Actueel
alle pijlers
Sylvana Simons
donderdag 19 mei 2016 om 21:39
Het zal niemand ontgaan zijn: Sylvana Simons sluit zich aan bij politieke partij Denk.
Wat vinden 'we' daarvan?
Ik trap af: volgens mij was ze 'uitgeschnabbeld' en is dit een nieuwe manier om 'relevant' te blijven in haar ogen.
Ze heeft haar heil gezocht bij een naar mijn mening heel dubieus clubje.
Wat vinden 'we' daarvan?
Ik trap af: volgens mij was ze 'uitgeschnabbeld' en is dit een nieuwe manier om 'relevant' te blijven in haar ogen.
Ze heeft haar heil gezocht bij een naar mijn mening heel dubieus clubje.
vrijdag 3 juni 2016 om 10:49
De afwas spoel ik dan weer wel af. Ik heb een afdruiprek in het keukenkastjes boven de gootsteen dus daar gaat de schone afwas in. Nu hebben we ook een afwasmachine maar als die stuk of vol is en ik even wat nodig heb was ik wel met de hand af. Met een sponsje en na afloop spoelen onder de kraan. Ik denk dat mijn moeder het ook zo doet maar ik weet het niet zeker. Ik heb haar niet meer zien afwassen sinds ik het huis uit ben geloof ik. Mijn pleegbroer spoelt de afwas slecht af. Ik dacht altijd dat dit gewoon luiheid was maar misschien is dit wel de gewoonte in het tehuis waar hij woont (en dat in Nederland staat).
Rauw vlees eet ik wel in bepaalde gerechten (Çi? köfte, heerlijk)
Hond hebben we (twee zelfs)
Eten op de grond: meestal gelijk weg, soms 5 seconde regel.
En ik kook gewoon als ik menstrueer (ik kook liever nooit maar dat is geen speciale reden om wel/niet te koken)
Maar ik heb er inderdaad nooit bij stil gestaan of dit meer dan persoonlijke voorkeuren zijn.
Rauw vlees eet ik wel in bepaalde gerechten (Çi? köfte, heerlijk)
Hond hebben we (twee zelfs)
Eten op de grond: meestal gelijk weg, soms 5 seconde regel.
En ik kook gewoon als ik menstrueer (ik kook liever nooit maar dat is geen speciale reden om wel/niet te koken)
Maar ik heb er inderdaad nooit bij stil gestaan of dit meer dan persoonlijke voorkeuren zijn.
vrijdag 3 juni 2016 om 10:51
quote:Ikhierhuh schreef op 03 juni 2016 @ 10:35:
[...]
Grappig. In Spanje, bijvoorbeeld, is verplicht met steriele handschoenen (wat een rare woord handschoen) te werken in alle winkels waar eetwaren verkocht worden. Tis mij opgevallen een tijdje geleden, vond zelf een beetje overdreven.
Wat mij opval hier in Nederland is hoe mensen met stokbrood omgaan. Ik pak brood uit de mand en geeft direct aan de caissière zodat zij mij weer mij mijn brood teruggeeft. Nee hoor, ze/hij gooit mijn brood op de band, tussen al die bacteriën. Ik kan behoorlijk sacherijnig om worden.Geniaal! Nee, ik doel er op dat je zegt dat het woord handschoen een raar woord is. Nooit erover nagedacht, maar een schoen aan je hand idd.
[...]
Grappig. In Spanje, bijvoorbeeld, is verplicht met steriele handschoenen (wat een rare woord handschoen) te werken in alle winkels waar eetwaren verkocht worden. Tis mij opgevallen een tijdje geleden, vond zelf een beetje overdreven.
Wat mij opval hier in Nederland is hoe mensen met stokbrood omgaan. Ik pak brood uit de mand en geeft direct aan de caissière zodat zij mij weer mij mijn brood teruggeeft. Nee hoor, ze/hij gooit mijn brood op de band, tussen al die bacteriën. Ik kan behoorlijk sacherijnig om worden.Geniaal! Nee, ik doel er op dat je zegt dat het woord handschoen een raar woord is. Nooit erover nagedacht, maar een schoen aan je hand idd.
vrijdag 3 juni 2016 om 10:56
quote:vivamien schreef op 03 juni 2016 @ 10:00:
Ik was dus Surinaams af? Prima. Snap alleen niet zo goed wat dat slavernijverleden er nou weer mee te maken heeft.
Ik weet niet of dat afwassen daar ook mee te maken heeft. Maar bepaalde grotere tradities wel.
