Kinderen
alle pijlers
Babyradar
zondag 29 mei 2016 om 10:20
Mijn dochter is 8 maanden en heeft een enorm sterke radar. Ze wordt vaak 's nachts nog wel een keer wakker, maar 's avonds echt nooit. Behalve als ik/wij er niet zijn. Zelfs als we pas weggaan nadat we haar zelf op bed hebben gelegd wordt ze wakker en moet ze erg huilen. Hoe kan ze dit nou voelen? En moeten we er iets aan doen of is het normaal en gaat het vanzelf over?
zondag 29 mei 2016 om 10:25
Als je ze zo sterk aanvoelt, dan niet stiekem weggaan, maar vertellen waar je naartoe gaat. Zo van; Wij gaan naar Wil en Marie, dat is voor jou niet leuk dus straks komt Oppas.
En dan oppas laten komen, samen uitzwaaien en oppas iets leuks laten doen en naar bed brengen.
En dan oppas laten komen, samen uitzwaaien en oppas iets leuks laten doen en naar bed brengen.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zondag 29 mei 2016 om 10:27
zondag 29 mei 2016 om 10:29
Ik ben zelf nooit stiekem weggegaan en heb haar altijd een keuze gegeven, zelfs als ik alleen maar naar boven ging om een mand wasgoed te halen. (Als je met je buurvrouw in gesprek bent ga je ook niet zomaar weg.) Dan nemen ze al snel de beslissing dat ze liever fijn blijven spelen.
En als jij benoemt wat je gaat doen en dat ook daadwerkelijk doet, krijgt zij het vertrouwen dat je ook weer terugkomt. Dan is het brullen omdat jij er een keertje niet bent meestal snel over.
En als jij benoemt wat je gaat doen en dat ook daadwerkelijk doet, krijgt zij het vertrouwen dat je ook weer terugkomt. Dan is het brullen omdat jij er een keertje niet bent meestal snel over.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zondag 29 mei 2016 om 10:31
zondag 29 mei 2016 om 12:09
Volgens mij is je kleintje nu juist aan het leren dat als je weg gaat, je ook weer terug komt.
Ik vertel mijn dochter altijd dat ik weg ga en dat ik zo weer terug kom, geef een kus, bij de deur zwaai ik en dan ga ik.
Vind ze ook niet altijd leuk, maar zo leert ze het denk ik wel.
Ik vertel mijn dochter altijd dat ik weg ga en dat ik zo weer terug kom, geef een kus, bij de deur zwaai ik en dan ga ik.
Vind ze ook niet altijd leuk, maar zo leert ze het denk ik wel.
If you can dream it, you can do it.
zondag 29 mei 2016 om 12:37
quote:Vlin7 schreef op 29 mei 2016 @ 10:55:
Wat bedoelen jullie met keuze geven?
Simpel. Rond acht maanden kunnen de meesten zich wel voortbewegen. En ze begrijpen meer van jouw woorden dan je denkt. Dus als je kindje over de grond krabbelt, met een boekje in de weer is of wat dan ook, kun je best zeggen dat je iets te drinken gaat pakken in de keuken. Zij heeft dan de ´keuze´ of ze ook die kant op wil (omdat ze bij je wil blijven) of blijft waar ze is.
En mijn kind begon al met kletsen toen ze acht maanden was (nouja, ik was wel de enige die het snapte ). Lopen daarentegen, nou, dat heeft nog een hele poos geduurd. De kinderen van mijn zus konden met tien maanden beiden al lopen, maar praten dan weer niet. Evengoed, een kind van bijna twee dat nog bijna niks zegt, snapt heus wel wat je bedoelt als je zegt dat ie zijn schoentjes moet pakken.
Ik verbaas me er elke keer weer over dat mensen denken dat een baby niks snapt. Je praat al tegen hem (of haar) vanaf de geboorte. Dat ze niet terugpraten wil niet zeggen dat ze je niet begrijpen.
Wat bedoelen jullie met keuze geven?
Simpel. Rond acht maanden kunnen de meesten zich wel voortbewegen. En ze begrijpen meer van jouw woorden dan je denkt. Dus als je kindje over de grond krabbelt, met een boekje in de weer is of wat dan ook, kun je best zeggen dat je iets te drinken gaat pakken in de keuken. Zij heeft dan de ´keuze´ of ze ook die kant op wil (omdat ze bij je wil blijven) of blijft waar ze is.
En mijn kind begon al met kletsen toen ze acht maanden was (nouja, ik was wel de enige die het snapte ). Lopen daarentegen, nou, dat heeft nog een hele poos geduurd. De kinderen van mijn zus konden met tien maanden beiden al lopen, maar praten dan weer niet. Evengoed, een kind van bijna twee dat nog bijna niks zegt, snapt heus wel wat je bedoelt als je zegt dat ie zijn schoentjes moet pakken.
Ik verbaas me er elke keer weer over dat mensen denken dat een baby niks snapt. Je praat al tegen hem (of haar) vanaf de geboorte. Dat ze niet terugpraten wil niet zeggen dat ze je niet begrijpen.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.