Automutilatie

Hoi Lostagain,



Ik heb geen ervaring met automutilatie maar misschien kom je op de Psychepijler meer lotgenoten tegen?



Sterkte in ieder geval, het is erg zwaar te zien hoe kind worstelt met het leven.

Geen ervaring mee, in mijn priveleven. Wel op werkgebied.



Kan niets zinnigs bijdragen maar wil jullie wel veel sterkte, moed, kracht en wijsheid wensen.

Lieve TO

hier een ervaringsdeskundige, ik was niet de ouder maar het kind. Ik heb jaren in therapie gezeten, individueel en later ook groepstherapie. Er waren bij mij meerdere duidelijke oorzaken aan te wijzen, waar ik lange tijd voor nodig had om ze te verwerken. Ik kan nu met trots zeggen dat ik al 5 jaar niet meer gesneden heb. (ben inmiddels 30, snijden begon rond mijn 18e met pieken en dalen).

Ik hoop dat je kind al professionele hulp krijgt. Probeer je kind ondertussen een stabiele thuisomgeving te bieden. En ga je kind niet controleren op nieuwe "incidenten". Dat is heel erg vernederend.

Overigens zijn er online denk ik ook wel andere fora die meer op dit onderwerp gericht zijn - ik ga ze zelf alleen niet bewust opzoeken.

Heeft ze hulp in de vorm van een therapeut oid? En is er een specifieke (traumatische) aanleiding geweest of is het "zomaar" ontstaan? Is ze depressief?



Iig heel veel sterkte gewenst, lijkt me verschrikkelijk om machteloos toe te moeten kijken terwijl je je kind zo graag wil helpen hiermee .

Een goede documentaire is De wandeling bij de KRO met Marsha Kroes. Zij heeft zich jarenlang geautomutileerd en is nu ervaringsdeskundige. Geeft lezingen en workshops aan o.a. GGZ-instellingen. Ik denk dat het voor ouders ook interessant is om eens naar haar verhaal te luisteren. Ik ben zelf werkzaam in GGZ, ik vond het haar verhaal heel verhelderend.

Hoi Lostagain,



Wat ongelooflijk rot dat dit speelt in jullie gezin.

Ik ben zelf ook ervaringsdeskundige in de zin dat ik mezelf jaren gesneden heb.

Daarnaast heb ik er iets constructiefs mee gedaan en andere lotgenoten geholpen en ook hun omgeving bij de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging. Ik heb hier 4 jaar gewerkt.

Aan de telefoon gezeten voor lotgenoten en hun omgeving en presentaties en workshops gegeven voor hulpverleners.



Ik wil je zeker aanraadden de LSZ te bellen voor advies. Op hun website is al veel te vinden erover.

Wat ik altijd zei was maak een schriftje met je dochter. Schrijf daarin wat er is en hoe het met gaat. Wat de zorgen zijn.

Doe dat allebei en eens in de week lees je dat schriftje op je eigen tijd. Het schriftje ligt op een centrale plek zodat iedereen erin kan schrijven.



Verder laat je het onderwerp rustten. Ook kun je er aan toevoegen dat je er een uur in de week met elkaar wel over praat.

Vaak is het namelijk zo (en ik wil niet zeggen dat het voor jou ook geldt) dat ouders heel erg op de huid gaan zitten van hun kind. Zij maken zich zorgen en dat is logisch.



Voor een kind kan dit al veel lucht geven.

Wat ook al eerder is gezegd, ga niet de wonden controleren als in; Ik moet het nu zien!

Je kunt wel zeggen tegen je dochter dat je hoopt dat ze het goed verzorgd.. Dat als ze gehecht moet worden dat je mee wilt gaan naar het ziekenhuis.

Daar moet je wel tegen kunnen en vooral niet kwaad om worden als het voor de zoveelste keer weer mis gaat.

Je zelf beschadigen is namelijk niet iets wat je doet omdat je dat leuk vind of omdat je aandacht wilt.



Anders zorg voor verbandmiddelen. Misschien is het voor je gevoel dat je haar dan toestemming geeft om zichzelf te beschadigen maar probeer het te zien als schadebeperking.

Het stopt namelijk niet zo maar. En als ze kon stoppen had ze dat al wel gedaan.

Ik hoorde dat van zoveel lotgenoten; als er een pil was geweest tegen het beschadigen had ik m genomen.

Als het kon was ik gisteren nog gestopt.

enz.....

Dat is het vervelende van automutilatie; het werkt.

Het is een gigantisch goede overlevingsstrategie.



Ik kan er nog zoveel over vertellen, maar wil je echt aanraadden de LSZ te bellen. Anders word mijn tekst alleen maar langer...



Het heeft me jaren gekost om ervan af te komen. Mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde moesten echt vreselijk omhoog gekrikt worden. Ik moest me echt mens gaan voelen die het waard was om niet pijn gedaan te hoeven worden.

Daarnaast speelde en speelt er nog zoveel meer.