Ik wil bijvoorbeeld absoluut op de Surinaamse manier begraven worden. Dus afgelegd worden door Surinamers, compleet met de bijbehorende afscheidsrituelen. Ik wil een singi neti, een aiti de, een siksie wiki, ga zo maar door.
Welnu, al die rituelen komen voort uit de slavernij. En het grappige is, dat zwarte mensen in de VS nagenoeg dezelfde rituelen hebben, al heet het daar natuurlijk dan geen singi neti, maar anders. In Haiti hebben ze die rituelen ook, en in Jamaica ook, en in Frans Guyana ook, en ik vermoed dat Kadanz zo zal zeggen dat ze op de Antillen ook vergelijkbare rituelen hebben.
Datzelfde geldt rondom geboorte / baby's, huwelijken, familieverbanden, bepaalde "zwarte stereotypes" als bijvoorbeeld de afwezige vader en de tig miljoen halfbroers en zussen hebben, de dominante moeder, dat zijn allemaal culturele zaken die met de slavernij te maken hebben.
Ik was dus Surinaams af? Prima. Snap alleen niet zo goed wat dat slavernijverleden er nou weer mee te maken heeft.
Ik weet niet of dat afwassen daar ook mee te maken heeft. Maar bepaalde grotere tradities wel.
Ik wil bijvoorbeeld absoluut op de Surinaamse manier begraven worden. Dus afgelegd worden door Surinamers, compleet met de bijbehorende afscheidsrituelen. Ik wil een singi neti, een aiti de, een siksie wiki, ga zo maar door.
Welnu, al die rituelen komen voort uit de slavernij. En het grappige is, dat zwarte mensen in de VS nagenoeg dezelfde rituelen hebben, al heet het daar natuurlijk dan geen singi neti, maar anders. In Haiti hebben ze die rituelen ook, en in Jamaica ook, en in Frans Guyana ook, en ik vermoed dat Kadanz zo zal zeggen dat ze op de Antillen ook vergelijkbare rituelen hebben.
Datzelfde geldt rondom geboorte / baby's, huwelijken, familieverbanden, bepaalde "zwarte stereotypes" als bijvoorbeeld de afwezige vader en de tig miljoen halfbroers en zussen hebben, de dominante moeder, dat zijn allemaal culturele zaken die met de slavernij te maken hebben.
Am Yisrael Chai!
vrijdag 3 juni 2016 om 10:58
quote:amarna schreef op 03 juni 2016 @ 09:00:
Over die kleine cultuurgebonden, huishoudelijke gewoontes lezen vind ik oprecht erg leuk.
Dat zijn van die dingen die je niet van elkaar weet.
Zo las ik op dit forum ooit van de gewoonte om vlees onder de kraan af te spoelen voor de bereiding. Had ik nog nooit van gehoord. Het werd een lang draadje over het nut.De Surinaamse manier zoals ik die heb meegekregen is dat je vlees eerst wast met azijn en bij gebrek aan azijn met een "lemmetje" (limoen), en daarna pas afspoelt onder de kraan. Het wassen zelf doe je met zuur.
Over die kleine cultuurgebonden, huishoudelijke gewoontes lezen vind ik oprecht erg leuk.
Dat zijn van die dingen die je niet van elkaar weet.
Zo las ik op dit forum ooit van de gewoonte om vlees onder de kraan af te spoelen voor de bereiding. Had ik nog nooit van gehoord. Het werd een lang draadje over het nut.De Surinaamse manier zoals ik die heb meegekregen is dat je vlees eerst wast met azijn en bij gebrek aan azijn met een "lemmetje" (limoen), en daarna pas afspoelt onder de kraan. Het wassen zelf doe je met zuur.
Am Yisrael Chai!
vrijdag 3 juni 2016 om 11:03
quote:Ikhierhuh schreef op 03 juni 2016 @ 10:35:
[...]
Grappig. In Spanje, bijvoorbeeld, is verplicht met steriele handschoenen (wat een rare woord handschoen) te werken in alle winkels waar eetwaren verkocht worden. Tis mij opgevallen een tijdje geleden, vond zelf een beetje overdreven.
Wat mij opval hier in Nederland is hoe mensen met stokbrood omgaan. Ik pak brood uit de mand en geeft direct aan de caissière zodat zij mij weer mij mijn brood teruggeeft. Nee hoor, ze/hij gooit mijn brood op de band, tussen al die bacteriën. Ik kan behoorlijk sacherijnig om worden.
Mijn moeder had vroeger een Amerikaanse vriendin, en die kreeg zo'n beetje in elke winkel waar ze eten kocht altijd ruzie met de winkelmedewerkers. Dan liep ze te fulmineren, ik moest er altijd ongelooflijk om lachen. Zij vond zonder uitzondering alles vies. Dan stond ze bij de bakker en bestelde een brood, en dan pakte het meisje een brood. En dan ging die vriendin van mama helemaal uit haar dak. "Ik zag je net je hand door je haar halen, en je krabt net aan je neus, en je rekent net met die meneer af, en nu zit je met ongewassen handen aan het BROOD DAT IK MOET ETEN???? Where's your manager??"
En dan lagen mijn moeder en ik alweer blauw van het lachen om de Koefnoen achtige scene die daar geheid op ging volgen.
[...]
Grappig. In Spanje, bijvoorbeeld, is verplicht met steriele handschoenen (wat een rare woord handschoen) te werken in alle winkels waar eetwaren verkocht worden. Tis mij opgevallen een tijdje geleden, vond zelf een beetje overdreven.
Wat mij opval hier in Nederland is hoe mensen met stokbrood omgaan. Ik pak brood uit de mand en geeft direct aan de caissière zodat zij mij weer mij mijn brood teruggeeft. Nee hoor, ze/hij gooit mijn brood op de band, tussen al die bacteriën. Ik kan behoorlijk sacherijnig om worden.
Mijn moeder had vroeger een Amerikaanse vriendin, en die kreeg zo'n beetje in elke winkel waar ze eten kocht altijd ruzie met de winkelmedewerkers. Dan liep ze te fulmineren, ik moest er altijd ongelooflijk om lachen. Zij vond zonder uitzondering alles vies. Dan stond ze bij de bakker en bestelde een brood, en dan pakte het meisje een brood. En dan ging die vriendin van mama helemaal uit haar dak. "Ik zag je net je hand door je haar halen, en je krabt net aan je neus, en je rekent net met die meneer af, en nu zit je met ongewassen handen aan het BROOD DAT IK MOET ETEN???? Where's your manager??"
En dan lagen mijn moeder en ik alweer blauw van het lachen om de Koefnoen achtige scene die daar geheid op ging volgen.
Am Yisrael Chai!
vrijdag 3 juni 2016 om 11:08
quote:fashionvictim schreef op 03 juni 2016 @ 11:03:
[...]
Mijn moeder had vroeger een Amerikaanse vriendin, en die kreeg zo'n beetje in elke winkel waar ze eten kocht altijd ruzie met de winkelmedewerkers. Dan liep ze te fulmineren, ik moest er altijd ongelooflijk om lachen. Zij vond zonder uitzondering alles vies. Dan stond ze bij de bakker en bestelde een brood, en dan pakte het meisje een brood. En dan ging die vriendin van mama helemaal uit haar dak. "Ik zag je net je hand door je haar halen, en je krabt net aan je neus, en je rekent net met die meneer af, en nu zit je met ongewassen handen aan het BROOD DAT IK MOET ETEN???? Where's your manager??"
En dan lagen mijn moeder en ik alweer blauw van het lachen om de Koefnoen achtige scene die daar geheid op ging volgen.Hahahaha. Nee, ik ga niet tekeer. Voor ons is brood (en alles wat je moet eten) iets heilig, iets waar je met veel respect om gaat. Zal wel iets mee te maken hebben met katholicisme.
[...]
Mijn moeder had vroeger een Amerikaanse vriendin, en die kreeg zo'n beetje in elke winkel waar ze eten kocht altijd ruzie met de winkelmedewerkers. Dan liep ze te fulmineren, ik moest er altijd ongelooflijk om lachen. Zij vond zonder uitzondering alles vies. Dan stond ze bij de bakker en bestelde een brood, en dan pakte het meisje een brood. En dan ging die vriendin van mama helemaal uit haar dak. "Ik zag je net je hand door je haar halen, en je krabt net aan je neus, en je rekent net met die meneer af, en nu zit je met ongewassen handen aan het BROOD DAT IK MOET ETEN???? Where's your manager??"
En dan lagen mijn moeder en ik alweer blauw van het lachen om de Koefnoen achtige scene die daar geheid op ging volgen.Hahahaha. Nee, ik ga niet tekeer. Voor ons is brood (en alles wat je moet eten) iets heilig, iets waar je met veel respect om gaat. Zal wel iets mee te maken hebben met katholicisme.
vrijdag 3 juni 2016 om 11:16
quote:fashionvictim schreef op 03 juni 2016 @ 11:03:
[...]
