Kinderen
alle pijlers
40+ moeder
donderdag 15 november 2018 om 13:19
Dat is ook hoe ze in het leven staan. Als mijn ouders onderhoud aan hun woning moeten laten plegen dan doen ze het of zelf of ze laten het doen door een bedrijf. Wij doen af en toe een kleinigheidje, maar we gaan bijvoorbeeld niet het hele huis schilderen (we hebben amper de tijd om ons eigen huis te doen)LoVaKo schreef: ↑14-11-2018 19:23Dit dus ook. Ik ben 25, man paar jaar ouder, schoonouders zijn in de 70 en kunnen het onderhoud van hun woning niet meer doen dus wordt verwacht dat de (schoon)kinderen dat gaan oppakken. Maar diezelfde kinderen hebben net zelf een woning gekocht en moeten heel hard werken om iets op te bouwen. Mijn kinderen zullen later aan die zijde geen opa en oma meer hebben waar ze nog wat mee kunnen gaan doen bv.
Mijn man heeft er ook bij opgroeien last van gehad dat ouders ouder waren. Generatie ouder dan de ouders van leeftijdsgenoten, anderen normen, waarden en regels.
Tegenwoordig is dat natuurlijk anders en zijn er steeds meer kinderen van relatief oude moeders.
Met name mijn moeder is juist heel modern qua ideeën. en mijn vader kreeg wel eens als compliment dat hij het modernste oompje van de familie was.
Dat laatste klopt idd. Een oud klasgenoot van mij is verloskundige geworden en die zei dat ze tegenwoordig veel meer moeders heeft die eind 30 pas hun eerste kind kregen.
Overigens, mijn ouders wilden wel eerder kinderen en ook wel meer. Maar op de zwangerschap van mij hebben ze 14 jaar moeten wachten en ze hebben toen nog wel nagedacht over een 2e. Uiteindelijk ervoor gekozen om dat niet te doen. Omdat ze dan idd ruim 40+ zou zijn voor een nieuwe zwangerschap en het risico op afwijkingen na je veertigste nog veel hoger is. Ze wilden mij niet het lot aandoen van een gehandicapt broertje of zusje.
donderdag 15 november 2018 om 13:45
Mijn moeder was 25 toen ze mij kreeg, en ik was 25 toen mijn eerste kwam.
Ik ben nu 30 en heb twee kinderen.
Wat ik heel fijn vind is dat wij zelf nog relatief jonge ouders hebben (tussen de 50 en 65) en dat ze nog niet hulpbehoevend zijn. Wij én zij kunnen nog leuk met de kinderen ravotten en ze zijn nog op een leeftijd dat oppassen geen enkel probleem is.
Wil niet zeggen dat jonge opa’s en oma’s geen gezondheidsklachten kunnen hebben maar de kans is kleiner.
Ouders van mijn stiefvader zijn elkaar pas heel laat tegengekomen en met 40+ pas kinderen gekregen. Voor de kinderen was het geen probleem, maar ze moesten al wel jong dealen met de zorg voor hun ouders. Ik denk dat mijn stiefvader + mijn moeder wel meer dan 10 jaar mantelzorgers zijn geweest. Opa is overleden op 94 jarige leeftijd en oma zit nu in een verzorgingstehuis met dementie.
Mijn stiefvader is overigens 52.
Ik ben nu 30 en heb twee kinderen.
Wat ik heel fijn vind is dat wij zelf nog relatief jonge ouders hebben (tussen de 50 en 65) en dat ze nog niet hulpbehoevend zijn. Wij én zij kunnen nog leuk met de kinderen ravotten en ze zijn nog op een leeftijd dat oppassen geen enkel probleem is.
Wil niet zeggen dat jonge opa’s en oma’s geen gezondheidsklachten kunnen hebben maar de kans is kleiner.
Ouders van mijn stiefvader zijn elkaar pas heel laat tegengekomen en met 40+ pas kinderen gekregen. Voor de kinderen was het geen probleem, maar ze moesten al wel jong dealen met de zorg voor hun ouders. Ik denk dat mijn stiefvader + mijn moeder wel meer dan 10 jaar mantelzorgers zijn geweest. Opa is overleden op 94 jarige leeftijd en oma zit nu in een verzorgingstehuis met dementie.
Mijn stiefvader is overigens 52.
donderdag 15 november 2018 om 13:52
Heb je hier cijfers van? Of is dit gebaseerd op je wetenschappelijke gedachtes?Whatsinaname1988 schreef: ↑14-11-2018 16:42Persoonlijk vind ik 40 jaar echt te oud, het is voor een kind ook erg vervelend dat je moeder altijd als je oma wordt gezien en je al op jonge leeftijd met bepaalde problemen te maken krijgt ivm de leeftijd van je ouders.
Je spreekt immers over "altijd"
TO mijn moeder was 40 toen ze mij kreeg... 10 jaar later nadat er al 6 rondliepen in huis.
Ik heb nimmer enig verschil gemerkt met klasgenoten met jongere ouders.
Ook nu niet, nu ik zelf een kleintje van anderhalf heb rondhuppelen en er al 12 kleinkinderen de 10 gepasseerd zijn.
Uiteindelijk hangt het af van de fysieke gesteldheid van de ouder zelf.
Momenteel heb je al 26 jarige met een burn-out (toen vast ook) of drinken en roken ze zoveel dat ze op zijn met 60 en een kind van 26 met kleinkind hebben rondlopen maar dat kleinkind is ze dan echt teveel.
De risicos zijn wel groter, dat wel. Maar als jij je fysiek goed en fit voelt, laat je wens dan niet in de weg zitten door een getal die voor een ieder weer anders aanvoelt op die leeftijd.
donderdag 15 november 2018 om 13:57
donderdag 15 november 2018 om 14:13
Heel rot allemaal, maar mijn neef werd ook wees op zijn 24e. En niet door ouderdom, maar door kanker. Dus het zegt niets. Al is de kans op ouderdomziektes wel meer aanwezig natuurlijk als je ouder bent, maar het zegt niets over het feit of je het ook daadwerkelijk krijgt.Whatsinaname1988 schreef: ↑14-11-2018 17:14
Ik had mij geen betere moeder kunnen wens maar om al voor je 20ste wees te zijn is echt niet leuk, maar ach op het viva forum is dat allemaal onzin natuurlijk en komen ouderdomsziektes alleen maar voor al je 70+ bent.
donderdag 15 november 2018 om 15:08
Ik had voor mezelf de grens gesteld op 40 mbt het krijgen van kinderen.
De kinderen zijn geboren toen ik bijna 37 en bijna 39 was.
Ook hier de omstandigheden dat het er niet eerder van kon komen bij gebrek aan de juiste partner.
Maar goed, als ik kijk naar mijn grootouders, werden kinderen ook gewoon nog geboren ruim na de 40. Dus het kan wel. Zolang je maar vruchtbaar bent.
De risico's worden echter wel steeds groter naarmate de leeftijd omhoog gaat. Dus zeker iets om over na te denken en voor jezelf daarover een afweging te maken.
Maar goed, je vroeg naar ervaringen van vrouwen die na hun 40ste een kind gekregen hebben, die ervaring heb ik dus niet. En ik heb de grens voor mezelf op 40 gezet toendertijd, maar als ik mijn twee kinderen niet voor die tijd "gekregen" had, kan het best zijn dat ik dan toch nog die grens opgeschoven had.... Dat is gelukkig niet aan de orde geweest, maar het had gekund. Dus laat dit vooral een afweging vanuit jezelf zijn, waar jij je comfortabel bij voelt qua leeftijd, qua risico's, etc.
De kinderen zijn geboren toen ik bijna 37 en bijna 39 was.
Ook hier de omstandigheden dat het er niet eerder van kon komen bij gebrek aan de juiste partner.
Maar goed, als ik kijk naar mijn grootouders, werden kinderen ook gewoon nog geboren ruim na de 40. Dus het kan wel. Zolang je maar vruchtbaar bent.
De risico's worden echter wel steeds groter naarmate de leeftijd omhoog gaat. Dus zeker iets om over na te denken en voor jezelf daarover een afweging te maken.
Maar goed, je vroeg naar ervaringen van vrouwen die na hun 40ste een kind gekregen hebben, die ervaring heb ik dus niet. En ik heb de grens voor mezelf op 40 gezet toendertijd, maar als ik mijn twee kinderen niet voor die tijd "gekregen" had, kan het best zijn dat ik dan toch nog die grens opgeschoven had.... Dat is gelukkig niet aan de orde geweest, maar het had gekund. Dus laat dit vooral een afweging vanuit jezelf zijn, waar jij je comfortabel bij voelt qua leeftijd, qua risico's, etc.
donderdag 15 november 2018 om 15:30
Ik was 33 bij nummer 1 en op 1 week na 40 bij nummer 2. Ik merk lichamelijk bij mezelf eigenlijk geen verschil. Ben net zo fit. Wel duurde het herstel langer bij de tweede, maar dat kwam door complcaties, keizersnede enz. Ik zie mezelf niet al een oude moeder en voel me ook niet zo (ben het natuurlijk op zich wel). Om me heen krijgen vrij veel leeftijdgenoten nog kinderen.
donderdag 15 november 2018 om 20:10
Dat klopt, wij waren zelfs al bijna 10 jaar samen toen onze dochter geboren werd. En toen was ik dus nog steeds een jonge moeder met 27 jaar volgens de huidige cijfers.
Ik vind het erg lastig om eerlijk te zijn. De kans op een kind met een (zware) beperking neemt behoorlijk toe op die leeftijd. En door mijn werk zie ik wat dat kan betekenen. Wat voor mij dus zeker erg zwaar meeweegt. Maar ik wist van kind af aan wel dat ik graag moeder wilde worden. En liever laat met de juiste partner dan te vroeg met de verkeerde. Dus ik weet het niet. Eerlijk gezegd ben ik erg blij dat ik daar niet over na hoef te denken.
Herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag
donderdag 15 november 2018 om 20:28
donderdag 15 november 2018 om 20:34
Mijn vader was bijna 40 toen hij mij kreeg. (39, 1 maand later 40). Ik heb er zelf geen last van gehad dat hij wat ouder is. Mijn vader was vroeg grijs. Dus regelmatig wel de vraag gehad waarom mijn opa mee ging naar sportclub o.i.d. maar heb dit nooit als erg ervaren. Ik plaagde mijn vader er altijd mee. (Op vrij jonge leeftijd al).
donderdag 15 november 2018 om 20:59
Mijn oma was 46 toen haar 3e kind kwam (37 bij 1e), mijn moeder 34 bij haar 1e en ik was 27. Iedereen vindt mij dus enorm jong moeder geworden haha. Al mijn grootouders zijn in de 90 geworden dus ik heb ze allemaal goed gekend! Het is net in welke omgeving je woont denk ik. Als je de keuze hebt, zoals ik, is jonger dan 40 natuurlijk verstandiger. Maarja, niet alles valt te plannen he. Hoewel ik boven de 40 oud vind, weer ik zeker dat ik wel voor een kind zou gaan op die leeftijd als ik bijv dan pas mijn man zou ontmoeten.
donderdag 15 november 2018 om 22:23
Hier 37, 39 en 42.
Ee paar jaar eerder had ik ook wel gewild maar had man nog niet gevonden.
Mijn leefstijdsgrens schoof steeds een beetje op. Hij was altijd 40 dus na de eerste twee was ik klaar. Maar toen wilden we per ongelijk toch opeen nog een derde en stelde ik mezelf 43 als grens. Die hebben we gelukkig net gehaald.
Ik vond mijn laatste zwangerschap wel zwaar klote en mijn leeftijd heeft daarbij vast niet geholpen.
Verder zijn de moeders van vriendjes van zoon (10) allemaal 45 of ouder.
Ee paar jaar eerder had ik ook wel gewild maar had man nog niet gevonden.
Mijn leefstijdsgrens schoof steeds een beetje op. Hij was altijd 40 dus na de eerste twee was ik klaar. Maar toen wilden we per ongelijk toch opeen nog een derde en stelde ik mezelf 43 als grens. Die hebben we gelukkig net gehaald.
Ik vond mijn laatste zwangerschap wel zwaar klote en mijn leeftijd heeft daarbij vast niet geholpen.
Verder zijn de moeders van vriendjes van zoon (10) allemaal 45 of ouder.
vrijdag 16 november 2018 om 17:37
Ik ben 43, mijn zoons zijn 14&11,
Ik heb een vriendin die haar eerste kreeg met 41, ik pas af en toe op haar peuter, maar dan ben ik na een uur kapot.
ik werd single op mijn 26e na relatie van 10 jaar, toen ik mijn man leerde kennen was ik net 28, en jaar later moeder.
In mijn zoons klas zijn de meesten rond de 40, dommigen ouder maar die zijn dan van een tweede leg .
ik heb rond mijn 37e nog even getwijfeld over een 3e, maar vond ons toen al te oud, man was toen 40.
Ik heb een vriendin die haar eerste kreeg met 41, ik pas af en toe op haar peuter, maar dan ben ik na een uur kapot.
ik werd single op mijn 26e na relatie van 10 jaar, toen ik mijn man leerde kennen was ik net 28, en jaar later moeder.
In mijn zoons klas zijn de meesten rond de 40, dommigen ouder maar die zijn dan van een tweede leg .
ik heb rond mijn 37e nog even getwijfeld over een 3e, maar vond ons toen al te oud, man was toen 40.
vrijdag 16 november 2018 om 17:54
Tegenwoordig heb je heel veel testen die je kun uit laten voeren.Chiao schreef: ↑15-11-2018 20:10Dat klopt, wij waren zelfs al bijna 10 jaar samen toen onze dochter geboren werd. En toen was ik dus nog steeds een jonge moeder met 27 jaar volgens de huidige cijfers.
Ik vind het erg lastig om eerlijk te zijn. De kans op een kind met een (zware) beperking neemt behoorlijk toe op die leeftijd. En door mijn werk zie ik wat dat kan betekenen. Wat voor mij dus zeker erg zwaar meeweegt. Maar ik wist van kind af aan wel dat ik graag moeder wilde worden. En liever laat met de juiste partner dan te vroeg met de verkeerde. Dus ik weet het niet. Eerlijk gezegd ben ik erg blij dat ik daar niet over na hoef te denken.
Uiteindelijk kiest iedereen voor zichzelf
vrijdag 16 november 2018 om 19:42
Vroegâh, in grote gezinnen, werden er ook nog wel kinderen geboren als de ouders al wat ouder waren. De nakomertjes. En dan was de moeder soms zelfs tegelijk zwanger met haar oudste dochter.
Tja, nu we steeds ouder worden is 40 het nieuwe 30.. maar ik (40) denk soms ook wel dat ik meer energie had gehad om achter een peuter aan te rennen met 26. Maar ja, op die leeftijd was ik nog helemaaaal niet met een gezin stichten bezig.
Tja, nu we steeds ouder worden is 40 het nieuwe 30.. maar ik (40) denk soms ook wel dat ik meer energie had gehad om achter een peuter aan te rennen met 26. Maar ja, op die leeftijd was ik nog helemaaaal niet met een gezin stichten bezig.
vrijdag 16 november 2018 om 23:23
Dat is zo een persoonlijke keuze en hangt ook van de omstandigheden af.
Bewust voor kiezen...nee, maar als het pas dan "op je pad komt"....ja.
En is het de eerste, of tweede leg of hebben jij of je partner al kinderen? Ook belangrijk, vind ik.
Wat is het alternatief? Heb je kinderen in de directe omgeving of betekent geen kind ook nooit de ervaring (van dichtbij) meemaken van het zien opgroeien van kinderen.
Hoe sta je in het leven?
Als je ouder bent heb je ook meer levenservaring en sta je vaak al wat gevestigder in het leven, maar er zitten dan wel minimaal 40 jaren tussen je kind en jezelf. Lichamelijk maken zich misschien al wat gebreken bemerkbaar, de belevingswereld is heel anders als toen je 25 of 30 was.
Een kind krijgen is vaak een egoïstische keuze, je wilt gewoon het natuurlijke proces aan eigen lijf ondervinden, meemaken hoe het voelt om een kind in je buik te hebben en te baren, jou levensvisie aan iemand meegeven, een eigen familie hebben. Geen kind nu, betekent ook later geen oma worden.
Het is makkelijk praten voor een 25/ 30 jarige, dat 40 echt stokoud is voor kinderen en ze dat nooit en nimmer zouden willen, maar wat is als je pas heel laat de geschikte partner tegenkomt, je jaren over doet om zwanger te raken....
Je kunt ook een betekenisvol leven zonder kind(eren) hebben, ik voelde nooit de drang om onbedingt een kind te moeten hebben, was zeker niet de medische molen ingegaan, maar voor geen geld ter wereld zou ik de ervaring van een kind krijgen en zien opgroeien nu willen missen. Het geeft een heel andere dimensie aan je leven en ik hoop dat ik jong(er) van geest blijf, omdat ik nu een connectie met de jeugd heb.
Mijn moeder was 38 toen ik zowat uit huis ging, ik moest op die leeftijd nog aan een kind beginnen.
Ja, ik ben de oudste moeder in de klas, ja, ik heb niet zo veel met de juf of moeder van begin 20 naast mij op het schoolplein, ja, het zouden zelfs mijn eigen dochters kunnen zijn kwa leeftijd. Maar ik ga ervan uit dat elke moeder, of jong of oud, haar best gaat doen voor haar kind.
Bewust voor kiezen...nee, maar als het pas dan "op je pad komt"....ja.
En is het de eerste, of tweede leg of hebben jij of je partner al kinderen? Ook belangrijk, vind ik.
Wat is het alternatief? Heb je kinderen in de directe omgeving of betekent geen kind ook nooit de ervaring (van dichtbij) meemaken van het zien opgroeien van kinderen.
Hoe sta je in het leven?
Als je ouder bent heb je ook meer levenservaring en sta je vaak al wat gevestigder in het leven, maar er zitten dan wel minimaal 40 jaren tussen je kind en jezelf. Lichamelijk maken zich misschien al wat gebreken bemerkbaar, de belevingswereld is heel anders als toen je 25 of 30 was.
Een kind krijgen is vaak een egoïstische keuze, je wilt gewoon het natuurlijke proces aan eigen lijf ondervinden, meemaken hoe het voelt om een kind in je buik te hebben en te baren, jou levensvisie aan iemand meegeven, een eigen familie hebben. Geen kind nu, betekent ook later geen oma worden.
Het is makkelijk praten voor een 25/ 30 jarige, dat 40 echt stokoud is voor kinderen en ze dat nooit en nimmer zouden willen, maar wat is als je pas heel laat de geschikte partner tegenkomt, je jaren over doet om zwanger te raken....
Je kunt ook een betekenisvol leven zonder kind(eren) hebben, ik voelde nooit de drang om onbedingt een kind te moeten hebben, was zeker niet de medische molen ingegaan, maar voor geen geld ter wereld zou ik de ervaring van een kind krijgen en zien opgroeien nu willen missen. Het geeft een heel andere dimensie aan je leven en ik hoop dat ik jong(er) van geest blijf, omdat ik nu een connectie met de jeugd heb.
Mijn moeder was 38 toen ik zowat uit huis ging, ik moest op die leeftijd nog aan een kind beginnen.
Ja, ik ben de oudste moeder in de klas, ja, ik heb niet zo veel met de juf of moeder van begin 20 naast mij op het schoolplein, ja, het zouden zelfs mijn eigen dochters kunnen zijn kwa leeftijd. Maar ik ga ervan uit dat elke moeder, of jong of oud, haar best gaat doen voor haar kind.
zaterdag 17 november 2018 om 18:58
alles heeft z'n voors en tegen. Ik was 40 toen ik mijn zoon kreeg. Dat was geen keuze, dat de loop van het leven.
In mijn geval was het beter dan ik wat ouder was denk ik, ik had mijn eigen shit behoorlijk verwerkt dat is handig denk ik. Bovendien had ik rust . Toen ik jong was was ik onrustig. Ik wilde altijd van alles. Hier heen, daar heen, uitgaan.
Nadeel vind ik wel de overgang. Ik ben nu 52 en heb daar af en toe behoorlijk last van en dat heeft ook z'n weerslag op kind. Dat vind ik lullig voor hem maar ik kan er ook niet echt wat anders van maken.
Stoeien ed doe ik niet, zou ik ook niet gedaan hebben als ik op mijn 25e moeder was geworden.
Ik denk dat het je jonger houdt, laat kinderen krijgen. Nadeel vind ik ook dat er geen 2e is gekomen. Dat had ik wel graag gewild maar ik ben gewoon niet meer zwanger geworden.
Mij wordt wel eens gevraagd of ik de oma ben, maar dat is altijd door mensen uit andere culturen, waar het normaal is om al voor je 20e moeder te worden.
In mijn geval was het beter dan ik wat ouder was denk ik, ik had mijn eigen shit behoorlijk verwerkt dat is handig denk ik. Bovendien had ik rust . Toen ik jong was was ik onrustig. Ik wilde altijd van alles. Hier heen, daar heen, uitgaan.
Nadeel vind ik wel de overgang. Ik ben nu 52 en heb daar af en toe behoorlijk last van en dat heeft ook z'n weerslag op kind. Dat vind ik lullig voor hem maar ik kan er ook niet echt wat anders van maken.
Stoeien ed doe ik niet, zou ik ook niet gedaan hebben als ik op mijn 25e moeder was geworden.
Ik denk dat het je jonger houdt, laat kinderen krijgen. Nadeel vind ik ook dat er geen 2e is gekomen. Dat had ik wel graag gewild maar ik ben gewoon niet meer zwanger geworden.
Mij wordt wel eens gevraagd of ik de oma ben, maar dat is altijd door mensen uit andere culturen, waar het normaal is om al voor je 20e moeder te worden.
zondag 18 november 2018 om 21:51
Ja hoor, uitzonderlijk maar het bestaat. Zelf was ik 19 toen ik moeder werd en dochter was 21.
Ik heb het dan ook andersom: word vaak voor moeder aangezien (en de kleinkinderen zijn nu op een leeftijd dat ze dat grappig vinden en met plezier reacties uitlokken)
vrijdag 23 november 2018 om 21:25
https://www.onderzoekvanmijnongeborenki ... er-de-nipt
Vaak wel, maar ook de nipt geeft geen 100% garantie. Daarnaast is ook deze test beperkt qua mogelijkheden. Er zijn nog steeds zeer veel aandoeningen die nog niet kunnen worden opgespoord door middel van echo's en testen. Maar goed we dwalen af. Tijd om weer ontopic te gaan.
Herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag
