hele geschiedenis achter.
Op jongere leeftijd (basisschool groep 6/7) heb ik door een traumatische ervaring Hypochondrie ontwikkeld en daar ben ik toen ook voor in behandeling gegaan. (brugklas) In die tijd is de Hypochondrie weggegaan maar hebben zich allerlei andere angst- en dwangstoornissen ontwikkeld waarvoor ik toen ook gelijk in behandeling ben gegaan. Dit allemaal bij de GGZ, zelfde behandelaar.
Over de jaren heen ging het met pieken en dalen en dat is doodvermoeiend. Ook heb ik een keer medicijnen gekregen omdat ik zo in de put zat, maar op de 1 of andere manier ben ik daar altijd een beetje op tegen. Deze gaven me overigens wel weer wat kracht om door te gaan. (slik ik nu niet meer)
Uiteindelijk ben ik afgelopen November, December en Januari even gestopt met de behandeling omdat ik 3 maanden naar Afrika ging. Daar heb ik echt een Top tijd gehad maar heeft OCPS zich ook weer flink ontwikkeld en doordat ik daar geen therapie had werd het helaas weer erger. Ik heb dan ook bij thuiskomt afgelopen Februari, gelijk aan de bel getrokken en nu moet ik waarschijnlijk opgenomen worden. In Mei heb ik (helaas) pas een gesprek en dan zullen we het verder zien.
Op dit moment gaat het jammergenoeg niet goed met me, ik heb er ontzettend veel last van.
Heel veel onrust in mijn hoofd wat me erg down maakt en het erge is, is dat ik er gewoon geen controle over heb!!! Ik heb er geen controle over hoe dat ik me voel. Ik wil het natuurlijk helemaal niet maar het wordt gewoon bepaald door die boodschappenbrenger in mijn bovenkamer:S.
Alle kenmerken die erbij horen heb ik en omdat ik op het moment erg zwak ben daardoor is het moeilijk om er tegen te 'vechten'.
Gelukkig weet ik dondersgoed wat er allemaal gebeurt en hoe het werkt dus daarin kan ik de kracht vinden zegmaar, maar zo voel ik me totaal niet.. Helaas!!!
@Roozz, is het nu minder dan of leer je gewoon hoe je ermee om moet gaan of wat doe je precies? En krijg je medicijnen?
Ik ben erg benieuwd...
Had je trouwens gezien dat ik heb je heb aangemeld of?
@Hanneke, je kunt in je hoofd echt wel onderscheiden of dat het reeël of niet-reeël is. Die gedachten die je krijgt en de handelingen die je doet, moet doen. Als je er last van krijgt en merkt dat je het zelf niet wilt en bepaalt dan kan het een stoornis zijn. OCPS is heel breed en dat heb je niet zomaar maar het kan ook een andere stoornis zijn.
Groetjes Anke
maandag 4 april 2011 om 17:52
@Anke,
Wat heftig je verhaal! Waarom willen ze je precies opnemen? Omdat het nu echt niet gaat of om intern echt in therapie te gaan?
Bij mij zijn de symtonen echt minder geworden. Laat ik zeggen dat de drang er nog wel is, maar dat ik deze nu herken en er veel minder aan toe geef. Ik ben nu meer in staat mijn hoge eisen naar beneden bij te stellen en mijn grenzen te bewaken.
Een voorbeeldje om dit toe te lichten:
Mijn man en ik hebben de afspraak dat degene die kookt niet hoeft op te ruimen. Nu heb ik net gekookt, maar wilde ook op gaan ruimen, omdat ik dan zeker weet dat het goed en op mijn manier (alles op zijn plaats in de vaatwasser bv.) gebeurt. Vroeger had ik hieraan toegegeven of nadat hij klaar was alles over gaan doen. Nu kies ik er bewust voor het niet te doen. Ik laat hem op zijn manier opruimen en doe het niet over. Morgen wordt de kookplaat misschien weer door mij schoongemaakt en gebeurt het weer goed. Tot die tijd moet het maar zo blijven. Ik zal er niet dood van gaan.
Dit alles heb ik echt in therapie geleerd. Ik heb geleerd dat niet alles op mijn manier kan en dat ik niet altijd 200% kan geven. Ik hoop dat ik hierdoor in de toekomst mijn werk weer op kan pakken, zonder dat ik mezelf weer uitput.