Mijn moeder had vroeger een Amerikaanse vriendin, en die kreeg zo'n beetje in elke winkel waar ze eten kocht altijd ruzie met de winkelmedewerkers. Dan liep ze te fulmineren, ik moest er altijd ongelooflijk om lachen. Zij vond zonder uitzondering alles vies. Dan stond ze bij de bakker en bestelde een brood, en dan pakte het meisje een brood. En dan ging die vriendin van mama helemaal uit haar dak. "Ik zag je net je hand door je haar halen, en je krabt net aan je neus, en je rekent net met die meneer af, en nu zit je met ongewassen handen aan het BROOD DAT IK MOET ETEN???? Where's your manager??"
En dan lagen mijn moeder en ik alweer blauw van het lachen om de Koefnoen achtige scene die daar geheid op ging volgen.
Hahaha ja, als je er over nadenkt is het ook best vies.
Oplossing: niet over nadenken
[...]
Mijn moeder had vroeger een Amerikaanse vriendin, en die kreeg zo'n beetje in elke winkel waar ze eten kocht altijd ruzie met de winkelmedewerkers. Dan liep ze te fulmineren, ik moest er altijd ongelooflijk om lachen. Zij vond zonder uitzondering alles vies. Dan stond ze bij de bakker en bestelde een brood, en dan pakte het meisje een brood. En dan ging die vriendin van mama helemaal uit haar dak. "Ik zag je net je hand door je haar halen, en je krabt net aan je neus, en je rekent net met die meneer af, en nu zit je met ongewassen handen aan het BROOD DAT IK MOET ETEN???? Where's your manager??"
En dan lagen mijn moeder en ik alweer blauw van het lachen om de Koefnoen achtige scene die daar geheid op ging volgen.
Hahaha ja, als je er over nadenkt is het ook best vies.
Oplossing: niet over nadenken
vrijdag 3 juni 2016 om 11:23
quote:nijntje021 schreef op 03 juni 2016 @ 11:20:
mijn oma waste zo haar kip mijn moeder ook trouwens
[img]http://fbcdn-sphotos-e-a.akamaihd.net/h ... dabd67ffb3[/img]Haha. Mijn oma, moeder en ik zelf doen het ook zo.
mijn oma waste zo haar kip mijn moeder ook trouwens
[img]http://fbcdn-sphotos-e-a.akamaihd.net/h ... dabd67ffb3[/img]Haha. Mijn oma, moeder en ik zelf doen het ook zo.
vrijdag 3 juni 2016 om 11:27
quote:nijntje021 schreef op 03 juni 2016 @ 11:20:
mijn oma waste zo haar kip mijn moeder ook trouwens
[afbeelding]
Niet alleen surinamers hoor. Ik kom van St.Lucia en daar doen wij dat ook zo. Inmiddels doe ik het hier in Nederland niet meer.
Vroeger omdat we dachten dat het gezonder was. Inmiddels weet ik dat juist het wassen gevaar oplevert voor de gezondheid
http://www.telegraaf.nl/g ... t_wassen_van_kip____.html
mijn oma waste zo haar kip mijn moeder ook trouwens
[afbeelding]
Niet alleen surinamers hoor. Ik kom van St.Lucia en daar doen wij dat ook zo. Inmiddels doe ik het hier in Nederland niet meer.
Vroeger omdat we dachten dat het gezonder was. Inmiddels weet ik dat juist het wassen gevaar oplevert voor de gezondheid
http://www.telegraaf.nl/g ... t_wassen_van_kip____.html
vrijdag 3 juni 2016 om 11:27
quote:fashionvictim schreef op 03 juni 2016 @ 10:56:
[...]
Ik weet niet of dat afwassen daar ook mee te maken heeft. Maar bepaalde grotere tradities wel.
Ik wil bijvoorbeeld absoluut op de Surinaamse manier begraven worden. Dus afgelegd worden door Surinamers, compleet met de bijbehorende afscheidsrituelen. Ik wil een singi neti, een aiti de, een siksie wiki, ga zo maar door.
Welnu, al die rituelen komen voort uit de slavernij. En het grappige is, dat zwarte mensen in de VS nagenoeg dezelfde rituelen hebben, al heet het daar natuurlijk dan geen singi neti, maar anders. In Haiti hebben ze die rituelen ook, en in Jamaica ook, en in Frans Guyana ook, en ik vermoed dat Kadanz zo zal zeggen dat ze op de Antillen ook vergelijkbare rituelen hebben.
Datzelfde geldt rondom geboorte / baby's, huwelijken, familieverbanden, bepaalde "zwarte stereotypes" als bijvoorbeeld de afwezige vader en de tig miljoen halfbroers en zussen hebben, de dominante moeder, dat zijn allemaal culturele zaken die met de slavernij te maken hebben.
Ja begrafenis ritueel herken ik dan weer wel, maar ik heb het ervaren als"too much", maar ik denk dat het persoonlijk is.
