Even uithuilen

04-10-2016 13:43 39 berichten
Alle reacties Link kopieren
Ik ben moeder van 2 zoontjes van 3 en een zoontje van 7 maand. Ik moet eerlijk bekennen dat de moederschap me zwaar valt. Ik vind de dagen soms erg lang duren, vooral als de kinderen vervelend zijn en aan het jengelen zijn en ik 'niks' kan. Ik voel me vaak gebonden in mijn vrijheid en word er wel eens verdrietig van. Ik vind mezelf vervolgens erg ondankbaar en voel me schuldig, want ik heb prachtkinderen. Ik worstel een end weg met dit soort gevoelens. Ik weet soms niet goed wat ik met mijn kinderen aan moet en ben vaak erg onzeker. Om me heen lijkt iedereen te genieten van hun makkelijke kindjes en weet ik me helemaal geen raad meer. Ik weet dat ik niet moet vergelijken, maar ik vind het erg moeilijk. Ik geniet ook echt wel met momenten, maar het zijn vaak maar van die kleine momentjes.



Vader is uit beeld.
Doe je nog wat anders dan zorgen voor je kinderen? Heb je een opvangnet?
Twee zulke kleine kinderen, en ook nog in je uppie! Ik doe je het niet na.....



Ik heb er 1, en daarnaast een partner die meehelpt. Zelfs ik vind het soms pittig!



Werk je ook?
En kunnen ze niet 1 middag in de week even ergens heen, zodat jij kunt bijtanken?
Alle reacties Link kopieren
Misschien last van pnd?

Ik herken het niet eigenlijk, niet zoals je het schrijft.

Ik ben plenty verdrietig geweest Verdriet om geen kraamtijd, verdriet om in het ziekenhuis in en uit gaan, verdriet omdat ik mijn baby niet eens op kon pakken als hij weer de hele dag aan het huilen was

Maar eigenlijk nooit om gemis aan vrijheid of niks kunnen. Nou ja ik kon fysiek niets en dát was wel verdrietig. Zoon werd rustig van in zijn wagen rijden maar ik kon vaak niet met hem de trap af.



Ga eens naar de ha anders. En sterkte er mee.
Alle reacties Link kopieren
Je bent dus alleenstaande moeder van 2 kindjes van 3 en eentje van 7 maanden, dat zal ook heus niet altijd even makkelijk zijn dus kan wel begrijpen dat je er af en toe even door heen zit.

Heb je wel wat hulp van buitenaf? Om een momentje voor jezelf te pakken en even bij te tanken?



Verder weinig tips want ik heb zelf nog geen kinderen.
.
Alle reacties Link kopieren
Ach meid. Dikke knuffel. Het zijn ook net leeftijden dat iets samen doen lastig lijkt. Fietsen op één fiets gaat nog niet natuurlijk, da's hier altijd favoriet. Beetje kletsen en rondkijken en je bent weer een uur verder.

Samen lekker in bed 'picknicken' en boekjes lezen als het even tegenzit? Lekker knus knuffelen?

Poeh, lastig dit. Zet hem op!
Alle reacties Link kopieren
Daarom ben ik vaak erg blij dat ik weer naar het werk mag

Het lijkt me ook best zwaar, 2 kindjes van die leeftijd, dus kan me er van alles bij voorstellen. En soms lijkt het zo he, dat andere moeders het makkelijk doen/makkelijk hebben, of makkelijke kindjes hebben.

Maar daarvan zie je ook alleen een moment, en niet het gezeur thuis, of de woede-aanvallen, hoe moeder reageert als haar huis ontploft van de troep, enzovoorts.

Partner is niet in beeld lees ik. Heb je familie/vrienden om je heen zodat je af en toe even tijd voor jezelf kan maken?
Wellicht Maxicosi-drager aanschaffen? 1 achterop en 1 voorop. Of goedkope fietskar? Kun je lekker op pad!




Klinkt als een pittige combi van leeftijden.

Hier helpt een structuur in de dag maken heel erg. Wij eten alle maaltijden en tussendoortjes op vaste tijden en ook dutjes.

Tijdens die dutjes doe ik mijn klusjes en vroeger sliep ik ook weleens mee of keek tv tijdens de gebroken nachten.

Zo kreeg ik meer controle en mijn kinderen werden er ook rustiger van.

En elke dag naar buiten of iets buiten de deur doen. Dat breekt de dag en is vaak gezellig.
Alle reacties Link kopieren
Soms heb ik erg spijt van het moederschap.
Alle reacties Link kopieren
Je laatste post klinkt niet zo vrolijk. Kun je je huisarts niet even bellen voor een afspraak?
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
Alle reacties Link kopieren
quote:Belle73 schreef op 04 oktober 2016 @ 13:54:

Je laatste post klinkt niet zo vrolijk. Kun je je huisarts niet even bellen voor een afspraak?Ik wilde net hetzelfde zeggen.
.
Ja even huisarts bellen, en kun je je twee kinderen ook even ergens voor een paar uur onderbrengen? Even lucht misschien. Lost het probleem niet op, maar geeft wel even ruimte!




Bel je huisarts.
Alle reacties Link kopieren
ik ben het met de rest eens: huisarts even contacten. En verder ís het moederschap bij tijd en wijle ook zwaar. Zeker als je het alleen doet.



En je laatste post snap ik dan ook erg goed, soms bekruipt je het gevoel dat je nóóit meer vrijheid of rust zult hebben. En gelukkig is dat niet zo. Je oudste is al bijna naar school, dat kan zomaar een enorm verschil maken. En als de jongste in de peuterpuberteit komt, is de oudste al bijna door de kleutertijd heen en dat maakt alles ook makkelijker.