En ja, ik slik veel medicijnen. In eerste instantie startte ik met een anti-depressiva omdat ik een burn-out / depressie had. Ik had toen nog geen diagnose ocps. Deze medicijnen werkte niet. Nadat ik via via ook bij het GGZ terecht kwam, een diagnose en een nieuwe psychiater kreeg, bleek ik het verkeerde te slikken en kreeg ik nieuwe. Ik slik nu Fevarin en heb wel het idee dat het helpt. Helaas ben ik door alle bijwerkingen inmiddels ook verslaafd aan de kalmerings- en slaapmiddelen, maar hier ben ik hard van aan het afkicken.
Ik heb je als vriend toegevoegd, dat houdt volgens mij in dat we nu kunnen mailen. Maar je kan ook gewoon hier typen.
Wat heftig je verhaal! Waarom willen ze je precies opnemen? Omdat het nu echt niet gaat of om intern echt in therapie te gaan?
Bij mij zijn de symtonen echt minder geworden. Laat ik zeggen dat de drang er nog wel is, maar dat ik deze nu herken en er veel minder aan toe geef. Ik ben nu meer in staat mijn hoge eisen naar beneden bij te stellen en mijn grenzen te bewaken.
Een voorbeeldje om dit toe te lichten:
Mijn man en ik hebben de afspraak dat degene die kookt niet hoeft op te ruimen. Nu heb ik net gekookt, maar wilde ook op gaan ruimen, omdat ik dan zeker weet dat het goed en op mijn manier (alles op zijn plaats in de vaatwasser bv.) gebeurt. Vroeger had ik hieraan toegegeven of nadat hij klaar was alles over gaan doen. Nu kies ik er bewust voor het niet te doen. Ik laat hem op zijn manier opruimen en doe het niet over. Morgen wordt de kookplaat misschien weer door mij schoongemaakt en gebeurt het weer goed. Tot die tijd moet het maar zo blijven. Ik zal er niet dood van gaan.
Dit alles heb ik echt in therapie geleerd. Ik heb geleerd dat niet alles op mijn manier kan en dat ik niet altijd 200% kan geven. Ik hoop dat ik hierdoor in de toekomst mijn werk weer op kan pakken, zonder dat ik mezelf weer uitput.
En ja, ik slik veel medicijnen. In eerste instantie startte ik met een anti-depressiva omdat ik een burn-out / depressie had. Ik had toen nog geen diagnose ocps. Deze medicijnen werkte niet. Nadat ik via via ook bij het GGZ terecht kwam, een diagnose en een nieuwe psychiater kreeg, bleek ik het verkeerde te slikken en kreeg ik nieuwe. Ik slik nu Fevarin en heb wel het idee dat het helpt. Helaas ben ik door alle bijwerkingen inmiddels ook verslaafd aan de kalmerings- en slaapmiddelen, maar hier ben ik hard van aan het afkicken.
Ik heb je als vriend toegevoegd, dat houdt volgens mij in dat we nu kunnen mailen. Maar je kan ook gewoon hier typen.
dinsdag 5 april 2011 om 11:00
quote:anke123 schreef op 04 april 2011 @ 13:30:
@Hanneke, je kunt in je hoofd echt wel onderscheiden of dat het reeël of niet-reeël is. Die gedachten die je krijgt en de handelingen die je doet, moet doen. Als je er last van krijgt en merkt dat je het zelf niet wilt en bepaalt dan kan het een stoornis zijn. OCPS is heel breed en dat heb je niet zomaar maar het kan ook een andere stoornis zijn.
Ik maak me er niet druk om, om eerlijk te zijn Ik laat me ook doelbewust niet testen. Ik ken het lijstje waar je aan moet "voldoen" en (op 1 na) heb ik allemaal. Ik laat me bewust niet onderzoeken, omdat ik geen zin heb ik een stempel. Ik kwam op dit topic, omdat ik las over een behandeling, die is mij onbekend, en daar was ik benieuwd naar. Maar wat ik nu hoor (reeël - net reeël), doe ik uit mezelf al (ik raak "van de leg" als er een shampoo fles is verschoven bijvoorbeeld. Ik MOET die dan terug zetten. Ik weet dat dat een stomme gedachte is, dus 'bedwing' ik mijzelf om het niet te doen. En soms doe ik het ook wel, mezelf realiserend dat dat stom is, maar het voelt wel opgelucht)
@Hanneke, je kunt in je hoofd echt wel onderscheiden of dat het reeël of niet-reeël is. Die gedachten die je krijgt en de handelingen die je doet, moet doen. Als je er last van krijgt en merkt dat je het zelf niet wilt en bepaalt dan kan het een stoornis zijn. OCPS is heel breed en dat heb je niet zomaar maar het kan ook een andere stoornis zijn.
Ik maak me er niet druk om, om eerlijk te zijn Ik laat me ook doelbewust niet testen. Ik ken het lijstje waar je aan moet "voldoen" en (op 1 na) heb ik allemaal. Ik laat me bewust niet onderzoeken, omdat ik geen zin heb ik een stempel. Ik kwam op dit topic, omdat ik las over een behandeling, die is mij onbekend, en daar was ik benieuwd naar. Maar wat ik nu hoor (reeël - net reeël), doe ik uit mezelf al (ik raak "van de leg" als er een shampoo fles is verschoven bijvoorbeeld. Ik MOET die dan terug zetten. Ik weet dat dat een stomme gedachte is, dus 'bedwing' ik mijzelf om het niet te doen. En soms doe ik het ook wel, mezelf realiserend dat dat stom is, maar het voelt wel opgelucht)
dinsdag 5 april 2011 om 11:12
@Hanneke,
Ik denk dat het feit dat je je bewust van je gedrag bent en je kunt bedwingen om dingen niet te doen, is denk ik erg goed. Dat zijn dingen die wij ook leren op therapie. De drang gaat niet weg, maar je leert er mee om gaan. En er soms aan toegeven, mag best, zolang je het maat bewust doet.
Ik denk dat het feit dat je je bewust van je gedrag bent en je kunt bedwingen om dingen niet te doen, is denk ik erg goed. Dat zijn dingen die wij ook leren op therapie. De drang gaat niet weg, maar je leert er mee om gaan. En er soms aan toegeven, mag best, zolang je het maat bewust doet.
dinsdag 5 april 2011 om 11:39
quote:roozz schreef op 05 april 2011 @ 11:12:
@Hanneke,
Ik denk dat het feit dat je je bewust van je gedrag bent en je kunt bedwingen om dingen niet te doen, is denk ik erg goed. Dat zijn dingen die wij ook leren op therapie. De drang gaat niet weg, maar je leert er mee om gaan. En er soms aan toegeven, mag best, zolang je het maat bewust doet.Ik ben het met je eens Ik vind het wel prettig om gehoord te hebben hoe de therapie werkt. Bedankt
@Hanneke,
Ik denk dat het feit dat je je bewust van je gedrag bent en je kunt bedwingen om dingen niet te doen, is denk ik erg goed. Dat zijn dingen die wij ook leren op therapie. De drang gaat niet weg, maar je leert er mee om gaan. En er soms aan toegeven, mag best, zolang je het maat bewust doet.Ik ben het met je eens Ik vind het wel prettig om gehoord te hebben hoe de therapie werkt. Bedankt
dinsdag 5 april 2011 om 16:37
@roozz Ik ben in de intakefase voor Overwaal in Nijmegen en voor Centrum voor Psychotherapie in Lunteren. Bij deze laatste had ik eerst een intake gedaan maar zij zijn van mening dat ik beter bij Overwaal terecht kan, daar ben ik nu in afwachting van het eerste gesprek. Naast de OCPS zijn er namelijk nog een aantal dingen die spelen, dus het is lastig. Bij mij is het ook na aanleiding van een burn out/zware depressie aan het licht gekomen, twee jaar nadat ik me heb moeten ziekmelden,
Ik hoop dat ik straks ook mijn werk weer kan oppakken, het duurt nu allemaal al zo lang. het is soms moeilijk om het vetrouwen te houden.
Heb jij nu nog therapie?
Ik hoop dat ik straks ook mijn werk weer kan oppakken, het duurt nu allemaal al zo lang. het is soms moeilijk om het vetrouwen te houden.
Heb jij nu nog therapie?
dinsdag 5 april 2011 om 19:21
Het is heftig inderdaad, ik weet het.
Ik heb dan ook al enige ervaring met verschillende therapeuten en therapiën, maar nog niet met een interne behandeling dus ik ben benieuwd.
Naja, ik val telkens terug en dat is erg vermoeiend. Zo kan ik niet mijn leven blijven leiden met vallen, opstaan en dan weer kei hard vallen. Daarbij is het zo dat er in het dagelijks ook een hoop gebeurt natuurlijk (gezonde zorgen, je weet wel) waardoor ik me niet vol kan inzetten voor mijn probleem en het telkens even goed gaat maar daarna toch weer fout.
Een groot kenmerk van ocps is natuurlijk dat wanneer jij om wat voor een redenen dan ook zwak(ker) bent, het hoog op loopt waardoor het moeilijker wordt om het tegen te gaan.
Het klinkt misschien heel stom maar het is voor mij een enorme opluchting om dadelijk alleen maar bezig te zijn met ocps en er hard voor te werken zodat het minder wordt en ik er mee kan leven.
Wat jullie zeggen over het herkennen ervan is natuurlijk goed, het is vrijwel de basis die je leert bij het starten van een behandeling of het eerste waaraan je een bepaalde stoornis herkent. Maar het is bij iedereen verschillend in hoe erg de stoornis is. Bij de 1 ontwikkelt het zich verder, bij de ander niet, bij de 1 is het hardnekkig, bij de ander valt er makkelijk mee te leven, en ga zo maar door..
Hanneke, als jij er mee kan leven is het prima!
Roozz, merk je dat het je stemming iedere dag weer bepaalt?
Ik benoem het de 2de persoon die bepaalt hoe dat ik me voel en natuurlijk wat ik allemaal moet doen.
Is het moeilijk voor je omgeving, hebben zij er moeite mee of hoe gaan zij ermee om?
Avery, ik hoop ook voor je dat het weer beter zal gaan!
Nijmegen is overigens erg dichtbij voor mij, misschien zal ik daarover ook te horen krijgen?
Sterkte en Succes weer allemaal:)
Ik heb dan ook al enige ervaring met verschillende therapeuten en therapiën, maar nog niet met een interne behandeling dus ik ben benieuwd.
Naja, ik val telkens terug en dat is erg vermoeiend. Zo kan ik niet mijn leven blijven leiden met vallen, opstaan en dan weer kei hard vallen. Daarbij is het zo dat er in het dagelijks ook een hoop gebeurt natuurlijk (gezonde zorgen, je weet wel) waardoor ik me niet vol kan inzetten voor mijn probleem en het telkens even goed gaat maar daarna toch weer fout.
Een groot kenmerk van ocps is natuurlijk dat wanneer jij om wat voor een redenen dan ook zwak(ker) bent, het hoog op loopt waardoor het moeilijker wordt om het tegen te gaan.
Het klinkt misschien heel stom maar het is voor mij een enorme opluchting om dadelijk alleen maar bezig te zijn met ocps en er hard voor te werken zodat het minder wordt en ik er mee kan leven.
Wat jullie zeggen over het herkennen ervan is natuurlijk goed, het is vrijwel de basis die je leert bij het starten van een behandeling of het eerste waaraan je een bepaalde stoornis herkent. Maar het is bij iedereen verschillend in hoe erg de stoornis is. Bij de 1 ontwikkelt het zich verder, bij de ander niet, bij de 1 is het hardnekkig, bij de ander valt er makkelijk mee te leven, en ga zo maar door..
Hanneke, als jij er mee kan leven is het prima!
Roozz, merk je dat het je stemming iedere dag weer bepaalt?
Ik benoem het de 2de persoon die bepaalt hoe dat ik me voel en natuurlijk wat ik allemaal moet doen.
Is het moeilijk voor je omgeving, hebben zij er moeite mee of hoe gaan zij ermee om?
Avery, ik hoop ook voor je dat het weer beter zal gaan!
Nijmegen is overigens erg dichtbij voor mij, misschien zal ik daarover ook te horen krijgen?
Sterkte en Succes weer allemaal:)
donderdag 7 april 2011 om 13:00
@Anke123,
Nijmegen is gespecialiseerd in angststoornissen, dus het is goed mogelijk dat het geschikt is voor je.
Ik begrijp je helemaal als je zegt dat je ernaar uit ziet om tijdens de therapie alleen maar met de OCPS bezig te zijn en werken aan herstel. Ik heb afgelopen zomer 3 weken intensief aan mijn OCD (ja, dat heb ik onder andere ook nog) gewerkt en het was heel fijn om alleen daar maar mee bezig te zijn. Het was in principe 3 weken klinisch, maar ik kon , omdat het dichtbij was, wel elke avond naar huis, voor mij goed want dan kon ik ook thuis oefenen. Maar omdat je in een beschermde omgeving zat overdag, kon je je goed focussen op de therapie: ik hoefde me geen zorgen te maken over andere dingen. Ik zie er nu ook weer naar uit om in zo een beschermde omgeving aan mijn problemen te werken, en de rest even de boel de boel laten.
Weet jij al waar je naar toe gaat? In welke fase zit je nu?
groetjes
Avery
Nijmegen is gespecialiseerd in angststoornissen, dus het is goed mogelijk dat het geschikt is voor je.
Ik begrijp je helemaal als je zegt dat je ernaar uit ziet om tijdens de therapie alleen maar met de OCPS bezig te zijn en werken aan herstel. Ik heb afgelopen zomer 3 weken intensief aan mijn OCD (ja, dat heb ik onder andere ook nog) gewerkt en het was heel fijn om alleen daar maar mee bezig te zijn. Het was in principe 3 weken klinisch, maar ik kon , omdat het dichtbij was, wel elke avond naar huis, voor mij goed want dan kon ik ook thuis oefenen. Maar omdat je in een beschermde omgeving zat overdag, kon je je goed focussen op de therapie: ik hoefde me geen zorgen te maken over andere dingen. Ik zie er nu ook weer naar uit om in zo een beschermde omgeving aan mijn problemen te werken, en de rest even de boel de boel laten.
Weet jij al waar je naar toe gaat? In welke fase zit je nu?
groetjes
Avery
maandag 11 april 2011 om 08:01
Sorry meiden, dat ik even niet gereageerd heb, maar het ging hier niet zo goed vorige week. Nu weer een nieuwe week, met nieuwe kansen.
@Avery, Ja, vertrouwen houden dat het goed komt, is erg moeilijk. Ik denk dat mensen met ocps door hun perfectionisme ook te graag vooruit willen en weer aan het werk willen, wat ook niet altijd in ons voordeel werkt.
Het duurde bij mij erg lang voordat ik me erbij neer kon leggen dat ik ziek ben. Nu heb ik het geaccepteerd, maar heb ik nog steeds de druk dat ik binnen twee jaar beter moet zijn, om mijn baan niet te verliezen.
Ik volg nu nog schematherapie. 1 dag in de week in groepsverband. Omdat bij mij ocps ook niet alleen is gekomen, ga ik daarna individueel verder met emdr.
In mijn zware periode heb ik ook vaak gewild dat ik intern kon gaan en de buitenwereld even de buitenwereld kon laten. Dit was bij mij alleen geen optie, omdat dat hier gewoon niet is. Ja, ik kon me laten opnemen, maar dan zou er geen specifieke behandeling bij in zitten. Daar schoot ik dus niets mee op.
@Anke, ja, ik merk heel erg dat mijn stemming mijn gedrag bepaald. Na mijn therapiedag ben ik altijd erg moe en dan is het het ergst en stort ik vaak ook echt in aan het einde van de dag. Verder is het het ergst als er iets van mij verwacht wordt. Dan sla ik vaak gewoon door. Op dat moment ben ik het me er wel van bewust, maar ben nog niet in staat mijn gedrag helemaal te beinvloeden. En soms geef ik er ook gewoon bewust aan toe. Even als een 'gek' door mijn huis gaan en alles opruimen en schoonmaken kan soms zo opluchten.
Mijn omgeving bestaat vooral uit mijn man. En ja, die heeft er veel last van. Nu ik me er bewust van ben, probeer ik me vaak in te houden en zijn gedrag niet te bekritiseren. Het is in mijn ogen toch nooit goed.
Het is moeilijk om mee om te gaan. We zullen straks ook in relatietherapie gaan, zodat hij ook kan leren hoe hij hier het beste mee om kan gaan.
Meiden, succes met jullie keuzes. Het is moeilijk een goede behandeling te vinden (helaas weet ik er alles van:( ) Luister goed naar je gevoel. Er moet vanaf het begin een klik zijn, anders gaat het niet werken. Sterkte!
@Avery, Ja, vertrouwen houden dat het goed komt, is erg moeilijk. Ik denk dat mensen met ocps door hun perfectionisme ook te graag vooruit willen en weer aan het werk willen, wat ook niet altijd in ons voordeel werkt.
Het duurde bij mij erg lang voordat ik me erbij neer kon leggen dat ik ziek ben. Nu heb ik het geaccepteerd, maar heb ik nog steeds de druk dat ik binnen twee jaar beter moet zijn, om mijn baan niet te verliezen.
Ik volg nu nog schematherapie. 1 dag in de week in groepsverband. Omdat bij mij ocps ook niet alleen is gekomen, ga ik daarna individueel verder met emdr.
In mijn zware periode heb ik ook vaak gewild dat ik intern kon gaan en de buitenwereld even de buitenwereld kon laten. Dit was bij mij alleen geen optie, omdat dat hier gewoon niet is. Ja, ik kon me laten opnemen, maar dan zou er geen specifieke behandeling bij in zitten. Daar schoot ik dus niets mee op.
@Anke, ja, ik merk heel erg dat mijn stemming mijn gedrag bepaald. Na mijn therapiedag ben ik altijd erg moe en dan is het het ergst en stort ik vaak ook echt in aan het einde van de dag. Verder is het het ergst als er iets van mij verwacht wordt. Dan sla ik vaak gewoon door. Op dat moment ben ik het me er wel van bewust, maar ben nog niet in staat mijn gedrag helemaal te beinvloeden. En soms geef ik er ook gewoon bewust aan toe. Even als een 'gek' door mijn huis gaan en alles opruimen en schoonmaken kan soms zo opluchten.
Mijn omgeving bestaat vooral uit mijn man. En ja, die heeft er veel last van. Nu ik me er bewust van ben, probeer ik me vaak in te houden en zijn gedrag niet te bekritiseren. Het is in mijn ogen toch nooit goed.
Het is moeilijk om mee om te gaan. We zullen straks ook in relatietherapie gaan, zodat hij ook kan leren hoe hij hier het beste mee om kan gaan.
Meiden, succes met jullie keuzes. Het is moeilijk een goede behandeling te vinden (helaas weet ik er alles van:( ) Luister goed naar je gevoel. Er moet vanaf het begin een klik zijn, anders gaat het niet werken. Sterkte!
woensdag 25 januari 2012 om 19:30
ik denk dat mijn relatie door deze stoornis is gestrand,ik herken zo vreselijk veel in mijn ex vriend. eigenlijk alles.....hij is 4 weken geleden bij mij weggegaan ,op de loop voor problemen ,heel complex allemaal maar er vallen nu zoveel puzzelstukjes op zn plek.......
hoe moet ik nu met hem omgaan? hij is heel gecontroleerd bezig ,wi lde touwtjes zelf in handen houden ,,,,,
kan iemand mij helpen,,,,ik kan hem slechts vertellen: hey jij heb t dit en dit maar wil hem wel zo goed mogelijk benaderen
hoe moet ik nu met hem omgaan? hij is heel gecontroleerd bezig ,wi lde touwtjes zelf in handen houden ,,,,,
kan iemand mij helpen,,,,ik kan hem slechts vertellen: hey jij heb t dit en dit maar wil hem wel zo goed mogelijk benaderen
zonder tegenslag is er geen overwinning
zondag 5 februari 2012 om 23:25
Even twee vraagjes aan de "deskundigen".
Na perioden van ambiteus en grenzeloos werkend afgewisseld met perioden van totaal gefrustreerd thuis zitten is de verdenking uitgesproken dat ik weleens ocps zou kunnen hebben.
Ben nu 45-55% afgekeurd (WAO) en moet dus voor het resterende deel werk zoeken. Weet eigenlijk niet precies wat ik er mee aan moet. Ik twijfel tussen 2 strategiën: óf gewoon doen wat ik leuk vind, met het risico dat ik me er wéér in vast bijt en wéér over de kop ga, óf.....werk doen waar mijn ambities niet liggen en dit gewoon zien als "geld verdienen" en hopend dat ik dat tot mijn 67e vol houd. Wel saai, maar minder kans dat ik mezelf erin verlies omdat het niet uitdagend genoeg is om me in vast te bijten.
Mijn vragen:
1.Hoe ga je om met werk in geval van ocps?
2. Voor mijzelf is het duidelijk dat ik ocps heb. Is het verstandig om een officiële diagnose te krijgen?
Na perioden van ambiteus en grenzeloos werkend afgewisseld met perioden van totaal gefrustreerd thuis zitten is de verdenking uitgesproken dat ik weleens ocps zou kunnen hebben.
Ben nu 45-55% afgekeurd (WAO) en moet dus voor het resterende deel werk zoeken. Weet eigenlijk niet precies wat ik er mee aan moet. Ik twijfel tussen 2 strategiën: óf gewoon doen wat ik leuk vind, met het risico dat ik me er wéér in vast bijt en wéér over de kop ga, óf.....werk doen waar mijn ambities niet liggen en dit gewoon zien als "geld verdienen" en hopend dat ik dat tot mijn 67e vol houd. Wel saai, maar minder kans dat ik mezelf erin verlies omdat het niet uitdagend genoeg is om me in vast te bijten.
Mijn vragen:
1.Hoe ga je om met werk in geval van ocps?
2. Voor mijzelf is het duidelijk dat ik ocps heb. Is het verstandig om een officiële diagnose te krijgen?
donderdag 21 juni 2012 om 12:48
Het is een oud topic, maar de laatste reactie is pas in februari dit jaar gegeven zie ik. Dus ik UP 'm even.
Ik ben benieuwd hoe het met iedereen die hier schreef (en nog aanwezig is), is vergaan.
En Verado, heb je al een beslissing gemaakt hierin?
Wat betreft een officiële diagnose. Misschien is dat prettig voor het afgekeurd kunnen worden e.d., maar voor jezelf voegt het denk ik niets toe. Er verandert daardoor toch niets. Zaak is dat je er zelf aan gaat werken. Aan jou zelf dus, niet zozeer aan die stoornis, want dat is maar een uitingsvorm van hoe jij bent (geworden). Zoals velen al zeggen: bewustwording is al een grote stap vooruit.
Ik ben benieuwd hoe het met iedereen die hier schreef (en nog aanwezig is), is vergaan.
En Verado, heb je al een beslissing gemaakt hierin?
Wat betreft een officiële diagnose. Misschien is dat prettig voor het afgekeurd kunnen worden e.d., maar voor jezelf voegt het denk ik niets toe. Er verandert daardoor toch niets. Zaak is dat je er zelf aan gaat werken. Aan jou zelf dus, niet zozeer aan die stoornis, want dat is maar een uitingsvorm van hoe jij bent (geworden). Zoals velen al zeggen: bewustwording is al een grote stap vooruit.
woensdag 5 maart 2014 om 15:24
Oei, hier is al een tijd niets meer geschreven....
Vanochtend heeft de huisarts me verteld dat hij denkt aan OCPS met het advies een psycholoog te bezoeken. Helaas bestaat er geen pilletje/pleister Ik zoek nu de hele dag zoveel mogelijk informatie. Ik moet zeggen, daar wordt je niet vrolijk van.
De reden waarom ik nu echt iets wil aanpakken is dat ik merk dat mijn liefste omgeving (man en kinderen) last van mij hebben. Dat breekt mijn hart en dat wil ik niet. De beste motivatie om echt te veranderen lijkt me. En nu blijkt dat dat eigenlijk niet kan???
Alleen "maskeren"? Ik ben zo bang dat dat niet altijd en echt helpt...
Jullie lopen een paar jaar op mij voor én zijn ervaringsdeskundigen. Ik zou heel graag willen weten hoe het nu met jullie gaat... Hopelijk leest iemand hier nog wel eens.
Vanochtend heeft de huisarts me verteld dat hij denkt aan OCPS met het advies een psycholoog te bezoeken. Helaas bestaat er geen pilletje/pleister Ik zoek nu de hele dag zoveel mogelijk informatie. Ik moet zeggen, daar wordt je niet vrolijk van.
De reden waarom ik nu echt iets wil aanpakken is dat ik merk dat mijn liefste omgeving (man en kinderen) last van mij hebben. Dat breekt mijn hart en dat wil ik niet. De beste motivatie om echt te veranderen lijkt me. En nu blijkt dat dat eigenlijk niet kan???
Alleen "maskeren"? Ik ben zo bang dat dat niet altijd en echt helpt...
Jullie lopen een paar jaar op mij voor én zijn ervaringsdeskundigen. Ik zou heel graag willen weten hoe het nu met jullie gaat... Hopelijk leest iemand hier nog wel eens.
