Kinderen
alle pijlers
Bewust 1 kind
woensdag 13 december 2017 om 12:02
Zijn hier meer moeders die er bewust voor hebben gekozen om het bij 1 kind te houden?
Ik vond het eerste 1.5 jaar heel pittig om een kind te hebben en heb in het eerste jaar een een lichte postnatale depressie gehad.
Nu ben ik erg gelukkig en heb eindelijk alles weer op lekker de rit, ik kan nu pas echt genieten van het moeder zijn. Ik vind het super fijn dat ze eindelijk wat groter aan het worden is en steeds meer dingetjes kan.
Ik ben bang dat ik een tweede niet aankan en voel maar daarover best weleens schuldig over. Vooral ook omdat steeds meer mensen om ons heen vragen wanneer de tweede komt en dat het zo leuk zou zijn voor onze dochter.
Herkent iemand dit? En hoe ging je hiermee om? Ik vroeg me ook af of hier mensen enigst kind zijn en hoe ze dit hebben ervaren in hun leven, positief en negatief.
Bedankt!
Ik vond het eerste 1.5 jaar heel pittig om een kind te hebben en heb in het eerste jaar een een lichte postnatale depressie gehad.
Nu ben ik erg gelukkig en heb eindelijk alles weer op lekker de rit, ik kan nu pas echt genieten van het moeder zijn. Ik vind het super fijn dat ze eindelijk wat groter aan het worden is en steeds meer dingetjes kan.
Ik ben bang dat ik een tweede niet aankan en voel maar daarover best weleens schuldig over. Vooral ook omdat steeds meer mensen om ons heen vragen wanneer de tweede komt en dat het zo leuk zou zijn voor onze dochter.
Herkent iemand dit? En hoe ging je hiermee om? Ik vroeg me ook af of hier mensen enigst kind zijn en hoe ze dit hebben ervaren in hun leven, positief en negatief.
Bedankt!
woensdag 13 december 2017 om 22:41
Oh ja die bullshit! Laatst ook iemand die dat tegen mij zegt, ik schoot echt in de lach.
woensdag 13 december 2017 om 22:58
Ja en als je dan vraagt wat ze zielig vinden is het antwoord altijd dat ze dan zo alleen is.HasseSimonsdochter schreef: ↑13-12-2017 22:41Oh ja die bullshit! Laatst ook iemand die dat tegen mij zegt, ik schoot echt in de lach.
Euh ze heeft vriendjes genoeg over de vloer (ik ben gastouder) en we proberen haar op te voeden tot een warm en sociaal mens dus grote kans dat vriendjes blijven. En die kiest ze dan zelf.
Broers en zusjes heb je niet voor het kiezen.
En later op vakanties zal ze ook niet alleen zijn. We hebben vrienden met kinderen die mee gaan of ze mag dan een vriendinnetje mee nemen als de leeftijd erna is.
woensdag 13 december 2017 om 22:59
Hier blijft het ook bij 1 kind.
Ik heb 2 vreselijke zwangerschappen gehad (1e kindje overleden na 22 weken zwangerschap) en het is medisch gezien niet verantwoord nog een keer zwanger te raken. Hoe vaak ik wel niet te horen krijg; ach je bent nog jong, misschien wil je over een paar jaar er toch nog een.
Mijn man en ik zijn ook enig kind en wij hebben nooit wat gemist voor ons gevoel. Ik mocht vroeger altijd iemand meenemen op uitjes/vakantie en gun ons kind dat ook. Je vriendjes kun je zelf uitzoeken, je broertje(s) en/of zusje(s) niet.
Ik heb 2 vreselijke zwangerschappen gehad (1e kindje overleden na 22 weken zwangerschap) en het is medisch gezien niet verantwoord nog een keer zwanger te raken. Hoe vaak ik wel niet te horen krijg; ach je bent nog jong, misschien wil je over een paar jaar er toch nog een.
Mijn man en ik zijn ook enig kind en wij hebben nooit wat gemist voor ons gevoel. Ik mocht vroeger altijd iemand meenemen op uitjes/vakantie en gun ons kind dat ook. Je vriendjes kun je zelf uitzoeken, je broertje(s) en/of zusje(s) niet.