Ik heb een laser behandeling gehad en mn armen zien er toonbaar uit.

Zal alleen niet zeggen dat ik het nooit meer zal doen. De pest blijft dat t werkt. Ik heb t nu jaren niet meer gedaan.



Heel veel sterkte, ook voor je dochter.

Ik hoop dat ze goede hulp gaat vinden want dat is helaas schaars.

Ha lostagain, wat ontzettend naar zeg. Wat verdrietig voor jullie en wat vreselijk dat je dochter dit schijnbaar nodig heeft om zichzelf staande te houden. Het is een manier van omgaan met stress, alleen dus niet zo gezonde. Ik werk zelf als behandelaar in de jeugd-ggz en wil je echt op je hart drukken om hiervoor hulp te zoeken. Niet alleen voor je dochter maar ook voor jullie als ouders en gezin. Ook als je dochter niet direct zelf wil ga dan zelf om hulp vragen. Doe dat via de huisarts, die kan je verwijzen naar de tweedelijns ggz (dat kan dan bij zowel een grotere ggz-instelling als bij een particulier gevestigde praktijk, afhankelijk van je regio en wat bij jullie past). Heel heel veel sterkte. Dit kan ze overwinnen, echt.

..

Ik heb mijn ouders en mijn ex heel veel pijn gedaan met mezelf snijden. Ik heb al lang niet meer gesneden, maar de behoefte is er soms nog.



Lostagain, je dochter heeft echt hulp nodig!

Als ze moeilijk kan/wil praten, is hypnotherapie dan misschien iets?



Ik had ook moeite met praten door traumatische ervaringen ( minderwaardigheidscomplex was mijn reden voor automutilatie en controledwang) en een therapeut heeft me in een soort hypnose gebracht waardoor ik 'durfde' en in staat was om te praten.



Dit was voor mij het begin van een goed traject waarin ik met de psycholoog heb gepraat en ben er goed vanaf gekomen. ( controle dwang is er nog steeds maar uit zich op andere manieren)



Als jouw dochter openstaat hiervoor, zou ik het zeker aanraden.

Yoh lostagain wat een afknapper dan van de hulpverlening kan ik me voorstellen. Ik denk trouwens dat ook hulp mogelijk is die niet direct via je dochter gaat. Hoe staat je dochter er zelf in, ervaart ze het zelf als probleem en wil ze geholpen worden? Zo ja, heeft ze ook een idee hoe? Er bestaan net als chyou zegt ook andere vormen waarin ze niet of nauwelijks zou hoeven praten (bijv emdr), maar dat zou zorgvuldig bekeken moeten worden tegen haar verhaal en klachten. Zou ze iets kunnen met leeftijdsgenoten, er bestaan ook vormen van hulp via internet die minder intrusief zijn.

quote:lostagain schreef op 30 maart 2012 @ 15:22:

MIjn dochter doet dit al sinds haar 13e. Ze heeft allerlei soorten begeleiding gehad. Huisarts, maatschappelijk werk, riagg, psycholoog en psychiater. Is al 2 keer met een opleiding moeten stoppen omdat ze blokkeert. Niemand dringt tot haar door, ze praat met niemand.Ze doet haar mond gewoon niet open. Conclusie van alle hulpverleners: ze moet zelf willen en aangezien ze haar mond niet open doet, komen we niet verder.

Kom maar terug als ze wilt praten..



Ik kan zo nijdig worden om instanties die zeggen, kom maar terug als je je mond open doet.

Natuurlijk kan iemand pas geholpen worden als je gaat praten maar zoek eerst de oorzaak op waarom iemand niet praat.

Ik krijg ontzettend het idee dat ze doodsbang is om te gaan praten. Niet dat ze niet wil maar dat ze gewoon niet durft.

En waarom weet alleen zij natuurlijk. Dat kan om verschillende redenen zijn.



Hulpverlening die haar gewoon maar wegstuurt werkt natuurlijk niet. Ze moet gewoon een goede hulpverlener hebben die de nek durft uit te steken voor haar en haar lange, lange tijd onder behandeling wil nemen. En dan gaat t maar een jaar of misschien wel 2 over koetjes, kalfjes en het weer maar als dat nodig is om vertrouwen te winnen zodat je dochter uiteindelijk iets kan vertellen over wat haar toch zo dwars zit dan is dat maar zo.



Ik hoop dat je dochter uiteindelijk dit durft aan te gaan want zoals ik het zie gaat het om hechting en vertrouwen naar een hulpverlener toe en vanuit daar eens wat gaan vertellen.

och wat vreselijk!



Hier een dochter die het deed, dat mag ik geloof ik ondertussen zeggen maar ik denk dat het altijd een valkuil zal blijven.



Weet niet zeker maar ik kan me voorstellen dat hoe langer het bestaat, hoe moeilijker het is om er vanaf te komen. Soort van verslaving ook misschien?

Volgens mij ligt er altijd iets aan ten grondslag, waarmee ik bedoel dat als je psychisch goed in je vel zit, je het niet doet. En dat moet dan toch eerst aangepakt worden.





Ga ajb hulp zoeken, de vorige posters hebben goede tips gegegven, dit kun je als ouders niet alleen.



Ik weet hoe ontzettend naar het is voor de omstanders, ik kon er ook helemaal niets mee.



Heel veel sterkte TO, ik hoop dat zij de beste hulp krijgt!

Misschien is het handiger om dit topic te laten verplaatsen naar Psyche.



Door de vele reacties op topics rondom jonge kinderen sneeuwt dit topic al snel onder.

Hallo , mijn zoon doet meer dan 3 jaar aan zelfverminking , echt heel zwaar !! ter vervanging begon hij toen aan cannabis , momenteel is hij reeds 2 maanden in opname ! Ik vind dat er voor de ouders van automutilerende kinderen VEEL te weinig begeleiding is !! HET IS EEN EENZAME STRIJD die je levert ! Ik ben hier vooral met het idee een meerwaarde te willen betekenen voor andere ouders en hen zover mogelijk de lijdensweg die ik als alleenstaande moeder heb doorstaan te verkleinen of verkorten !!! Waar ik kan helpen , tips geven of wat dan ook , nen babbel whatever, dat doe ik graag !!liefs Gudje

Tjongetjonge, ken ik jou? Ik heb ook bij de LSZ gewerkt.



Goed, ik heb dus ook ervaring met zelfbeschadiging. Ik heb mezelf zo'n acht jaar beschadigd, en ben nu drie jaar gestopt.



Ik heb veel aan de LSZ gehad daarin, ook van mij de tip om met hen contact op te nemen. De uitzending van Marcia Kroes is zeker een goede om te kijken, hoewel ook wel heel heftig vind ik.



Heeft je dochter hulp? Dat is wel heel belangrijk. En verder, veroordeel het niet. Ik kan mijn moeder met haar boze blikken nog zo voor me halen, mijn zus die riep dat die lelijke littekens echt nooit meer weg zouden gaan, mijn pleegouders die mijn mesjes verstopten en de hulpverlener die me verbood mezelf te beschadigen. Ik begrijp dat ze wanhopig waren, maar ik was dat ook en dat soort 'hulp' gaf mij alleen maar het gevoel dat het veroordeeld werd, dat ik het moest verstoppen en dat ik niet mocht praten. Wat ik nodig had, was een luisterend oor zonder een oordeel. Er gewoon mogen zijn.



Heel veel sterkte!

hallo Krullevaer,

Eerst en vooral wil ik je zeggen dat ik het TOP vind dat je al zo lang controle hebt !!!! Hoedje af hoor en doe zo voort !!!

Ja ook ik heb dat gedaan , 3 jaar terug , mesjes verstoppen wegnemen, kamercontrole tot obsessief toe !!! Maar tja eerlijk , overal in huis ligt wel iets waar je jezelf mee kan snijden of branden hé . Mijn zoon heeft steeds een luisterend oor aan me gehad , is begonnen door pesten , had heel laag zelfbeeld !! Daarbij kwam nog eens een identiteitscrisis , hij is homo en wist met zichzelf geen raad . Ik heb hem nooit bekritiseert als hij gesneden had of gebrand en ja tuurlijk doet dat pijn voor een moeder om te zien hoe je kind zich verminkt !! Maar steeds heb ik met veel liefde zijn wonden verzorgd , dagelijks bebloed beddegoed verschoond , tissues met bloed en gebruikte mesjes opgeruimd. Ik hou van hem en berispen terwijl iemand zich al zo slecht voelt ....nee dat is zeker niet de oplossing !!! Ik ben wel blij te lezen dat jij het zo goed stelt ...enne ...houden zo , goe bezig !!! dikke knuf XX

[...]

[...]

Tief op met je gespam joh.

Ik heb ervaring in ons gezin. Ik heb het niet veroordeeld. Wist grotendeels waardoor het kwam. Maar vond het wel heel erg moeilijk en zwaar. Ik ben eens mee geweest naar het ziekenhuis voor hechtingen. Dit snij incident was echter een ongeluk. Ik was daar zelf bij. We werden eerst gewoon geholpen. Tot de verpleger de armen zag. Toen werd het naar. Express lelijk hechten en snauwen. Ik ben kwaad geworden!! Of de persoon die zichzelf snijd zich niet al genoeg schaamt. Word je ook nog eens als vuil behandeld. Het werd afgemaakt door een zuster die het wel kon opbrengen normaal te doen. Ik snap dat het voor ziekenhuispersoneel moeilijk te verdragen is dat er iemand is die zelf dit doet. Maar die persoon doet het niet voor de lol! Bah wat intens vernederend en naar om mee te maken terwijl je al zoveel leed hebt. We hebben er samen om moeten huilen in de auto op de weg terug.
Ik hoop dat jullie dochter snel goede hulp vind. Geef niet op. Hou van haar en blijf zelf wel praten.