Kinderen
alle pijlers
ervaringen ODD
vrijdag 13 februari 2015 om 16:53
dinsdag 17 februari 2015 om 21:22
Ik ook!
Ben ook best benieuwd naar ervaringen met jonge kinderen met adhd, autisme of hypersensitiviteit. Je leest er zo veel over, maar meestal lijkt dat te gaan over kinderen vanaf een jaar of 6/7.
Terwijl ik net heel erg zoekende ben naar de jongere leeftijdscategorie, met name naar het onderscheid kunnen zien tussen normaal kleutergedrag en gedrag dat verder gaat en 'iets meer' doet vermoeden.
Ben ook best benieuwd naar ervaringen met jonge kinderen met adhd, autisme of hypersensitiviteit. Je leest er zo veel over, maar meestal lijkt dat te gaan over kinderen vanaf een jaar of 6/7.
Terwijl ik net heel erg zoekende ben naar de jongere leeftijdscategorie, met name naar het onderscheid kunnen zien tussen normaal kleutergedrag en gedrag dat verder gaat en 'iets meer' doet vermoeden.
woensdag 18 februari 2015 om 14:09
Oke, ik zal aftrappen:
Zoon is al de hele dag slecht aan het luisteren en enorm druk, inclusief roepen en uitdagen.
Onderstaand voorbeeld gebeurde een uurtje geleden, vraag me af of jullie dit wijten aan kleuterleeftijd of toch iets meer dan dat:
Zoon vraagt al de hele ochtend naar nichtje (5jaar). Ik dus gebeld, zij komt net aan en ze besluiten te gaan kleuren. Nicht neemt een kleurboek, die zoon ook ineens wil. Ik zeg hem dat hij die zo dadelijk krijgt, nichtje had hem eerst en als zij haar tekening af heeft krijgt hij ze, hij mag even in een ander kleurboek. In eerste instantie wil hij haar tekening vol kribbelen maar uiteindelijk lijkt het bedaard en oke. Ik ga even naar de wc en hoor nichtje ineens huilen. Heeft hij haar met een kleurpotlood in /bij haar oog gestoken. Ik vraag hem waarom hij dat toch doet, zeg dat dat niet lief is en dat hij sorry moet zeggen. Hij loopt vervolgens sissend weg en als ik hem terug mee wil nemen aan zijn arm begint hij te spartelen en brullen als een leeuw. Sorry komt niet, enkel gegooi met kleurpotloden. Ik zeg dat hij dan maar even in de hoek moet. Daar begint hij te gillen, fuck tegen mij te roepen en tegen het traphekje te stampen. Tot dan was ik heel rustig geweest, maar nu zeg ik hem dat als hij niet stopt, dat ik ook iets van hem kapot ga maken. Hij blijft bezig dus ben ik in de speelkamer zijn bal kapot gaan maken. Mijn reactie is verre van goed, dat besef ik, maar ik kan zijn gedrag niet meer verdragen. Het lijkt wel of ik hem soms op geen enkele andere manier kalm krijg dan met zulke straffen. Net toen ik hier schreef dat het goed ging, sloeg het weer om.
Uiteindelijk heeft hij nog wat geroepen, heeft hij al de kleurboeken uit de zak gegooid die nicht net had opgeruimd en nog een paar keer vieskop tegen haar geroepen en nu lijkt het alsof er niks is gebeurd ennis hij mooi tv aan het kijken (en ik hoop dat ik het hiermee niet jinx)
Zoon is al de hele dag slecht aan het luisteren en enorm druk, inclusief roepen en uitdagen.
Onderstaand voorbeeld gebeurde een uurtje geleden, vraag me af of jullie dit wijten aan kleuterleeftijd of toch iets meer dan dat:
Zoon vraagt al de hele ochtend naar nichtje (5jaar). Ik dus gebeld, zij komt net aan en ze besluiten te gaan kleuren. Nicht neemt een kleurboek, die zoon ook ineens wil. Ik zeg hem dat hij die zo dadelijk krijgt, nichtje had hem eerst en als zij haar tekening af heeft krijgt hij ze, hij mag even in een ander kleurboek. In eerste instantie wil hij haar tekening vol kribbelen maar uiteindelijk lijkt het bedaard en oke. Ik ga even naar de wc en hoor nichtje ineens huilen. Heeft hij haar met een kleurpotlood in /bij haar oog gestoken. Ik vraag hem waarom hij dat toch doet, zeg dat dat niet lief is en dat hij sorry moet zeggen. Hij loopt vervolgens sissend weg en als ik hem terug mee wil nemen aan zijn arm begint hij te spartelen en brullen als een leeuw. Sorry komt niet, enkel gegooi met kleurpotloden. Ik zeg dat hij dan maar even in de hoek moet. Daar begint hij te gillen, fuck tegen mij te roepen en tegen het traphekje te stampen. Tot dan was ik heel rustig geweest, maar nu zeg ik hem dat als hij niet stopt, dat ik ook iets van hem kapot ga maken. Hij blijft bezig dus ben ik in de speelkamer zijn bal kapot gaan maken. Mijn reactie is verre van goed, dat besef ik, maar ik kan zijn gedrag niet meer verdragen. Het lijkt wel of ik hem soms op geen enkele andere manier kalm krijg dan met zulke straffen. Net toen ik hier schreef dat het goed ging, sloeg het weer om.
Uiteindelijk heeft hij nog wat geroepen, heeft hij al de kleurboeken uit de zak gegooid die nicht net had opgeruimd en nog een paar keer vieskop tegen haar geroepen en nu lijkt het alsof er niks is gebeurd ennis hij mooi tv aan het kijken (en ik hoop dat ik het hiermee niet jinx)
woensdag 18 februari 2015 om 21:58
Hoi Harpy,
Het is altijd moeilijk om op basis van één verhaal wat te zeggen, maar wat je beschrijft is inderdaad behoorlijk extreem gedrag.
Als dit bij jullie schering en inslag is, lijkt het mij wel meer dan gewoon kleutergedrag.
Overigens is het voor mij wel herkenbaar (inclusief de eigen reactie), maar bij ons was het dus ook geen normaal kleutergedrag.
Maar neem vooral jullie eigen niet-pluis gevoel serieus.
Vrijwel alle ouders die ik ken met een kind met een probleem, zeggen dat ze al heel lang het gevoel hadden dat er iets niet klopte.
Soms hoor je in gesprekken met andere ouders verhalen over hun kinderen met driftbuien ed en dan denk je 'zij hebben het ook, het zal toch wel normaal zijn'. Maar toch blijft het knagen dat het niet normaal is, dat het verder gaat.
Wij hebben heel lang gedacht dat wij er gewoon echt niet goed in waren.
Tot ik ineens besefte hoe anders het ging bij ons 2e kind. En niet alleen ging het letterlijk anders (makkelijker te corrigeren, beter te bereiken, meer gevoelig voor straf en beloning, voorspelbaarder gedrag, etc), maar vooral het gevoel dat onze 1e bij ons kon oproepen hadden we totaal niet bij de 2e.
Dat gevoel van onmacht. Van onbegrip. De woede en het verdriet die hij in ons kon losmaken.
Dat wij nog de hele avond van slag waren, terwijl hij het al lang weer achter zich had gelaten en vrolijk zat te spelen.
Mijn 2e had ook wel eens een peuter/kleuter-driftbui, maar dat deed veel minder met ons.
Wat ik wil zeggen: als jullie zo'n knagend niet-pluis gevoel hebben en ook zulke gevoelens hebben, dan is er een behoorlijke kans dat het echt niet 'normaal' is.
Het is goed dat jullie hulp zoeken. Nogmaals sterkte.
Het is altijd moeilijk om op basis van één verhaal wat te zeggen, maar wat je beschrijft is inderdaad behoorlijk extreem gedrag.
Als dit bij jullie schering en inslag is, lijkt het mij wel meer dan gewoon kleutergedrag.
Overigens is het voor mij wel herkenbaar (inclusief de eigen reactie), maar bij ons was het dus ook geen normaal kleutergedrag.
Maar neem vooral jullie eigen niet-pluis gevoel serieus.
Vrijwel alle ouders die ik ken met een kind met een probleem, zeggen dat ze al heel lang het gevoel hadden dat er iets niet klopte.
Soms hoor je in gesprekken met andere ouders verhalen over hun kinderen met driftbuien ed en dan denk je 'zij hebben het ook, het zal toch wel normaal zijn'. Maar toch blijft het knagen dat het niet normaal is, dat het verder gaat.
Wij hebben heel lang gedacht dat wij er gewoon echt niet goed in waren.
Tot ik ineens besefte hoe anders het ging bij ons 2e kind. En niet alleen ging het letterlijk anders (makkelijker te corrigeren, beter te bereiken, meer gevoelig voor straf en beloning, voorspelbaarder gedrag, etc), maar vooral het gevoel dat onze 1e bij ons kon oproepen hadden we totaal niet bij de 2e.
Dat gevoel van onmacht. Van onbegrip. De woede en het verdriet die hij in ons kon losmaken.
Dat wij nog de hele avond van slag waren, terwijl hij het al lang weer achter zich had gelaten en vrolijk zat te spelen.
Mijn 2e had ook wel eens een peuter/kleuter-driftbui, maar dat deed veel minder met ons.
Wat ik wil zeggen: als jullie zo'n knagend niet-pluis gevoel hebben en ook zulke gevoelens hebben, dan is er een behoorlijke kans dat het echt niet 'normaal' is.
Het is goed dat jullie hulp zoeken. Nogmaals sterkte.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
woensdag 18 februari 2015 om 22:05
Bedankt voor je reactie Broedkippetje.
Ik herken me volledig in je verhaal. Het gevoel van onmacht, frustratie en woede en verdriet idd. Heb een potje zitten janken toen hij in bed lag.
Het is niet bij dit voorval gebleven. De hele dag is hij bezig geweest met erge en minder erge dingen. Het is niet zo dat dit elke dag zo is (gelukkig!), maar vaker wel dan niet helaas. Erg vermoeiend en weinig constructief, want op het einde van de dag is al de energie uit je lijf en kun je niks meer hebben, wat hem natuurlijk nog meer recalcitrant maakt.
Ik ben wel ´blij´ herkenning te vinden in zowel zijn gedrag als mijn reactie. Bedankt!
Ik herken me volledig in je verhaal. Het gevoel van onmacht, frustratie en woede en verdriet idd. Heb een potje zitten janken toen hij in bed lag.
Het is niet bij dit voorval gebleven. De hele dag is hij bezig geweest met erge en minder erge dingen. Het is niet zo dat dit elke dag zo is (gelukkig!), maar vaker wel dan niet helaas. Erg vermoeiend en weinig constructief, want op het einde van de dag is al de energie uit je lijf en kun je niks meer hebben, wat hem natuurlijk nog meer recalcitrant maakt.
Ik ben wel ´blij´ herkenning te vinden in zowel zijn gedrag als mijn reactie. Bedankt!
woensdag 18 februari 2015 om 22:43
Ik ben verder geen deskundige maar ik het zou heel goed autisme-achtig gedrag kunnen zijn. Je zoontje wilde dat zijn nichtje kwam spelen en had blijkbaar voor zichzelf al een plaatje verzonnen hoe dat er dan uit moest zien. Vervolgens bleek het heel anders te gaan, zat zij aan zijn spullen, en wilde zijn moeder ook nog dat hij zijn spullen weg gaf. Jouw fysieke interventie werkte als een rode lap op een stier waardoor hij helemaal van slag en in paniek raakte. Vervolgens moet hij voor straf (omdat hij in paniek raakte) in de hoek en sorry zeggen, terwijl het allemaal begon met het nichtje dat aan zijn spullen zat terwijl hij dat niet wilde.
Ik ben niet zo goed in adviseren omdat ik ook maar 'wat doe', maar bij mijn kind is het belangrijk dat ik haar wens serieus neem. Ik had dan waarschijnlijk vooraf al besproken in welk kleurboek het nichtje had mogen kleuren, maar liever nog geef ik ze wit papier dat van niemand is. Als ze boos is moet ik haar zeker niet fysiek benaderen want dan wordt het alleen maar erger. Straffen doe ik eigenlijk nooit want dat voelt voor mijn kind altijd oneerlijk (en als je de primaire gedachtengang volgt klopt dat ook wel een beetje). Je kunt ook niet straffen voor 'buitensporige woede' omdat ik denk dat het kind zich liever ook niet zo zou gedragen, het niet expres doet, en eigenlijk moet leren om zijn woede anders te uiten.
Ik ben niet zo goed in adviseren omdat ik ook maar 'wat doe', maar bij mijn kind is het belangrijk dat ik haar wens serieus neem. Ik had dan waarschijnlijk vooraf al besproken in welk kleurboek het nichtje had mogen kleuren, maar liever nog geef ik ze wit papier dat van niemand is. Als ze boos is moet ik haar zeker niet fysiek benaderen want dan wordt het alleen maar erger. Straffen doe ik eigenlijk nooit want dat voelt voor mijn kind altijd oneerlijk (en als je de primaire gedachtengang volgt klopt dat ook wel een beetje). Je kunt ook niet straffen voor 'buitensporige woede' omdat ik denk dat het kind zich liever ook niet zo zou gedragen, het niet expres doet, en eigenlijk moet leren om zijn woede anders te uiten.
donderdag 19 februari 2015 om 09:56
Harpy, dat klinkt wel heftig wat je omschrijft en lijkt mij meer dan 'normaal pittig peutergedrag'. Lijkt me heel goed dat je hulp/ondersteuning zoekt. De onmacht vind ik heel herkenbaar. Ik hoorde mezelf pas tegen zoon zeggen dat als hij niet stopte ik hem een klap op z'n kont zou geven.. Helemaal niet hoe ik ben, en de klap op de kont heeft ook wel eens plaatsgevonden. Wat betje big ook zegt, het is zo moeilijk om de oorzaak van het gedrag te zien. Is het opstandig gedrag? Is het autisform gedrag? of juist meer ADHD, heeft hij z'n impulsen niet in bedwang. Zeker bij jouw zoon lastig omdat hij nog zo jong is.
Wat ik persoonlijk bij zoon (8) moeilijk vind is dat hij heel moeilijk te corrigeren is. Belonen, straffen, praten het helpt allemaal niet echt. Als hij gecorrigeerd wordt reageert hij zo heftig. Vanmorgen bijvoorbeeld ging hij boven op hoofd van zijn zus zitten. Die schreeuwde/huilde omdat hij haar pijn deed. Hij stopte niet toen ik zei dat hij moest stoppen, dus ik pak hem (niet eens hard) bij bovenarm en trek hem eraf. Dan volgt er hele tirade van hem over kindermishandeling, waarom knijp ik, met spullen gooien, schelden (fukmens, loser), mij schoppen...In deze bui bleef hij tot hij naar school ging. Ik heb dan gelijk al zo'n rotgevoel over de dag...
Wat ik persoonlijk bij zoon (8) moeilijk vind is dat hij heel moeilijk te corrigeren is. Belonen, straffen, praten het helpt allemaal niet echt. Als hij gecorrigeerd wordt reageert hij zo heftig. Vanmorgen bijvoorbeeld ging hij boven op hoofd van zijn zus zitten. Die schreeuwde/huilde omdat hij haar pijn deed. Hij stopte niet toen ik zei dat hij moest stoppen, dus ik pak hem (niet eens hard) bij bovenarm en trek hem eraf. Dan volgt er hele tirade van hem over kindermishandeling, waarom knijp ik, met spullen gooien, schelden (fukmens, loser), mij schoppen...In deze bui bleef hij tot hij naar school ging. Ik heb dan gelijk al zo'n rotgevoel over de dag...
donderdag 19 februari 2015 om 10:47
Wij zijn net terug van de kinderarts voor een verwijsbrief voor de kinderpsychiater, die hadden we nog nodig. Ik had de mogelijkheid van ODD al vaal horen vallen en ook de kinderarts vermeldde het meteen als eerste idee. Nog een maand en dan kunnen we bij de kinderpsychiater terecht. Ik ben nu wel erg blij dat we de stap naar professionele hulp hebben gezet.
vrijdag 20 februari 2015 om 21:58
quote:asaatje76 schreef op 19 februari 2015 @ 19:22:
Fijn de doorverwijzing. Ook wel spannend of niet? Is je zoon altijd al zo geweest?
Eerder eng dan spannend. Wil hem niet het gevoel geven dat er iets scheelt met hem, hij is nog zo klein. Maar wellicht begrijpt hij nog niet goed wat we er gaan doen. En aan een kant hoop ik ook nog steeds dat hij/zij gaat zeggen dat het gewoon een extreme kleuterpuberteit is en het gewoon overwaait, geen ODD is. Indien hij de diagnose zal krijgen, zal dat zo ´bindend´ lijken. Vind het voor hem ook wel zielig.. Maar goed, het zij zo als het toch zo is en hij is niet de eerste e zeker niet de laatste. Ik ben ervan overtuigd dat we dan sowieso erg goed begeleid zullen worden en we er zeker en vast sterker uitkomen hoor, daar niet van!
Hij is altijd een pittig mannetje geweest, maar het is pas echt goed begonnen toen hij 2.5j was en naar school begon te gaan. Ik raakte toen ongeveer ook zwanger. Ik heb zijn gedrag altijd daarop geschoven, en later ook op andere ´situaties´ (kleine dingen die op dat moment voorvielen, zoals logeren bij oma en opa oid) maar het begon na een tijdje wel duidelijk te worden dat het niet (enkel) dat was, daar duurde het te lang voor en was het ook te ernstig voor.
Fijn de doorverwijzing. Ook wel spannend of niet? Is je zoon altijd al zo geweest?
Eerder eng dan spannend. Wil hem niet het gevoel geven dat er iets scheelt met hem, hij is nog zo klein. Maar wellicht begrijpt hij nog niet goed wat we er gaan doen. En aan een kant hoop ik ook nog steeds dat hij/zij gaat zeggen dat het gewoon een extreme kleuterpuberteit is en het gewoon overwaait, geen ODD is. Indien hij de diagnose zal krijgen, zal dat zo ´bindend´ lijken. Vind het voor hem ook wel zielig.. Maar goed, het zij zo als het toch zo is en hij is niet de eerste e zeker niet de laatste. Ik ben ervan overtuigd dat we dan sowieso erg goed begeleid zullen worden en we er zeker en vast sterker uitkomen hoor, daar niet van!
Hij is altijd een pittig mannetje geweest, maar het is pas echt goed begonnen toen hij 2.5j was en naar school begon te gaan. Ik raakte toen ongeveer ook zwanger. Ik heb zijn gedrag altijd daarop geschoven, en later ook op andere ´situaties´ (kleine dingen die op dat moment voorvielen, zoals logeren bij oma en opa oid) maar het begon na een tijdje wel duidelijk te worden dat het niet (enkel) dat was, daar duurde het te lang voor en was het ook te ernstig voor.
dinsdag 24 maart 2015 om 12:35
Sommige kinderen weten precies de foute woorden op te pikken en slaan die vervolgens op. Bij onze zoon (6 jr) begon het met 'sukkel' en hij zegt nu de meest heftige vloekwoorden. Bij ons misschien nog des te heftiger omdat wij vanuit onze geloofsovertuiging niet vloeken en het ook extra hard aankomt als je kind dan wel keihard (en dagelijks) GVD, 'oh my god' en dergelijke zegt. Het gekke is dat hij altijd ontzettend verontwaardigd is als iemand anders vloekt of als ik een keer 'getsie' zeg... Hij wéét dus heel goed dat het niet hoort, maar hij kan zich niet inhouden.
En waar ze die woorden dan vandaan halen? Door bijvoorbeeld spelen met (oudere) buurtkinderen en als je er op gaat letten dan wordt er ook ontzettend veel gevloekt en gescholden op tv, zelfs in kinderprogramma's.
En waar ze die woorden dan vandaan halen? Door bijvoorbeeld spelen met (oudere) buurtkinderen en als je er op gaat letten dan wordt er ook ontzettend veel gevloekt en gescholden op tv, zelfs in kinderprogramma's.
woensdag 25 maart 2015 om 11:06
Morgen staat de afspraak metde psycholoog en... ik durf niet meer te gaan! Hij is sinds dit topic zoveel vooruit gegaan. Heeft het soms nog steeds lastig, maar heeft een heel goede periode momenteel.
Natuurlijk ga ik wel gaan, mss komen er nog meer slechte periodes en daar ben ik liever op voorbereid.
Natuurlijk ga ik wel gaan, mss komen er nog meer slechte periodes en daar ben ik liever op voorbereid.
woensdag 25 maart 2015 om 12:19
Spannend happyharvi. Fijn dat het nu beter gaat. Ik zou inderdaad zeker wel gaan want dan krijg je ms ook handvatten hoe je zorgt dat het goed blijft gaan. Ik had hier eerder ook geschreven omdat ik dacht dat zoon ms odd zou hebben. Maar bij ons is uit het onderzoek gekomen dat hij een pittig temperament heeft, hoogbegaafd is en dat de ouder kind relatie verstoord is. Achteraf had ik gewild dat we eerder hadden onderzocht dan was het ms niet zo ver gekomen. We krijgen nu gezinstherapie, daar ben ik wel blij mee.