"Nee" is ook een antwoord.
woensdag 13 december 2017 om 23:07
Ik werk in de zorgJamie-Lee schreef: ↑13-12-2017 12:11Als je het gevoel hebt dat je het niet aankan, dan is dat voldoende reden om er niet aan te beginnen. Uiteindelijk is jouw kind meer gebaat bij een gelukkige moeder dan bij een uitgebluste moeder en een broertje of zusje.
Ik reageer omdat ik zelf enig kind ben. In mijn jeugd heb ik nooit gemis ervaren aan broers of zussen. Ik had genoeg vriendinnen om mee te spelen en heb mij nooit eenzaam gevoeld. Nu ik ouder ben (30+) mis ik het wel. Ik heb veel vriendinnen die met hun zus of broer weekendjes weg gaan en leuke dingen doen.
Maar bovenal vind ik het lastig dat ik de enige ben die straks voor mijn ouder wordende ouders moet zorgen. Het voelt als een druk, en het feit dat je dit met niemand echt kan delen. Partner heeft immers zijn eigen ouders al. Als je een keus hebt, zou een kind mijn keus niet zijn. Maar als de situatie is zoals hij is, moet je roeien met de riemen die je hebt. Ik ben prima gelukkig, en zeker niet ongelukkiger dan vriendinnen met broers/zussen. Het kan alleen wat voordelen hebben (maar ook nadelen te over..).
Regelmatig heb ik ouderen met meerderr kinderen waar er maar 1 mantelzorger is en de rest woont aan de andere kant van het land of er is slecht contact
Gewoon dat je weet dat broers en zussen ook geem garantie geven dat je zorg kan delen. (Wel vaak geruzie over de erfenis natuurlijk en wie teveel te weinig of altijd alles moet doen)
woensdag 13 december 2017 om 23:13
Precies. Geen garantie. Mijn moeder heeft 2 broers en 1 zus. En toch was het mijn moeder die als enige voor mijn oma heeft gezorgd en ziekenhuis in en uit heeft gesleept.absor schreef: ↑13-12-2017 23:07Ik werk in de zorg
Regelmatig heb ik ouderen met meerderr kinderen waar er maar 1 mantelzorger is en de rest woont aan de andere kant van het land of er is slecht contact
Gewoon dat je weet dat broers en zussen ook geem garantie geven dat je zorg kan delen. (Wel vaak geruzie over de erfenis natuurlijk en wie teveel te weinig of altijd alles moet doen)
Niet eens omdat de rest verderweg woonde of omdat ze hele dagen werkten want mijn moeder werkte ook.
donderdag 14 december 2017 om 04:37
Voor de buitenwereld moet je er twee hebben. Liefst jongen en een meisje.
Of een tweeling, want dan ben je in één keer klaar.
Alles wat daarbuiten valt, is afwijkend en dus reden om erover te zaniken.
Kortom: niks van aantrekken, niet rot over voelen, maar juist trots dat je zo'n goede moeder bent en wilt zijn voor het prachtige kind van jullie samen!
Of een tweeling, want dan ben je in één keer klaar.
Alles wat daarbuiten valt, is afwijkend en dus reden om erover te zaniken.
Kortom: niks van aantrekken, niet rot over voelen, maar juist trots dat je zo'n goede moeder bent en wilt zijn voor het prachtige kind van jullie samen!
donderdag 14 december 2017 om 09:05
Toch nog even: ik vind het leven met 1 kind echt ideaal! Ik heb alle tijd voor dochter én werk én mijn man en mezelf.
Elke middag (ik werk als zelfstandige zoveel mogelijk onder schooltijd) kunnen er vriendinnetjes mee, soms komen er wel drie mee. Ga ik spontaan met ze naar de schaatsbaan of de indoorspeelplaats.
Als alle aanhang de deur uit is, gaan dochter en ik lekker samen koken en uitgebreid in bad voor mijn man thuiskomt.
Als mijn man in het weekend met haar gaat zwemmen of winkelen, heb ik uren tijd om te chillen en eventueel wat te werken. En andersom: als ik met haar op pas ben, heeft hij tijd om iets voor zichzelf te doen.
Als we met z'n drietjes op pad zijn, is het eigenlijk altijd heel gezellig. Geen strijd of ruzie tussen broertjes en zusjes. Nu scheelt het dat dochter zichzelf vrij goed kan vermaken en zo een uur zoet is met een nieuw tekenboek. En we nemen vaak een vriendinnetje mee.
Het klinkt allemaal heel idyllisch zo (en mensen met 2,3 of meer kinderen vinden hun eigen situatie misschien net zo heerlijk, ik hoop het) maar zo ervaar ik het nu echt (wat heel fijn is aangezien ik in de babytijd echt niet kon genieten).
Mijn dochter zegt ook altijd dat ze geen broertje of zusje wil. Ik denk dat je als ouder uitstraalt dat je tevreden bent met de situatie. En misschien past het toevallig ook wel goed bij mijn dochter, die heel sociaal is maar ook houdt van op zichzelf zijn.
Anyway: ik vind het echt heerlijk, ons gezin van 3.
Elke middag (ik werk als zelfstandige zoveel mogelijk onder schooltijd) kunnen er vriendinnetjes mee, soms komen er wel drie mee. Ga ik spontaan met ze naar de schaatsbaan of de indoorspeelplaats.
Als alle aanhang de deur uit is, gaan dochter en ik lekker samen koken en uitgebreid in bad voor mijn man thuiskomt.
Als mijn man in het weekend met haar gaat zwemmen of winkelen, heb ik uren tijd om te chillen en eventueel wat te werken. En andersom: als ik met haar op pas ben, heeft hij tijd om iets voor zichzelf te doen.
Als we met z'n drietjes op pad zijn, is het eigenlijk altijd heel gezellig. Geen strijd of ruzie tussen broertjes en zusjes. Nu scheelt het dat dochter zichzelf vrij goed kan vermaken en zo een uur zoet is met een nieuw tekenboek. En we nemen vaak een vriendinnetje mee.
Het klinkt allemaal heel idyllisch zo (en mensen met 2,3 of meer kinderen vinden hun eigen situatie misschien net zo heerlijk, ik hoop het) maar zo ervaar ik het nu echt (wat heel fijn is aangezien ik in de babytijd echt niet kon genieten).
Mijn dochter zegt ook altijd dat ze geen broertje of zusje wil. Ik denk dat je als ouder uitstraalt dat je tevreden bent met de situatie. En misschien past het toevallig ook wel goed bij mijn dochter, die heel sociaal is maar ook houdt van op zichzelf zijn.
Anyway: ik vind het echt heerlijk, ons gezin van 3.
donderdag 14 december 2017 om 09:23
Misschien off topic.. maar wat lees ik hier "veel " reacties van moeders die een pnd hebben door gemaakt.. ik doorga momenteel een pnd. Dochter is bijna 6 mnd.. ik heb wat afgeworsteld.. en nog steeds met regelmaat. Wat goed om te lezen dat jullie er wel doorheen zijn..ik zou graag een tweede kindje willen. . Maar ik acht de kans ook groot dat die er niet komt omdat ik eerst wil opknappen. . En me afvraag of ik het daarna nog wel aandurf en of het verstandig is voor mij. Belangrijkste is doen wat jij/jullie willen! !! Wat de buitenwereld vind daar heb je niks aan. Jullie leven en beter eeb gelukkige moeder met 1 kindje dan een overspannen ongelukkige moeder met 2 kinderen
donderdag 14 december 2017 om 09:30
Mooi gezegd, vind ik.hannaeva schreef: ↑14-12-2017 09:05Toch nog even: ik vind het leven met 1 kind echt ideaal! Ik heb alle tijd voor dochter én werk én mijn man en mezelf.
Elke middag (ik werk als zelfstandige zoveel mogelijk onder schooltijd) kunnen er vriendinnetjes mee, soms komen er wel drie mee. Ga ik spontaan met ze naar de schaatsbaan of de indoorspeelplaats.
Als alle aanhang de deur uit is, gaan dochter en ik lekker samen koken en uitgebreid in bad voor mijn man thuiskomt.
Als mijn man in het weekend met haar gaat zwemmen of winkelen, heb ik uren tijd om te chillen en eventueel wat te werken. En andersom: als ik met haar op pas ben, heeft hij tijd om iets voor zichzelf te doen.
Als we met z'n drietjes op pad zijn, is het eigenlijk altijd heel gezellig. Geen strijd of ruzie tussen broertjes en zusjes. Nu scheelt het dat dochter zichzelf vrij goed kan vermaken en zo een uur zoet is met een nieuw tekenboek. En we nemen vaak een vriendinnetje mee.
Het klinkt allemaal heel idyllisch zo (en mensen met 2,3 of meer kinderen vinden hun eigen situatie misschien net zo heerlijk, ik hoop het) maar zo ervaar ik het nu echt (wat heel fijn is aangezien ik in de babytijd echt niet kon genieten).
Mijn dochter zegt ook altijd dat ze geen broertje of zusje wil. Ik denk dat je als ouder uitstraalt dat je tevreden bent met de situatie. En misschien past het toevallig ook wel goed bij mijn dochter, die heel sociaal is maar ook houdt van op zichzelf zijn.
Anyway: ik vind het echt heerlijk, ons gezin van 3.
donderdag 14 december 2017 om 09:52
Ik zou je familie en vrienden eens duidelijk maken dat het ze helemaal niets aangaat of en wanneer jij een kind krijgt. Ik vind het eigenlijk gewoon onbeschoft om dat soort dingen te vragen tenzij het nou je beste vriendin is en je een rustig gesprek hebt en het uit oprechte interesse is. Mensen die heel lollig op een feestje vragen wanneer er een tweede komt zijn gewoon horken. Je brengt mensen daarmee in een rot positie omdat ze iets moeten antwoorden terwijl ze daar waarschijnlijk geen zin in hebben. Ook vrij pijnlijk als je het al een hele tijd probeert en het niet wil lukken bijvoorbeeld. Je bent niemand een verklaring schuldig over hoeveel kinderen jij wanneer neemt. Echt, waar bemoeien mensen zich mee?! Ik heb juist weleens commentaar gehad dat ik wéér zwanger was.. Ik kan prima voor ze zorgen en ik kan het betalen zonder enige steun van de belastingbetaler dus als ik wil fokken als een konijn doe ik dat en dan heeft niemand daar iets mee te maken.
Zelf heb ik een hele stapel kinderen waar ik erg blij mee ben. Maar er is ook niets mis met één kind hebben dat heeft ook zeker voordelen. Broertjes en zusjes kunnen heel leuk zijn maar het levert ook meer stress op in huis. Een kind heeft immers nooit ruzie met een broertje of zusje en jij hoeft je aandacht nooit te verdelen. Lang niet alle broers en zussen kunnen het goed met elkaar vinden, zowel als kind als als volwassene niet. Een broer of zus is dus zeker geen garantie dat je kind niet alleen is nu of later. Een bekende van mij heeft twee meiden die elkaar echt constant in de haren vliegen al vanaf kleins af aan en inmiddels zijn ze 16 en 18.. Die (opvliegende) karakters botsen constant, dat de ouders niet bepaald pedagogische wonderen zijn zal niet helpen. Dan kun je beter één kind hebben en een leuke sfeer in huis.
Zelf heb ik een hele stapel kinderen waar ik erg blij mee ben. Maar er is ook niets mis met één kind hebben dat heeft ook zeker voordelen. Broertjes en zusjes kunnen heel leuk zijn maar het levert ook meer stress op in huis. Een kind heeft immers nooit ruzie met een broertje of zusje en jij hoeft je aandacht nooit te verdelen. Lang niet alle broers en zussen kunnen het goed met elkaar vinden, zowel als kind als als volwassene niet. Een broer of zus is dus zeker geen garantie dat je kind niet alleen is nu of later. Een bekende van mij heeft twee meiden die elkaar echt constant in de haren vliegen al vanaf kleins af aan en inmiddels zijn ze 16 en 18.. Die (opvliegende) karakters botsen constant, dat de ouders niet bepaald pedagogische wonderen zijn zal niet helpen. Dan kun je beter één kind hebben en een leuke sfeer in huis.
Difficulty is inevitable, drama is a choice.
donderdag 14 december 2017 om 10:07
Ik heb wel een tijdje met de gedachte gespeeld voor een tweede kindje. Maar toen ik besefte dat dat was ingegeven door "sociale druk" (1 kind is zielig, minstens 2 is de norm), weer kunnen dragen met een draagdoek etc., borstvoeding beter kunnen doen (oftewel, perfectionist als ik ben: bij een tweede kan ik dingen beter doen) etc. kon ik toch concluderen dat dit de verkeerde redenen waren voor een tweede kind.
Mijn man heeft 2 (veel) oudere broers. Hij heeft er helemaal niks mee... Nooit gehad ook.
Mijn man heeft 2 (veel) oudere broers. Hij heeft er helemaal niks mee... Nooit gehad ook.
donderdag 14 december 2017 om 13:37
Hier niet vooraf al bedacht dat het bij 1 zou blijven, maar ik heb een pnd gehad bij onze dochter en dat vond ik ontzettend zwaar. Na 1,5-2 jaar was ik daar pas overheen en ik wil dat gewoon nooit meer meemaken. En dus blijft het bij 1 
Ik heb dit overigens vrijwel meteen na de geboorte al tegen veel mensen gezegd, maar kreeg dan vaak de reactie “joh, dat komt echt wel, dat je een 2e wil”. Nou, niet dus! Mijn man had het wel graag gewild overigens. Maar aan de andere kant is dit ook gewoon prettig. Financieel is er voldoende ruimte voor vakantie’s, leuke dingen enz en ik vind 1 kind gewoon lekker. Altijd handen en ogen genoeg en me kunnen focussen op 1. Ik zie mezelf gewoon geen 2 kinderen meeslepen en in de gaten houden. Wij hebben zelf wel broers/zussen en dat is erg gezellig. Daar voel ik me soms wel schuldig over, dat ze dat nooit zal meemaken. Maar dat is voor mij geen reden om tegen mijn eigen gevoel in te gaan. En onze dochter zegt zelf ook dat ze geen broertje of zusje wil. Ze vind de aandacht van ons en de rust in huis ook erg fijn
Ik heb dit overigens vrijwel meteen na de geboorte al tegen veel mensen gezegd, maar kreeg dan vaak de reactie “joh, dat komt echt wel, dat je een 2e wil”. Nou, niet dus! Mijn man had het wel graag gewild overigens. Maar aan de andere kant is dit ook gewoon prettig. Financieel is er voldoende ruimte voor vakantie’s, leuke dingen enz en ik vind 1 kind gewoon lekker. Altijd handen en ogen genoeg en me kunnen focussen op 1. Ik zie mezelf gewoon geen 2 kinderen meeslepen en in de gaten houden. Wij hebben zelf wel broers/zussen en dat is erg gezellig. Daar voel ik me soms wel schuldig over, dat ze dat nooit zal meemaken. Maar dat is voor mij geen reden om tegen mijn eigen gevoel in te gaan. En onze dochter zegt zelf ook dat ze geen broertje of zusje wil. Ze vind de aandacht van ons en de rust in huis ook erg fijn
donderdag 14 december 2017 om 13:40
Als kind vond ik het helemaal niet leuk om enig kind te zijn. Vooral eigenlijk vanwege alle aandacht die ik kreeg. Elke dag weer vragen als ik uit school kwam, wat ik gedaan had enzo. Ik vond het niks. Ik wilde ook wel eens anoniem een kop thee en dan spelen, zoals bij de overburen. Daar hadden ze 6 kinderen en als je niet heel dramatisch deed had niemand aandacht voor je. Leek me héérlijk. Dat de buurkinderen jaloers op mij waren vanwege alle aandacht en speelgoed wat ik niet steeds hoefde te delen snappen jullie natuurlijk ook wel 
Kortom: aan beide zitten voor- en nadelen voor een kind. Maar van ouders die zeggen dat ze maar één kind willen juist omdat ze die dan alle aandacht kunnen geven word ik nog steeds een beetje kriebelig.
Nu vind ik het ook weer jammer om enig kind te zijn omdat mijn bejaarde moeder steeds meer zorg nodig heeft en ik niet bij haar om de hoek woon. Maar uiteraard is er geen enkele garantie dat een eventuele broer of zus mee gezorgd zou hebben. En als ik een knoop doorhak dan is het zo, zonder discussie. Maar een beetje eenzaam is het wel.
Kortom: aan beide zitten voor- en nadelen voor een kind. Maar van ouders die zeggen dat ze maar één kind willen juist omdat ze die dan alle aandacht kunnen geven word ik nog steeds een beetje kriebelig.
Nu vind ik het ook weer jammer om enig kind te zijn omdat mijn bejaarde moeder steeds meer zorg nodig heeft en ik niet bij haar om de hoek woon. Maar uiteraard is er geen enkele garantie dat een eventuele broer of zus mee gezorgd zou hebben. En als ik een knoop doorhak dan is het zo, zonder discussie. Maar een beetje eenzaam is het wel.
The owls are not what they seem
donderdag 14 december 2017 om 13:51
Ik vind het juist extreem veel voordelen hebben om enig kind te zijn bij de ziekte en het overlijden van mijn vader. Ik had 'n extra persoon om mee te moeten dealen niet getrokken. Bovendien heb je idd geen garantie dat je siblings mee zorgen en/of mee op één lijn zitten betreffende die zorg. Bij 'n vriend van mij uit 'n gezin van 6 was het continu gezeik rondom de zieke ouder. Hoe meer personen, hoe lastiger.LadyL0101 schreef: ↑14-12-2017 13:40
Nu vind ik het ook weer jammer om enig kind te zijn omdat mijn bejaarde moeder steeds meer zorg nodig heeft en ik niet bij haar om de hoek woon. Maar uiteraard is er geen enkele garantie dat een eventuele broer of zus mee gezorgd zou hebben. En als ik een knoop doorhak dan is het zo, zonder discussie. Maar een beetje eenzaam is het wel.
donderdag 14 december 2017 om 18:35
Ik kon er niet van genieten omdat ik een huilbaby had die nooit sliep en ik dus kapot was. Maar misschien krijg ik de volgende keer wel weer zo'n babyredbulletje schreef: ↑14-12-2017 13:45Je kunt van 1 kind toch juist meer genieten omdat je je aandacht/energie dan niet over twee hoeft te verdelen?
En ik ben ook gewoon geen baby mama....
donderdag 14 december 2017 om 18:48
Ach wij hebben er twee. Een jongen en een meisje. Mij is ook wel eens gevraagd of er nog een derde komt.Een*Nieuwe*Lente schreef: ↑14-12-2017 04:37Voor de buitenwereld moet je er twee hebben. Liefst jongen en een meisje.
Of een tweeling, want dan ben je in één keer klaar.
Alles wat daarbuiten valt, is afwijkend en dus reden om erover te zaniken.
Kortom: niks van aantrekken, niet rot over voelen, maar juist trots dat je zo'n goede moeder bent en wilt zijn voor het prachtige kind van jullie samen!
(En mijn dochter heeft heel vaak gevraagd om een zusje. Of een nichtje, dat vindt ze ook wel oké. )
donderdag 14 december 2017 om 18:49
Maar dan kun je toch pas van je kind genieten als ie baby-af is en dan zou je dus nog steeds niet van nummer 1 kunnen genieten als je weer 1-2 jaar met n nieuwe huilerd zou zitten.
donderdag 14 december 2017 om 18:49
Maar dan kun je toch pas van je kind genieten als ie baby-af is en dan zou je dus nog steeds niet van nummer 1 kunnen genieten als je weer 1-2 jaar met n nieuwe huilerd zou zitten.
donderdag 14 december 2017 om 19:01
Hier ook bewust één kind. Een heerlijke knul van inmiddels elf. In het begin vroegen mensen wel eens voorzichtig naar een tweede, waar ik altijd duidelijk in was, "er komt geen tweede".
Later, na enkele jaren, merk je dat men er niet echt meer naar durft te vragen. Ook prima. Ik vond en vind dat ik niemand verantwoording schuldig ben over de samenstelling van mijn gezin. Dat straalde ik blijkbaar ook uit, want ik heb zelden nare opmerkingen gekregen. Oh, wacht, wel één hilarische opmerking : 'oh, je hebt er maar één. En wat als hij dan een broertje of zusje wil?' .....wtf? Daar heb Ik smakelijk om gelachen. Niet waar de betreffende dame bij was, overigens. Ik heb netjes geantwoord 'nou, dan is het antwoord nee'.
Ik ben blij met mijn geweldige kleine gezin.
Later, na enkele jaren, merk je dat men er niet echt meer naar durft te vragen. Ook prima. Ik vond en vind dat ik niemand verantwoording schuldig ben over de samenstelling van mijn gezin. Dat straalde ik blijkbaar ook uit, want ik heb zelden nare opmerkingen gekregen. Oh, wacht, wel één hilarische opmerking : 'oh, je hebt er maar één. En wat als hij dan een broertje of zusje wil?' .....wtf? Daar heb Ik smakelijk om gelachen. Niet waar de betreffende dame bij was, overigens. Ik heb netjes geantwoord 'nou, dan is het antwoord nee'.
Ik ben blij met mijn geweldige kleine gezin.