Bij rouw wil ik niet zingen en dansenmaar verdwijnen.
ALs ik ermee was opgegroeid was ik voorbereid geweest,ik had nog nooit een traditionele uitvaart meegemaakt en ik weet dat de partner van de persoon in kwestie het gevoel had dat hij de regie verloren had.
Ik vond het heftig en in alle eerlijkheid heb ik er een beetje een trauma aan overgehouden. Ook doordat de familie ineens 30 keer zo groot was en ik allemaal ooms en tantes bleek te hebben die ik niet kende.
Net als het verzorgen van de overledene, dat wordt ook vaak gezien als traditie maar is het dat wel?
Anyway, ik vond het verschrikkelijk , ik heb 10 jaar later nog steeds nachtmerries en daar zit geen woord sarcasme in, ik heb het oprecht als traumatisch ervaren.
Betekent niet dat ik de wens van een ander niet respecteer, mocht dit mijn moeders wens zijn(ik praat niet over de dood, maar ik vermoed het) dan respecteer ik dat utiteraard en dan zoek ik wel weer een goede psych.
[...]
Ik weet niet of dat afwassen daar ook mee te maken heeft. Maar bepaalde grotere tradities wel.
Ik wil bijvoorbeeld absoluut op de Surinaamse manier begraven worden. Dus afgelegd worden door Surinamers, compleet met de bijbehorende afscheidsrituelen. Ik wil een singi neti, een aiti de, een siksie wiki, ga zo maar door.
Welnu, al die rituelen komen voort uit de slavernij. En het grappige is, dat zwarte mensen in de VS nagenoeg dezelfde rituelen hebben, al heet het daar natuurlijk dan geen singi neti, maar anders. In Haiti hebben ze die rituelen ook, en in Jamaica ook, en in Frans Guyana ook, en ik vermoed dat Kadanz zo zal zeggen dat ze op de Antillen ook vergelijkbare rituelen hebben.
Datzelfde geldt rondom geboorte / baby's, huwelijken, familieverbanden, bepaalde "zwarte stereotypes" als bijvoorbeeld de afwezige vader en de tig miljoen halfbroers en zussen hebben, de dominante moeder, dat zijn allemaal culturele zaken die met de slavernij te maken hebben.
Ja begrafenis ritueel herken ik dan weer wel, maar ik heb het ervaren als"too much", maar ik denk dat het persoonlijk is.
Bij rouw wil ik niet zingen en dansenmaar verdwijnen.
ALs ik ermee was opgegroeid was ik voorbereid geweest,ik had nog nooit een traditionele uitvaart meegemaakt en ik weet dat de partner van de persoon in kwestie het gevoel had dat hij de regie verloren had.
Ik vond het heftig en in alle eerlijkheid heb ik er een beetje een trauma aan overgehouden. Ook doordat de familie ineens 30 keer zo groot was en ik allemaal ooms en tantes bleek te hebben die ik niet kende.
Net als het verzorgen van de overledene, dat wordt ook vaak gezien als traditie maar is het dat wel?
Anyway, ik vond het verschrikkelijk , ik heb 10 jaar later nog steeds nachtmerries en daar zit geen woord sarcasme in, ik heb het oprecht als traumatisch ervaren.
Betekent niet dat ik de wens van een ander niet respecteer, mocht dit mijn moeders wens zijn(ik praat niet over de dood, maar ik vermoed het) dan respecteer ik dat utiteraard en dan zoek ik wel weer een goede psych.
vrijdag 3 juni 2016 om 11:29
quote:fashionvictim schreef op 03 juni 2016 @ 11:03:
[...]
Mijn moeder had vroeger een Amerikaanse vriendin, en die kreeg zo'n beetje in elke winkel waar ze eten kocht altijd ruzie met de winkelmedewerkers. Dan liep ze te fulmineren, ik moest er altijd ongelooflijk om lachen. Zij vond zonder uitzondering alles vies. Dan stond ze bij de bakker en bestelde een brood, en dan pakte het meisje een brood. En dan ging die vriendin van mama helemaal uit haar dak. "Ik zag je net je hand door je haar halen, en je krabt net aan je neus, en je rekent net met die meneer af, en nu zit je met ongewassen handen aan het BROOD DAT IK MOET ETEN???? Where's your manager??"
En dan lagen mijn moeder en ik alweer blauw van het lachen om de Koefnoen achtige scene die daar geheid op ging volgen.
OH JA! of dan krijg je een plakje kaas van de kaasboer, maar dat mag je dan niet aannemen want blote hand, want geld aangeraakt en geld is vies. Dus die kaas was een no-go.
[...]
Mijn moeder had vroeger een Amerikaanse vriendin, en die kreeg zo'n beetje in elke winkel waar ze eten kocht altijd ruzie met de winkelmedewerkers. Dan liep ze te fulmineren, ik moest er altijd ongelooflijk om lachen. Zij vond zonder uitzondering alles vies. Dan stond ze bij de bakker en bestelde een brood, en dan pakte het meisje een brood. En dan ging die vriendin van mama helemaal uit haar dak. "Ik zag je net je hand door je haar halen, en je krabt net aan je neus, en je rekent net met die meneer af, en nu zit je met ongewassen handen aan het BROOD DAT IK MOET ETEN???? Where's your manager??"
En dan lagen mijn moeder en ik alweer blauw van het lachen om de Koefnoen achtige scene die daar geheid op ging volgen.
OH JA! of dan krijg je een plakje kaas van de kaasboer, maar dat mag je dan niet aannemen want blote hand, want geld aangeraakt en geld is vies. Dus die kaas was een no-go.
vrijdag 3 juni 2016 om 11:44
quote:ardni schreef op 03 juni 2016 @ 11:27:
[...]
Ja begrafenis ritueel herken ik dan weer wel, maar ik heb het ervaren als"too much", maar ik denk dat het persoonlijk is.
Bij rouw wil ik niet zingen en dansenmaar verdwijnen.
ALs ik ermee was opgegroeid was ik voorbereid geweest,ik had nog nooit een traditionele uitvaart meegemaakt en ik weet dat de partner van de persoon in kwestie het gevoel had dat hij de regie verloren had.
Ik vond het heftig en in alle eerlijkheid heb ik er een beetje een trauma aan overgehouden. Ook doordat de familie ineens 30 keer zo groot was en ik allemaal ooms en tantes bleek te hebben die ik niet kende.
Net als het verzorgen van de overledene, dat wordt ook vaak gezien als traditie maar is het dat wel?
Anyway, ik vond het verschrikkelijk , ik heb 10 jaar later nog steeds nachtmerries en daar zit geen woord sarcasme in, ik heb het oprecht als traumatisch ervaren.
Betekent niet dat ik de wens van een ander niet respecteer, mocht dit mijn moeders wens zijn(ik praat niet over de dood, maar ik vermoed het) dan respecteer ik dat utiteraard en dan zoek ik wel weer een goede psych.
Och jee, dat vind ik oprecht naar om te lezen en naar voor jou .
Wat vond je er precies zo traumatisch aan, als ik vragen mag?
Toch weer "grappig" (in deze context niet echt het juiste woord, maar ik weet even geen ander) hoe verschillend mensen dat kunnen ervaren. Ik voel me eigenlijk nooit méér verbonden met mijn familie, mijn cultuur, mijn geschiedenis, mijn God en mijn diepste "zijn", als tijdens begrafenissen. Het is natuurlijk een verdrietige aangelegenheid, maar als het dat niet zou zijn zou ik begrafenissen echt omschrijven als een warm bad, juist door al die tradities. Dat is ook de reden dat ik zelf zo begraven wil worden, ik hoop dat mijn kinderen dat net zo zullen ervaren en daardoor vrede met mijn overlijden zullen hebben, net zoals ik vrede heb met het fysieke afscheid van mijn moeder juist door al die rituelen.
[...]
Ja begrafenis ritueel herken ik dan weer wel, maar ik heb het ervaren als"too much", maar ik denk dat het persoonlijk is.
Bij rouw wil ik niet zingen en dansenmaar verdwijnen.
ALs ik ermee was opgegroeid was ik voorbereid geweest,ik had nog nooit een traditionele uitvaart meegemaakt en ik weet dat de partner van de persoon in kwestie het gevoel had dat hij de regie verloren had.
Ik vond het heftig en in alle eerlijkheid heb ik er een beetje een trauma aan overgehouden. Ook doordat de familie ineens 30 keer zo groot was en ik allemaal ooms en tantes bleek te hebben die ik niet kende.
Net als het verzorgen van de overledene, dat wordt ook vaak gezien als traditie maar is het dat wel?
Anyway, ik vond het verschrikkelijk , ik heb 10 jaar later nog steeds nachtmerries en daar zit geen woord sarcasme in, ik heb het oprecht als traumatisch ervaren.
Betekent niet dat ik de wens van een ander niet respecteer, mocht dit mijn moeders wens zijn(ik praat niet over de dood, maar ik vermoed het) dan respecteer ik dat utiteraard en dan zoek ik wel weer een goede psych.
Och jee, dat vind ik oprecht naar om te lezen en naar voor jou .
Wat vond je er precies zo traumatisch aan, als ik vragen mag?
Toch weer "grappig" (in deze context niet echt het juiste woord, maar ik weet even geen ander) hoe verschillend mensen dat kunnen ervaren. Ik voel me eigenlijk nooit méér verbonden met mijn familie, mijn cultuur, mijn geschiedenis, mijn God en mijn diepste "zijn", als tijdens begrafenissen. Het is natuurlijk een verdrietige aangelegenheid, maar als het dat niet zou zijn zou ik begrafenissen echt omschrijven als een warm bad, juist door al die tradities. Dat is ook de reden dat ik zelf zo begraven wil worden, ik hoop dat mijn kinderen dat net zo zullen ervaren en daardoor vrede met mijn overlijden zullen hebben, net zoals ik vrede heb met het fysieke afscheid van mijn moeder juist door al die rituelen.
Am Yisrael Chai!
vrijdag 3 juni 2016 om 11:51
vrijdag 3 juni 2016 om 11:53
quote:kadanz schreef op 03 juni 2016 @ 09:47:
[...]
Maakt niet uit. In huis loop ik ook met mijn schoenen rond, dus ik eet niet van de grond.
[...]
Ja, absoluut. Los van de bacteriën hoef ik geen zeep en schoonmaakmiddelen van de vloer in mijn eten. Dus eten dat op de grond valt gaat de prullenbak in tenzij het goed schoongemaakt kan worden.
[...]
In Nederland wel, in de tropen absoluut niet. Ik ben onlangs trouwens ook flink ziek geweest van Nederlandse sushi, dus ik ben alweer een stuk terughoudender. Zo nu en dan hoor je dat mensen flink ziek worden na het eten van rauw vlees. Ik denk dan altijd bij mezelf: ja, mijn moeder had gelijk
[...]
Ik vind het vies. Zeker een hond die buiten komt.
Gij loopt met de schoentjes in huis, met alles aan straatvuil eraan en dan zijn hondenpootjes vies?
Mwah, oké. Ik trek schoenen in huis uit en er lopen honden op blote voeten rond.
Ik denk dat we onder de streep even vies zijn. <-knipoog!
[...]
Maakt niet uit. In huis loop ik ook met mijn schoenen rond, dus ik eet niet van de grond.
[...]
Ja, absoluut. Los van de bacteriën hoef ik geen zeep en schoonmaakmiddelen van de vloer in mijn eten. Dus eten dat op de grond valt gaat de prullenbak in tenzij het goed schoongemaakt kan worden.
[...]
In Nederland wel, in de tropen absoluut niet. Ik ben onlangs trouwens ook flink ziek geweest van Nederlandse sushi, dus ik ben alweer een stuk terughoudender. Zo nu en dan hoor je dat mensen flink ziek worden na het eten van rauw vlees. Ik denk dan altijd bij mezelf: ja, mijn moeder had gelijk
[...]
Ik vind het vies. Zeker een hond die buiten komt.
Gij loopt met de schoentjes in huis, met alles aan straatvuil eraan en dan zijn hondenpootjes vies?
Mwah, oké. Ik trek schoenen in huis uit en er lopen honden op blote voeten rond.
Ik denk dat we onder de streep even vies zijn. <-knipoog!
vrijdag 3 juni 2016 om 12:02
Ik heb ooit eens een afscheidsritueel van de hond van een Indiase familie meegemaakt, en voordat Lobbes de oven inging werd hij op een zee van paarse en roze bloemen gelegd, wierook gebrand, gebeden... mooi gemaakt. Dans en zang. Er waren ook 30 familieleden plus de urnen van de andere dieren aanwezig.
Echt heel vet was dat.
Echt heel vet was dat.
vrijdag 3 juni 2016 om 12:05
quote:fashionvictim schreef op 03 juni 2016 @ 11:44:
[...]
Och jee, dat vind ik oprecht naar om te lezen en naar voor jou .
Wat vond je er precies zo traumatisch aan, als ik vragen mag?
Toch weer "grappig" (in deze context niet echt het juiste woord, maar ik weet even geen ander) hoe verschillend mensen dat kunnen ervaren. Ik voel me eigenlijk nooit méér verbonden met mijn familie, mijn cultuur, mijn geschiedenis, mijn God en mijn diepste "zijn", als tijdens begrafenissen. Het is natuurlijk een verdrietige aangelegenheid, maar als het dat niet zou zijn zou ik begrafenissen echt omschrijven als een warm bad, juist door al die tradities. Dat is ook de reden dat ik zelf zo begraven wil worden, ik hoop dat mijn kinderen dat net zo zullen ervaren en daardoor vrede met mijn overlijden zullen hebben, net zoals ik vrede heb met het fysieke afscheid van mijn moeder juist door al die rituelen.
Ik kreeg ineens allemaal regels over me heen waarvan ik niet wist dat ze uberhaupt bestonden en ik was vrij jong toen:
Van de kleur van de kleding in de rouw periode, tot het dragen van een witte (niet een koto zo een hoofddoek of is dat een koto).Ik had nog nooit zo een ding op mijn hoofd gehad en ik weet niks over de bind technieken.Ik wilde het niet en daar moest dan een discussie over gevoerd worden.
Het zingen en de manier waarop er gehuild werd door vrouwen in de familie waarvan ik geen idee had waarom zij no zo luidrichtig moesten huilen om iemand die zij nou ook weer niet zo goed kende.
Ik had al afscheid genomen en ik werd min of meer gedwongen, om bij de verzorging te zijn.
Zoals ik al zij ik was jong en ik had geen overwicht,dat gebeurd niet nog een keer.
Dat dansen en zingen wilde ik niet , ik wilde met rust gelaten worden en ipv dat te respecteren werd ik voor mijn gevoel een beetje scheef bekeken.
Toen ik nachtmerries kreeg en over probeerde te praten , begon men verhalen over dromen en de betekenis daarvan.
Dus er nadien over praten ging uiteindelijk alleen met mijn moeder, die mij wel begreep en besefte dat het niet bij mij past als persoon,als mens. Mijn verwerkingsproces had hele andere behoeftes.
Het gevolg is nu dat ik nog steeds nachtmerries heb, ik kan me de periode niet als een geheel herinneren ,ik kan me alleen momenten herinneren die ik als verschrikkelijk ervaren.
[...]
Och jee, dat vind ik oprecht naar om te lezen en naar voor jou .
Wat vond je er precies zo traumatisch aan, als ik vragen mag?
Toch weer "grappig" (in deze context niet echt het juiste woord, maar ik weet even geen ander) hoe verschillend mensen dat kunnen ervaren. Ik voel me eigenlijk nooit méér verbonden met mijn familie, mijn cultuur, mijn geschiedenis, mijn God en mijn diepste "zijn", als tijdens begrafenissen. Het is natuurlijk een verdrietige aangelegenheid, maar als het dat niet zou zijn zou ik begrafenissen echt omschrijven als een warm bad, juist door al die tradities. Dat is ook de reden dat ik zelf zo begraven wil worden, ik hoop dat mijn kinderen dat net zo zullen ervaren en daardoor vrede met mijn overlijden zullen hebben, net zoals ik vrede heb met het fysieke afscheid van mijn moeder juist door al die rituelen.
Ik kreeg ineens allemaal regels over me heen waarvan ik niet wist dat ze uberhaupt bestonden en ik was vrij jong toen:
Van de kleur van de kleding in de rouw periode, tot het dragen van een witte (niet een koto zo een hoofddoek of is dat een koto).Ik had nog nooit zo een ding op mijn hoofd gehad en ik weet niks over de bind technieken.Ik wilde het niet en daar moest dan een discussie over gevoerd worden.
Het zingen en de manier waarop er gehuild werd door vrouwen in de familie waarvan ik geen idee had waarom zij no zo luidrichtig moesten huilen om iemand die zij nou ook weer niet zo goed kende.
Ik had al afscheid genomen en ik werd min of meer gedwongen, om bij de verzorging te zijn.
Zoals ik al zij ik was jong en ik had geen overwicht,dat gebeurd niet nog een keer.
Dat dansen en zingen wilde ik niet , ik wilde met rust gelaten worden en ipv dat te respecteren werd ik voor mijn gevoel een beetje scheef bekeken.
Toen ik nachtmerries kreeg en over probeerde te praten , begon men verhalen over dromen en de betekenis daarvan.
Dus er nadien over praten ging uiteindelijk alleen met mijn moeder, die mij wel begreep en besefte dat het niet bij mij past als persoon,als mens. Mijn verwerkingsproces had hele andere behoeftes.
Het gevolg is nu dat ik nog steeds nachtmerries heb, ik kan me de periode niet als een geheel herinneren ,ik kan me alleen momenten herinneren die ik als verschrikkelijk ervaren.
vrijdag 3 juni 2016 om 12:11
Weliswaar 1 dag te laat, maar ik had gisteren een feestje
http://www.blikopnieuws.n ... e-met-sylvana-simons.html
http://www.blikopnieuws.n ... e-met-sylvana-simons.html
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