Maakt het nu niet fijner maar dan is het misschien beter te overzien. En hoe is het met je vangnet?
Alle reacties Link kopieren
Dat klinkt echt zwaar in je eentje met twee kinderen van die leeftijd. Werk je of doe je iets anders, of zit je altijd met de kinderen thuis? Ik ben het eens met bovenstaande dat je contact op moet nemen met de huisarts om hulp te vragen als je je zo rot voelt. Je post komt op mij over alsof niet alleen het moederschap waar vindt maar het helemaal gewoon zwaar hebt. Zoek daar hulp bij, als je zo blijft zitten verandert er waarschijnlijk niets. Kunnen de kinderen weleens ergens een (mid)dag heen of blijven logeren zodat jij even tijd voor jezelf hebt?
Difficulty is inevitable, drama is a choice.
Alle reacties Link kopieren
Ik lees in de op dat je twee zoontjes van drie, dus een tweeling, plus nog een zoontje van 7 maanden hebt. Drie kinderen dus, heel pittig!!! Ik snap dat je het even niet ziet zitten, helemaal als je ook nog je relatiebreuk te verwerken hebt gekregen.

Eens met de anderen maak een afspraak met de huisarts. Sterkte
In welke omgeving woon je? Heb je familie, een buurvrouw, vriendin die je kunnen helpen?
Ja, ik herken dat wel. Mijn kinderen waren 1 en 4 toen ik er alleen voor kwam te staan.

Zwaar was dat zeg. En inderdaad, je kan dan niet even 's avonds naar een vriendin ofzo.

Overal heb je een oppas voor nodig. Alles moet je zelf regelen. Niemand met wie je even kan

overleggen.

En ja, ik had wel een baan, maar dat maakte het nog zwaarder. Kwam je uit je werk dan kon

je meteen aan de bak. Eten koken op het moment dat de kinderen niet meer op hun gezelligst zijn.



Overal zag je leuke gezinnen met vaders en moeders, het mijn lag in stukken.



TO het komt goed! Alleen heb je daar nu zo weinig aan.

Probeer het voor jezelf, samen met de kinderen, het zo leuk mogelijk te maken. Met lekker weer in

een speeltuintje/park te zitten hoeft geen geld te kosten.

Probeer je zelf bij elkaar te pakken en geniet.
Alle reacties Link kopieren
quote:elfje26 schreef op 04 oktober 2016 @ 14:17:

Ik lees in de op dat je twee zoontjes van drie, dus een tweeling, plus nog een zoontje van 7 maanden hebt. Drie kinderen dus, heel pittig!!! Ik snap dat je het even niet ziet zitten, helemaal als je ook nog je relatiebreuk te verwerken hebt gekregen.

Eens met de anderen maak een afspraak met de huisarts. Sterkte

Zo las ik het ook.

Kan me voorstellen dat het met een tweeling van 3 en nog een ukkie van 7 maanden ontzettend zwaar kan zijn, in je eentje.
.
Alle reacties Link kopieren
Dat lijkt me ook pittig voor je TO.

Ik heb er drie van 6,4 en 2 en ben ook gewoon op na een dag. En dan is mijn man er nog om te helpen in de avonden.

Praat met je huisarts en probeer opvang voor je kinderen te regelen, zodat je er af en toe even uit kan. Iets voor jezelf doen, doet mij soms goed. Al is het maar naar de bios of een paar uurtjes shoppen.

Gaan de oudsten naar een peuterspeelzaal?
Klinkt makkelijk, weet ik, maar ga lekker met ze naar buiten. Oudste 2 op de (loop)fiets, jongste in de wagen en lekker aan de wandel. Naar het park eendjes voeren, de speeltuin, kinderboerderij enz. Breekt de dag en levert vaak ook nog aanspraak op voor jezelf.
Alle reacties Link kopieren
Ook hier herkenbaar. Ik heb ook twee zoontjes van drie en het is soms retezwaar. Het gevoel dat je soms wil vluchten. Dat je vastzit in het leven dat je leeft. Je kan geen kant op want de kinderen rekenen op je. Je moet ervoor zorgen ook al wil je soms gillend wegrennen.

Ik krijg wel is complimenten dat ik zo geduldig ben. En dat ik het toch maar doe allemaal. Mensen zouden is moeten weten.

Mijn oplossing is om de deur uit te gaan met ze. Soms met lood in mijn schoenen maar de dag moet toch om. De hele dag binnen zitten maakt het niet beter.

En loslaten. Ik doe veel op hun tempo nu. Dan duurt alles maar 3x zo lang. De dag moet toch om. Alleen wat ik echt belangrijk vind corrigeer ik. Niet gillen, niet slaan en niet met spullen en eten gooien.
opvang kinderen al is t maar 1 dag in de week

Huisarts toe gaan

Familie vrienden inschakelen misschien willen en kunnen zij je helpen om Han en spandiensten te verrichten. Bv oh we gaan zondag naar t bos zullen we de kinderen mee nemen dan heb jij even tijd voor jezelf.



Vriendin is ook single mama , bovenstaande stel ik wel eens voor. Ene keer zegt ze nee andere keer zegt ze jaaaa neem ze maar ff mee. Super leuk en gezellig voor mijn kind. En vriendin kan ff bijtanken door lekker relaxed wakker tr worden douchen etc

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven