Kinderen
alle pijlers
Eiceldonatie
donderdag 25 januari 2018 om 17:18
Ik wil graag in contact komen met vrouwen die een eicel hebben gedoneerd aan familie.
De broer van mijn man is getrouwd met een man en zij hebben al jaren een kinderwens. Nu is het voor hun niet mogelijk om op een natuurlijke manier een kind te krijgen en zijn ze opzoek naar een eiceldonor. Zij willen een bekend iemand omdat ze vinden dat het kindje recht heeft om te weten wie de biologisch moeder is en ook de kans krijgt om die te leren kennen. Nu voel je hem waarschijnlijk al aankomen ze willen ook met mij en mijn man gaan praten of wij hiervoor open staan.
Iemand hier ervaring mee? Ik vind het lastig omdat ik niet weet wat ik ervan moet verwachten en omdat ik misschien zelfs wel bang ben dat ik het kindje meer als mijn kindje ga zien als de ‘bedoeling’ is. Ik denk er al heel lang over na maar vind het lastig om met iemand over te praten omdat niemand is mijn omgeving het heeft meegemaakt en dus niet weet wat je te wachten staat.
Bedankt alvast!
De broer van mijn man is getrouwd met een man en zij hebben al jaren een kinderwens. Nu is het voor hun niet mogelijk om op een natuurlijke manier een kind te krijgen en zijn ze opzoek naar een eiceldonor. Zij willen een bekend iemand omdat ze vinden dat het kindje recht heeft om te weten wie de biologisch moeder is en ook de kans krijgt om die te leren kennen. Nu voel je hem waarschijnlijk al aankomen ze willen ook met mij en mijn man gaan praten of wij hiervoor open staan.
Iemand hier ervaring mee? Ik vind het lastig omdat ik niet weet wat ik ervan moet verwachten en omdat ik misschien zelfs wel bang ben dat ik het kindje meer als mijn kindje ga zien als de ‘bedoeling’ is. Ik denk er al heel lang over na maar vind het lastig om met iemand over te praten omdat niemand is mijn omgeving het heeft meegemaakt en dus niet weet wat je te wachten staat.
Bedankt alvast!
vrijdag 26 januari 2018 om 00:12
Dit zou ik ook hebben. Als ik naar mijn kinderen kijk herken ik stukjes van mij, bij een neefje/nichtje van mijn ei cel zou ik dat ook hebben. Weliswaar in mindere mate omdat er een stukje 'nurture' minder is dat op mij lijkt, maar dat haalt het stukje 'nature' niet weg.elein schreef: ↑25-01-2018 23:48Als ik naar mijn jongste kijk is het net of ik naar mijn eigen babyfoto's kijk. Echt wel dat je dat als je eigen kind ziet lijkt me. Bij mijn nichtje zie ik ook wel wat bekends, maar niet zo sterk. Voor mij zit er gevoelsmatig dan weer geen of nauwelijks relatie tussen kind en zwangerschap, al klinkt dat misschien raar. Maar dat zal voor iedereen verschillen.
vrijdag 26 januari 2018 om 06:33
vrijdag 26 januari 2018 om 07:17
Nikkie1983 schreef: ↑25-01-2018 20:59Isabel, wat mooi dat je dit overweegt! Zoals je de vraag schetst, lijkt het ook dat de wensvaders er goed over nagedacht hebben. Wanneer je met twee vaders opgroeit kan ik mij voorstellen dat je als kind soms vragen hebt die je liever met een moederfiguur bespreekt. Hoe mooi is het dan dat deze in de directe, vertrouwde omgeving er is?
Zeker nu je aangeeft zelf moeder te zijn en jouw/jullie kinderwens al vervuld is, kan ik mij voorstellen dat je dit voorstel nader wilt onderzoeken.
Je kan van tevoren nooit inschatten hoe jij je er later bij zult voelen. Het maakt denk ik een groot verschil dat je het kindje niet zelf draagt en baart, het lijkt mij dat je dan al echt een connectie krijgt en het moeilijk afstand nemen is.
Ik heb zelf 5 IVF behandelingen gehad en was altijd van plan om wanneer onze kinderwens vervuld was een eiceldonatie te doen. Helaas is er een medische reden waarom dat niet meer mag.
Wat ik het meest belastend vond aan de behandelingen was het wachten en de onzekerheid of het zou gaan lukken. Omdat er voor jou in die zin niks van af hangt (jouw kinderwens is vervuld), kan ik me voorstellen dat de belasting in die zin meevalt. Hoe je op de hormonen reageert is niet te voorspellen en de punctie is geen pretje maar ook zo gebeurd.
Ik denk dat je het de tijd moet geven om dingen te onderzoeken en vooral ook goed met jouw man te bespreken. Succes met het maken van de beslissing!
Bedankt voor je lieve reactie! En het is inderdaad geen opwelling van beide partijen en wordt zeker goed overnagedacht. En wat je zegt ik denk dat je pas weet hoe het voelt als het daadwerkelijk gebeurt. Bedankt ik iedergeval!
vrijdag 26 januari 2018 om 15:02
Echt wel dat ik dat beschouw als mijn kind. Zonder mijn eicel zou dat kind nooit geboren kunnen worden. Dat had bevrucht kunnen worden door mijn eigen man bv, wel of niet in een reageerbuisje maar alsnog dmv mijn eicel en een zaadcel van een/mijn man=mijn kind. Wie die ene man dan ook is, ook al draag ik het zelf niet. Dat kind heeft 50 procent van mij geërfd. Zou wel heel raar zijn om dat kind biologisch niet als de jouwe te beschouwen. ..
Dat vocht/celletje van jou dat blijft niet zo, dat wordt een mens dat voor de helft met jouw genen rondloopt.
Ben best openminded maar bij dit soort gekkigheid absoluut niet.
Kind is straks het slachtoffer. Er zijn zoveel kinderen die geadopteerd worden en ondanks de liefde dood en dood ongelukkig zijn omdat ze hun voorgeschiedenis niet kennen, zich niet kunnen identificeren met hun bloedverwanten. Ik ken iemand va dichtbij van rond de 70 jaar en het feit dat hij zijn biologisch ouders nooit heeft gekend heeft hem zwaar getekend.
In het geval van ts: veel te verwarrend. Ik kan me niet voorstellen dat je kind straks toch die afstand gaat kunnen bewaren naar jou toe. De behoefte aan een moeder is voor een kind enorm enorm.groot. Hoe ga jij hier mee op straks?
vrijdag 26 januari 2018 om 18:05
Geen ervaring mee, maar ik zou het gelijk doen als:
- ik een nauwe band met wensvaderstel had en ze dus heel erg een kind gun.
- het leuk zou vinden nog een mensje met gedeeltelijk mijn genen op de wereld te zetten en daar (op afstand) betrokken bij te zijn
- mijn eigen kinderwens al vervuld was.
Dat laatste is bij mij niet het geval helaas, maar mocht dat ooit gebeuren en ik deze vraag krijgen van een nauw bevriend stel, zou ik geen moment twijfelen.
- ik een nauwe band met wensvaderstel had en ze dus heel erg een kind gun.
- het leuk zou vinden nog een mensje met gedeeltelijk mijn genen op de wereld te zetten en daar (op afstand) betrokken bij te zijn
- mijn eigen kinderwens al vervuld was.
Dat laatste is bij mij niet het geval helaas, maar mocht dat ooit gebeuren en ik deze vraag krijgen van een nauw bevriend stel, zou ik geen moment twijfelen.
zaterdag 27 januari 2018 om 07:26
Ik heb ook een ivf traject door gemaakt. Ik heb weinig last en pijn gehad van de hormonen en punctie. Ik doe dat ook zo opnieuw in tegenstelling tot zwanger.
Ik zou er ook voor open staan om een eicel af te staan. Nu was de bedoeling om eicellen af te staan voor de eicelbank, maar door ons lange traject was ik daar net te oud voor toen wij compleet waren.
Zo dichtbij zou ik dan wel weer alleen doen als ik mijn in grote lijnen kan vinden in hun ideeen. Je zit er dichter op.
Ik zou er ook voor open staan om een eicel af te staan. Nu was de bedoeling om eicellen af te staan voor de eicelbank, maar door ons lange traject was ik daar net te oud voor toen wij compleet waren.
Zo dichtbij zou ik dan wel weer alleen doen als ik mijn in grote lijnen kan vinden in hun ideeen. Je zit er dichter op.
zaterdag 27 januari 2018 om 17:26
Misschien eerst even inlezen voordat je zoiets roept. Mijn zoon is op de wereld dankzij eiceldonatie en is in alles mijn zoon. Hij identificeert zich met mij, zijn vader, zijn familie. Mijn lichaam heeft hem gevormd. Een bouwsteentje kwam niet van mij, dat klopt. Maar dat weet hij (hoe klein hij ook is, hij is 4) én hij kan als hij ouder is contact op nemen met de donor. Vertel mij maar even hoe erg ik hem voor zijn leven heb getekend.Hanaa schreef: ↑26-01-2018 15:02Echt wel dat ik dat beschouw als mijn kind. Zonder mijn eicel zou dat kind nooit geboren kunnen worden. Dat had bevrucht kunnen worden door mijn eigen man bv, wel of niet in een reageerbuisje maar alsnog dmv mijn eicel en een zaadcel van een/mijn man=mijn kind. Wie die ene man dan ook is, ook al draag ik het zelf niet. Dat kind heeft 50 procent van mij geërfd. Zou wel heel raar zijn om dat kind biologisch niet als de jouwe te beschouwen. ..
Dat vocht/celletje van jou dat blijft niet zo, dat wordt een mens dat voor de helft met jouw genen rondloopt.
Ben best openminded maar bij dit soort gekkigheid absoluut niet.
Kind is straks het slachtoffer. Er zijn zoveel kinderen die geadopteerd worden en ondanks de liefde dood en dood ongelukkig zijn omdat ze hun voorgeschiedenis niet kennen, zich niet kunnen identificeren met hun bloedverwanten. Ik ken iemand va dichtbij van rond de 70 jaar en het feit dat hij zijn biologisch ouders nooit heeft gekend heeft hem zwaar getekend.
In het geval van ts: veel te verwarrend. Ik kan me niet voorstellen dat je kind straks toch die afstand gaat kunnen bewaren naar jou toe. De behoefte aan een moeder is voor een kind enorm enorm.groot. Hoe ga jij hier mee op straks?
zondag 28 januari 2018 om 09:12
Mijn eicel (en ook zaadcellen) zou ik zien als 50% mijn kind. Die zou ik alleen kunnen afstaan aan een broer of zus waar ik een zeer goede band mee zou hebben. En die hetzelfde over zaken als opvoeding zouden denken als ik.
Zomaar een (begin van) een kind weggeven aan een onbekende zou ik niet kunnen. En het afstaan van embryo's vind ik echt veel te ver gaan! Dat is biologisch volledig het kind van jou en je partner! Een volle zus of broer van je eigen kinderen. Wat mij betreft mogen die vernietigd worden. Een eicel met zaad van de wensvader die door wwnsmoeder gedragen wordt heeft nog iets van het eigen gezin.
Als mensen zo ver gaan met knutselen. Waarom dan geen adoptie?
Zomaar een (begin van) een kind weggeven aan een onbekende zou ik niet kunnen. En het afstaan van embryo's vind ik echt veel te ver gaan! Dat is biologisch volledig het kind van jou en je partner! Een volle zus of broer van je eigen kinderen. Wat mij betreft mogen die vernietigd worden. Een eicel met zaad van de wensvader die door wwnsmoeder gedragen wordt heeft nog iets van het eigen gezin.
Als mensen zo ver gaan met knutselen. Waarom dan geen adoptie?